De laatste weken in Vancouver deden we iets dat we zelfs in de eerdere drie jaar hier nooit gedaan hebben: zodra we onze voordeur achter ons dicht trokken, spraken we onderling Engels. We wilden namelijk niet de hele tijd voor toerist aangezien worden. Niet dat dat iets negatiefs is -Canadezen knopen juist graag een praatje met je aan- maar de locals vinden het soms zo leuk met buitenlanders te praten, dat het voor ons af en toe wat vermoeiend werd. Als we Engels spraken, vielen we in elk geval niet zo op, al hadden we natuurlijk nog wel een 'Europees' accent. Nog een voordeel: we vielen minder op voor Nederlandse toeristen :-), want zo Nederlands klinken we nou ook weer niet.
De eerste dagen was het raar om onderling Engels te spreken, maar dat wende al snel. Op een gemiddelde dag spraken we immers toch al meer Engels dan Nederlands. Ook vond ik het makkelijker om op maandag weer 'in de flow' te komen voor mijn interviews op het werk als we in het weekend beide talen hadden gesproken. Ik denk niet dat het voor iemand anders dan mezelf merkbaar is dat ik soms moest omschakelen, maar toch. Engels en Nederlands werden dus steeds uitwisselbaarder, en soms zaten er halve Engelse zinnen in ons onderlinge Nederlands en andersom (dat was trouwens drie jaar geleden ook al zo). Niet omdat we de talen door elkaar gooiden, maar omdat sommige dingen zich nou eenmaal beter lenen voor Engels en andere voor Nederlands. Code-switching heet dat in taalkundige termen. Bovendien leverde het een handige geheimtaal op: een Engelstalig gesprek met een paar Nederlandse contaminaties valt minder op dan een geheel Nederlandstalig gesprek.
Overigens is vermoedelijk een groot deel van de Canadese bevolking op één of andere manier meertalig (en dan niet per sé Engels-Frans, de twee officiële talen. Zeker in Vancouver spreekt bijna niemand Frans), omdat van veel mensen de ouders of zijzelf elders vandaan komen. Bij mijn eerste baan in Vancouver waren er mensen die Frans, Duits, Tsjechisch, Mandarijn of Punjabi als moedertaal hadden en daarna of tegelijkertijd Engels geleerd hadden. Die tweetaligheid verdwijnt na twee generaties vaak weer, waardoor de meest gesproken niet-officële tweede taal af en toe wisselt. Ook Nederlands was ooit een veelgesproken tweede taal, maar nu is dat weer minder.
Inmiddels zijn we weer terug in Nederland en spreken we onderling weer altijd Nederlands. Toch hebben we het Engels zo ongeveer tot aan de Nederlandse douane volgehouden. Per ongeluk.
zondag 24 april 2016
dinsdag 19 april 2016
Een maand in beeld
Onze drie maanden in Vancouver zitten er alweer bijna op. In die tijd hebben we alle seizoenen meegemaakt en de bijbehorende activiteiten gedaan (en ook, je zou het bijna vergeten, doordeweeks gewoon gewerkt). In vier achtereenvolgende weekenden hebben we geskied, gesnowshoed, gekayakt en gezeild. De beelden hieronder spreken voor zich.
Skiën 12/13 maart:
Snowshoe bij Joffre lakes. Het bos in, meertje over, weer bos, nog een meer, het laatste stukje bos en dan... het laatste meer aan de voet van de gletsjer.
Op de veerboot terug van Salt Spring Island naar Vancouver (28 maart): in het zonnetje zitten, schreeuwende meeuwen en genieten maar van het prachtige zeelandschap en de eilandjes die langzaam aan ons voorbij trokken. Helaas verkochten ze op de boot geen bier.
Ondertussen hadden we gehoord dat er hier in de baai een walvis rondzwom. Dat gebeurt wel eens vaker, maar heel alledaags is het ook weer niet. Op een ochtend keek ik na het ontbijt uit het raam: eens kijken of we toevallig de walvis konden zien. En ja hoor, toen zag ik er eentje water opspuiten. Vanaf ons balkon kregen we daarna een prima uitzicht op deze prachtige beesten:
En om in de zeesferen te blijven: dit weekend hebben we samen met collega's van Tristan gevist op krabben. Je kunt een visvergunning kopen voor een dag, een net kopen of huren en je daarmee een hele middag vermaken. We hebben in totaal wel een stuk of 20 krabben gevangen, maar de meeste waren te klein en/of vrouwtjes, dus moet je ze teruggooien. Zo hebben we uiteindelijk maar een flinke man kunnen houden, maar die smaakte prima!
Skiën 12/13 maart:
Snowshoe bij Joffre lakes. Het bos in, meertje over, weer bos, nog een meer, het laatste stukje bos en dan... het laatste meer aan de voet van de gletsjer.
Op de veerboot terug van Salt Spring Island naar Vancouver (28 maart): in het zonnetje zitten, schreeuwende meeuwen en genieten maar van het prachtige zeelandschap en de eilandjes die langzaam aan ons voorbij trokken. Helaas verkochten ze op de boot geen bier.
Ondertussen hadden we gehoord dat er hier in de baai een walvis rondzwom. Dat gebeurt wel eens vaker, maar heel alledaags is het ook weer niet. Op een ochtend keek ik na het ontbijt uit het raam: eens kijken of we toevallig de walvis konden zien. En ja hoor, toen zag ik er eentje water opspuiten. Vanaf ons balkon kregen we daarna een prima uitzicht op deze prachtige beesten:
En om in de zeesferen te blijven: dit weekend hebben we samen met collega's van Tristan gevist op krabben. Je kunt een visvergunning kopen voor een dag, een net kopen of huren en je daarmee een hele middag vermaken. We hebben in totaal wel een stuk of 20 krabben gevangen, maar de meeste waren te klein en/of vrouwtjes, dus moet je ze teruggooien. Zo hebben we uiteindelijk maar een flinke man kunnen houden, maar die smaakte prima!
Abonneren op:
Posts (Atom)