We weten niet precies waar we zijn, want het houten hutje waar we overnachten staat op geen enkele kaart. Het is knus binnen, en met de aanwezige houtkachel weten we het redelijk op temperatuur te krijgen. De inwendige mens heeft ook wat verdiend en dus maken we warme chocolademelk. Vlakbij is een beekje dat niet bevroren is, maar anders was er genoeg sneeuw geweest die we hadden kunnen smelten.
Eerder die ochtend waren we met reisgenoot Stan langs een oud houthakkerspad op onze snowshoes omhoog gelopen vanaf de parkeerplaats aan highway 99. Het oorspronkelijke plan was een andere route vanaf een andere parkeerplaats, maar toen we daar aankwamen stonden er al 14 auto's. Wetend dat de BC Parks-hut in dat gebied een maximumcapaciteit had van 24 man en we geen zin (en ook niet de spullen) hadden om buiten te slapen, besloten we rechtsomkeert te maken en ergens anders heen te gaan. Stan wist nog wel een niet-officiële hut waar hij wel eens langs gekomen was. En zo brengen we onze vrijdagavond door in een hutje in een besneeuwd bos. Zonder elektriciteit en stromend water, maar mét chocolademelk met rum, een potje kaarten en elkaars gezelschap. We maken nog een korte maar koude avondwandeling en vergapen ons aan de sterren aan een heldere hemel. Ons eerste winterse backcountryavontuur met overnachting in de wildernis.
De volgende ochtend ligt er 15 cm verse sneeuw en het sneeuwt flink door. Wij oefenen onze lawinepiepervaardigheden en graven een gat in de sneeuw om het risico in te schatten terwijl Stan op zijn ski's naar boven loopt en een paar afdalingen maakt. Daarna lopen en skiën we weer naar de auto. Stan gaat voor en graaft hem alvast uit (eerst het nummerbord!). Hebben we de lawinescheppen tenminste niet voor niets gehuurd. Na diverse pogingen en veel duwen slagen we erin de auto weer op de weg te krijgen. Eenmaal terug in Vancouver frissen we ons op: we hebben een afscheidsfeestje van een collega van Tristan. Zo zit je 's ochtends in de besneeuwde wildernis, zo zit je 's avonds aan de wijn in de kroeg. Only in Beautiful British Columbia!
donderdag 21 februari 2013
zondag 3 februari 2013
Sneeuwpret
Het jaar begon met een lang weekend skiën met Eva en Seppe, en we zijn vastbesloten ons recordaantal skidagen dit jaar te verbeteren. De teller staat nu op 11 dagen en 4 avonden. Het is tenslotte ons laatste winterseizoen hier :( , dus moeten we er optimaal van genieten.
Ik ben ook weer begonnen met skiles geven voor VASS. Ik ben dit jaar de enige instructeur voor mijn leerling, wegens een gebrek aan vrijwilligers. Er zijn dit jaar meer nieuwe vrijwilligers dan ooit, maar ook meer leerlingen. Gelukkig heeft mijn leerling alleen lichamelijke beperkingen. Vrijwilligers die met autisten en kinderen met gedragsproblemen moeten werken, hebben het veel zwaarder. Dus iedere woensdagavond ben ik te vinden op Grouse Mountain, en dat ziet er bij helder weer (bijna nooit dus) zo uit:
Een andere sneeuwactiviteit die we laatst voor het eerst gedaan hebben, is een lawinetraining. Na een dagje klassikale les (op zaterdagochtend een uur rijden en om 8u aanwezig zijn!), brachten we dag 2 door in de sneeuw op onze snowshoes. De cursusleiders begroeven een rugzak met een zender, en wij moesten er in groepjes naar op zoek om het "slachtoffer" zo snel mogelijk uit te graven. De leider van de groep bepaalt wie wat doet: 2 mensen volgen bijvoorbeeld het signaal, terwijl een ander zijn lawinesonde (een soort tentstok van 3-4 meter lang) uitpakt, en 2 anderen hun schep in elkaar zetten. Zodra de signaalmensen met sterkste signaal gevonden hebben, begint degene met de sonde in een spiraalpatroon in de sneeuw te prikken. Zodra hij raak prikt, beginnen 2-3 mensen te graven. Een goede oefening, maar als het goed is, hoeft het nooit zover te komen dat je iemand moet uitgraven: afhankelijk van de wind, neerslag en temperatuur van de afgelopen dagen en weken, het weerbericht en het lawinebericht, heb je als het goed is een route gekozen waar je weinig risico loopt. Om een beter inzicht te krijgen in sneeuwlagen, moesten we ook een gat graven om de verschillende lagen te bekijken en te testen. Interessant om te zien hoe sommige onderliggende lagen heel hard zijn en andere juist heel zacht.
Het doel van de cursus was voornamelijk om ons een idee te laten krijgen van wat we nog niet weten. We zijn nu geen volleerde lawinevoorspellers, maar weten wel hoe we het risico ongeveer in kunnen schatten. Niet dat wij nu zo vaak in de backcountry komen, maar wie weet komt het nog eens van pas.
Ik ben ook weer begonnen met skiles geven voor VASS. Ik ben dit jaar de enige instructeur voor mijn leerling, wegens een gebrek aan vrijwilligers. Er zijn dit jaar meer nieuwe vrijwilligers dan ooit, maar ook meer leerlingen. Gelukkig heeft mijn leerling alleen lichamelijke beperkingen. Vrijwilligers die met autisten en kinderen met gedragsproblemen moeten werken, hebben het veel zwaarder. Dus iedere woensdagavond ben ik te vinden op Grouse Mountain, en dat ziet er bij helder weer (bijna nooit dus) zo uit:
Een andere sneeuwactiviteit die we laatst voor het eerst gedaan hebben, is een lawinetraining. Na een dagje klassikale les (op zaterdagochtend een uur rijden en om 8u aanwezig zijn!), brachten we dag 2 door in de sneeuw op onze snowshoes. De cursusleiders begroeven een rugzak met een zender, en wij moesten er in groepjes naar op zoek om het "slachtoffer" zo snel mogelijk uit te graven. De leider van de groep bepaalt wie wat doet: 2 mensen volgen bijvoorbeeld het signaal, terwijl een ander zijn lawinesonde (een soort tentstok van 3-4 meter lang) uitpakt, en 2 anderen hun schep in elkaar zetten. Zodra de signaalmensen met sterkste signaal gevonden hebben, begint degene met de sonde in een spiraalpatroon in de sneeuw te prikken. Zodra hij raak prikt, beginnen 2-3 mensen te graven. Een goede oefening, maar als het goed is, hoeft het nooit zover te komen dat je iemand moet uitgraven: afhankelijk van de wind, neerslag en temperatuur van de afgelopen dagen en weken, het weerbericht en het lawinebericht, heb je als het goed is een route gekozen waar je weinig risico loopt. Om een beter inzicht te krijgen in sneeuwlagen, moesten we ook een gat graven om de verschillende lagen te bekijken en te testen. Interessant om te zien hoe sommige onderliggende lagen heel hard zijn en andere juist heel zacht.
Abonneren op:
Posts (Atom)