Ze skiet inmiddels eigenlijk te goed voor de rollator op ski's, dus één van de instructeurs stelt voor de volgende keer een zitski te proberen. Met een zitski zou ze op termijn zelfstandig kunnen skiën, terwijl er met de zitskirollator altijd iemand mee moet om de skirollator aangelijnd onder controle te houden. Maar ze aarzelt: haar hele leven was haar doel om rechtop te kunnen staan, lopen, skiën en alle andere dingen te kunnen doen die alle andere mensen met twee werkende benen kunnen doen. En nu zou ze 'terug' moeten naar een zittende manier van leven en skiën?
Het verhaal van één van mijn leerlingen bij Vancouver Adaptive Snowsports blijft lang hangen. Wij mensen met een functionerend lijf denken er helemaal niet over na dat je met een anders werkend lijf heel andere dingen wilt en kunt. En veel leerlingen die door een ongeluk in een rolstoel terecht gekomen zijn, zeggen dat ze zelfs meer uit het leven halen en heel andere (ski)doelen hebben dan voor hun ongeluk. Aan ons vrijwilligers om uit te vogelen wat dat doel is en er onze lessen op aan te passen.
Soms betekent dat gewoon er te zijn en een leerling met autisme één-op-één aandacht te geven en 'gewoon' les te geven volgens de standaarden van de skilesbranche. En soms komen we er pas bij les 4 achter dat een lange bamboestok met de leerling in het midden en aan weerszijden een instructeur niet werkt en de ski's van een leerling met een rubberen koordje aan elkaar verbinden (om kruisen van de ski's en vallen te voorkomen) wel. We proberen, ontdekken, leren en oefenen. ("hey, we're adaptive!")
Wat dat oplevert? Voor mij niet zo veel, afgezien van de voldoening. Maar voor de leerlingen betekent het soms een enorme verandering in hun leven als ze iets ontdekken wat ze nooit voor mogelijk hadden gehouden.
Het hoogtepunt na 6 lessen is de VASS Cup a.s. donderdag 3 maart. Iedere deelnemer legt het slalomparcours tweemaal af en probeert daarbij zijn eigen tijd zo dicht mogelijk te benaderen. Het team met het kleinste verschil wint. Wil je mij sponsoren? Dat kan via deze link: https://www.gifttool.com/athon/MyFundraisingPage?ID=185&AID=3236&PID=543472 De opbrengst gaat geheel naar VASS. Want die zitski kost zo'n $5000. Als onze leerling daarvoor kiest, moet die natuurlijk wel ergens van betaald worden. Alvast bedankt!
zondag 28 februari 2016
zaterdag 13 februari 2016
Op de fiets!
Je mist het eigenlijk pas als het niet meer vanzelfsprekend is, al doe ik het in het Nederlandse dagelijks leven tegenwoordig eigenlijk ook bijna niet meer: fietsen. Daarom was één van onze prioriteiten (na de ski's, natuurlijk) het vinden van een fiets. Toen we hier voor het eerst kwamen wonen, fietsten we allebei dagelijks naar ons werk en die gewoonte wilden we weer oppakken.
Maar we waren vergeten dat fietsen hier niet heel erg makkelijk te vinden zijn. We wilden wel fietsen kopen, maar dan wilden we ze ook wel weer kunnen vérkopen over drie maanden. De meeste fietsenwinkels mogen wettelijk alleen geen fietsen kopen om heling tegen te gaan. Op Craigslist stonden vrijweinig fietsen te koop; de meesten stonden er als waarschuwing: als je deze tegenkomt, koop 'm dan niet, want die is net van mij gestolen. Canadezen waarschuwden ons dat als we een fiets kopen, we hem wel zeker op slot moesten zetten. Ik zou het niet in mijn hoofd halen dat niet te doen...
Uiteindelijk vond Tristan een fiets bij een winkel op UBC, die een vergunning heeft fietsen terug te kopen. Ik kon een fiets lenen van een vriendin. Wel een herenfiets, maar ik doe het ervoor.Maar toen waren we er nog niet: op een fiets hier zit nog geen licht, geen slot en geen bel (verplicht!). En dan moet je nog een helm op. Daar bestaat zelfs een hele mode in ("if you choose this model, you are going to look like a mushroom"). Ook die accessoires hebben we inmiddels, en dus kunnen we nu allebei op de fiets naar ons werk.

Tristan fietst naar het westen, de heuvel op naar UBC, ik naar het oosten, de heuvel af tot aan de brug naar downtown, dan omhoog de brug op en een paar blokken downtown in. Vrijwel mijn hele route rijd ik over een gescheiden fietspad, dat tweeëneenhalf jaar geleden nog niet bestond. Vancouver wordt steeds fietsbaarder, al heb ik het hier sowieso altijd al goed te fietsen gevonden. In het rechthoekige stratenpatroon is één in de zoveel straten een fietsstraat die autovrij of autoluw is.
Voorheen waren het vooral de mamils (middle-aged men in lycra) die de fietsstraten domineerden, nu zie je ook tamelijk veel vrouwen. Maar het blijft over het algemeen een 'sport' waar je sportkleding en -schoenen voor aantrekt. En regenkleding, inclusief overschoenen. Ga als fietser in Vancouver nooit, maar dan ook nooit, de deur uit zonder regenkleding....
Maar we waren vergeten dat fietsen hier niet heel erg makkelijk te vinden zijn. We wilden wel fietsen kopen, maar dan wilden we ze ook wel weer kunnen vérkopen over drie maanden. De meeste fietsenwinkels mogen wettelijk alleen geen fietsen kopen om heling tegen te gaan. Op Craigslist stonden vrijweinig fietsen te koop; de meesten stonden er als waarschuwing: als je deze tegenkomt, koop 'm dan niet, want die is net van mij gestolen. Canadezen waarschuwden ons dat als we een fiets kopen, we hem wel zeker op slot moesten zetten. Ik zou het niet in mijn hoofd halen dat niet te doen...
Uiteindelijk vond Tristan een fiets bij een winkel op UBC, die een vergunning heeft fietsen terug te kopen. Ik kon een fiets lenen van een vriendin. Wel een herenfiets, maar ik doe het ervoor.Maar toen waren we er nog niet: op een fiets hier zit nog geen licht, geen slot en geen bel (verplicht!). En dan moet je nog een helm op. Daar bestaat zelfs een hele mode in ("if you choose this model, you are going to look like a mushroom"). Ook die accessoires hebben we inmiddels, en dus kunnen we nu allebei op de fiets naar ons werk.

Tristan fietst naar het westen, de heuvel op naar UBC, ik naar het oosten, de heuvel af tot aan de brug naar downtown, dan omhoog de brug op en een paar blokken downtown in. Vrijwel mijn hele route rijd ik over een gescheiden fietspad, dat tweeëneenhalf jaar geleden nog niet bestond. Vancouver wordt steeds fietsbaarder, al heb ik het hier sowieso altijd al goed te fietsen gevonden. In het rechthoekige stratenpatroon is één in de zoveel straten een fietsstraat die autovrij of autoluw is.
| Fietsstraat York Ave |
| Een fietsersstoplicht! |
| De brug over naar downtown |
| De brug over terug naar huis |
| Fietsenstalling op het werk (deel van de parkeergarage opgeofferd) |
Voorheen waren het vooral de mamils (middle-aged men in lycra) die de fietsstraten domineerden, nu zie je ook tamelijk veel vrouwen. Maar het blijft over het algemeen een 'sport' waar je sportkleding en -schoenen voor aantrekt. En regenkleding, inclusief overschoenen. Ga als fietser in Vancouver nooit, maar dan ook nooit, de deur uit zonder regenkleding....
dinsdag 2 februari 2016
Memory lane
"Welcome to Vancouver, welcome home", zegt vriendin Suzanne die ons van het vliegveld komt halen. Een beetje thuiskomen, dat is het zeker.
De hele rit naar ons onderkomen voelt ook zo. Van die dingen die we bijna weer vergeten waren, maar toch o zo bekend zijn. De sleepboten bij de monding van de Fraser rivier met enorme hoeveelheden drijvende boomstammen achter zich aan. Reclame voor de lokale nieuwszender met dezelfde nieuwslezers. Het nog steeds doodenge linksaf slaan: tegemoetkomend verkeer heeft óók groen, waardoor er maar één auto midden op het kruispunt kan gaan staan om na de stroom tegemoetkomend verkeer snel -en meestal net door rood- af te slaan. De lelijke appartementenblokken uit de jaren '50.
In zo'n appartementenblok bevindt zich ook onze Airbnb. We wonen op de bovenste verdieping met schitterend uitzicht op de baai, de wolkenkrabbers en de bergen. Die overigens niet zichtbaar zijn door de laaghangende bewolking. Maar we kunnen precies uittekenen waar de skipistes moeten lopen.
Van het toilet dat vol water staat denken we een fractie van een seconde dat ie verstopt is. Maar nee, dat hoort zo.
Op zondag slapen we door de jetlag minder lang uit dan gehoopt. We halen scones en brood bij onze vertrouwde bakker, weliswaar bij een ander filiaal. Nog zoiets dat we vergeten waren: wat is het leven hier duur! $12 voor een brood en vier scones. Inkomende telefoongesprekken gaan ook van je belminuten af. Over geld gesproken: wat was ook alweer de pincode van de Canadese pinpas?
O ja, eekhoorntjes die midden in de stad de straat oversteken. Een adelaar die over komt zeilen en landt op het gebouw aan de overkant. Nu de stinkdieren en de wasberen nog.
Op maandagochtend loop ik naar de halte van bus 22 alsof ik nooit anders gedaan heb. Bij het uitstappen bedank ik de buschauffeur.
Tristan haalt op UBC koffie bij de Starbucks. Daar kennen ze hem nog. Ik lunch in m'n eentje in het zaaltje voor ziekenhuispersoneel. Er komt iemand binnen die ik niet ken. Ze kijkt snel even naar me op, concludeert dat ze me niet kent en duikt meteen in de krant. Da's waar ook, Canadezen zijn, in tegenstelling tot Amerikanen, best verlegen en kijken vaak de kat uit de boom.
We doen boodschappen. Da's waar ook, in de yogakleding de supermarkt binnenwandelen is perfectly acceptable. Onze oude Safewayklantenkaart accepteren ze niet meer. 's Avonds eten we biologische quinoa.
Welkom in Vancouver, welkom thuis.
De hele rit naar ons onderkomen voelt ook zo. Van die dingen die we bijna weer vergeten waren, maar toch o zo bekend zijn. De sleepboten bij de monding van de Fraser rivier met enorme hoeveelheden drijvende boomstammen achter zich aan. Reclame voor de lokale nieuwszender met dezelfde nieuwslezers. Het nog steeds doodenge linksaf slaan: tegemoetkomend verkeer heeft óók groen, waardoor er maar één auto midden op het kruispunt kan gaan staan om na de stroom tegemoetkomend verkeer snel -en meestal net door rood- af te slaan. De lelijke appartementenblokken uit de jaren '50.
In zo'n appartementenblok bevindt zich ook onze Airbnb. We wonen op de bovenste verdieping met schitterend uitzicht op de baai, de wolkenkrabbers en de bergen. Die overigens niet zichtbaar zijn door de laaghangende bewolking. Maar we kunnen precies uittekenen waar de skipistes moeten lopen.
Van het toilet dat vol water staat denken we een fractie van een seconde dat ie verstopt is. Maar nee, dat hoort zo.
![]() |
| Uitzicht vanaf appartement |
Op zondag slapen we door de jetlag minder lang uit dan gehoopt. We halen scones en brood bij onze vertrouwde bakker, weliswaar bij een ander filiaal. Nog zoiets dat we vergeten waren: wat is het leven hier duur! $12 voor een brood en vier scones. Inkomende telefoongesprekken gaan ook van je belminuten af. Over geld gesproken: wat was ook alweer de pincode van de Canadese pinpas?
O ja, eekhoorntjes die midden in de stad de straat oversteken. Een adelaar die over komt zeilen en landt op het gebouw aan de overkant. Nu de stinkdieren en de wasberen nog.
Op maandagochtend loop ik naar de halte van bus 22 alsof ik nooit anders gedaan heb. Bij het uitstappen bedank ik de buschauffeur.
![]() |
| Onderweg naar de bushalte |
![]() |
| Onderweg naar huis |
We doen boodschappen. Da's waar ook, in de yogakleding de supermarkt binnenwandelen is perfectly acceptable. Onze oude Safewayklantenkaart accepteren ze niet meer. 's Avonds eten we biologische quinoa.
Welkom in Vancouver, welkom thuis.
Abonneren op:
Posts (Atom)




