Heel langzaam aan begint het hier voorjaar te worden. Er zijn steeds minder dagen dat het de hele dag regent, en steeds meer dagen met zon. Maar als het dan regent, kan het rustig met bakken uit de hemel komen. Half april hadden we zelfs natte sneeuw! Voor een plaats die ongeveer hetzelfde klimaat als Nederland zou moeten hebben, is dat nogal wat.
Laatst was het een weekend heel mooi weer en toen zijn we na de gebruikelijke weekenddingen wat gaan rondfietsen. We kwamen terecht op Granville Island. Eigenlijk geen eiland trouwens. Bij de jachthaven stond een man met een gitaar Franse chansons van o.a. Edith Piaf te zingen. Wij genoten op een bankje van de zon, de muziek en een bagel met creamcheese en zalm. En uiteraard niet te vergeten het uitzicht op de 'City of Glass', de hoge gebouwen in downtown, aan de andere kant van de rivier. Eigenlijk ook geen rivier. Het voelde bijna Europees. Bijna, want er is hier geen plek waar iedereen naartoe gaat als het mooi weer is, zoals een plein met terrasjes of straten met winkelende voetgangers.
Maar er zijn ook andere avontuurlijke dingen: toen we laatst na middernacht thuiskwamen van de film en zoals gewoonlijk de fietsen in de schuur zetten, hoorden we geritsel in de struiken en in de boom achterin de tuin. Het was daar stikdonker, maar we waren wel nieuwsgierig, dus schenen we met onze fietslampjes omhoog. Hoger in de boom keken 2 geelreflecterende oogjes ons aan. En toen nog twee. Katten? Maar toen zagen we de staarten: zwart-wit gestreept. Wasberen! Ze waren druk bezig met euh... nieuwe wasberen maken. Op dat moment hoorden we iets achter ons, bij het huis. We zagen alleen een silhouet. Iemand met een hond. "Stay were you are, I am a police officer!" Tja, wat doe je dan? Handen omhoog? Hij vroeg wie we waren en hoe we in de tuin gekomen waren. We legden uit dat we net thuiskwamen en dat we hier woonden. Hij zei dat hij op zoek was naar iemand die blijkbaar al een tijdje verdacht rondhing. En vervolgens verdween hij weer net zo snel als hij gekomen was.
Vorige week was Kal, de Australier die eerst in het appartement woonde waar wij nu wonen, in de stad. Hij kwam vrijdagmiddag borrelen bij ons en Lincoln en Doreen. Het was leuk hem weer even te zien en te spreken. Hij heeft z'n leven in Australie weer aardig opgepakt, na 4,5 jaar Vancouver. Volgend jaar is ie hier weer en dan neemt ie ook Kim en de kinderen mee.
Daarna zijn wij maar bij Lincoln en Doreen blijven hangen. Doreen heeft altijd genoeg eten in huis. En genoeg wijn en bier, dus het eetaanbod namen we graag aan. Daarna was het hockey night. Ijshockey welteverstaan. De Vancouver Canucks speelden tegen de Chicago Blackhawks. Het was de tweede wedstrijd van de kwartfinale van de playoffs. En dat gaat door tot eind juni, dan is de finale om de Stanley Cup. Die is bedacht in Vancouver, en de Canucks hebben 'm sinds 1993 niet meer gewonnen. De playoffs zijn waar het allemaal om gaat. De laatste weken verschijnen er steeds meer vlaggetjes op auto's (de onze heeft er ook al aan moeten geloven) en mensen in Canucks-shirts. De bussen wisselen hun aankondiging van de bestemming op de voorkant af met 'Go Canucks Go'. Dat geeft wel zo'n beetje aan hoe populair deze nationale sport is.
Wie in de playoffs tegen wie moet is iets ingewikkelds met ranglijsten tussen de oostkust en de westkust van Canada en de VS, de beste (in dit geval de Chicago Blackhawks) tegen de underdog (de Vancouver Canucks). Teams spelen minimaal 4 en maximaal 7x achter elkaar tegen elkaar. Wie 4 wedstrijden wint, mag door naar de volgende ronde. Als je meteen de eerste 4 wint, hoef je wedstrijd 5-7 dus niet meer te spelen. De Canucks hadden de eerste 3 wedstrijden gewonnen en de Blackhawks 4, 5 en 6. Wat volgde was dus een zenuwslopende 7e wedstrijd gisteravond, die beslist moest worden in de verlenging met sudden death. De Canucks kwamen als winnaar uit de strijd, en stuurden daarmee de titelverdediger naar huis. En wij zijn daarmee al aardig ingeburgerd. We verbazen ons er wel over hoe gewelddadig hockey is: je wordt geacht je tegenstander zo vaak en zo hard mogelijk tegen de kant aan te hamburgeren, en soms wordt er zelfs regelrecht gevochten!
Een enorm logistiek gedoe geeft het hockey ook: om de dag is er een wedstrijd, afwisselend in Chicago en Vancouver. Dus om de dag vliegen alle spelers, coaches, aanhang en fans heen en weer. En dan zijn er tegelijkertijd nog 8 wedstrijden. Het milieu moet er wat voor over hebben.
Naast de playoffs is Canada nu in de ban van de verkiezingen. Het kabinet is een tijdje geleden langdurig gestruikeld en uiteindelijk genadeloos onderuit gegaan. Het zijn de 4e verkiezingen in 7 jaar (waar kennen we dat van?), en de oppositie laat het dan ook niet na om flink met modder te gooien. Op tv stikt het van de reclames over ongetwijfeld uit hun verband gerukte citaten van politieke tegenstanders. Politici worden aangevallen op hun persoon, niet op de inhoud, zodat de letterlijke boodschap van de campagnes 'stem vooral niet op die en die, want die heeft de democratie bedrogen en als je op hem stemt, loopt het slecht met Canada af' wordt. De stemmers maken er geen geheim van op wie ze gaan stemmen door grote borden van hun favoriete partij in hun voortuin te zetten. Als de buurman vervolgens een ander bord plaatst, weet je wat je te doen staat: je regelt een nog groter bord. Gelukkig hebben ze hier wel meerdere partijen, zodat het een kleurig geheel wordt.
Ook wat andere dingen betreft zijn we al aardig ingeburgerd. We hebben net belastingaangifte gedaan. Zou niet zo moeilijk moeten zijn, want we hebben hier alleen maar een paar maanden salaris. Op onze jaaropgaaf staan maar een paar getalletjes, maar het is ongelooflijk wat die Canadezen allemaal met 5 getalletjes kunnen doen! In het boekje met formulieren word je 100x doorverwezen naar andere pagina's, waar je dan iets moet berekenen en je het antwoord daarvan op bijlage X moet invullen, dat optellen bij een percentage van een som van 2 van de 5 getalletjes (haal de rest uit bijlage Y), wat je dan weer nodig het voor de provinciale belasting in combinatie met een ander getalletje van je jaaropgaaf, etc. Echt waar! We hebben dan ook 3 uur gedaan over 1 aangifte. Maar we zijn eruit gekomen en we zijn trots op het resultaat.
Op het werk gaat het goed. De laatste tijd heb ik een paar keer werkvoorziening gespeeld voor geneeskundestudenten die een maand een snuffelstage komen doen om kennis te maken met milieugezondheid. Op zich prima, maar niemand bleek vooraf te weten of, wanneer en wie er zouden komen. Brian, die dat regelde met UBC, was immers een paar maanden geleden op staande voet ontslagen. Toen er dus laatst onverwacht een student bij ons op de stoep stond, was ik toevallig de enige die op dat moment nog wel een klusje voor hem te doen had, dus vanaf dat moment was ik degene die onaangekondigde studenten een paar dagen bezig mocht houden totdat men besloten had wat die student kon gaan doen.
Ondertussen zijn we het lange paasweekend naar Vancouver Island geweest. In 1 weekend geskiet, gekayakt én op het strand gewandeld. Daarover de volgende keer een beeldverhaal.
woensdag 27 april 2011
zaterdag 2 april 2011
Sin City
Als Tristan een congres heeft op een exotische plaats, vlieg ik hem vaak achterna om er samen een vakantie aan vast te plakken. Vanuit Nederland deden we dat ook wel eens (Rome, Wenen), en hier doen we het ook. Zijn reis en verblijf zijn immers al betaald. Deze keer waren Californie en Las Vegas aan de beurt.
We waren even vergeten wat voor gedoe het ook alweer is om naar de VS te reizen. Als Nederlander had je nooit een visum nodig voor de VS. Tegenwoordig heb je dat nog steeds niet nodig, maar nu moet je een online formulier (ESTA) invullen om te bevestigen dat je geen visum nodig hebt. Net als alle andere Europese landen die nog steeds geen visum nodig hebben. Ik had nog een ESTA-nummer van vorig jaar, maar dat konden ze niet vinden in het systeem. De douanebeambte tikte gefrustreerd op z'n toetsenbord, zonder resultaat. Ik dacht slim te zijn (nooit doen bij Amerikaanse douanebeambten) door te zeggen dat mijn ESTA-nummer misschien gekoppeld was aan mijn oude paspoort. Of ik dat dan bij me had? Uiteraard niet. De Mexicaan keek hulpeloos om naar zijn collega, die te druk bezig was om hem te zien. Hij zuchtte diep en gebaarde dat ik door kon lopen. In hoeverre ging ik nou legaal de VS binnen?
De volgende ochtend vertrokken we uit Long Beach (Los Angeles) en reden langs een zonnig strand met palmbomen. Het duurde even om de stad uit te komen (vergeleken met LA is Vancouver echt een dorp), maar daarna reden we door de groene heuvels van Southern California, op naar Las Vegas. Opeens hielden de groene heuvels op en werd het landschap steeds meer woestijn, met lage struiken, telefoonpalen langs de weg en rode bergen in de verte. Voor ons uit niks anders dan lichtgrijs wegdek met een gele streep in het midden. Die bergen daar, moeten we daar helemaal naartoe? Ja, en nog wel verder ook.
Hier en daar zagen we zoutmeren en straaljagers op oefening. Voor we Death Valley inreden, stond er een bord dat je beter je airco uit kon zetten om te voorkomen dat je motor oververhit zou raken. Zo warm was het niet, maar toch voor de zekerheid maar gehoorzaamd. We zagen namelijk ook nog besneeuwde bergen (en een sneeuwschuiver!), en reden niet zo gek onder de sneeuwgrens.
We kregen alle soorten woestijn te zien, met rotsen, zandduinen en droog struikgewas.
Natuurlijk moest het beroemde bordje dat aankondigde dat we op zeeniveau waren ook nog even op de foto.
Het was aangenaam warm, maar het waaide wel behoorlijk. We besloten ook nog door de 20 mule canyon te rijden, een eenrichtingszandweg tussen gele en oranje zandduinen door. De zon begon al te zakken, dus er ontstonden prachtige blauwpaarse schaduwen. Daarna waren we Death Valley al vrij snel weer uit, maar de omgeving was nog steeds woestijn. De zon ging onder zoals die dat alleen in een woestijn kan doen: een eeuwigdurend schouwspel van verschillende kleuren.
Het was bijna helemaal donker toen we Las Vegas binnenreden, waardoor we de lichtjes van de 'Strip' goed konden bekijken. Ceasar's Palace, de pyramides van Gizeh, de Eiffeltoren en zelfs een volledig stuk Venetie. Allemaal nep, maar wel mooi nep. Op Ceasar's palace staan engeltjes. Wie dat ontworpen heeft, heeft geen idee wanneer Ceasar leefde... Maar dat maakt de gemiddelde Amerikaan niet uit.
Aangekomen bij ons hotel moesten we eerst dwars door het bijbehorende casino met de vele rinkelende en knipperende fruitautomaten. Ook was er een volledig pretpark met allerlei kermisattracties. IN het hotel!
De volgende dag gingen we alle andere gekke dingen in Las Vegas bekijken. Het was aangenaam warm, heerlijk om na al die koude donkere maanden de zon op je huid te voelen!
In Las Vegas is behalve de casino's genoeg te doen en te zien. De fonteinen bij het Bellagio waren erg mooi met muziek en licht, en de MGM had een paar leeuwen waar je vanachter glas naar kon kijken. De verzorgers zaten ook in de kooi. De leeuwen zelf zagen er zo suf uit dat ze waarschijnlijk helemaal platgespoten waren, maar ja, natuurlijk is het uberhaupt niet. En verder waren er veel binnentuinen, winkels en heel veel bars en restaurants. Een felgekleurde cocktail in het Rainforestcafe leek ons wel wat, helemaal omdat we het glas mochten houden. Van binnen zag het Rainforestcafe er inderdaad uit als een regenwoud, inclusief nepbeesten die eens in de zoveel tijd geluiden begonnen te maken. Na een maaltijd met dure (maar erg lekkere) biefstukken in de Mirage gingen we naar een voorstelling van het Cirque de Soleil. Zie de trailer op http://www.youtube.com/watch?v=k4KzX8eYc_I
Daarna besloten we zelf ook een gokje te wagen aan de roulettetafel van het Bellagio. We verloren eerst wat, maakten daarna winst en hielden uiteindelijk $93 van de oorspronkelijke $100 over. De volgende dag hadden we nog een uurtje tijd te doden voor we weer naar het vliegveld moesten, dus besloten we voor de gein de fruitautomaten te proberen met 1 dollar. We snapten er niks van, dus drukten we maar op wat verschillende knopjes. Opeens begon het apparaat te rinkelen en te knipperen. We keken elkaar aan en concludeerden dat dat goed nieuws was. En inderdaad, we bleken van die ene dollar ruim 15 dollar gemaakt te hebben!
En toen kwam op zondagmiddag het onvermijdelijke einde van een lekker zonnig en decadent weekend. En, zoals dat hoort, landden we zondagavond in een donker, guur en regenachtig Vancouver. De hele week is het blijven regenen, maar gelukkig werd het dit weekend weer zonnig. Daarover volgende keer meer (of niet...).
We waren even vergeten wat voor gedoe het ook alweer is om naar de VS te reizen. Als Nederlander had je nooit een visum nodig voor de VS. Tegenwoordig heb je dat nog steeds niet nodig, maar nu moet je een online formulier (ESTA) invullen om te bevestigen dat je geen visum nodig hebt. Net als alle andere Europese landen die nog steeds geen visum nodig hebben. Ik had nog een ESTA-nummer van vorig jaar, maar dat konden ze niet vinden in het systeem. De douanebeambte tikte gefrustreerd op z'n toetsenbord, zonder resultaat. Ik dacht slim te zijn (nooit doen bij Amerikaanse douanebeambten) door te zeggen dat mijn ESTA-nummer misschien gekoppeld was aan mijn oude paspoort. Of ik dat dan bij me had? Uiteraard niet. De Mexicaan keek hulpeloos om naar zijn collega, die te druk bezig was om hem te zien. Hij zuchtte diep en gebaarde dat ik door kon lopen. In hoeverre ging ik nou legaal de VS binnen?
De volgende ochtend vertrokken we uit Long Beach (Los Angeles) en reden langs een zonnig strand met palmbomen. Het duurde even om de stad uit te komen (vergeleken met LA is Vancouver echt een dorp), maar daarna reden we door de groene heuvels van Southern California, op naar Las Vegas. Opeens hielden de groene heuvels op en werd het landschap steeds meer woestijn, met lage struiken, telefoonpalen langs de weg en rode bergen in de verte. Voor ons uit niks anders dan lichtgrijs wegdek met een gele streep in het midden. Die bergen daar, moeten we daar helemaal naartoe? Ja, en nog wel verder ook.
Hier en daar zagen we zoutmeren en straaljagers op oefening. Voor we Death Valley inreden, stond er een bord dat je beter je airco uit kon zetten om te voorkomen dat je motor oververhit zou raken. Zo warm was het niet, maar toch voor de zekerheid maar gehoorzaamd. We zagen namelijk ook nog besneeuwde bergen (en een sneeuwschuiver!), en reden niet zo gek onder de sneeuwgrens.
We kregen alle soorten woestijn te zien, met rotsen, zandduinen en droog struikgewas.
Natuurlijk moest het beroemde bordje dat aankondigde dat we op zeeniveau waren ook nog even op de foto.
Het was aangenaam warm, maar het waaide wel behoorlijk. We besloten ook nog door de 20 mule canyon te rijden, een eenrichtingszandweg tussen gele en oranje zandduinen door. De zon begon al te zakken, dus er ontstonden prachtige blauwpaarse schaduwen. Daarna waren we Death Valley al vrij snel weer uit, maar de omgeving was nog steeds woestijn. De zon ging onder zoals die dat alleen in een woestijn kan doen: een eeuwigdurend schouwspel van verschillende kleuren.
Het was bijna helemaal donker toen we Las Vegas binnenreden, waardoor we de lichtjes van de 'Strip' goed konden bekijken. Ceasar's Palace, de pyramides van Gizeh, de Eiffeltoren en zelfs een volledig stuk Venetie. Allemaal nep, maar wel mooi nep. Op Ceasar's palace staan engeltjes. Wie dat ontworpen heeft, heeft geen idee wanneer Ceasar leefde... Maar dat maakt de gemiddelde Amerikaan niet uit.
Aangekomen bij ons hotel moesten we eerst dwars door het bijbehorende casino met de vele rinkelende en knipperende fruitautomaten. Ook was er een volledig pretpark met allerlei kermisattracties. IN het hotel!
De volgende dag gingen we alle andere gekke dingen in Las Vegas bekijken. Het was aangenaam warm, heerlijk om na al die koude donkere maanden de zon op je huid te voelen!
In Las Vegas is behalve de casino's genoeg te doen en te zien. De fonteinen bij het Bellagio waren erg mooi met muziek en licht, en de MGM had een paar leeuwen waar je vanachter glas naar kon kijken. De verzorgers zaten ook in de kooi. De leeuwen zelf zagen er zo suf uit dat ze waarschijnlijk helemaal platgespoten waren, maar ja, natuurlijk is het uberhaupt niet. En verder waren er veel binnentuinen, winkels en heel veel bars en restaurants. Een felgekleurde cocktail in het Rainforestcafe leek ons wel wat, helemaal omdat we het glas mochten houden. Van binnen zag het Rainforestcafe er inderdaad uit als een regenwoud, inclusief nepbeesten die eens in de zoveel tijd geluiden begonnen te maken. Na een maaltijd met dure (maar erg lekkere) biefstukken in de Mirage gingen we naar een voorstelling van het Cirque de Soleil. Zie de trailer op http://www.youtube.com/watch?v=k4KzX8eYc_I
Daarna besloten we zelf ook een gokje te wagen aan de roulettetafel van het Bellagio. We verloren eerst wat, maakten daarna winst en hielden uiteindelijk $93 van de oorspronkelijke $100 over. De volgende dag hadden we nog een uurtje tijd te doden voor we weer naar het vliegveld moesten, dus besloten we voor de gein de fruitautomaten te proberen met 1 dollar. We snapten er niks van, dus drukten we maar op wat verschillende knopjes. Opeens begon het apparaat te rinkelen en te knipperen. We keken elkaar aan en concludeerden dat dat goed nieuws was. En inderdaad, we bleken van die ene dollar ruim 15 dollar gemaakt te hebben!
En toen kwam op zondagmiddag het onvermijdelijke einde van een lekker zonnig en decadent weekend. En, zoals dat hoort, landden we zondagavond in een donker, guur en regenachtig Vancouver. De hele week is het blijven regenen, maar gelukkig werd het dit weekend weer zonnig. Daarover volgende keer meer (of niet...).
Abonneren op:
Posts (Atom)