zondag 24 april 2016

Van Nederlands naar Engels en terug

De laatste weken in Vancouver deden we iets dat we zelfs in de eerdere drie jaar hier nooit gedaan hebben: zodra we onze voordeur achter ons dicht trokken, spraken we onderling Engels. We wilden namelijk niet de hele tijd voor toerist aangezien worden. Niet dat dat iets negatiefs is -Canadezen knopen juist graag een praatje met je aan- maar de locals vinden het soms zo leuk met buitenlanders te praten, dat het voor ons af en toe wat vermoeiend werd. Als we Engels spraken, vielen we in elk geval niet zo op, al hadden we natuurlijk nog wel een 'Europees' accent. Nog een voordeel: we vielen minder op voor Nederlandse toeristen :-), want zo Nederlands klinken we nou ook weer niet.

De eerste dagen was het raar om onderling Engels te spreken, maar dat wende al snel. Op een gemiddelde dag spraken we immers toch al meer Engels dan Nederlands. Ook vond ik het makkelijker om op maandag weer 'in de flow' te komen voor mijn interviews op het werk als we in het weekend beide talen hadden gesproken. Ik denk niet dat het voor iemand anders dan mezelf merkbaar is dat ik soms moest omschakelen, maar toch. Engels en Nederlands werden dus steeds uitwisselbaarder, en soms zaten er halve Engelse zinnen in ons onderlinge Nederlands en andersom (dat was trouwens drie jaar geleden ook al zo). Niet omdat we de talen door elkaar gooiden, maar omdat sommige dingen zich nou eenmaal beter lenen voor Engels en andere voor Nederlands. Code-switching heet dat in taalkundige termen. Bovendien leverde het een handige geheimtaal op: een Engelstalig gesprek met een paar Nederlandse contaminaties valt minder op dan een geheel Nederlandstalig gesprek.


Overigens is vermoedelijk een groot deel van de Canadese bevolking op één of andere manier meertalig (en dan niet per sé Engels-Frans, de twee officiële talen. Zeker in Vancouver spreekt bijna niemand Frans), omdat van veel mensen de ouders of zijzelf elders vandaan komen. Bij mijn eerste baan in Vancouver waren er mensen die Frans, Duits, Tsjechisch, Mandarijn of Punjabi als moedertaal hadden en daarna of tegelijkertijd Engels geleerd hadden. Die tweetaligheid verdwijnt na twee generaties vaak weer, waardoor de meest gesproken niet-officële tweede taal af en toe wisselt. Ook Nederlands was ooit een veelgesproken tweede taal, maar nu is dat weer minder.

Inmiddels zijn we weer terug in Nederland en spreken we onderling weer altijd Nederlands. Toch hebben we het Engels zo ongeveer tot aan de Nederlandse douane volgehouden. Per ongeluk.


dinsdag 19 april 2016

Een maand in beeld

Onze drie maanden in Vancouver zitten er alweer bijna op. In die tijd hebben we alle seizoenen meegemaakt en de bijbehorende activiteiten gedaan (en ook, je zou het bijna vergeten, doordeweeks gewoon gewerkt). In vier achtereenvolgende weekenden hebben we geskied, gesnowshoed, gekayakt en gezeild. De beelden hieronder spreken voor zich.

Skiën 12/13 maart:



Snowshoe bij Joffre lakes. Het bos in, meertje over, weer bos, nog een meer, het laatste stukje bos en dan... het laatste meer aan de voet van de gletsjer.

Op de veerboot terug van Salt Spring Island naar Vancouver (28 maart): in het zonnetje zitten, schreeuwende meeuwen en genieten maar van het prachtige zeelandschap en de eilandjes die langzaam aan ons voorbij trokken. Helaas verkochten ze op de boot geen bier.

Ondertussen hadden we gehoord dat er hier in de baai een walvis rondzwom. Dat gebeurt wel eens vaker, maar heel alledaags is het ook weer niet. Op een ochtend keek ik na het ontbijt uit het raam: eens kijken of we toevallig de walvis konden zien. En ja hoor, toen zag ik er eentje water opspuiten. Vanaf ons balkon kregen we daarna een prima uitzicht op deze prachtige beesten:

En om in de zeesferen te blijven: dit weekend hebben we samen met collega's van Tristan gevist op krabben. Je kunt een visvergunning kopen voor een dag, een net kopen of huren en je daarmee een hele middag vermaken. We hebben in totaal wel een stuk of 20 krabben gevangen, maar de meeste waren te klein en/of vrouwtjes, dus moet je ze teruggooien. Zo hebben we uiteindelijk maar een flinke man kunnen houden, maar die smaakte prima!

zondag 6 maart 2016

Raincity

Toen we aan het eind van de zomer van 2010 naar Vancouver verhuisden, was het nog een paar weken mooi weer. Daarna begon het te regenen, en hield het bijna niet meer op. Het najaar van 2010 was natter dan normaal. Met kerst gingen we in een cabin in Squamish zitten, zo'n 65 km ten noorden van Vancouver. Voor de grap zeiden we dat we hoopten dat we zouden insneeuwen. Maar het regende alleen maar. (Squamish ligt aan het einde van een fjord, op zeeniveau. Het heeft net zo'n zeeklimaat als Vancouver. Sneeuwen doet het daar dus bijna nooit, maar geen Canadees die ons dat vertelde.)
De winter van 2010-2011 was natter dan normaal (wat in de bergen sneeuw opleverde, dat dan weer wel). En het voorjaar was natter dan normaal. "Maar de zomer hier is echt prachtig", beloofden vrienden en collega's ons. De zomer van 2011 liet echter lang op zich wachten. En stelde uiteindelijk niet zoveel voor. In het voorjaar waren we de regen in Vancouver zo zat geworden, dat we een vlucht naar Hawai'i boekten voor kerst 2011.

In ons eerste najaar hier kochten we regenlaarzen en overschoenen. Want van fietsen in een plaats waar het dagenlang achter elkaar onophoudelijk kan plenzen, word je geheid nat. De eerste drie maanden in Vancouver ben ik vaker natgeregend dan in de drie jaar daarvoor in Nederland. De overschoenen heb ik in 2,5 jaar in Nederland nooit nodig gehad.
Want inderdaad, in Nederland regent het bijna nooit. In Nederland valt zo'n 700-900mm per jaar. In Vancouver is dat 1100-1200mm. En dat valt grotendeels tussen oktober en april.
Op dit moment wordt het langzaamaan een heel klein beetje droger. Af en toe schijnt zelfs de zon. De bomen staan al volop in bloei. De sneeuw op de bergtoppen smelt heel hard. Het voorjaar komt eraan!

zondag 28 februari 2016

Omdenken

Ze skiet inmiddels eigenlijk te goed voor de rollator op ski's, dus één van de instructeurs stelt voor de volgende keer een zitski te proberen. Met een zitski zou ze op termijn zelfstandig kunnen skiën, terwijl er met de zitskirollator altijd iemand mee moet om de skirollator aangelijnd onder controle te houden. Maar ze aarzelt: haar hele leven was haar doel om rechtop te kunnen staan, lopen, skiën en alle andere dingen te kunnen doen die alle andere mensen met twee werkende benen kunnen doen. En nu zou ze 'terug' moeten naar een zittende manier van leven en skiën?

Het verhaal van één van mijn leerlingen bij Vancouver Adaptive Snowsports blijft lang hangen. Wij mensen met een functionerend lijf denken er helemaal niet over na dat je met een anders werkend lijf heel andere dingen wilt en kunt. En veel leerlingen die door een ongeluk in een rolstoel terecht gekomen zijn, zeggen dat ze zelfs meer uit het leven halen en heel andere (ski)doelen hebben dan voor hun ongeluk. Aan ons vrijwilligers om uit te vogelen wat dat doel is en er onze lessen op aan te passen.

Soms betekent dat gewoon er te zijn en een leerling met autisme één-op-één aandacht te geven en 'gewoon' les te geven volgens de standaarden van de skilesbranche. En soms komen we er pas bij les 4 achter dat een lange bamboestok met de leerling in het midden en aan weerszijden een instructeur niet werkt en de ski's van een leerling met een rubberen koordje aan elkaar verbinden (om kruisen van de ski's en vallen te voorkomen) wel. We proberen, ontdekken, leren en oefenen. ("hey, we're adaptive!")

Wat dat oplevert? Voor mij niet zo veel, afgezien van de voldoening. Maar voor de leerlingen betekent het soms een enorme verandering in hun leven als ze iets ontdekken wat ze nooit voor mogelijk hadden gehouden.

Het hoogtepunt na 6 lessen is de VASS Cup a.s. donderdag 3 maart. Iedere deelnemer legt het slalomparcours tweemaal af en probeert daarbij zijn eigen tijd zo dicht mogelijk te benaderen. Het team met het kleinste verschil wint. Wil je mij sponsoren? Dat kan via deze link: https://www.gifttool.com/athon/MyFundraisingPage?ID=185&AID=3236&PID=543472 De opbrengst gaat geheel naar VASS. Want die zitski kost zo'n $5000. Als onze leerling daarvoor kiest, moet die natuurlijk wel ergens van betaald worden. Alvast bedankt!


zaterdag 13 februari 2016

Op de fiets!

Je mist het eigenlijk pas als het niet meer vanzelfsprekend is, al doe ik het in het Nederlandse dagelijks leven tegenwoordig eigenlijk ook bijna niet meer: fietsen. Daarom was één van onze prioriteiten (na de ski's, natuurlijk) het vinden van een fiets. Toen we hier voor het eerst kwamen wonen, fietsten we allebei dagelijks naar ons werk en die gewoonte wilden we weer oppakken.
Maar we waren vergeten dat fietsen hier niet heel erg makkelijk te vinden zijn. We wilden wel fietsen kopen, maar dan wilden we ze ook wel weer kunnen vérkopen over drie maanden. De meeste fietsenwinkels mogen wettelijk alleen geen fietsen kopen om heling tegen te gaan. Op Craigslist stonden vrijweinig fietsen te koop; de meesten stonden er als waarschuwing: als je deze tegenkomt, koop 'm dan niet, want die is net van mij gestolen. Canadezen waarschuwden ons dat als we een fiets kopen, we hem wel zeker op slot moesten zetten. Ik zou het niet in mijn hoofd halen dat niet te doen...
Uiteindelijk vond Tristan een fiets bij een winkel op UBC, die een vergunning heeft fietsen terug te kopen. Ik kon een fiets lenen van een vriendin. Wel een herenfiets, maar ik doe het ervoor.Maar toen waren we er nog niet: op een fiets hier zit nog geen licht, geen slot en geen bel (verplicht!). En dan moet je nog een helm op. Daar bestaat zelfs een hele mode in ("if you choose this model, you are going to look like a mushroom"). Ook die accessoires hebben we inmiddels, en dus kunnen we nu allebei op de fiets naar ons werk.




Tristan fietst naar het westen, de heuvel op naar UBC, ik naar het oosten, de heuvel af tot aan de brug naar downtown, dan omhoog de brug op en een paar blokken downtown in. Vrijwel mijn hele route rijd ik over een gescheiden fietspad, dat tweeëneenhalf jaar geleden nog niet bestond. Vancouver wordt steeds fietsbaarder, al heb ik het hier sowieso altijd al goed te fietsen gevonden. In het rechthoekige stratenpatroon is één in de zoveel straten een fietsstraat die autovrij of autoluw is.
Fietsstraat York Ave

Een fietsersstoplicht!

De brug over naar downtown

De brug over terug naar huis

Fietsenstalling op het werk (deel van de parkeergarage opgeofferd)

Voorheen waren het vooral de mamils (middle-aged men in lycra) die de fietsstraten domineerden, nu zie je ook tamelijk veel vrouwen. Maar het blijft over het algemeen een 'sport' waar je sportkleding en -schoenen voor aantrekt. En regenkleding, inclusief overschoenen. Ga als fietser in Vancouver nooit, maar dan ook nooit, de deur uit zonder regenkleding.... 

dinsdag 2 februari 2016

Memory lane

"Welcome to Vancouver, welcome home", zegt vriendin Suzanne die ons van het vliegveld komt halen. Een beetje thuiskomen, dat is het zeker.
De hele rit naar ons onderkomen voelt ook zo. Van die dingen die we bijna weer vergeten waren, maar toch o zo bekend zijn. De sleepboten bij de monding van de Fraser rivier met enorme hoeveelheden drijvende boomstammen achter zich aan. Reclame voor de lokale nieuwszender met dezelfde nieuwslezers. Het nog steeds doodenge linksaf slaan: tegemoetkomend verkeer heeft óók groen, waardoor er maar één auto midden op het kruispunt kan gaan staan om na de stroom tegemoetkomend verkeer snel -en meestal net door rood- af te slaan.   De lelijke appartementenblokken uit de jaren '50.
In zo'n appartementenblok bevindt zich ook onze Airbnb. We wonen op de bovenste verdieping met schitterend uitzicht op de baai, de wolkenkrabbers en de bergen. Die overigens niet zichtbaar zijn door de laaghangende bewolking. Maar we kunnen precies uittekenen waar de skipistes moeten lopen.
Van het toilet dat vol water staat denken we een fractie van een seconde dat ie verstopt is. Maar nee, dat hoort zo.
Uitzicht vanaf appartement

Op zondag slapen we door de jetlag minder lang uit dan gehoopt. We halen scones en brood bij onze vertrouwde bakker, weliswaar bij een ander filiaal. Nog zoiets dat we vergeten waren: wat is het leven hier duur! $12 voor een brood en vier scones. Inkomende telefoongesprekken gaan ook van je belminuten af. Over geld gesproken: wat was ook alweer de pincode van de Canadese pinpas?
O ja, eekhoorntjes die midden in de stad de straat oversteken. Een adelaar die over komt zeilen en landt op het gebouw aan de overkant. Nu de stinkdieren en de wasberen nog.
Op maandagochtend loop ik naar de halte van bus 22 alsof ik nooit anders gedaan heb. Bij het uitstappen bedank ik de buschauffeur.
Onderweg naar de bushalte




Onderweg naar huis
 Tristan haalt op UBC koffie bij de Starbucks. Daar kennen ze hem nog. Ik lunch in m'n eentje in het zaaltje voor ziekenhuispersoneel. Er komt iemand binnen die ik niet ken. Ze kijkt snel even naar me op, concludeert dat ze me niet kent en duikt meteen in de krant. Da's waar ook, Canadezen zijn, in tegenstelling tot Amerikanen, best verlegen en kijken vaak de kat uit de boom.
We doen boodschappen. Da's waar ook, in de yogakleding de supermarkt binnenwandelen is perfectly acceptable. Onze oude Safewayklantenkaart accepteren ze niet meer. 's Avonds eten we biologische quinoa.
Welkom in Vancouver, welkom thuis.                                                                                                                                                             

vrijdag 29 januari 2016

Het witte tasje



Het begon met de knijpers. Die klemden de zakjes paprikapoeder, komijnzaad, nog meer paprikapoeder en currykruiden bij elkaar. De aangebroken zakjes verdwenen in de prullenbak, maar de knijpers hadden nog naar de opslag gemoeten. Net als de nog niet aangebroken zakjes kruiden van de Hello Fresh trouwens.

En wat te doen met de knoflook? Achterlaten voor de volgende bewoner? Tegen die tijd zouden ze vast al zijn uitgelopen. Enkele reis naar de afvalbak. O, misschien had de buurman er nog wat aan gehad. Te laat.

Daarna kwamen de overbodige klantenkaarten, bankpassen en muntgeld (nergens in huis te vinden als je het nodig hebt) en zelfs nog een verdwaalde strippenkaart. Waar kwam die opeens vandaan? 

Ach, die paar kleine dingetjes, daar wil de buurman vast wel drie maanden op passen.  

Maar verder ging het, met de boekjes over Vancouver die we al zo lang geleden apart hadden gelegd om mee te nemen. Maar de stapel spullen die óók mee moest, werd steeds groter. En eigenlijk kennen we de weg al en weten we de highlights ook wel zonder reisgidsen te vinden. Toch maar niet, dan. 

Het ging er inmiddels om spannen. Zoals de ogen soms groter zijn dan de maag, overtreft het optimisme ook de daadwerkelijke ruimte in de koffer. Het is toch ook belachelijk, zó veel kleding voor drie maanden. Hoeveel heb je nou helemaal nodig? Ze hebben daar ook heus wel winkels. En hup, een paar shirts eindigen op de verkeerde stapel. Hm, dan kan de ongewassen paardrijtrui daar net zo goed ook nog wel bij.  

Hoera, de koffers passen nog dicht en voldoen aan de gewichtseisen van KLM. Dankzij het witte tasje.