Adaptive skiing

Sinds begin januari rijd ik minstens één keer per week de vaak regenachtige 17 kilometer naar Grouse Mountain, één van de drie skigebieden in Vancouver. Om skiles te geven, maar ook om zelf les te krijgen. Dit jaar extra vaak, want ik heb meegedaan aan de voorbereidingsdagen voor niveau 2 van het instructeursexamen van de Canadian Association for Disabled Skiing. Voor het examen moet ik mijn eigen skivaardigheid laten zien, kunnen 3- en 4-tracken én daarin les kunnen geven.

3-tracking is voor mensen die een been missen. Zij kunnen leren skiën op één been en met twee krukken met twee miniski's aan het uiteinde. Het skispoor dat ze daarmee maken ziet eruit als drie sporen, vandaar de naam. Qua techniek wijkt 3-tracking niet zo heel erg af van regulier skiën en heb je het als reguliere skiër vrij snel onder de knie. Het is een paralympische sport en het is ontstaan na de Tweede Wereldoorlog, toen gehandicapt geraakte veteranen wilden doorgaan met hun favoriete sport.

4-tracking is voor mensen die weinig gevoel hebben in hun benen, bijvoorbeeld door hersenverlamming. Deze skiërs gebruiken twee benen en twee krukken met ski's (en maken dus vier sporen). Aangezien ze weinig kunnen met hun onderlichaam, skiën ze vooral met hun bovenlichaam: hoofd, schouders en armen. Voor ons reguliere skiërs is het een behoorlijke uitdaging om te leren, omdat het totaal anders is. Waar je normaal gesproken je voeten kunt draaien en je ski's kunt kanten, kan je dat nu niet en doe je alles met je bovenlichaam. Gevolg is dat je benen en ski's een eind uitzwaaien, als een vrachtwagenaanhanger.

In dit filmpje kan je allebei zien: http://youtu.be/OgnVyQe3yrQ

Vervoermiddelen

In september 2010 schreef ik nog met enige schaamte dat we een auto gekocht hadden, maar nu hebben we er zelfs twee! Onze nieuwste aanwinst is een blauw-wit Volkswagenbusje, in 1984 gebouwd in Duitsland. Met roze gordijntjes en originele lichtblauwe bekleding. Hip dus, en dan mag zo'n tweede auto :-). Hippie haven Kitsilano staat vol met dit soort busjes, maar we hadden er nog nooit een te koop gezien. De onze komt uit Chilliwack, 130km verderop. Het is een meisje en ze heet Arvie (snapt u 'm?). De naam hadden we al lang voor we haar kochten bedacht. (Onze gewone auto heet Rio) Het is de bedoeling dat Arvie ons deze zomer helemaal naar de poolcirkel rijdt, en als het even kan ook weer terug. Maar nu heeft Arvie nog even rust en staat onder een zeil op de oprit. Als het skiseizoen voorbij is, verkopen we Rio en wordt Arvie ons gemotoriseerd vervoer.

Arvie en Rio (achtergrond)

We gebruiken Rio eigenlijk niet vaak, omdat we overal met de fiets en bus naartoe gaan. De bovenbuurvrouw vond het altijd wel komisch dat wij überhaupt een auto hebben, en dan ook nog zo'n kleine (een middenklasser, naar Nederlandse begrippen), omdat hij soms wekenlang op de oprit staat. Toch zijn de meeste mensen die wij kennen ook van het zeldzame ras fietser.
Ook op mijn werk fietst bijna iedereen, misschien omdat het bijna allemaal studenten en aio's zijn die iets met bewegingswetenschappen doen. De statistieken laten zien dat fietsers vooral jong, hoogopgeleid en man zijn, en die beschrijving klopt wel aardig voor mijn collega's.
Het gebouw waar ik zit heeft zelfs een heuse inpandige fietsenstalling. De intentie was er bij de bouw, maar de uitvoering is duidelijk niet door een fietser gedaan: je moet met je fiets een rechte hoek om en drie deuren door (waarvan 2 met een tussenruimte waar je fiets nét niet tussen past) voor je in de fietskooi bent, waar dan een stuk of tien fietsen in passen.
Schijnbaar staat mijn werk al jaren met stip op nummer 1 tijdens Bike to Work Week, die twee keer per jaar georganiseerd wordt door de plaatselijke fietsersbond.  Werknemers worden gestimuleerd een week lang op de fiets naar het werk te komen. In teams kan je je opgeven om mee te doen en prijzen te winnen. Wie als team de meeste kilometers fietst, wint. Mijn bijdrage is minimaal, want mijn woon-werkafstand is nog geen 4km. Toen ik nog in Nederland werkte, las ik vaak over bike to work weken, die overal ter wereld bestaan, en nu doe ik er zelf aan mee.
Dus al is Arvie nog zo schattig, wij zijn nog niet afhankelijk geworden van gemotoriseerd vervoer.