"Waar ga jij lopen?" was tot een jaar of 20 geleden een hele normale vraag in deze tijd van het jaar. Een opgewonden sfeer heerste op school: waar viel het meeste snoep te halen, welk liedje gaan we nu zingen? Altijd in het donker, vaak ook in de regen. Meestal deden aardige mensen de deur open, een silhouet in de verlichte deuropening. Vertederd keken mensen naar het clubje verregende en kleumende kindertjes die met schrille stemmetjes hun liedjes zongen, soms bijgestaan door bemoedigende ouders. De volgende dag op school was de enige dag in het jaar dat we in de klas mochten snoepen.
Sint Maarten in Groningen, Nederland, 1984-1993.
Vandaag stond ik in een verlichte deuropening vertederd te kijken naar de prinsessen, soldaten, heksen en kitkatfamilie die aan de deur kwamen. Verregend en al, vaak vergezeld door een verklede vader of moeder die geduldig op de stoep stond te wachten. Het buurjongetje van drie was aan het eind van zijn ronde zo moe tegen de tijd dat hij bij mij kwam, dat hij vergat z'n tasje open te houden. Hij leek niet helemaal de lol in te zien van in de regen in een pompoenenpak rondlopen. Al zingen de kinderen geen liedjes, ze verdienen al dat snoepgoed wel voor de prachtige kostuums. Na een wat onwennige Halloween vorig jaar ben ik nu volledig ingewijd in de plaatselijke variant van Sint-Maarten.
Halloween in Vancouver, Canada, 2011-2012.
Voor de grote mensen zijn er andere halloweenactiviteiten. Vrienden hadden een 'pompoenkerffeestje' georganiseerd, en zo heb ik gisteren voor het eerst een pompoen uitgehold en ingekerfd. Dat is nog een klus apart! Op internet zijn duizenden sjabonen te vinden. Die teken je eerst op je pompoen. Daarna snijd je de kap eraf en hol je hem uit: het smerigste karweitje. Daarvoor bestaat zelfs speciaal gereedschap! Ten slotte snijd je de stukken eruit die je erop hebt getekend. Lichtje erin en klaar is kees! Zie de link hieronder voor een foto van het resultaat.
Verder waren er afgelopen weekend allerlei feestjes. Ziehier de kostuums van enkele willekeurige en minder willekeurige feestgangers: https://picasaweb.google.com/e.vanbalen/Halloween2012?authkey=Gv1sRgCJrD6eT_7PmpPA
woensdag 31 oktober 2012
vrijdag 12 oktober 2012
redenen om feest te vieren
Na ruim een maand werkloos thuis gezeten te hebben, heb ik een nieuwe baan. Eigenlijk zat die er al een tijdje aan te komen, maar nu is het officieel. Ik kende een groepje mensen van wie ik wist dat ze projectgeld gingen aanvragen. Zij wisten dat ik werk zocht, en toen het geld inderdaad werd toegekend, kon ik, na een "sollicitatie" (ik was de enige kandidaat, want er was geen vacature uitgezet) en een referentiecheck aan de slag. A.s. dinsdag is mijn eerste werkdag. Tot kerst werk ik parttime (3 dagen), daarna 4 of 5 dagen, afhankelijk van hoe het loopt.
Ik moet nog een functietitel verzinnen (!), maar ik ga een inventarisatie doen van welke organisaties (zoals fietsersbond, gemeente, GGD) welke mobiliteitsgegevens (bv aantal busritten, aantal fietsers) verzamelen en waarom. Het idee is die gegevensverzameling uiteindelijk meer te standaardiseren, zodat (gezondheids)onderzoekers en beleidsmakers de gegevens kunnen gebruiken. De bedoeling is om het hele verkeerssysteem gezonder en groener te maken. Ook zal dat dienen als input voor het regionale Mobiliteitsplan. Verkeer is hier altijd een hot issue: in Vancouver zelf zijn geen snelwegen, en zelfs daarbuiten kan je maar twee kanten op. In de lower mainland (Vancouver en aangrenzende steden) wonen ongeveer 2.5 miljoen mensen in een gebied half zo groot als de randstad, en men verwacht een groei van een miljoen mensen tegen 2030. Al die mensen moeten van A naar B kunnen, en dus moet er een goed plan zijn om dat duurzaam en gezond (lees: meer fietsen en beter openbaar vervoer) te laten verlopen in een gebied dat begrensd wordt door de oceaan en de bergen.
Mijn werkplek zou op de Simon Fraseruniversiteit in de aangrenzende stad Burnaby zijn, een uur reizen hier vandaan, maar mijn projectleider heeft een werkplek in Vancouver voor me geregeld. Die is een paar honderd meter van mijn vorige werk, dus ik kan weer lekker op de fiets. In hetzelfde gebouw werken ook nog mensen die ik via mijn vorige werk en persoonlijk ken. Leuk!
Ondertussen zijn we ook alvast in Nederland aan het zoeken. Tijdens mijn weekje Nederland heb ik genetwerkt. Tristan gaat binnenkort naar Nederland om te (net)werken. Hij heeft een sollicitatie lopen en is uitgenodigd voor een gesprek. Ook gaat hij bij die groep een klein project doen met iemand die hij nog kent van z'n tijd in Delft.
Toen ik in Nederland was, ging Tristan naar San Francisco. Hij had zichzelf uitgenodigd om een praatje te komen geven op Stanford, en kon dan meteen een Nederlandse vriend van hem opzoeken die daar zijn postdoc doet.
Vanavond vier ik mijn verjaardag in een kroeg in de buurt. De meeste mensen die komen, ken ik minder dan een jaar. Het vrienden maken heeft even geduurd, omdat je eerst moet uitvinden met wie je wel of niet een klik hebt. De meeste van onze vrienden zijn Europeanen die hier ongeveer net zo lang zitten als wij, of Canadezen die gereisd hebben en/of in het buitenland gewoond hebben. Daarover een andere keer meer.
Ik moet nog een functietitel verzinnen (!), maar ik ga een inventarisatie doen van welke organisaties (zoals fietsersbond, gemeente, GGD) welke mobiliteitsgegevens (bv aantal busritten, aantal fietsers) verzamelen en waarom. Het idee is die gegevensverzameling uiteindelijk meer te standaardiseren, zodat (gezondheids)onderzoekers en beleidsmakers de gegevens kunnen gebruiken. De bedoeling is om het hele verkeerssysteem gezonder en groener te maken. Ook zal dat dienen als input voor het regionale Mobiliteitsplan. Verkeer is hier altijd een hot issue: in Vancouver zelf zijn geen snelwegen, en zelfs daarbuiten kan je maar twee kanten op. In de lower mainland (Vancouver en aangrenzende steden) wonen ongeveer 2.5 miljoen mensen in een gebied half zo groot als de randstad, en men verwacht een groei van een miljoen mensen tegen 2030. Al die mensen moeten van A naar B kunnen, en dus moet er een goed plan zijn om dat duurzaam en gezond (lees: meer fietsen en beter openbaar vervoer) te laten verlopen in een gebied dat begrensd wordt door de oceaan en de bergen.
Mijn werkplek zou op de Simon Fraseruniversiteit in de aangrenzende stad Burnaby zijn, een uur reizen hier vandaan, maar mijn projectleider heeft een werkplek in Vancouver voor me geregeld. Die is een paar honderd meter van mijn vorige werk, dus ik kan weer lekker op de fiets. In hetzelfde gebouw werken ook nog mensen die ik via mijn vorige werk en persoonlijk ken. Leuk!
Ondertussen zijn we ook alvast in Nederland aan het zoeken. Tijdens mijn weekje Nederland heb ik genetwerkt. Tristan gaat binnenkort naar Nederland om te (net)werken. Hij heeft een sollicitatie lopen en is uitgenodigd voor een gesprek. Ook gaat hij bij die groep een klein project doen met iemand die hij nog kent van z'n tijd in Delft.
Toen ik in Nederland was, ging Tristan naar San Francisco. Hij had zichzelf uitgenodigd om een praatje te komen geven op Stanford, en kon dan meteen een Nederlandse vriend van hem opzoeken die daar zijn postdoc doet.
Vanavond vier ik mijn verjaardag in een kroeg in de buurt. De meeste mensen die komen, ken ik minder dan een jaar. Het vrienden maken heeft even geduurd, omdat je eerst moet uitvinden met wie je wel of niet een klik hebt. De meeste van onze vrienden zijn Europeanen die hier ongeveer net zo lang zitten als wij, of Canadezen die gereisd hebben en/of in het buitenland gewoond hebben. Daarover een andere keer meer.
woensdag 3 oktober 2012
Een weekje Nederland
Precies 7 dagen heb ik doorgebracht in ons kikkerlandje. Een kort maar krachtig bezoek, voor het eerst sinds meer dan een jaar. En dat was wel even wennen.
Om heel eerlijk te zijn, had ik voor vertrek naar Nederland niet zo'n zin om te gaan. 10 uur vliegen, gesleep met koffers, jetlag, gegarandeerde vliegtuigverkoudheid en een week lang bij verschillende mensen uit een tas leven. Ik woon al meer dan twee jaar niet in Nederland, en op dit moment is Vancouver 'thuis' (en zo voelt het ook), waar mijn spullen zijn, waar ik mijn dagelijkse boodschappen doe en met vrienden afspreek. Een week Nederland is bovendien erg druk, omdat je met meer mensen afspreekt dan je in een normale week ooit zou doen en je iedereen maar heel even spreekt. De meeste mensen moeten natuurlijk gewoon werken.
Maar natuurlijk was het leuk vrienden weer te zien, die hun agenda's leegvegen om last minute af te spreken. Het is lastig om in mijn dagelijkse Canadese leven op de hoogte te blijven van mijn 'oude' Nederlandse leven, maar gelukkig blijk je ook na 1-2 jaar verder te kunnen gaan waar je gebleven was, al heb ik natuurlijk het nodige gemist als ik eens per jaar iedereens huidige leven kom binnenvallen. En natuurlijk is het leuk familie weer te zien, inclusief mijn twee kleine neefjes waarvan ik de jongste nog nooit gezien had.
Ik heb in die twee jaar nooit heimwee gehad naar Nederland, maar kan Nederland nu beter waarderen dan vorig jaar, toen ik het er heel moeilijk mee had om even terug te zijn. Ik miste de rust en en bergen in Canada. Ik vond het deze keer in Nederland heerlijk om de wind in mijn haar te voelen op de fiets (hier in Canada heb ik altijd een helm op), mijn naam niet van voor tot achter te hoeven spellen (behalve 'van Balen': met één a of met twee?) en op de Grote Markt in Groningen met de fiets aan de hand te lopen en al verse stroopwafeletend mensen te kijken (in Vancouver zijn geen voetgangersgebieden of pleinen). Een hoogtepunt vond ik om langs de Vismarkt in Groningen te fietsen en te zien hoe het fietsverkeer en de voetgangers door elkaar bewegen en dat dat over het algemeen goed gaat. En dat ik het niet verleerd ben daar tussen te fietsen. Hetzelfde in Den Haag, maar dan nog met trams erbij. Een Canadees, zelfs eentje die kan fietsen, zou allang van zijn fiets gevallen zijn van verbazing en onbekendheid met de idee Nederlandse binnenstad.
Wat ik absoluut niet gemist heb aan Nederland, en dat merk je heel goed als je een tijdje weg bent, is de onbeleefdheid van de gemiddelde Nederlander. Dringen bij de bagageband op Schiphol, de trein en de roltrap, waar ik met mijn vouwfiets bijna niet op pas, voordringen bij de supermarkt, chagarijnige cassières, mensen die zich niet verontschuldigen als ze tegen je aan lopen. Canadezen zijn altijd heel erg beleefd (maar soms ook wel weer té beleefd; ze zullen er nooit wat van zeggen als je voordringt) en beginnen vaak een praatje in de rij, bijvoorbeeld over het weer.
Natuurlijk zijn er in Nederland ook dingen veranderd. De Starbucks zit opeens overal (zelfs twee op Utrecht Centraal). Mensen, vooral degenen die jonger zijn dan ik, omhelzen elkaar op z'n Noord-Amerikaans in plaats van drie keer te zoenen. Geen station in Nederland is nog hetzelfde, waardoor ik soms verdwaald rondloop. Van de OV-chipkaart snap ik niets. Ik verontschuldig me voor mijn vragen bij de NS-servicebalie door te zeggen dat ik in het buitenland woon, waar ik stiekem best een beetje trots op ben, al kijkt de medewerker me soms aan met een blik van 'onder welke steen heb jij gezeten?' Ik ben Nederlands, spreek Nederlands, heb een Nederlandse portemonnee (met nog een strippenkaart erin) en een Nederlands telefoonnummer. Maar ik ben ook een beetje een buitenlander, alleen valt dat niet op.
Nu ben ik terug in Vancouver, thuis, met een nog niet zo merkbare jetlag. Mijn spullen liggen verspreid om me heen. Tijdens het hardlopen vanochtend begon een voorbijganger over het schitterende weer. Straks ga ik de broodnodige boodschappen doen en voor morgen heb ik afgesproken met een vriendin. En ik ben snipverkouden.
Het is goed zo.
Om heel eerlijk te zijn, had ik voor vertrek naar Nederland niet zo'n zin om te gaan. 10 uur vliegen, gesleep met koffers, jetlag, gegarandeerde vliegtuigverkoudheid en een week lang bij verschillende mensen uit een tas leven. Ik woon al meer dan twee jaar niet in Nederland, en op dit moment is Vancouver 'thuis' (en zo voelt het ook), waar mijn spullen zijn, waar ik mijn dagelijkse boodschappen doe en met vrienden afspreek. Een week Nederland is bovendien erg druk, omdat je met meer mensen afspreekt dan je in een normale week ooit zou doen en je iedereen maar heel even spreekt. De meeste mensen moeten natuurlijk gewoon werken.
Maar natuurlijk was het leuk vrienden weer te zien, die hun agenda's leegvegen om last minute af te spreken. Het is lastig om in mijn dagelijkse Canadese leven op de hoogte te blijven van mijn 'oude' Nederlandse leven, maar gelukkig blijk je ook na 1-2 jaar verder te kunnen gaan waar je gebleven was, al heb ik natuurlijk het nodige gemist als ik eens per jaar iedereens huidige leven kom binnenvallen. En natuurlijk is het leuk familie weer te zien, inclusief mijn twee kleine neefjes waarvan ik de jongste nog nooit gezien had.
Ik heb in die twee jaar nooit heimwee gehad naar Nederland, maar kan Nederland nu beter waarderen dan vorig jaar, toen ik het er heel moeilijk mee had om even terug te zijn. Ik miste de rust en en bergen in Canada. Ik vond het deze keer in Nederland heerlijk om de wind in mijn haar te voelen op de fiets (hier in Canada heb ik altijd een helm op), mijn naam niet van voor tot achter te hoeven spellen (behalve 'van Balen': met één a of met twee?) en op de Grote Markt in Groningen met de fiets aan de hand te lopen en al verse stroopwafeletend mensen te kijken (in Vancouver zijn geen voetgangersgebieden of pleinen). Een hoogtepunt vond ik om langs de Vismarkt in Groningen te fietsen en te zien hoe het fietsverkeer en de voetgangers door elkaar bewegen en dat dat over het algemeen goed gaat. En dat ik het niet verleerd ben daar tussen te fietsen. Hetzelfde in Den Haag, maar dan nog met trams erbij. Een Canadees, zelfs eentje die kan fietsen, zou allang van zijn fiets gevallen zijn van verbazing en onbekendheid met de idee Nederlandse binnenstad.
Wat ik absoluut niet gemist heb aan Nederland, en dat merk je heel goed als je een tijdje weg bent, is de onbeleefdheid van de gemiddelde Nederlander. Dringen bij de bagageband op Schiphol, de trein en de roltrap, waar ik met mijn vouwfiets bijna niet op pas, voordringen bij de supermarkt, chagarijnige cassières, mensen die zich niet verontschuldigen als ze tegen je aan lopen. Canadezen zijn altijd heel erg beleefd (maar soms ook wel weer té beleefd; ze zullen er nooit wat van zeggen als je voordringt) en beginnen vaak een praatje in de rij, bijvoorbeeld over het weer.
Natuurlijk zijn er in Nederland ook dingen veranderd. De Starbucks zit opeens overal (zelfs twee op Utrecht Centraal). Mensen, vooral degenen die jonger zijn dan ik, omhelzen elkaar op z'n Noord-Amerikaans in plaats van drie keer te zoenen. Geen station in Nederland is nog hetzelfde, waardoor ik soms verdwaald rondloop. Van de OV-chipkaart snap ik niets. Ik verontschuldig me voor mijn vragen bij de NS-servicebalie door te zeggen dat ik in het buitenland woon, waar ik stiekem best een beetje trots op ben, al kijkt de medewerker me soms aan met een blik van 'onder welke steen heb jij gezeten?' Ik ben Nederlands, spreek Nederlands, heb een Nederlandse portemonnee (met nog een strippenkaart erin) en een Nederlands telefoonnummer. Maar ik ben ook een beetje een buitenlander, alleen valt dat niet op.
Nu ben ik terug in Vancouver, thuis, met een nog niet zo merkbare jetlag. Mijn spullen liggen verspreid om me heen. Tijdens het hardlopen vanochtend begon een voorbijganger over het schitterende weer. Straks ga ik de broodnodige boodschappen doen en voor morgen heb ik afgesproken met een vriendin. En ik ben snipverkouden.
Het is goed zo.
Abonneren op:
Posts (Atom)