Na de feestelijke overwinning op 10 juni werd afgelopen woensdag de laatste wedstrijd gespeeld. Iedereen weet inmiddels hoe die afliep en wat er daarna gebeurde. Wij hebben na de wedstrijd (die we gelukkig niet in downtown hebben gekeken) met grote ontsteltenis naar het nieuws zitten kijken. Urenlang was het breaking news en werden de rellen live uitgezonden. De beelden gingen daarna de hele wereld over. We konden niet geloven wat er gebeurde. Raar idee ook dat we winkels en straten waar we een paar dagen daarvoor nog de wedstrijd hadden zitten kijken, geplunderd zagen worden.
Wat de volgende dag niet de hele wereld over ging, waren de beelden van de duizenden vrijwilligers die uit schaamte voor hun stadgenoten spontaan een opruimactie begonnen, na een oproep via Facebook. Mensen lieten steunbetuigingen en andere spreuken achter op de dichtgetimmerde winkels: "This is why some people shouldn't have kids" "This does not represent hockey or Vancouver" "Let's make our beautiful city beautiful again". Zo'n enorme kracht vanuit de samenleving, we kregen een brok in onze keel. (Daar kunnen we in Nederland nog wat van leren: probeer na Koninginnedag maar eens iemand zo ver te krijgen z'n eigen rotzooi op te ruimen, laat staan die van een ander!)
Zie deze links voor foto's:
http://www.cbc.ca/news/canada/british-columbia/story/2011/06/20/bc-vancouver-riot-wall-bay.html
http://www.cbc.ca/news/interactives/vancouver-riot-wall/
Iedereen, inclusief politici en de politie, nam donderdagochtend publiekelijk afstand van de gebeurtenissen van de avond ervoor en was woedend op de relschoppers. "De mensen die dit hebben gedaan, zullen financieel opdraaien voor de schade aan onze prachtige stad". De woede richtte zich dus niet op de politie, die waarschijnlijk inderdaad onvoldoende voorbereid was (tijdens de Olympische Spelen was alles immers goed gegaan, dus dat zou nu ook wel weer zo zijn), maar op degenen die er een puinhoop van gemaakt hadden. Een deel van de rellen schijnt een vooropgezet plan te zijn geweest van een anarchistische groepering, die handig gebruik maakte van de situatie. Het merendeel van de relschoppers bestond uit (dronken) jongens van 15 tot 25 jaar die elkaar opjutten.
In de kranten stonden foto's en werden actieve oproepen gedaan om mensen die op foto's bezig waren winkels te plunderen en auto's in brand te steken aan te geven bij de politie. En heel wat mensen waren blijkbaar stom genoeg om foto's van zichzelf naast een brandende auto op Facebook te zetten.
Inmiddels is alles weer redelijk back to normal. Vancouver herstelt van een enorme kater.
maandag 20 juni 2011
vrijdag 10 juni 2011
Vancouver celebrates
Er hangt een vreemde, uitgelaten stemming in de lucht, en die wordt nog duidelijker merkbaar als ik tegen vijven de metro naar downtown instap. Ik ben duidelijk niet de enige die naar het centrum wil: het is flink druk, en overal om me heen staan mensen in blauwgroene shirts, geschminkte gezichten en met vlaggen, van oude mannetjes, kleine kinderen tot moeders met kinderwagens en alles daar tussenin. Zo nu en dan roept iemand iets door de trein, meteen beantwoord door een gebrul van de rest. Op de perrons staan medewerkers van het metrobedrijf met megafoons om te roepen wie waarheen moet. Het is hockey night in Canada, game #5 tegen de Boston Bruins.
Bij de halte van Vancouver City Centre spuugt de metro de meeste mensen uit. Tristan staat me daar op te wachten, en samen lopen we met de stroom mee West Georgia Street af, waar de wedstrijdop groot scherm te volgen zal zijn. Enkele straten zijn voor de gelegenheid afgesloten voor het verkeer. Dat gebeurde alleen bij de Olympische Spelen en sinds de Cancuks in de finale van de Stanley Cup Staan. De politie staat bij hekken officieel tassen te doorzoeken, maar officieus mag je gewoon doorlopen. We vinden al gauw een plekje, al is het scherm niet zo goed zichtbaar: het stoplicht (dat gewoon doorwerkt) met daaraan het groene bord van Hamilton St hangt net voor het kruispunt en dus precies midden voor het beeldscherm.
We zijn net op tijd voor het 'O Canada'. De menigte zingt vol overtuiging mee. Wij niet, we moeten nog een beetje meer inburgeren. We vallen ook redelijk uit de toon in ons gewone kloffie, tussen al dat blauwgroen. Er zijn Chinezen, Hindoestanen met tulbanden en blanken, en allemaal hebben ze de kleren van de Canucks aangetrokken.
De eerste period gebeurt er weinig. Deze wedstrijd is belangrijk: als 'we' verliezen, zal er een zevende wedstrijd gespeeld moeten worden. Als we winnen, bestaat de kans dat we maandag de Stanley Cup winnen. Als onze doelman Roberto Luongo een puck tegenhoudt, roept iedereen 'Boeoeoe!' vergezeld door applaus. Mensen zwaaien met vlaggen en met handdoekjes. Ondertussen klimt een fan in een boom. Hij blijkt daar een fantastisch uitzicht te hebben gevonden, en vraagt het publiek met gebaren hem aan te moedigen. Iedereen juicht om zijn briljante vinding. De sfeer is gemoedelijk. Af en toe toept iedereen 'Go Canucks Go' of scanderen ze 'Fuck you Boston' als er een penalty gegeven had moeten worden.
In de eerste rust besluiten we een beter plekje op te zoeken. Er hangen nog steeds kabels en stoplichten tussen ons en het scherm, maar dat mag de pret niet drukken. Ook tijdens de tweede periode blijft het 0-0, en de mensenmassa begint een beetje ongeduldig te worden. Maar dan, in de eerste 5 minuten van de laatste periode, wordt het wachten beloond: de Bostonse doelman grijpt de puck net te laat, als ie al over de doellijn heen is. Helaas voor hem en gelukkig voor ons wordt er bij hockey gebruik gemaakt van camera's, en hij zit er echt in. Het gejuich is niet van de lucht, en dat gaat een paar minuten zo door. Mensen springen, dansen, omhelzen elkaar. Het scherm laat beelden zien van het publiek op doelmoment: de anders zo beschaafde en beleefde Canadezen springen massaal op en gaan volledig uit hun dak.
De rest van de wedstrijd loopt het maar net goed af voor de Canucks, ze lijken de controle kwijt. Met nog enkele seconden te gaan zwelt het gebrul langzaam aan, tot het verlossende eindsignaal aangeeft dat de wedstrijd voorbij is. Met 1-0 gewonnen! We begeven ons met de stroom mee richting Granville Street, waar na de vorige wedstrijden steeds flink gefeest wordt. Mensen die ons tegemoet komen, geven high-fives aan alle voorbijgangers, en zelfs de aanwezige politie doet mee aan het high-fiven. Dat wil ik ook, en het lukt. Op het kruispunt met Granville blijft iedereen staan zingen, op elkaars schouders zitten en met vlaggen zwaaien. Wij besluiten het voor gezien te houden en slaan af. Waar weer auto's rijden, wordt aan een stuk door getoeterd en hangen mensen en vlaggen uit de ramen.
zie bijvoorbeeld dit filmpje: http://www.youtube.com/watch?v=N6eKvobMI6Q
Maandag is de zesde wedstrijd. Als 'we' die weer winnen, is de Stanley Cup van de Canucks. Als Boston wint, is woensdag de laatste wedstrijd.
GO CANUCKS GO!
Bij de halte van Vancouver City Centre spuugt de metro de meeste mensen uit. Tristan staat me daar op te wachten, en samen lopen we met de stroom mee West Georgia Street af, waar de wedstrijdop groot scherm te volgen zal zijn. Enkele straten zijn voor de gelegenheid afgesloten voor het verkeer. Dat gebeurde alleen bij de Olympische Spelen en sinds de Cancuks in de finale van de Stanley Cup Staan. De politie staat bij hekken officieel tassen te doorzoeken, maar officieus mag je gewoon doorlopen. We vinden al gauw een plekje, al is het scherm niet zo goed zichtbaar: het stoplicht (dat gewoon doorwerkt) met daaraan het groene bord van Hamilton St hangt net voor het kruispunt en dus precies midden voor het beeldscherm.
We zijn net op tijd voor het 'O Canada'. De menigte zingt vol overtuiging mee. Wij niet, we moeten nog een beetje meer inburgeren. We vallen ook redelijk uit de toon in ons gewone kloffie, tussen al dat blauwgroen. Er zijn Chinezen, Hindoestanen met tulbanden en blanken, en allemaal hebben ze de kleren van de Canucks aangetrokken.
De eerste period gebeurt er weinig. Deze wedstrijd is belangrijk: als 'we' verliezen, zal er een zevende wedstrijd gespeeld moeten worden. Als we winnen, bestaat de kans dat we maandag de Stanley Cup winnen. Als onze doelman Roberto Luongo een puck tegenhoudt, roept iedereen 'Boeoeoe!' vergezeld door applaus. Mensen zwaaien met vlaggen en met handdoekjes. Ondertussen klimt een fan in een boom. Hij blijkt daar een fantastisch uitzicht te hebben gevonden, en vraagt het publiek met gebaren hem aan te moedigen. Iedereen juicht om zijn briljante vinding. De sfeer is gemoedelijk. Af en toe toept iedereen 'Go Canucks Go' of scanderen ze 'Fuck you Boston' als er een penalty gegeven had moeten worden.
In de eerste rust besluiten we een beter plekje op te zoeken. Er hangen nog steeds kabels en stoplichten tussen ons en het scherm, maar dat mag de pret niet drukken. Ook tijdens de tweede periode blijft het 0-0, en de mensenmassa begint een beetje ongeduldig te worden. Maar dan, in de eerste 5 minuten van de laatste periode, wordt het wachten beloond: de Bostonse doelman grijpt de puck net te laat, als ie al over de doellijn heen is. Helaas voor hem en gelukkig voor ons wordt er bij hockey gebruik gemaakt van camera's, en hij zit er echt in. Het gejuich is niet van de lucht, en dat gaat een paar minuten zo door. Mensen springen, dansen, omhelzen elkaar. Het scherm laat beelden zien van het publiek op doelmoment: de anders zo beschaafde en beleefde Canadezen springen massaal op en gaan volledig uit hun dak.
De rest van de wedstrijd loopt het maar net goed af voor de Canucks, ze lijken de controle kwijt. Met nog enkele seconden te gaan zwelt het gebrul langzaam aan, tot het verlossende eindsignaal aangeeft dat de wedstrijd voorbij is. Met 1-0 gewonnen! We begeven ons met de stroom mee richting Granville Street, waar na de vorige wedstrijden steeds flink gefeest wordt. Mensen die ons tegemoet komen, geven high-fives aan alle voorbijgangers, en zelfs de aanwezige politie doet mee aan het high-fiven. Dat wil ik ook, en het lukt. Op het kruispunt met Granville blijft iedereen staan zingen, op elkaars schouders zitten en met vlaggen zwaaien. Wij besluiten het voor gezien te houden en slaan af. Waar weer auto's rijden, wordt aan een stuk door getoeterd en hangen mensen en vlaggen uit de ramen.
zie bijvoorbeeld dit filmpje: http://www.youtube.com/watch?v=N6eKvobMI6Q
Maandag is de zesde wedstrijd. Als 'we' die weer winnen, is de Stanley Cup van de Canucks. Als Boston wint, is woensdag de laatste wedstrijd.
GO CANUCKS GO!
donderdag 2 juni 2011
The Wild West
Hockey, we zijn er al helemaal fan van geworden. En met reden. De Vancouver Canucks zijn doorgedrongen tot de finale, na achtereenvolgens de Chicago Blackhawks, de Nashville Predators en de San Jose Sharks verslagen te hebben.
Nu is de finale tegen de Boston Bruins. Gisteren was de eerste wedstrijd, waarin de Canucks in de laatste 18.5 seconden het enige en winnende doelpunt gescoord hebben. Bij hockey kan dat, zo snel gaat het. Nu nog minimaal 3 wedstrijden, en maximaal 6. It's Vancouver or Boston once again ;-) Nu al is het steeds groot feest als de Canucks winnen. Vorige week heb ik met Annemiek en Ronnie een wedstrijd gekeken in de kroeg om de hoek. Vergeleken met Europees voetbal gaat het er hier bij de supporters nogal kalm aan toe. Iedereen zit braaf aan tafeltjes te eten (wedstrijden beginnen meestal om 18u, zodat de oostkust ook nog op een schappelijke tijd mee kan kijken) en springt hooguit even juichend overeind bij een doelpunt, maar er wordt niet met bier gegooid. In het stadion zitten de supporters van beide teams door elkaar. Als de Canucks de Stanley Cup winnen, zal hier een groot volksfeest uitbarsten. Als een Canadees team tegen een Amerikaans team speelt, is dat een beetje als Nederland-Duitsland.
Met Annemiek en Ronnie ben ik vorige week maandag naar de rodeo geweest. Dat is hier schijnbaar een traditie op Victoria day. Er was een kermis omheen, maar we gingen natuurlijk voor het echte rodeorijden op stieren en bokkende paarden. Stoere mannen met cowboyhoeden en zakdoeken en vrouwen in strakke spijkerbroeken, geruite blouses en vlechten.
Hoe het rodeorijden precies werkte met wie won, hebben we niet echt kunnen achterhalen, maar de cowboys moesten er minstens 8 seconden op blijven zitten. Bij het stierenrijden was er maar een die het lukte, en die won daarmee $20.000,-
Vrijdagochtend vertrokken Annemiek en Ronny weer naar Nederland, en zaterdag kwam Tristan terug uit Wenen. Overmorgen zijn Tristans ouders er weer en over 2 weken de mijne. Erg gezellig dus, al dat bezoek uit 'Europa'!
Nu is de finale tegen de Boston Bruins. Gisteren was de eerste wedstrijd, waarin de Canucks in de laatste 18.5 seconden het enige en winnende doelpunt gescoord hebben. Bij hockey kan dat, zo snel gaat het. Nu nog minimaal 3 wedstrijden, en maximaal 6. It's Vancouver or Boston once again ;-) Nu al is het steeds groot feest als de Canucks winnen. Vorige week heb ik met Annemiek en Ronnie een wedstrijd gekeken in de kroeg om de hoek. Vergeleken met Europees voetbal gaat het er hier bij de supporters nogal kalm aan toe. Iedereen zit braaf aan tafeltjes te eten (wedstrijden beginnen meestal om 18u, zodat de oostkust ook nog op een schappelijke tijd mee kan kijken) en springt hooguit even juichend overeind bij een doelpunt, maar er wordt niet met bier gegooid. In het stadion zitten de supporters van beide teams door elkaar. Als de Canucks de Stanley Cup winnen, zal hier een groot volksfeest uitbarsten. Als een Canadees team tegen een Amerikaans team speelt, is dat een beetje als Nederland-Duitsland.
Met Annemiek en Ronnie ben ik vorige week maandag naar de rodeo geweest. Dat is hier schijnbaar een traditie op Victoria day. Er was een kermis omheen, maar we gingen natuurlijk voor het echte rodeorijden op stieren en bokkende paarden. Stoere mannen met cowboyhoeden en zakdoeken en vrouwen in strakke spijkerbroeken, geruite blouses en vlechten.
Hoe het rodeorijden precies werkte met wie won, hebben we niet echt kunnen achterhalen, maar de cowboys moesten er minstens 8 seconden op blijven zitten. Bij het stierenrijden was er maar een die het lukte, en die won daarmee $20.000,-
Vrijdagochtend vertrokken Annemiek en Ronny weer naar Nederland, en zaterdag kwam Tristan terug uit Wenen. Overmorgen zijn Tristans ouders er weer en over 2 weken de mijne. Erg gezellig dus, al dat bezoek uit 'Europa'!
Abonneren op:
Posts (Atom)