zondag 24 april 2016

Van Nederlands naar Engels en terug

De laatste weken in Vancouver deden we iets dat we zelfs in de eerdere drie jaar hier nooit gedaan hebben: zodra we onze voordeur achter ons dicht trokken, spraken we onderling Engels. We wilden namelijk niet de hele tijd voor toerist aangezien worden. Niet dat dat iets negatiefs is -Canadezen knopen juist graag een praatje met je aan- maar de locals vinden het soms zo leuk met buitenlanders te praten, dat het voor ons af en toe wat vermoeiend werd. Als we Engels spraken, vielen we in elk geval niet zo op, al hadden we natuurlijk nog wel een 'Europees' accent. Nog een voordeel: we vielen minder op voor Nederlandse toeristen :-), want zo Nederlands klinken we nou ook weer niet.

De eerste dagen was het raar om onderling Engels te spreken, maar dat wende al snel. Op een gemiddelde dag spraken we immers toch al meer Engels dan Nederlands. Ook vond ik het makkelijker om op maandag weer 'in de flow' te komen voor mijn interviews op het werk als we in het weekend beide talen hadden gesproken. Ik denk niet dat het voor iemand anders dan mezelf merkbaar is dat ik soms moest omschakelen, maar toch. Engels en Nederlands werden dus steeds uitwisselbaarder, en soms zaten er halve Engelse zinnen in ons onderlinge Nederlands en andersom (dat was trouwens drie jaar geleden ook al zo). Niet omdat we de talen door elkaar gooiden, maar omdat sommige dingen zich nou eenmaal beter lenen voor Engels en andere voor Nederlands. Code-switching heet dat in taalkundige termen. Bovendien leverde het een handige geheimtaal op: een Engelstalig gesprek met een paar Nederlandse contaminaties valt minder op dan een geheel Nederlandstalig gesprek.


Overigens is vermoedelijk een groot deel van de Canadese bevolking op één of andere manier meertalig (en dan niet per sé Engels-Frans, de twee officiële talen. Zeker in Vancouver spreekt bijna niemand Frans), omdat van veel mensen de ouders of zijzelf elders vandaan komen. Bij mijn eerste baan in Vancouver waren er mensen die Frans, Duits, Tsjechisch, Mandarijn of Punjabi als moedertaal hadden en daarna of tegelijkertijd Engels geleerd hadden. Die tweetaligheid verdwijnt na twee generaties vaak weer, waardoor de meest gesproken niet-officële tweede taal af en toe wisselt. Ook Nederlands was ooit een veelgesproken tweede taal, maar nu is dat weer minder.

Inmiddels zijn we weer terug in Nederland en spreken we onderling weer altijd Nederlands. Toch hebben we het Engels zo ongeveer tot aan de Nederlandse douane volgehouden. Per ongeluk.


dinsdag 19 april 2016

Een maand in beeld

Onze drie maanden in Vancouver zitten er alweer bijna op. In die tijd hebben we alle seizoenen meegemaakt en de bijbehorende activiteiten gedaan (en ook, je zou het bijna vergeten, doordeweeks gewoon gewerkt). In vier achtereenvolgende weekenden hebben we geskied, gesnowshoed, gekayakt en gezeild. De beelden hieronder spreken voor zich.

Skiën 12/13 maart:



Snowshoe bij Joffre lakes. Het bos in, meertje over, weer bos, nog een meer, het laatste stukje bos en dan... het laatste meer aan de voet van de gletsjer.

Op de veerboot terug van Salt Spring Island naar Vancouver (28 maart): in het zonnetje zitten, schreeuwende meeuwen en genieten maar van het prachtige zeelandschap en de eilandjes die langzaam aan ons voorbij trokken. Helaas verkochten ze op de boot geen bier.

Ondertussen hadden we gehoord dat er hier in de baai een walvis rondzwom. Dat gebeurt wel eens vaker, maar heel alledaags is het ook weer niet. Op een ochtend keek ik na het ontbijt uit het raam: eens kijken of we toevallig de walvis konden zien. En ja hoor, toen zag ik er eentje water opspuiten. Vanaf ons balkon kregen we daarna een prima uitzicht op deze prachtige beesten:

En om in de zeesferen te blijven: dit weekend hebben we samen met collega's van Tristan gevist op krabben. Je kunt een visvergunning kopen voor een dag, een net kopen of huren en je daarmee een hele middag vermaken. We hebben in totaal wel een stuk of 20 krabben gevangen, maar de meeste waren te klein en/of vrouwtjes, dus moet je ze teruggooien. Zo hebben we uiteindelijk maar een flinke man kunnen houden, maar die smaakte prima!

zondag 6 maart 2016

Raincity

Toen we aan het eind van de zomer van 2010 naar Vancouver verhuisden, was het nog een paar weken mooi weer. Daarna begon het te regenen, en hield het bijna niet meer op. Het najaar van 2010 was natter dan normaal. Met kerst gingen we in een cabin in Squamish zitten, zo'n 65 km ten noorden van Vancouver. Voor de grap zeiden we dat we hoopten dat we zouden insneeuwen. Maar het regende alleen maar. (Squamish ligt aan het einde van een fjord, op zeeniveau. Het heeft net zo'n zeeklimaat als Vancouver. Sneeuwen doet het daar dus bijna nooit, maar geen Canadees die ons dat vertelde.)
De winter van 2010-2011 was natter dan normaal (wat in de bergen sneeuw opleverde, dat dan weer wel). En het voorjaar was natter dan normaal. "Maar de zomer hier is echt prachtig", beloofden vrienden en collega's ons. De zomer van 2011 liet echter lang op zich wachten. En stelde uiteindelijk niet zoveel voor. In het voorjaar waren we de regen in Vancouver zo zat geworden, dat we een vlucht naar Hawai'i boekten voor kerst 2011.

In ons eerste najaar hier kochten we regenlaarzen en overschoenen. Want van fietsen in een plaats waar het dagenlang achter elkaar onophoudelijk kan plenzen, word je geheid nat. De eerste drie maanden in Vancouver ben ik vaker natgeregend dan in de drie jaar daarvoor in Nederland. De overschoenen heb ik in 2,5 jaar in Nederland nooit nodig gehad.
Want inderdaad, in Nederland regent het bijna nooit. In Nederland valt zo'n 700-900mm per jaar. In Vancouver is dat 1100-1200mm. En dat valt grotendeels tussen oktober en april.
Op dit moment wordt het langzaamaan een heel klein beetje droger. Af en toe schijnt zelfs de zon. De bomen staan al volop in bloei. De sneeuw op de bergtoppen smelt heel hard. Het voorjaar komt eraan!

zondag 28 februari 2016

Omdenken

Ze skiet inmiddels eigenlijk te goed voor de rollator op ski's, dus één van de instructeurs stelt voor de volgende keer een zitski te proberen. Met een zitski zou ze op termijn zelfstandig kunnen skiën, terwijl er met de zitskirollator altijd iemand mee moet om de skirollator aangelijnd onder controle te houden. Maar ze aarzelt: haar hele leven was haar doel om rechtop te kunnen staan, lopen, skiën en alle andere dingen te kunnen doen die alle andere mensen met twee werkende benen kunnen doen. En nu zou ze 'terug' moeten naar een zittende manier van leven en skiën?

Het verhaal van één van mijn leerlingen bij Vancouver Adaptive Snowsports blijft lang hangen. Wij mensen met een functionerend lijf denken er helemaal niet over na dat je met een anders werkend lijf heel andere dingen wilt en kunt. En veel leerlingen die door een ongeluk in een rolstoel terecht gekomen zijn, zeggen dat ze zelfs meer uit het leven halen en heel andere (ski)doelen hebben dan voor hun ongeluk. Aan ons vrijwilligers om uit te vogelen wat dat doel is en er onze lessen op aan te passen.

Soms betekent dat gewoon er te zijn en een leerling met autisme één-op-één aandacht te geven en 'gewoon' les te geven volgens de standaarden van de skilesbranche. En soms komen we er pas bij les 4 achter dat een lange bamboestok met de leerling in het midden en aan weerszijden een instructeur niet werkt en de ski's van een leerling met een rubberen koordje aan elkaar verbinden (om kruisen van de ski's en vallen te voorkomen) wel. We proberen, ontdekken, leren en oefenen. ("hey, we're adaptive!")

Wat dat oplevert? Voor mij niet zo veel, afgezien van de voldoening. Maar voor de leerlingen betekent het soms een enorme verandering in hun leven als ze iets ontdekken wat ze nooit voor mogelijk hadden gehouden.

Het hoogtepunt na 6 lessen is de VASS Cup a.s. donderdag 3 maart. Iedere deelnemer legt het slalomparcours tweemaal af en probeert daarbij zijn eigen tijd zo dicht mogelijk te benaderen. Het team met het kleinste verschil wint. Wil je mij sponsoren? Dat kan via deze link: https://www.gifttool.com/athon/MyFundraisingPage?ID=185&AID=3236&PID=543472 De opbrengst gaat geheel naar VASS. Want die zitski kost zo'n $5000. Als onze leerling daarvoor kiest, moet die natuurlijk wel ergens van betaald worden. Alvast bedankt!


zaterdag 13 februari 2016

Op de fiets!

Je mist het eigenlijk pas als het niet meer vanzelfsprekend is, al doe ik het in het Nederlandse dagelijks leven tegenwoordig eigenlijk ook bijna niet meer: fietsen. Daarom was één van onze prioriteiten (na de ski's, natuurlijk) het vinden van een fiets. Toen we hier voor het eerst kwamen wonen, fietsten we allebei dagelijks naar ons werk en die gewoonte wilden we weer oppakken.
Maar we waren vergeten dat fietsen hier niet heel erg makkelijk te vinden zijn. We wilden wel fietsen kopen, maar dan wilden we ze ook wel weer kunnen vérkopen over drie maanden. De meeste fietsenwinkels mogen wettelijk alleen geen fietsen kopen om heling tegen te gaan. Op Craigslist stonden vrijweinig fietsen te koop; de meesten stonden er als waarschuwing: als je deze tegenkomt, koop 'm dan niet, want die is net van mij gestolen. Canadezen waarschuwden ons dat als we een fiets kopen, we hem wel zeker op slot moesten zetten. Ik zou het niet in mijn hoofd halen dat niet te doen...
Uiteindelijk vond Tristan een fiets bij een winkel op UBC, die een vergunning heeft fietsen terug te kopen. Ik kon een fiets lenen van een vriendin. Wel een herenfiets, maar ik doe het ervoor.Maar toen waren we er nog niet: op een fiets hier zit nog geen licht, geen slot en geen bel (verplicht!). En dan moet je nog een helm op. Daar bestaat zelfs een hele mode in ("if you choose this model, you are going to look like a mushroom"). Ook die accessoires hebben we inmiddels, en dus kunnen we nu allebei op de fiets naar ons werk.




Tristan fietst naar het westen, de heuvel op naar UBC, ik naar het oosten, de heuvel af tot aan de brug naar downtown, dan omhoog de brug op en een paar blokken downtown in. Vrijwel mijn hele route rijd ik over een gescheiden fietspad, dat tweeëneenhalf jaar geleden nog niet bestond. Vancouver wordt steeds fietsbaarder, al heb ik het hier sowieso altijd al goed te fietsen gevonden. In het rechthoekige stratenpatroon is één in de zoveel straten een fietsstraat die autovrij of autoluw is.
Fietsstraat York Ave

Een fietsersstoplicht!

De brug over naar downtown

De brug over terug naar huis

Fietsenstalling op het werk (deel van de parkeergarage opgeofferd)

Voorheen waren het vooral de mamils (middle-aged men in lycra) die de fietsstraten domineerden, nu zie je ook tamelijk veel vrouwen. Maar het blijft over het algemeen een 'sport' waar je sportkleding en -schoenen voor aantrekt. En regenkleding, inclusief overschoenen. Ga als fietser in Vancouver nooit, maar dan ook nooit, de deur uit zonder regenkleding.... 

dinsdag 2 februari 2016

Memory lane

"Welcome to Vancouver, welcome home", zegt vriendin Suzanne die ons van het vliegveld komt halen. Een beetje thuiskomen, dat is het zeker.
De hele rit naar ons onderkomen voelt ook zo. Van die dingen die we bijna weer vergeten waren, maar toch o zo bekend zijn. De sleepboten bij de monding van de Fraser rivier met enorme hoeveelheden drijvende boomstammen achter zich aan. Reclame voor de lokale nieuwszender met dezelfde nieuwslezers. Het nog steeds doodenge linksaf slaan: tegemoetkomend verkeer heeft óók groen, waardoor er maar één auto midden op het kruispunt kan gaan staan om na de stroom tegemoetkomend verkeer snel -en meestal net door rood- af te slaan.   De lelijke appartementenblokken uit de jaren '50.
In zo'n appartementenblok bevindt zich ook onze Airbnb. We wonen op de bovenste verdieping met schitterend uitzicht op de baai, de wolkenkrabbers en de bergen. Die overigens niet zichtbaar zijn door de laaghangende bewolking. Maar we kunnen precies uittekenen waar de skipistes moeten lopen.
Van het toilet dat vol water staat denken we een fractie van een seconde dat ie verstopt is. Maar nee, dat hoort zo.
Uitzicht vanaf appartement

Op zondag slapen we door de jetlag minder lang uit dan gehoopt. We halen scones en brood bij onze vertrouwde bakker, weliswaar bij een ander filiaal. Nog zoiets dat we vergeten waren: wat is het leven hier duur! $12 voor een brood en vier scones. Inkomende telefoongesprekken gaan ook van je belminuten af. Over geld gesproken: wat was ook alweer de pincode van de Canadese pinpas?
O ja, eekhoorntjes die midden in de stad de straat oversteken. Een adelaar die over komt zeilen en landt op het gebouw aan de overkant. Nu de stinkdieren en de wasberen nog.
Op maandagochtend loop ik naar de halte van bus 22 alsof ik nooit anders gedaan heb. Bij het uitstappen bedank ik de buschauffeur.
Onderweg naar de bushalte




Onderweg naar huis
 Tristan haalt op UBC koffie bij de Starbucks. Daar kennen ze hem nog. Ik lunch in m'n eentje in het zaaltje voor ziekenhuispersoneel. Er komt iemand binnen die ik niet ken. Ze kijkt snel even naar me op, concludeert dat ze me niet kent en duikt meteen in de krant. Da's waar ook, Canadezen zijn, in tegenstelling tot Amerikanen, best verlegen en kijken vaak de kat uit de boom.
We doen boodschappen. Da's waar ook, in de yogakleding de supermarkt binnenwandelen is perfectly acceptable. Onze oude Safewayklantenkaart accepteren ze niet meer. 's Avonds eten we biologische quinoa.
Welkom in Vancouver, welkom thuis.                                                                                                                                                             

vrijdag 29 januari 2016

Het witte tasje



Het begon met de knijpers. Die klemden de zakjes paprikapoeder, komijnzaad, nog meer paprikapoeder en currykruiden bij elkaar. De aangebroken zakjes verdwenen in de prullenbak, maar de knijpers hadden nog naar de opslag gemoeten. Net als de nog niet aangebroken zakjes kruiden van de Hello Fresh trouwens.

En wat te doen met de knoflook? Achterlaten voor de volgende bewoner? Tegen die tijd zouden ze vast al zijn uitgelopen. Enkele reis naar de afvalbak. O, misschien had de buurman er nog wat aan gehad. Te laat.

Daarna kwamen de overbodige klantenkaarten, bankpassen en muntgeld (nergens in huis te vinden als je het nodig hebt) en zelfs nog een verdwaalde strippenkaart. Waar kwam die opeens vandaan? 

Ach, die paar kleine dingetjes, daar wil de buurman vast wel drie maanden op passen.  

Maar verder ging het, met de boekjes over Vancouver die we al zo lang geleden apart hadden gelegd om mee te nemen. Maar de stapel spullen die óók mee moest, werd steeds groter. En eigenlijk kennen we de weg al en weten we de highlights ook wel zonder reisgidsen te vinden. Toch maar niet, dan. 

Het ging er inmiddels om spannen. Zoals de ogen soms groter zijn dan de maag, overtreft het optimisme ook de daadwerkelijke ruimte in de koffer. Het is toch ook belachelijk, zó veel kleding voor drie maanden. Hoeveel heb je nou helemaal nodig? Ze hebben daar ook heus wel winkels. En hup, een paar shirts eindigen op de verkeerde stapel. Hm, dan kan de ongewassen paardrijtrui daar net zo goed ook nog wel bij.  

Hoera, de koffers passen nog dicht en voldoen aan de gewichtseisen van KLM. Dankzij het witte tasje.

zaterdag 1 februari 2014

Uit het leven van een skibum


De officiële economie van Nelson in het zuiden van British Columbia is toerisme: wintersport in skigebied Whitewater in de winter en andere buitensporten in de zomer. Maar de eigenlijke raison d'etre van het oude mijnstadje is wiet. Schijnbaar betaalt iedereen hier alles in cash en heeft men de allernieuwste poedersneeuwski's. De locals kennen de bergen op hun duimpje en nemen regelmatig het een en ander aan geestverruimende middelen mee de grens over als ze gaan skiën in het achterland. Welcome to the pot capital of Canada!
Dat zijn zo van die geruchten die je hoort van de andere skibums die hier komen voor de beroemde lichtgewichtsneeuw. Samen met skivriendin Corinne ben ik hier vrijdag heengevlogen voor een weekendje skiën. We hadden geluk dat onze geplande vlucht daadwerkelijk vertrok, want ongeveer de helft van de vluchten hierheen wordt geannuleerd vanwege het weer. Het kleine plaatselijke vliegveld heeft geen apparatuur voor landen op instrumenten en daarom moet het goed weer zijn. Alle vluchten sinds dinsdag waren geannuleerd. Reden dus voor alle skiërs aan boord voor een opgetogen applaus bij de landing.
In de bus naar het skigebied werden de skibumnieuwtjes uitgewisseld: in Whitewater was een beer wakker geworden en aan de wandel gegaan, deze winter is de droogste ooit (Mount Washington op Vancouver Island is dicht gegaan omdat er te weinig sneeuw lag) en wordt de plaatselijke economie echt gevoed door wiet? Kunnen we een local vinden die dat wil toegeven?
Whitewater is een klein skigebied, maar populair vanwege de droge sneeuw die hier valt. De zon schijnt en deze week heeft het voor het eerst in weken gesneeuwd. De sfeer in de shuttle naar de liften is uitgelaten. Onze medepassagiers zijn een paar mannen van middelbare leeftijd op mannenweekend. In het enige restaurant op de helling komen we elkaar steeds tegen. Waar zijn jullie geweest? Wat is jullie maximumsnelheid? Waar ligt de beste poedersneeuw? Alle gesprekken hier gaan over skitoeren, sneeuw en vergelijkingen met andere skigebieden. De sneeuw is hier inderdaad fantastisch: geruisloos glijden we door het witte poeder tussen de bomen door en over manshoge boekels.
Anderhalve dag zit er nu op. Morgen nog een dag hier en dan door naar Red, waar ik vier dagen blijf. En donderdag op naar de laatste stop aan de powder highway: 3 dagen in Fernie. Het leven van een skibum is goed!


dinsdag 2 juli 2013

avonturen in west-Canada

Op een zonnige 5 juni vertrokken wij uit Vancouver. Onze avonturen vanaf dat moment zijn te volgen via een nieuwe, Engelstalige, blog:http://ernavanbalen.wordpress.com

zondag 26 mei 2013

Kamperen in eigen huis

Na de oorspronkelijke twee jaar die algauw drie jaar werden, is onze laatste week in Vancouver aangebroken. De bucketlists zijn nauwelijks afgewerkt en vervangen door to-do-lijstjes. Ons huis wordt steeds leger en we hebben bijna geen stoelen meer over om op te zitten nu de bank eerder vanavond voor $20 op een karretje de deur uitgerold is. De keukenkastjes zijn leeg en de verhuisdozen (bijna) vol.


Vorige week en dit weekend hielden we yard sales om onze spullen te verkopen. In deze tijd van het jaar zie je vaak op lantaarnpalen en elektriciteitsmasten aankondigingen van yard en garage sales, een soort rommelmarkt in je voortuin. We hadden de onze ook op internet aangekondigd, en toen we nog aan het opzetten waren, kwamen mensen van heinde en verre (te zien aan het formaat auto) aangereden, op zoek naar koopjes. Of we ook designerhandtasjes hadden, of lps, of Nintendo's, of sierraden. Maar onze spullen bestaan uit een bijeengeraapt zooitje functionele zaken, van Ikea, van anderen gekregen of op straat gevonden.

Mensen betalen graag een kwartje voor een koektrommel die ik een keer op mijn werk uit de prullenbak gevist heb, maar hebben geen $3 over voor een zo goed als nieuwe ovenschaal. Inmiddels staat alles wat we over hebben (en dat is best veel) ook op Craigslist, de plaatselijke variant van Marktplaats. Ook onze auto staat al sinds begin april te koop, maar we krijgen zelfs na prijsverlagingen maar weinig reacties. Misschien omdat ie handgeschakeld is en veel Canadezen daar niet mee overweg kunnen. En we hebben gemerkt dat Canadezen niet onderhandelen over de prijs, ook al zeggen we er expliciet bij dat er te onderhandelen valt.

Op 31 mei moeten we ons appartement uit en dus van alle spullen af. Tot die tijd kamperen we in eigen huis. De afgelopen week zijn we al aan het inpakken geweest en hebben we een begin gemaakt met Arvie inpakken.

Vorige week vrijdag was onze laatste werkdag. Aan een formeel afscheid doet men hier niet zo. Als ik niet gevraagd had naar het inleveren van sleutels en toegangspasje, had ik zo de deur uit kunnen wandelen. Voor de grap had ik tegen mijn leidinggevende gezegd dat ik wel taart als afscheid wilde, waarna er een mokkagebakje op mijn bureau belandde. 

Dit zal een van de laatste blogs zijn. Op 5 juni vertrekken we voor onze grote reis door West-Canada. Daarvan zullen we een andere (Engelstalige) blog bijhouden.

woensdag 17 april 2013

Collega's

Collega's heb ik niet in mijn huidige baan, maar ik heb wel een hoop mensen om me heen. Ik woon in een cubicle op de 6e (in Nederland de 5e) verdieping met een hoop master- en PhD-studenten uit de hele wereld.

Mijn dag begint meestal met een 'good morning' tegen Seth, mijn cubiclebuurman. Dan ga ik koffie halen, die iemand, meestal Paul, tegen die tijd vaak al gezet heeft in een grote kan in de keuken. Met een briefje erbij met het tijdstip, zodat je niet 's middags oude koffie zit te drinken. Even kijken op het whiteboard om te zien of er nog iets nieuws staat, zoals een potje boter-kaas-en-eieren of vier op een rij die worden ingevuld door iedereen die langs de keuken loopt. Deze week is Jake begonnen met het tekenen van een dierenhoofd, met de opmerking erbij "add to this animal". Inmiddels is er een soort Lange Jan met een zeemerminnenonderlijf en een haakhand  ontstaan. De tekenbeesten krijgen ook vaak duivelshoorns, armbandjes en tatoos. Als genoeg mensen die langs de keuken zijn gelopen het beest hebben afgetekend, staat er op het bord "now, let's name it", en beginnen mensen willekeurig letters in te vullen op de stipjes die iemand alvast getekend heeft.

En er gebeurt meer. Deze week doe ik met een aantal mensen een lunchuitwisseling: alle 6 maken we 5 porties lunch die we op maandag of dinsdag over de verschillende koelkasten verdelen. Zo eet je elke dag iets anders en ontdek je dingen die je nooit zelf zou maken. Deze week op het menu: quinoasalade, aardappelsoep, wortel-gembersoep, rijstwraps en geitenkaas met polenta en romescosaus. En mijn creatie: preistamppot met kaas en pesto. Die schijnt in de smaak te vallen, in elk geval bij de Duitse deelneemster Christine.

Veel mensen lunchen in de multipurposeruimte op de bovenste verdieping, met het mooiste uitzicht dat je je kunt voorstellen. Rond half 1 zijn er meestal wel mensen te vinden die daar zitten te lunchen.


Mijn 'baas' en enige echte collega, Meghan, spreek ik altijd op dinsdagmiddag over de projectvoortgang. Mijn project maakt deel uit van een landelijk project. Wij zijn als eerste begonnen en nu dus ook als eerste (bijna) klaar. Tegenwoordig hang ik ook vaak aan de telefoon met Kim in Ontario, die een aantal andere deelprojecten coördineert. Op mijn verdieping ben ik één van de weinigen met een eigen telefoon (de rest moet gebruik maken van een telefoonkamer), omdat die eigenlijk niet toegestaan zijn in cubicles. Mijn interviews met gemeenten doe ik meestal als mijn buren er niet zijn. Verder heb ik met enige regelmaat een webinar, waarbij mensen uit heel Canada inbellen en een powerpointpresentatie via internet volgen. (Daar kunnen we in Nederland nog wat van leren!) Morgen praten we bij met Montreal, dat een soortgelijk project aan het opstarten is. Het plannen van zo'n webinar kost soms wat moeite vanwege de tijdsverschillen binnen Canada: Als er deelnemers zijn van Newfoundland tot British Columbia, moet je rekening houden met 4,5 uur tijdsverschil.   

Twee keer per week organiseert mijn andere cubiclebuurman, Keith, een les P90X, een heftige spotschoolmethode. Elders in het gebouw zijn er sportzaaltjes die officieel bestemd zijn voor onderzoek (fysiotherapie, bewegingswetenschap), maar die wij aan het eind van de dag kunnen gebruiken. Ik doe soms mee, als dat zo uitkomt. 

En dan zit de dag er alweer op.

Soms wordt er op vrijdag aan het eind van de middag geborreld in een kroeg in de buurt. Dat heet dan 'safety meeting'.


dinsdag 26 maart 2013

Adaptive skiing

Sinds begin januari rijd ik minstens één keer per week de vaak regenachtige 17 kilometer naar Grouse Mountain, één van de drie skigebieden in Vancouver. Om skiles te geven, maar ook om zelf les te krijgen. Dit jaar extra vaak, want ik heb meegedaan aan de voorbereidingsdagen voor niveau 2 van het instructeursexamen van de Canadian Association for Disabled Skiing. Voor het examen moet ik mijn eigen skivaardigheid laten zien, kunnen 3- en 4-tracken én daarin les kunnen geven.

3-tracking is voor mensen die een been missen. Zij kunnen leren skiën op één been en met twee krukken met twee miniski's aan het uiteinde. Het skispoor dat ze daarmee maken ziet eruit als drie sporen, vandaar de naam. Qua techniek wijkt 3-tracking niet zo heel erg af van regulier skiën en heb je het als reguliere skiër vrij snel onder de knie. Het is een paralympische sport en het is ontstaan na de Tweede Wereldoorlog, toen gehandicapt geraakte veteranen wilden doorgaan met hun favoriete sport.

4-tracking is voor mensen die weinig gevoel hebben in hun benen, bijvoorbeeld door hersenverlamming. Deze skiërs gebruiken twee benen en twee krukken met ski's (en maken dus vier sporen). Aangezien ze weinig kunnen met hun onderlichaam, skiën ze vooral met hun bovenlichaam: hoofd, schouders en armen. Voor ons reguliere skiërs is het een behoorlijke uitdaging om te leren, omdat het totaal anders is. Waar je normaal gesproken je voeten kunt draaien en je ski's kunt kanten, kan je dat nu niet en doe je alles met je bovenlichaam. Gevolg is dat je benen en ski's een eind uitzwaaien, als een vrachtwagenaanhanger.

In dit filmpje kan je allebei zien: http://youtu.be/OgnVyQe3yrQ


zondag 3 maart 2013

Vervoermiddelen

In september 2010 schreef ik nog met enige schaamte dat we een auto gekocht hadden, maar nu hebben we er zelfs twee! Onze nieuwste aanwinst is een blauw-wit Volkswagenbusje, in 1984 gebouwd in Duitsland. Met roze gordijntjes en originele lichtblauwe bekleding. Hip dus, en dan mag zo'n tweede auto :-). Hippie haven Kitsilano staat vol met dit soort busjes, maar we hadden er nog nooit een te koop gezien. De onze komt uit Chilliwack, 130km verderop. Het is een meisje en ze heet Arvie (snapt u 'm?). De naam hadden we al lang voor we haar kochten bedacht. (Onze gewone auto heet Rio) Het is de bedoeling dat Arvie ons deze zomer helemaal naar de poolcirkel rijdt, en als het even kan ook weer terug. Maar nu heeft Arvie nog even rust en staat onder een zeil op de oprit. Als het skiseizoen voorbij is, verkopen we Rio en wordt Arvie ons gemotoriseerd vervoer.
Arvie en Rio (achtergrond)

We gebruiken Rio eigenlijk niet vaak, omdat we overal met de fiets en bus naartoe gaan. De bovenbuurvrouw vond het altijd wel komisch dat wij überhaupt een auto hebben, en dan ook nog zo'n kleine (een middenklasser, naar Nederlandse begrippen), omdat hij soms wekenlang op de oprit staat. Toch zijn de meeste mensen die wij kennen ook van het zeldzame ras fietser.
Ook op mijn werk fietst bijna iedereen, misschien omdat het bijna allemaal studenten en aio's zijn die iets met bewegingswetenschappen doen. De statistieken laten zien dat fietsers vooral jong, hoogopgeleid en man zijn, en die beschrijving klopt wel aardig voor mijn collega's.
Het gebouw waar ik zit heeft zelfs een heuse inpandige fietsenstalling. De intentie was er bij de bouw, maar de uitvoering is duidelijk niet door een fietser gedaan: je moet met je fiets een rechte hoek om en drie deuren door (waarvan 2 met een tussenruimte waar je fiets nét niet tussen past) voor je in de fietskooi bent, waar dan een stuk of tien fietsen in passen.
Schijnbaar staat mijn werk al jaren met stip op nummer 1 tijdens Bike to Work Week, die twee keer per jaar georganiseerd wordt door de plaatselijke fietsersbond.  Werknemers worden gestimuleerd een week lang op de fiets naar het werk te komen. In teams kan je je opgeven om mee te doen en prijzen te winnen. Wie als team de meeste kilometers fietst, wint. Mijn bijdrage is minimaal, want mijn woon-werkafstand is nog geen 4km. Toen ik nog in Nederland werkte, las ik vaak over bike to work weken, die overal ter wereld bestaan, en nu doe ik er zelf aan mee.
Dus al is Arvie nog zo schattig, wij zijn nog niet afhankelijk geworden van gemotoriseerd vervoer.

donderdag 21 februari 2013

Chocolademelk met sneeuw

We weten niet precies waar we zijn, want het houten hutje waar we overnachten staat op geen enkele kaart. Het is knus binnen, en met de aanwezige houtkachel weten we het redelijk op temperatuur te krijgen. De inwendige mens heeft ook wat verdiend en dus maken we warme chocolademelk. Vlakbij is een beekje dat niet bevroren is, maar anders was er genoeg sneeuw geweest die we hadden kunnen smelten.

Eerder die ochtend waren we met reisgenoot Stan langs een oud houthakkerspad op onze snowshoes omhoog gelopen vanaf de parkeerplaats aan highway 99. Het oorspronkelijke plan was een andere route vanaf een andere parkeerplaats, maar toen we daar aankwamen stonden er al 14 auto's. Wetend dat de BC Parks-hut in dat gebied een maximumcapaciteit had van 24 man en we geen zin (en ook niet de spullen) hadden om buiten te slapen, besloten we rechtsomkeert te maken en ergens anders heen te gaan. Stan wist nog wel een niet-officiële hut waar hij wel eens langs gekomen was. En zo brengen we onze vrijdagavond door in een hutje in een besneeuwd bos. Zonder elektriciteit en stromend water, maar mét chocolademelk met rum, een potje kaarten en elkaars gezelschap. We maken nog een korte maar koude avondwandeling en vergapen ons aan de sterren aan een heldere hemel. Ons eerste winterse backcountryavontuur met overnachting in de wildernis.
De volgende ochtend ligt er 15 cm verse sneeuw en het sneeuwt flink door. Wij oefenen onze lawinepiepervaardigheden en graven een gat in de sneeuw om het risico in te schatten terwijl Stan op zijn ski's naar boven loopt en een paar afdalingen maakt. Daarna lopen en skiën we weer naar de auto. Stan gaat voor en graaft hem alvast uit (eerst het nummerbord!). Hebben we de lawinescheppen tenminste niet voor niets gehuurd. Na diverse pogingen en veel duwen slagen we erin de auto weer op de weg te krijgen. Eenmaal terug in Vancouver frissen we ons op: we hebben een afscheidsfeestje van een collega van Tristan. Zo zit je 's ochtends in de besneeuwde wildernis, zo zit je 's avonds aan de wijn in de kroeg. Only in Beautiful British Columbia!

zondag 3 februari 2013

Sneeuwpret

Het jaar begon met een lang weekend skiën met Eva en Seppe, en we zijn vastbesloten ons recordaantal skidagen dit jaar te verbeteren. De teller staat nu op 11 dagen en 4 avonden. Het is tenslotte ons laatste winterseizoen hier :( , dus moeten we er optimaal van genieten.
Ik ben ook weer begonnen met skiles geven voor VASS. Ik ben dit jaar de enige instructeur voor mijn leerling, wegens een gebrek aan vrijwilligers. Er zijn dit jaar meer nieuwe vrijwilligers dan ooit, maar ook meer leerlingen. Gelukkig heeft mijn leerling alleen lichamelijke beperkingen. Vrijwilligers die met autisten en kinderen met gedragsproblemen moeten werken, hebben het veel zwaarder. Dus iedere woensdagavond ben ik te vinden op Grouse Mountain, en dat ziet er bij helder weer (bijna nooit dus) zo uit:
Een andere sneeuwactiviteit die we laatst voor het eerst gedaan hebben, is een lawinetraining. Na een dagje klassikale les (op zaterdagochtend een uur rijden en om 8u aanwezig zijn!), brachten we dag 2 door in de sneeuw op onze snowshoes. De cursusleiders begroeven een rugzak met een zender, en wij moesten er in groepjes naar op zoek om het "slachtoffer" zo snel mogelijk uit te graven. De leider van de groep bepaalt wie wat doet: 2 mensen volgen bijvoorbeeld het signaal, terwijl een ander zijn lawinesonde (een soort tentstok van 3-4 meter lang) uitpakt, en 2 anderen hun schep in elkaar zetten. Zodra de signaalmensen met sterkste signaal gevonden hebben, begint degene met de sonde in een spiraalpatroon in de sneeuw te prikken. Zodra hij raak prikt, beginnen 2-3 mensen te graven. Een goede oefening, maar als het goed is, hoeft het nooit zover te komen dat je iemand moet uitgraven: afhankelijk van de wind, neerslag en temperatuur van de afgelopen dagen en weken, het weerbericht en het lawinebericht, heb je als het goed is een route gekozen waar je weinig risico loopt. Om een beter inzicht te krijgen in sneeuwlagen, moesten we ook een gat graven om de verschillende lagen te bekijken en te testen. Interessant om te zien hoe sommige onderliggende lagen heel hard zijn en andere juist heel zacht. 
Het doel van de cursus was voornamelijk om ons een idee te laten krijgen van wat we nog niet weten. We zijn nu geen volleerde lawinevoorspellers, maar weten wel hoe we het risico ongeveer in kunnen schatten. Niet dat wij nu zo vaak in de backcountry komen, maar wie weet komt het nog eens van pas.

maandag 31 december 2012

Terugblik op 2012

Terugblikken aan het eind van het jaar: dat hoort erbij.

2012 was wederom een bijzonder jaar. Een jaar waarin we volgens oorspronkelijke planning naar Nederland terug zouden gaan. Het werd ons laatste volledige jaar in Canada (nu echt).
In 2012 woonden we onze eerste ijshockeywedstrijd bij. Ik publiceerde mijn eerste artikel in een nationale krant. Ik werd skilerares en won met mijn team de tweede prijs in de VASS-slalom. We gingen opnieuw op zeilles en waren op zomeravonden (en o, wat waren dat er heerlijk veel!) regelmatig op het water te vinden. Eindelijk gingen we eens echt samen op vakantie, naar de -voor mij- noordelijkste plek tot nu toe: de Yukon. We verloofden ons en ik wisselde van baan. Ook brachten we ieder (bliksem)bezoekjes aan Nederland. De meeste vrienden die we nu hebben, hebben we in 2012 leren kennen. Voor de laatste keer nemen we vanavond zelfgebakken oliebollen mee naar het oudejaarsfeestje waar we nu al voor de derde keer heen gaan. (Over 100 jaar hebben ze in Vancouver een oliebollentraditie, zeker weten!)
Kortom, 2012 was een goed jaar.

Nu bijna 2013. We beginnen het jaar met een bezoek van Eva en Seppe en (alweer) een weekend skien. Mijn tweede krantenartikel komt, als het goed is, vrijwel op de dag af een jaar na het eerste uit. 2013 wordt in elk geval een spannend jaar met veel veranderingen, zoals 2010 dat ook werd. We werken nog een paar maanden in Canada en gaan dan 2-3 maanden op reis in West-Canada. Wellicht komen we met de boot terug. Na de zomer moeten we weer in Nederland wennen aan ons dagelijkse leven daar. Op zoek naar een baan. Misschien verhuizen, maar nog onbekend waarheen. Oud & nieuw 2013, voor het eerst in vier jaar, in Den Haag? We zullen het zien.

De beste wensen voor 2013!   

donderdag 20 december 2012

Het einde van de wereld

In Vancouver verging de wereld gisteren al. Althans, daar leek het erg op. De hele dag zat het verkeer in de hele stad muurvast. Auto's toeterden en bussen waren midden op kruispunten gestrand. Ze stonden er verlaten bij met hun noodknipperlichten aan. Ik kon met de fiets maar nauwelijks langs de wachtende rijen auto's en de stoepen waren onbegaanbaar. De oorzaak: 10 cm sneeuw.

De dag was normaal begonnen. Waar wij wonen, 500m van zee, lag er om 7u een heel dun laagje poedersuiker. Hoe verder van zee, en hoe hoger (zelfs al is het een paar meter), lag meer. Ik kreeg een smsje dat de campus van Simon Fraser University (waar ik officieel werk, al zit ik feitelijk in Vancouver) op de heuvel in Burnaby dicht was vanwege de sneeuwval.

Maar daarna begon het heel hard te sneeuwen en was de tuin binnen de korste keren bedolven onder een laag wit. Aangezien mijn fiets nog op mijn werk stond, moest ik met de bus. Ik had natuurlijk beter moeten weten. De (trolley)bus kwam zowaar opdagen, maar kwam bij de eerste de beste heuvel vast te staan achter een buiten-dienstbus die was gestrand. De trolley kon daar niet omheen, dus iedereen moest uitstappen. De chauffeur van de gestrande bus vroeg ons om allemaal achterin te gaan zitten, zodat hij misschien grip kon krijgen. Maar dat mocht niet baten. Ik besloot maar te gaan lopen naar mijn werk. Bij de volgende bushalte kwam een bus, maar die reed zo langzaam door alle verkeersopstoppingen, dat ik na een tijdje maar weer ben uitgestapt en het laatste stuk heb gelopen. Op mijn werk was het erg rustig, maar degenen die er waren, hadden vergelijkbare ochtendspitsavonturen te vertellen.

Tristan moest 's ochtends de auto ophalen van de garage en heeft over een ritje van normaal 20 minuten ruim een uur gedaan. Daarna wilde hij met de bus naar UBC, maar toen hij hoorde dat ook daar de bussen onderaan de heuvel strandden, maakte hij meteen rechtsomkeert en ging thuiswerken.

In tegenstelling tot in de rest van Canada, sneeuwt het in Vancouver nooit. De meeste mensen hebben dan ook geen idee wat ze met sneeuw aan moeten. 
Behalve een collega uit het binnenland van BC: die wist als de beste hoe je een sneeuwpop moet bouwen, en dat hebben we dan ook gedaan tijdens de lunchpauze. De sneeuw hier is alleen wel een stuk zwaarder en natter dan in het binnenland. De collega had zelfs onderweg ergens een wortel gekocht.

Ik ging op de fiets naar huis: een beetje Nederlander laat zich natuurlijk niet tegenhouden door een beetje sneeuw. Sommige mensen keken me aan alsof ik van een andere planeet kwam. Een man vroeg of ik fietsen niet gevaarlijk vond, en ik antwoordde dat lopen veel glibberiger was. De meeste stoepen waren niet geveegd, maar in de autosporen kon je best fietsen. Zolang je tenminste geen bochten om hoeft om door sneeuwhopen heen te gaan (en mijn fietsroute is 4km alleen maar rechtdoor).

Inmiddels is de meeste sneeuw weer weggedooid. De bussen rijden weer en het verkeer is normaal. De wereld is toch niet vergaan.

zondag 9 december 2012

Sinterklaas

Op 29 november kwam de Sint ons met een bezoekje verblijden. Helaas niet persoonlijk, maar via de post en eerdere trips naar Nederland was hij er toch in geslaagd de nodige pepernoten en speculaas in Vancouver te krijgen.
We hadden een aantal vrienden uitgenodigd, die allemaal wel iets met Sinterklaas hadden: een paar Nederlanders, Duitsers en Canadezen die als kind bevriend waren met Nederlanders en dus wel eens Sinterklaas meegevierd hadden.
Iedereen had een cadeau gekocht van $10-15. Die gingen bij binnenkomst in een grote oranje (jaja!) zak. We hadden iedereen de opdracht gegeven een surprise te maken en een gedichtje te schrijven. Vooral dat laatste viel niet mee in het Engels, maar gelukkig hadden de meesten hetzelfde probleem. Hieronder onze creatieve uitspattingen. Welke is van wie? :-)



Sinterklaas’ planning was a bit in vain
because he could not come all the way from Spain
to visit all of you
in the land of the caribou.
But even though he could not be here tonight
he wants to make it right:
He delivered some goodies and things
so let’s see what he brings.
None of you will have to miss out
on presents, which is what it’s all about.


Winter in Vancouver and it's raining;
but the summers are nice, so stop complaining!
If you are still sad, there is no mistaking:
you'd better get into the kitchen and start baking!
Don't worry if you are not well-trained,
or if your kitchen is not properly maintained.
Even if you are a complete rookie,
This'll help you bake the perfect ….
Sint wishes you all the best
and may your cookies be blessed.
 

Met behulp van een dobbelspel bepaalden we wie kadootjes kreeg, mocht uitpakken of ruilen. Sommige cadeaus waren erg populair om te stelen, maar eigenlijk waren ze allemaal leuk. Zo waren er o.a. chocoladetruffels, een kaasfonduesetje, een melkopschuimer, wijnglasmarkers, een koekjesstempel en lekkere thee met bijbehorende mokken. De door Tristan zelfgemaakte gevulde speculaas, pepernoten en glühwein maakten het geheel compleet. Een erg geslaagd feestje!

We hadden zelfs zoveel pepernoten, dat ik een zakje had meegenomen naar mijn werk (als je dat Canadezen voorhoudt, nemen ze er eentje). Die vielen erg in de smaak.

In New Westminster, een plaats in de buurt, had de Nederlandse gemeenschap als vanouds een heuse Sinterklaasintocht georganiseerd. Maar op het laatste moment werd deze, net als vorig jaar, afgelast na klachten uit de zwarte gemeenschap vanwege de vermeende racistische elementen. Klassiek gevalletje vrijheid van meningsuiting versus beledigen: mag je als bevolkingsgroep een traditie vieren die anderen als beledigend opvatten? In hoeverre moeten allerlei volkeren zich aanpassen aan de autochtone/meerderheidsbevolking? In Nederland vindt men immers ook dat allochtonen zich maar moeten aanpassen en is men beledigd als een moslim weigert een vrouw een hand te geven. Aan de andere kant, in Canada is (bijna) niemand autochtoon en is iedereen korter of langer geleden geïmmigreerd, en worden culturele tradities doorgaans als heel waardevol beschouwd en in hun waarde gelaten. Maar wat als die tradities niet helemaal politiek correct zijn?
Wij leren dat Zwarte Piet Zwart is omdat hij door de schoorsteen komt, maar hier stelt men dan de vraag: hoe komt hij dan aan die volle rode lippen en dat kroeshaar? Hier wordt daaruit geconcludeerd dat Zwarte Piet een slaaf zou zijn. Tja, daar zit wat in. Is het dan racistisch om je te verkleden en je zwart te schminken? En zijn Nederlanders door die traditie racistischer dan andere bevolkingsgroepen? Maar ook: wat weten kleine kinderen op die leeftijd van ons slavernijverleden? Waarschijnlijk niet veel, en moet je kleuters daarmee lastigvallen? Sinterklaas (de kindervriend!) is een kinderfeest dat allang niets meer met slavernij van doen heeft. Ieder ouder kind en alle volwassenen weten dat Zwarte Piet een geschminkte blanke is.
Maar blijkbaar ligt dit alles heel gevoelig, en wellicht is de lieve vrede alleen al reden genoeg om het niet te vieren.

zondag 18 november 2012

Lettuce Finch

Men houdt hier erg van vlees, maar dan vooral grote lappen of stukken vlees. Geknutselde stukjes vlees zoals boomstammetjes, blinde vinken en slavinken zijn dan ook niet te vinden. Dus, vandaag gaan we zelf slavinken maken! Als garnering maken we er ook wat stamppot bij.

Allereerst de ingrediënten:
Slavinken (4 stuks)
- 500 gr. rundergehakt
- 12 - 20 plakjes bacon
- 1 ei
- paneermeel
- peper, zout, etc.
- boter

Stamppot boerenkool (2 personen)
- handje aardappelen
- 2 struiken boerenkool
- evt. melk en boter
- bouillonblokje





Slavinken
Meng het ei met de kruiden en het paneermeel tot een papje. Kneed dit door het gehakt en maak 4 langwerpige staafjes van het mengsel.


Vlecht vervolgens een matje van 3 a 5 plakjes bacon, leg een gehaktstaaf erin en vouw het geheel dicht door de plakjes bacon een voor een dicht te vouwen:








Boerenkool
Schil de aardappelen, snijd ze in blokjes en doe ze in een pan met een laagje water en het bouillonblokje. Hak vervolgens de boerenkool fijn en was deze. Breng de aardappels aan de kook en leg vervolgens de boerenkool op de aardappels. Laat het geheel op laag vuur in ca 20 minuten gaar koken. Braad tegelijkertijd, ook in ca 20 minuten, de slavinken goudbruin.





Nu alles lekker staat te pruttelen, ken ik even kort iets vertellen over de geschiedenis van de slavink.
De slavink is bedacht door de Hilversumse slager `Boerwinkel' in 1952. De naam `vink' (slavink, blinde vink) is ontstaan omdat de stukjes vlees in vorm en grootte erg op een gebraden vink -- een populair gerecht in Nederland in de 17e en 18e eeuw -- lijken. Het voorvoegsel `sla' is ontstaan omdat deze het best gegeten zou worden bij sla. Of blinde vinken ook vooral populair zijn onder slechtziende mensen heb ik niet kunnen vinden.

Als de aardappels en boerenkool gaar zijn kun je ze, indien nodig, afgieten (bewaar het kookvocht nog even) en vervolgens stampen. Om een lekkere smeuïge stamppot te krijgen voeg je wat warme melk en boter toe.

Zet de gestampte pot even terug op een laag vuurtje of warmhoudplaatje en leg de slavinken er bovenop. Maak de sju, evt. gebruikmakend van het kookvocht, en luid de etensbel. Eet smakelijk!