Terugblikken aan het eind van het jaar: dat hoort erbij.
2012 was wederom een bijzonder jaar. Een jaar waarin we volgens oorspronkelijke planning naar Nederland terug zouden gaan. Het werd ons laatste volledige jaar in Canada (nu echt).
In 2012 woonden we onze eerste ijshockeywedstrijd bij. Ik publiceerde mijn eerste artikel in een nationale krant. Ik werd skilerares en won met mijn team de tweede prijs in de VASS-slalom. We gingen opnieuw op zeilles en waren op zomeravonden (en o, wat waren dat er heerlijk veel!) regelmatig op het water te vinden. Eindelijk gingen we eens echt samen op vakantie, naar de -voor mij- noordelijkste plek tot nu toe: de Yukon. We verloofden ons en ik wisselde van baan. Ook brachten we ieder (bliksem)bezoekjes aan Nederland. De meeste vrienden die we nu hebben, hebben we in 2012 leren kennen. Voor de laatste keer nemen we vanavond zelfgebakken oliebollen mee naar het oudejaarsfeestje waar we nu al voor de derde keer heen gaan. (Over 100 jaar hebben ze in Vancouver een oliebollentraditie, zeker weten!)
Kortom, 2012 was een goed jaar.
Nu bijna 2013. We beginnen het jaar met een bezoek van Eva en Seppe en (alweer) een weekend skien. Mijn tweede krantenartikel komt, als het goed is, vrijwel op de dag af een jaar na het eerste uit. 2013 wordt in elk geval een spannend jaar met veel veranderingen, zoals 2010 dat ook werd. We werken nog een paar maanden in Canada en gaan dan 2-3 maanden op reis in West-Canada. Wellicht komen we met de boot terug. Na de zomer moeten we weer in Nederland wennen aan ons dagelijkse leven daar. Op zoek naar een baan. Misschien verhuizen, maar nog onbekend waarheen. Oud & nieuw 2013, voor het eerst in vier jaar, in Den Haag? We zullen het zien.
De beste wensen voor 2013!
maandag 31 december 2012
donderdag 20 december 2012
Het einde van de wereld
In Vancouver verging de wereld gisteren al. Althans, daar leek het erg op. De hele dag zat het verkeer in de hele stad muurvast. Auto's toeterden en bussen waren midden op kruispunten gestrand. Ze stonden er verlaten bij met hun noodknipperlichten aan. Ik kon met de fiets maar nauwelijks langs de wachtende rijen auto's en de stoepen waren onbegaanbaar. De oorzaak: 10 cm sneeuw.
De dag was normaal begonnen. Waar wij wonen, 500m van zee, lag er om 7u een heel dun laagje poedersuiker. Hoe verder van zee, en hoe hoger (zelfs al is het een paar meter), lag meer. Ik kreeg een smsje dat de campus van Simon Fraser University (waar ik officieel werk, al zit ik feitelijk in Vancouver) op de heuvel in Burnaby dicht was vanwege de sneeuwval.
Maar daarna begon het heel hard te sneeuwen en was de tuin binnen de korste keren bedolven onder een laag wit. Aangezien mijn fiets nog op mijn werk stond, moest ik met de bus. Ik had natuurlijk beter moeten weten. De (trolley)bus kwam zowaar opdagen, maar kwam bij de eerste de beste heuvel vast te staan achter een buiten-dienstbus die was gestrand. De trolley kon daar niet omheen, dus iedereen moest uitstappen. De chauffeur van de gestrande bus vroeg ons om allemaal achterin te gaan zitten, zodat hij misschien grip kon krijgen. Maar dat mocht niet baten. Ik besloot maar te gaan lopen naar mijn werk. Bij de volgende bushalte kwam een bus, maar die reed zo langzaam door alle verkeersopstoppingen, dat ik na een tijdje maar weer ben uitgestapt en het laatste stuk heb gelopen. Op mijn werk was het erg rustig, maar degenen die er waren, hadden vergelijkbare ochtendspitsavonturen te vertellen.
Tristan moest 's ochtends de auto ophalen van de garage en heeft over een ritje van normaal 20 minuten ruim een uur gedaan. Daarna wilde hij met de bus naar UBC, maar toen hij hoorde dat ook daar de bussen onderaan de heuvel strandden, maakte hij meteen rechtsomkeert en ging thuiswerken.
In tegenstelling tot in de rest van Canada, sneeuwt het in Vancouver nooit. De meeste mensen hebben dan ook geen idee wat ze met sneeuw aan moeten.
Behalve een collega uit het binnenland van BC: die wist als de beste hoe je een sneeuwpop moet bouwen, en dat hebben we dan ook gedaan tijdens de lunchpauze. De sneeuw hier is alleen wel een stuk zwaarder en natter dan in het binnenland. De collega had zelfs onderweg ergens een wortel gekocht.
Ik ging op de fiets naar huis: een beetje Nederlander laat zich natuurlijk niet tegenhouden door een beetje sneeuw. Sommige mensen keken me aan alsof ik van een andere planeet kwam. Een man vroeg of ik fietsen niet gevaarlijk vond, en ik antwoordde dat lopen veel glibberiger was. De meeste stoepen waren niet geveegd, maar in de autosporen kon je best fietsen. Zolang je tenminste geen bochten om hoeft om door sneeuwhopen heen te gaan (en mijn fietsroute is 4km alleen maar rechtdoor).
Inmiddels is de meeste sneeuw weer weggedooid. De bussen rijden weer en het verkeer is normaal. De wereld is toch niet vergaan.
De dag was normaal begonnen. Waar wij wonen, 500m van zee, lag er om 7u een heel dun laagje poedersuiker. Hoe verder van zee, en hoe hoger (zelfs al is het een paar meter), lag meer. Ik kreeg een smsje dat de campus van Simon Fraser University (waar ik officieel werk, al zit ik feitelijk in Vancouver) op de heuvel in Burnaby dicht was vanwege de sneeuwval.
Maar daarna begon het heel hard te sneeuwen en was de tuin binnen de korste keren bedolven onder een laag wit. Aangezien mijn fiets nog op mijn werk stond, moest ik met de bus. Ik had natuurlijk beter moeten weten. De (trolley)bus kwam zowaar opdagen, maar kwam bij de eerste de beste heuvel vast te staan achter een buiten-dienstbus die was gestrand. De trolley kon daar niet omheen, dus iedereen moest uitstappen. De chauffeur van de gestrande bus vroeg ons om allemaal achterin te gaan zitten, zodat hij misschien grip kon krijgen. Maar dat mocht niet baten. Ik besloot maar te gaan lopen naar mijn werk. Bij de volgende bushalte kwam een bus, maar die reed zo langzaam door alle verkeersopstoppingen, dat ik na een tijdje maar weer ben uitgestapt en het laatste stuk heb gelopen. Op mijn werk was het erg rustig, maar degenen die er waren, hadden vergelijkbare ochtendspitsavonturen te vertellen.
Tristan moest 's ochtends de auto ophalen van de garage en heeft over een ritje van normaal 20 minuten ruim een uur gedaan. Daarna wilde hij met de bus naar UBC, maar toen hij hoorde dat ook daar de bussen onderaan de heuvel strandden, maakte hij meteen rechtsomkeert en ging thuiswerken.
In tegenstelling tot in de rest van Canada, sneeuwt het in Vancouver nooit. De meeste mensen hebben dan ook geen idee wat ze met sneeuw aan moeten.
Behalve een collega uit het binnenland van BC: die wist als de beste hoe je een sneeuwpop moet bouwen, en dat hebben we dan ook gedaan tijdens de lunchpauze. De sneeuw hier is alleen wel een stuk zwaarder en natter dan in het binnenland. De collega had zelfs onderweg ergens een wortel gekocht.
Ik ging op de fiets naar huis: een beetje Nederlander laat zich natuurlijk niet tegenhouden door een beetje sneeuw. Sommige mensen keken me aan alsof ik van een andere planeet kwam. Een man vroeg of ik fietsen niet gevaarlijk vond, en ik antwoordde dat lopen veel glibberiger was. De meeste stoepen waren niet geveegd, maar in de autosporen kon je best fietsen. Zolang je tenminste geen bochten om hoeft om door sneeuwhopen heen te gaan (en mijn fietsroute is 4km alleen maar rechtdoor).
Inmiddels is de meeste sneeuw weer weggedooid. De bussen rijden weer en het verkeer is normaal. De wereld is toch niet vergaan.
zondag 9 december 2012
Sinterklaas
Op 29 november kwam de Sint ons met een bezoekje verblijden. Helaas niet persoonlijk, maar via de post en eerdere trips naar Nederland was hij er toch in geslaagd de nodige pepernoten en speculaas in Vancouver te krijgen.
We hadden een aantal vrienden uitgenodigd, die allemaal wel iets met Sinterklaas hadden: een paar Nederlanders, Duitsers en Canadezen die als kind bevriend waren met Nederlanders en dus wel eens Sinterklaas meegevierd hadden.
Iedereen had een cadeau gekocht van $10-15. Die gingen bij binnenkomst in een grote oranje (jaja!) zak. We hadden iedereen de opdracht gegeven een surprise te maken en een gedichtje te schrijven. Vooral dat laatste viel niet mee in het Engels, maar gelukkig hadden de meesten hetzelfde probleem. Hieronder onze creatieve uitspattingen. Welke is van wie? :-)
Met behulp van een dobbelspel bepaalden we wie kadootjes kreeg, mocht uitpakken of ruilen. Sommige cadeaus waren erg populair om te stelen, maar eigenlijk waren ze allemaal leuk. Zo waren er o.a. chocoladetruffels, een kaasfonduesetje, een melkopschuimer, wijnglasmarkers, een koekjesstempel en lekkere thee met bijbehorende mokken. De door Tristan zelfgemaakte gevulde speculaas, pepernoten en glühwein maakten het geheel compleet. Een erg geslaagd feestje!
We hadden zelfs zoveel pepernoten, dat ik een zakje had meegenomen naar mijn werk (als je dat Canadezen voorhoudt, nemen ze er eentje). Die vielen erg in de smaak.
In New Westminster, een plaats in de buurt, had de Nederlandse gemeenschap als vanouds een heuse Sinterklaasintocht georganiseerd. Maar op het laatste moment werd deze, net als vorig jaar, afgelast na klachten uit de zwarte gemeenschap vanwege de vermeende racistische elementen. Klassiek gevalletje vrijheid van meningsuiting versus beledigen: mag je als bevolkingsgroep een traditie vieren die anderen als beledigend opvatten? In hoeverre moeten allerlei volkeren zich aanpassen aan de autochtone/meerderheidsbevolking? In Nederland vindt men immers ook dat allochtonen zich maar moeten aanpassen en is men beledigd als een moslim weigert een vrouw een hand te geven. Aan de andere kant, in Canada is (bijna) niemand autochtoon en is iedereen korter of langer geleden geïmmigreerd, en worden culturele tradities doorgaans als heel waardevol beschouwd en in hun waarde gelaten. Maar wat als die tradities niet helemaal politiek correct zijn?
Wij leren dat Zwarte Piet Zwart is omdat hij door de schoorsteen komt, maar hier stelt men dan de vraag: hoe komt hij dan aan die volle rode lippen en dat kroeshaar? Hier wordt daaruit geconcludeerd dat Zwarte Piet een slaaf zou zijn. Tja, daar zit wat in. Is het dan racistisch om je te verkleden en je zwart te schminken? En zijn Nederlanders door die traditie racistischer dan andere bevolkingsgroepen? Maar ook: wat weten kleine kinderen op die leeftijd van ons slavernijverleden? Waarschijnlijk niet veel, en moet je kleuters daarmee lastigvallen? Sinterklaas (de kindervriend!) is een kinderfeest dat allang niets meer met slavernij van doen heeft. Ieder ouder kind en alle volwassenen weten dat Zwarte Piet een geschminkte blanke is.
Maar blijkbaar ligt dit alles heel gevoelig, en wellicht is de lieve vrede alleen al reden genoeg om het niet te vieren.
We hadden een aantal vrienden uitgenodigd, die allemaal wel iets met Sinterklaas hadden: een paar Nederlanders, Duitsers en Canadezen die als kind bevriend waren met Nederlanders en dus wel eens Sinterklaas meegevierd hadden.
Iedereen had een cadeau gekocht van $10-15. Die gingen bij binnenkomst in een grote oranje (jaja!) zak. We hadden iedereen de opdracht gegeven een surprise te maken en een gedichtje te schrijven. Vooral dat laatste viel niet mee in het Engels, maar gelukkig hadden de meesten hetzelfde probleem. Hieronder onze creatieve uitspattingen. Welke is van wie? :-)
Sinterklaas’ planning was a bit in vain
because he could not come all the way from Spain
to visit all of you
in the land of the caribou.
But even though he could not be here tonight
he wants to make it right:
He delivered some goodies and things
so let’s see what he brings.
None of you will have to miss out
on presents, which is what it’s all about.
Winter in Vancouver and it's raining;
but the summers are nice, so stop complaining!
If you are still sad, there is no mistaking:
you'd better get into the kitchen and start baking!
Don't worry if you are not well-trained,
or if your kitchen is not properly maintained.
Even if you are a complete rookie,
This'll help you bake the perfect ….
Sint wishes you all the best
and may your cookies be blessed.
but the summers are nice, so stop complaining!
If you are still sad, there is no mistaking:
you'd better get into the kitchen and start baking!
Don't worry if you are not well-trained,
or if your kitchen is not properly maintained.
Even if you are a complete rookie,
This'll help you bake the perfect ….
Sint wishes you all the best
and may your cookies be blessed.
Met behulp van een dobbelspel bepaalden we wie kadootjes kreeg, mocht uitpakken of ruilen. Sommige cadeaus waren erg populair om te stelen, maar eigenlijk waren ze allemaal leuk. Zo waren er o.a. chocoladetruffels, een kaasfonduesetje, een melkopschuimer, wijnglasmarkers, een koekjesstempel en lekkere thee met bijbehorende mokken. De door Tristan zelfgemaakte gevulde speculaas, pepernoten en glühwein maakten het geheel compleet. Een erg geslaagd feestje!
We hadden zelfs zoveel pepernoten, dat ik een zakje had meegenomen naar mijn werk (als je dat Canadezen voorhoudt, nemen ze er eentje). Die vielen erg in de smaak.
In New Westminster, een plaats in de buurt, had de Nederlandse gemeenschap als vanouds een heuse Sinterklaasintocht georganiseerd. Maar op het laatste moment werd deze, net als vorig jaar, afgelast na klachten uit de zwarte gemeenschap vanwege de vermeende racistische elementen. Klassiek gevalletje vrijheid van meningsuiting versus beledigen: mag je als bevolkingsgroep een traditie vieren die anderen als beledigend opvatten? In hoeverre moeten allerlei volkeren zich aanpassen aan de autochtone/meerderheidsbevolking? In Nederland vindt men immers ook dat allochtonen zich maar moeten aanpassen en is men beledigd als een moslim weigert een vrouw een hand te geven. Aan de andere kant, in Canada is (bijna) niemand autochtoon en is iedereen korter of langer geleden geïmmigreerd, en worden culturele tradities doorgaans als heel waardevol beschouwd en in hun waarde gelaten. Maar wat als die tradities niet helemaal politiek correct zijn?
Wij leren dat Zwarte Piet Zwart is omdat hij door de schoorsteen komt, maar hier stelt men dan de vraag: hoe komt hij dan aan die volle rode lippen en dat kroeshaar? Hier wordt daaruit geconcludeerd dat Zwarte Piet een slaaf zou zijn. Tja, daar zit wat in. Is het dan racistisch om je te verkleden en je zwart te schminken? En zijn Nederlanders door die traditie racistischer dan andere bevolkingsgroepen? Maar ook: wat weten kleine kinderen op die leeftijd van ons slavernijverleden? Waarschijnlijk niet veel, en moet je kleuters daarmee lastigvallen? Sinterklaas (de kindervriend!) is een kinderfeest dat allang niets meer met slavernij van doen heeft. Ieder ouder kind en alle volwassenen weten dat Zwarte Piet een geschminkte blanke is.
Maar blijkbaar ligt dit alles heel gevoelig, en wellicht is de lieve vrede alleen al reden genoeg om het niet te vieren.
Abonneren op:
Posts (Atom)