Zoals sommigen van jullie inmiddels misschien al weten, hebben we besloten (iets) langer in Canada te blijven. Tristan heeft een verlenging aangeboden gekregen op UBC, en daarmee konden we onze werkvergunningen verlengen. De immigratiedienst vond ook dat we mochten blijven, en een maand na aanvraag zaten de nieuwe werkvergunningen bij de post. Mijn baan is na september nog enigszins onzeker, maar dat zien we dan wel weer. Langzaamaan op zoek naar iets anders. Eventueel is er nog genoeg vrijwilligerswerk te doen hier. Dat houdt me dan in elk geval van de straat. :-) Verder ben ik actief aan het schrijven. Eén krantenartikel down, more to go! Daar zal ik niet van kunnen leven, maar dan ben ik in elk geval bezig. Iedere donderdagavond bus ik naar UBC voor mijn schrijfcursus. Het is een hele leuke groep mensen met geweldige verhalen en ideëen.
De planning is nu om in de zomer van 2013 naar Nederland terug te komen. Voorjaar/zomer 2013 willen we in een camperbusje door West-Canada en misschien Alaska gaan trekken. We hebben net niet genoeg vakantiedagen om daar nu van te genieten en de afstanden zijn te groot voor weekendtrips.
Lincoln en Doreen, onze bovenburen, zijn inmiddels verhuisd omdat hun appartement verbouwd gaat worden. Het kantoor dat dit huis beheert namens de eigenaar laat ons ondertussen niets weten over wanneer en wat er precies gaat gebeuren met de verbouwing.
Vorige week hadden we een housewarmingparty in hun nieuwe huis. Dat is hier niet ver vandaan, 10 minuten fietsen, maar het is toch niet hetzelfde. We missen ze nu al. Dat soort feestjes zijn trouwens nog steeds een bijzonder verschijnsel. Ik kan me er nog steeds over verbazen dat je 4-5 dagen van tevoren laat weten dat je een feestje geeft en dat er dan 30 mensen komen opdagen. Laatst gingen we ook met een aantal mensen met één middag notice uit eten met de bovenste buurvrouw, Carolyn, voor haar verjaardag. Het was midden door de week en we waren pas om half 9 bij het restaurant. Halverwege het eten kwamen er nog allemaal vrienden en vrienden van vrienden aanwaaien, en dat is geen enkel probleem, noch voor het restaurant, noch voor het gezelschap. Na het eten, inmiddels was het al tegen elven, gingen een aantal nog ergens wat drinken, maar wij hielden het voor gezien. Werkendemensenbedtijd. Woensdagen na het skiën en donderdagen na de schrijfcursus ben ik namelijk ook pas rond 22u thuis.
Soms heb ik op vrijdagavond zelf ook nog skiles, als secundaire arbeidsvoorwaarde van VASS. Erg leuk en nuttig. Ik moet een aantal dingen afleren die tegenwoordig anders gedaan worden dan toen ik heb leren skien. Sowieso heeft ieder land blijkbaar een andere stijl, en mijn mede-instructeur noemt mijn skistijl typisch Europees. Ik leer er dus een hoop bij en ben ook een stuk beter gaan skiën. Mijn eigen leservaring heb ik ook al met succes op Tristan kunnen loslaten.
Ik heb nog nooit zoveel geskied als deze winter, ik ga nu 2-3 keer per week.
Nu is er verse sneeuw, dus wij gaan er naartoe!
zondag 19 februari 2012
zaterdag 18 februari 2012
Drukke winter
Zaterdag. Na een stapeltje Canadese pannenkoeken met maplesyrup weggewerkt te hebben als brunch, komen we tot de conclusie dat we vandaag de deur niet uitgaan. De regen komt met bakken uit de hemel. Lekker de hele dag thuis uttelen, krantje lezen en op de bank hangen in mijn roze pyamabroek met roze moose. Vannacht 11 uur geslapen. Was blijkbaar nodig. Momenteel is het erg druk met skiles geven, een schrijfcursus die ik doe en spontane etentjes met de buren.
Op woensdagavond ga ik vanuit mijn werk met de metro, de boot, de bus en de gondel naar Grouse Mountain om voor VASS skiles te geven aan een meisje met evenwichtsstoornissen en coordinatieproblemen. Dat doe ik samen met een ervarener instructeur. Zo na een paar weken beginnen mijn mede-instructeur, onze leerling en ik elkaar beter te kennen. We zien haar ook vooruit gaan en dat is heel gaaf om te zien. Met veel andere sporten heeft ze moeite, maar skiën lukt aardig en ze is vastbesloten het te leren. Ze wil samen met haar moeder kunnen skiën, en haar moeder is heel enthousiast over haar vooruitgang, vooral omdat ze al zoveel sporten geprobeerd hebben die niet goed lukken.
Ik ben ook een keer op zondagochtend ingevallen omdat ik het lesgeven zo ontzettend leuk vond. Ik kreeg een bijna blind meisje dat nog nooit geskied had. Tijdens de training had ik dat wel geleerd, maar het was erg spannend om het nu echt te doen. Mijn mede-instructeur was gelukkig geweldig. Na een beetje door de sneeuw rondlopen om vertrouwd te raken met het verschijnsel skischoen, deden we onze leerling eerst een ski en daarna een tweede ski aan. Ze was een enorme durfal, heel anders dan mijn andere leerling. Toen ze haar eerste stukje van een nauwelijks helling gleed en ik haar aan het eind opving, was haar reactie: "that was awesome!" Aan het eind van de les ging ze aan de leiband kraaiend van plezier een groene piste af. Dat was nogmaals awesome, en de stoeltjeslift daarna was zo mogelijk nog meer awesome. Alles was awesome, en ook wij waren blij.
Inmiddels is het alweer de laatste week van het VASS-programma. Jammer dat het afgelopen is, maar het scheelt ook wel een hoop tijd en nachtrust. Er is nog een groot afsluitend evenement: De VASS-Cup op 8 maart. Ik doe mee aan de race. In teams leggen alle racers twee keer een parcours af en degene wiens twee tijden het dichtst bij elkaar zitten, is de winnaar. Je kunt mij sponsoren. Je bijdrage gaat naar de training van nieuwe vrijwilligers en naar de aanschaf van aangepast materiaal, bijvoorbeeld zitski's. VASS maakt wintersport toegankelijk voor iedereen. Mensen met handicaps kunnen opeens iets dat ze nooit voor mogelijk hadden gehouden. Zie www.vasscup.ca, zoek onder 'sponsor a racer' en klik mijn naam. Ze accepteren credit cards! :-)
Dank voor je bijdrage!
Op woensdagavond ga ik vanuit mijn werk met de metro, de boot, de bus en de gondel naar Grouse Mountain om voor VASS skiles te geven aan een meisje met evenwichtsstoornissen en coordinatieproblemen. Dat doe ik samen met een ervarener instructeur. Zo na een paar weken beginnen mijn mede-instructeur, onze leerling en ik elkaar beter te kennen. We zien haar ook vooruit gaan en dat is heel gaaf om te zien. Met veel andere sporten heeft ze moeite, maar skiën lukt aardig en ze is vastbesloten het te leren. Ze wil samen met haar moeder kunnen skiën, en haar moeder is heel enthousiast over haar vooruitgang, vooral omdat ze al zoveel sporten geprobeerd hebben die niet goed lukken.
Ik ben ook een keer op zondagochtend ingevallen omdat ik het lesgeven zo ontzettend leuk vond. Ik kreeg een bijna blind meisje dat nog nooit geskied had. Tijdens de training had ik dat wel geleerd, maar het was erg spannend om het nu echt te doen. Mijn mede-instructeur was gelukkig geweldig. Na een beetje door de sneeuw rondlopen om vertrouwd te raken met het verschijnsel skischoen, deden we onze leerling eerst een ski en daarna een tweede ski aan. Ze was een enorme durfal, heel anders dan mijn andere leerling. Toen ze haar eerste stukje van een nauwelijks helling gleed en ik haar aan het eind opving, was haar reactie: "that was awesome!" Aan het eind van de les ging ze aan de leiband kraaiend van plezier een groene piste af. Dat was nogmaals awesome, en de stoeltjeslift daarna was zo mogelijk nog meer awesome. Alles was awesome, en ook wij waren blij.
Inmiddels is het alweer de laatste week van het VASS-programma. Jammer dat het afgelopen is, maar het scheelt ook wel een hoop tijd en nachtrust. Er is nog een groot afsluitend evenement: De VASS-Cup op 8 maart. Ik doe mee aan de race. In teams leggen alle racers twee keer een parcours af en degene wiens twee tijden het dichtst bij elkaar zitten, is de winnaar. Je kunt mij sponsoren. Je bijdrage gaat naar de training van nieuwe vrijwilligers en naar de aanschaf van aangepast materiaal, bijvoorbeeld zitski's. VASS maakt wintersport toegankelijk voor iedereen. Mensen met handicaps kunnen opeens iets dat ze nooit voor mogelijk hadden gehouden. Zie www.vasscup.ca, zoek onder 'sponsor a racer' en klik mijn naam. Ze accepteren credit cards! :-)
Dank voor je bijdrage!
Abonneren op:
Posts (Atom)