Adaptive skiing

Sinds begin januari rijd ik minstens één keer per week de vaak regenachtige 17 kilometer naar Grouse Mountain, één van de drie skigebieden in Vancouver. Om skiles te geven, maar ook om zelf les te krijgen. Dit jaar extra vaak, want ik heb meegedaan aan de voorbereidingsdagen voor niveau 2 van het instructeursexamen van de Canadian Association for Disabled Skiing. Voor het examen moet ik mijn eigen skivaardigheid laten zien, kunnen 3- en 4-tracken én daarin les kunnen geven.

3-tracking is voor mensen die een been missen. Zij kunnen leren skiën op één been en met twee krukken met twee miniski's aan het uiteinde. Het skispoor dat ze daarmee maken ziet eruit als drie sporen, vandaar de naam. Qua techniek wijkt 3-tracking niet zo heel erg af van regulier skiën en heb je het als reguliere skiër vrij snel onder de knie. Het is een paralympische sport en het is ontstaan na de Tweede Wereldoorlog, toen gehandicapt geraakte veteranen wilden doorgaan met hun favoriete sport.

4-tracking is voor mensen die weinig gevoel hebben in hun benen, bijvoorbeeld door hersenverlamming. Deze skiërs gebruiken twee benen en twee krukken met ski's (en maken dus vier sporen). Aangezien ze weinig kunnen met hun onderlichaam, skiën ze vooral met hun bovenlichaam: hoofd, schouders en armen. Voor ons reguliere skiërs is het een behoorlijke uitdaging om te leren, omdat het totaal anders is. Waar je normaal gesproken je voeten kunt draaien en je ski's kunt kanten, kan je dat nu niet en doe je alles met je bovenlichaam. Gevolg is dat je benen en ski's een eind uitzwaaien, als een vrachtwagenaanhanger.

In dit filmpje kan je allebei zien: http://youtu.be/OgnVyQe3yrQ