Voor het eerst in de zon kunnen zitten dat die daadwerkelijk lekker warm is, voor het eerst weer buiten de was ophangen. Eerder deze week hadden we nog natte sneeuw, en keken we een collega ongelovig aan toen die vertelde dat het in Toronto en Winnipeg tegen de 30 graden was. Dit weekend is het voorjaar ook in Vancouver voelbaar. Met een spectaculaire 12 graden is het in de zon en uit de wind heerlijk. Niet dat het hier in de winter zo koud is dat 12 graden als warm aanvoelt, maar vooral de zon doet de Vancouverites goed. In de winter kan het hier dagen achtereen non-stop regenen en is het 6 graden.
In de tuin tjilpen de vogeltjes erop los en wij genieten van het weer met een glaasje sap, zelfgemaakte cheesecake en een boek (Tristan) en de krant (ik). De krant staat ook vol voorjaar, maar dat is vooral Toronto's voorjaar. Dat heb je met zo'n groot land. Bovendien is Toronto het zelfverklaarde middelpunt van de wereld. Net zoiets als de Volkskrant die voornamelijk op de Randstad gericht is. The Globe and Mail heeft als motto "Canada's national newspaper", maar wordt spottend ook wel "Toronto's national newspaper" genoemd.
Ik ben begonnen met het verzamelen van krantenberichten die een inkijkje geven in de Canadese cultuur, politiek en geschiedenis. Voor later, om eens door te bladeren als we hier niet meer wonen. En om dingen te bewaren die de meeste mensen niet weten over Canada.
Ondertussen heeft Tristan de barbecue schoongemaakt. De brander is verroest, dus dat wordt straks een tochtje naar de Canadian Tire, een soort Gamma. De was droogt voor geen meter, want de lucht is nog koud.
Gisteren begon onze ook al zonnige dag met een Canadees ontbijt in de plaatselijke diner. We hadden uitgeslapen en hadden om half 12 genoeg trek om gebakken eieren met spek en worst op te kunnen. Helaas konden we niet buiten zitten, maar het interieur was ook wat waard, denk rode leren treincoupebanken, stalen tafels, rock 'n rollfoto's, zwart-witgeblokte vloer, stukken oldtimerauto's.
We hadden nog wat dingen te doen in de stad, dus fietsten we voor het eerst in maanden weer eens de Burrard Bridge over naar downtown. De brug zelf heeft een gescheiden fietspad, maar er loopt, op z'n Noord-Amerikaans, geen fietspad naartoe. Langs False Creek was het wel weer heerlijk fietsen. Middenin downtown gingen we naar de Chinese tuin, waar een collega haar foto-expositie had. Leuk om de andere bezigheden van een collega te bewonderen.
De grote winterdrukte is nu een beetje voorbij. Nog één les van de schrijfcursus en dan heb ik mijn avonden weer vrij. Met een paar mensen willen we blijven doorgaan met wekelijks bij elkaar komen om elkaars schrijfsels te beoordelen. Net als een paar anderen ben ik vastbesloten nog iets te publiceren. Meestal moet je daarvoor mensen interviewen. Ik heb nu één succesvol interview achter de rug, met een vrouw uit Toronto. (Skype is daarvoor een geweldige uitvinding) Ik was op zoek naar iemand die iets doet met skihelmen, en zij blijkt de enige in Canada te zijn die hoezen maakt voor skihelmen. Volledig buiten mijn comfortzone om als niet-Canadees zo'n uniek iemand die je helemaal niet kent te interviewen voor een mogelijke publicatie, maar erg leuk om te doen. Nu het uitschrijven nog...
De zon verdwijnt nu achter de bomen, dus het wordt tijd om naar de Canadian Tire te gaan. En om te bedenken wie we uitnodigen voor de barbecue.
zondag 25 maart 2012
maandag 19 maart 2012
Winterwonderland
Terwijl Vancouver zich opmaakt voor de lente -sinds vorige week op zomertijd, opkomende krokussen en gisteren een heuse maartse sneeuwbui- kunnen wij geen genoeg krijgen van de winter.
In februari waren we maar liefst twee weekenden achtereen in Whistler, waarvan één met Carolyn en een paar van haar vrienden in het huisje van haar ouders. Prachtige sneeuw en goed weer, al was het wel koud. Ik heb in de Alpen al jaren niet meer meegemaakt dat het overdag -15 was. De après-ski was ook gezellig, en altijd genoeg mensen om spelletjes mee te doen. Eén daarvan was Scattergories, waarbij we op een gegeven moment zoveel mogelijk premiers beginnend met de letter H moesten opschrijven. Wij wisten allebei maar één mogelijk antwoord: Harper, de huidige premier van Canada. Maar niemand anders was op dat idee gekomen. Sterker nog, niemand had überhaupt iets opgeschreven. Het was me al eerder opgevallen dat Canadezen het nooit over politiek hebben. "Ottawa" is iets dat ver weg is, letterlijk (6 uur vliegen) en figuurlijk. Maar dit vonden we wel heel frappant. Nu is het ook wel zo dat heel veel beleid op provincieniveau geregels wordt (onderwijs, verkeer, zorg), maar ook daarover hebben de Canadezen in onze omgeving het niet.
Bijna twee weken geleden was de VASS Cup: de grootste inzamelingsactie en inkomstenbron van VASS. Helaas kwam de rest van mijn team (mijn mede-instructeur en onze leerling) niet opdagen, zodat twee andere mensen last-minute aan mijn team toegevoegd werden. Maar met geweldig resultaat: we zijn tweede geworden! Dank aan iedereen die mij gesponsord heeft! Ik heb zelfs meer opgehaald ($360) dan de $250 die ik mezelf tot doel had gesteld. Dank daarvoor! Via de link kan je mij in actie zien tijdens de race: https://picasaweb.google.com/106035162925922722139/March82012?authkey=Gv1sRgCO2_x-jDqLOJmAE&feat=email#5717763444081475602
Nu, na de VASS Cup, val ik wel een beetje in een zwart gat: geen skilessen meer en vooralsnog geen skiweekenden gepland. En er ligt nog wel sneeuw zat.
Het raceparcours, met uitzicht op Vancouver op de achtergrond
Sledge hockey
Het team met de zilveren medaille
Afgelopen weekend waren we in Pemberton waar Tristan's baas een huis heeft waar we een weekend gebruik van mochten maken. Nou ja, van de kelder dan, want de rest is verhuurd. Voor de verandering gingen we eens een keer niet skiën, maar snowshoe-en en sneeuwscooteren.
We wilden naar de Joffre Lakes lopen, drie in totaal. Het eerste meer hadden we snel gevonden: een prachtige witte vlakte. We twijfelden even of we zouden oversteken of omlopen, maar kozen voor het eerste vanwege het verse snowshoespoor dat er dwars overheen liep.
Daarna liep het pad weer het bos in en kwam uiteindelijk aan bij een steile helling. Er slingerden een paar sporen de helling op, dus besloten we die maar te volgen. Maar daarna waren er geen verse sporen meer en bleken we ons pad ook al kwijt te zijn. Terug naar beneden dus. We kwamen een ander stel tegen dat de weg zou weten, maar zij bleken ook maar wat te gokken. Met z'n vieren maakten we een nieuw pad in de richting van waar de meren zouden moeten zijn, maar na een tijdje hielden we het toch voor gezien. Het was heel zwaar om een nieuw pad te maken door anderhalve meter verse sneeuw. Maar wel een leuk avontuur!
Onze route. Wel een werk, iedere paar minuten een bordje in de lucht houden voor de meneer in de helikopter :-)
Ons hoogteprofiel
Slingerend de steile helling op
Hier doet Tristan voor hoe je moet snowshoe-en
Op zondag was het tijd voor een nieuw avontuur: sneeuwscooteren. Daar hadden we een tijdje geleden een Groupon voor gekocht. In de buurt van Whistler mochten we samen op een sneeuwscooter: een gevaarte met 2 ski's en een rupsband. Zo hebben we een uurtje rondgecrosst over de paadjes die speciaal hiervoor worden onderhouden (en in de zomer voor quad rijden) Het was wel aardig, maar niet helemaal mijn ding. Het maakt een enorme herrie en je zit een beetje uitlaatgassen in te ademen.
In februari waren we maar liefst twee weekenden achtereen in Whistler, waarvan één met Carolyn en een paar van haar vrienden in het huisje van haar ouders. Prachtige sneeuw en goed weer, al was het wel koud. Ik heb in de Alpen al jaren niet meer meegemaakt dat het overdag -15 was. De après-ski was ook gezellig, en altijd genoeg mensen om spelletjes mee te doen. Eén daarvan was Scattergories, waarbij we op een gegeven moment zoveel mogelijk premiers beginnend met de letter H moesten opschrijven. Wij wisten allebei maar één mogelijk antwoord: Harper, de huidige premier van Canada. Maar niemand anders was op dat idee gekomen. Sterker nog, niemand had überhaupt iets opgeschreven. Het was me al eerder opgevallen dat Canadezen het nooit over politiek hebben. "Ottawa" is iets dat ver weg is, letterlijk (6 uur vliegen) en figuurlijk. Maar dit vonden we wel heel frappant. Nu is het ook wel zo dat heel veel beleid op provincieniveau geregels wordt (onderwijs, verkeer, zorg), maar ook daarover hebben de Canadezen in onze omgeving het niet.
Bijna twee weken geleden was de VASS Cup: de grootste inzamelingsactie en inkomstenbron van VASS. Helaas kwam de rest van mijn team (mijn mede-instructeur en onze leerling) niet opdagen, zodat twee andere mensen last-minute aan mijn team toegevoegd werden. Maar met geweldig resultaat: we zijn tweede geworden! Dank aan iedereen die mij gesponsord heeft! Ik heb zelfs meer opgehaald ($360) dan de $250 die ik mezelf tot doel had gesteld. Dank daarvoor! Via de link kan je mij in actie zien tijdens de race: https://picasaweb.google.com/106035162925922722139/March82012?authkey=Gv1sRgCO2_x-jDqLOJmAE&feat=email#5717763444081475602
Nu, na de VASS Cup, val ik wel een beetje in een zwart gat: geen skilessen meer en vooralsnog geen skiweekenden gepland. En er ligt nog wel sneeuw zat.
Het raceparcours, met uitzicht op Vancouver op de achtergrond
Sledge hockey
Het team met de zilveren medaille
Afgelopen weekend waren we in Pemberton waar Tristan's baas een huis heeft waar we een weekend gebruik van mochten maken. Nou ja, van de kelder dan, want de rest is verhuurd. Voor de verandering gingen we eens een keer niet skiën, maar snowshoe-en en sneeuwscooteren.
We wilden naar de Joffre Lakes lopen, drie in totaal. Het eerste meer hadden we snel gevonden: een prachtige witte vlakte. We twijfelden even of we zouden oversteken of omlopen, maar kozen voor het eerste vanwege het verse snowshoespoor dat er dwars overheen liep.
Daarna liep het pad weer het bos in en kwam uiteindelijk aan bij een steile helling. Er slingerden een paar sporen de helling op, dus besloten we die maar te volgen. Maar daarna waren er geen verse sporen meer en bleken we ons pad ook al kwijt te zijn. Terug naar beneden dus. We kwamen een ander stel tegen dat de weg zou weten, maar zij bleken ook maar wat te gokken. Met z'n vieren maakten we een nieuw pad in de richting van waar de meren zouden moeten zijn, maar na een tijdje hielden we het toch voor gezien. Het was heel zwaar om een nieuw pad te maken door anderhalve meter verse sneeuw. Maar wel een leuk avontuur!
Onze route. Wel een werk, iedere paar minuten een bordje in de lucht houden voor de meneer in de helikopter :-)
Ons hoogteprofiel
Hier doet Tristan voor hoe je moet snowshoe-en
Op zondag was het tijd voor een nieuw avontuur: sneeuwscooteren. Daar hadden we een tijdje geleden een Groupon voor gekocht. In de buurt van Whistler mochten we samen op een sneeuwscooter: een gevaarte met 2 ski's en een rupsband. Zo hebben we een uurtje rondgecrosst over de paadjes die speciaal hiervoor worden onderhouden (en in de zomer voor quad rijden) Het was wel aardig, maar niet helemaal mijn ding. Het maakt een enorme herrie en je zit een beetje uitlaatgassen in te ademen.
Abonneren op:
Posts (Atom)