Bij ons integratieproces hoort ook het leren omgaan met het Canadese betalingsverkeer. En daar valt heel wat te leren. Zelfs nu, na meer dan 2 maanden, kunnen we ons daar nog over verbazen.
Het eerste struikelblok is het aanvragen van een credit card. Als buitenlander kan je die vrijwel niet krijgen, omdat je nog geen credit history hebt opgebouwd. En hoe krijg je een credit history? Juist, door braaf je credit cardrekeningen te betalen. Wat was er eerder, de kip of het ei? Het is makkelijker als je hier permanent zou blijven wonen, want dan verlaat je niet zomaar het land zonder je rekeningen te betalen. Wij zouden zomaar terug kunnen vluchten naar de polder, en de bank hier met een enorme schuld laten zitten. Het maakt niet uit hoeveel je verdient of dat je in Nederland altijd keurig op tijd betaalde. De enige reden dat we een credit card willen, is dat je daarmee overal kunt betalen, of voor onlinebetalingen (weekendje weg, skipassen), niet omdat we zo graag op krediet willen shoppen. Onze Nederlandse credit cards werken hier uitstekend, maar die worden van onze Nederlandse rekeningen afgeschreven. En daar komt dus niet meer maandelijks salaris op binnen.
We zijn er inmiddels achtergekomen dat je bij de meeste banken een secured credit card kunt krijgen. Dan leg je een bedrag in, en dat is dan je limiet, meestal maar 500 dollar, dus dat schiet niet op. En het is ook niet echt een credit card...
Verder moet je natuurlijk je boodschappen, je huur en je telefoonrekening betalen. Pinnen in de winkel gaat gelukkig hetzelfde als in Nederland, al mag je maar 30 transacties per maand doen: vaker pinnen kost geld. 30 transacties lijkt veel, maar dat valt nog behoorlijk tegen. En pinnen kan niet overal, en al helemaal niet buiten Canada, zoals we dat wel overal ter wereld met onze Nederlandse bankpas kunnen.
'Vreemd pinnen', dus geld opnemen bij een andere bank dan je eigen, kost ook geld. De huur betalen we contant, maar de meeste mensen gebruiken daarvoor een cheque. Zooo 1988. Je salaris kan je via een cheque uitbetaald krijgen (die je vervolgens moet cashen bij je bank), maar je kunt gelukkig ook aanvragen dat het op je rekening gestort wordt. De telefoonrekening gaat via een soort automatische incasso, maar dan ingewikkelder. Veel mensen gebruiken ook daarvoor cheques. Internetbankieren bestaat wel, maar daar kan je alleen geld tussen je gewone en je spaarrekening overmaken. Naar iemand anders kan via e-mailtransfer: een mail sturen naar de ontvanger. In de kleine lettertjes staat dat dat ook geld kost.
We hebben hier ook een spaarrekening, maar die heeft eigenlijk vrij weinig met sparen te maken. De rente is 1%. Als er meer dan 5000 op staat dan. 1% is enorm hoog; de meeste rekeningen geven ongeveer 0.35%.
Maar ach, er valt wel mee te leven. Na bij minstens 8 verschillende banken en bedrijven een credit card aangevraagd te hebben (en 8x afgewezen te zijn), zijn we nu overgestapt naar een bank waar we een Visa-betaalpas kunnen krijgen, en die ook voldoet aan het criterium hij-zit-om-de-hoek. Een Visa-betaalpas is nog steeds geen echte credit card, maar we kunnen er tenminste online dingen mee betalen en weekenden boeken.
Dit is nou de charme van wonen in het buitenland!
