Mijn dag begint meestal met een 'good morning' tegen Seth, mijn cubiclebuurman. Dan ga ik koffie halen, die iemand, meestal Paul, tegen die tijd vaak al gezet heeft in een grote kan in de keuken. Met een briefje erbij met het tijdstip, zodat je niet 's middags oude koffie zit te drinken. Even kijken op het whiteboard om te zien of er nog iets nieuws staat, zoals een potje boter-kaas-en-eieren of vier op een rij die worden ingevuld door iedereen die langs de keuken loopt. Deze week is Jake begonnen met het tekenen van een dierenhoofd, met de opmerking erbij "add to this animal". Inmiddels is er een soort Lange Jan met een zeemerminnenonderlijf en een haakhand ontstaan. De tekenbeesten krijgen ook vaak duivelshoorns, armbandjes en tatoos. Als genoeg mensen die langs de keuken zijn gelopen het beest hebben afgetekend, staat er op het bord "now, let's name it", en beginnen mensen willekeurig letters in te vullen op de stipjes die iemand alvast getekend heeft.
En er gebeurt meer. Deze week doe ik met een aantal mensen een lunchuitwisseling: alle 6 maken we 5 porties lunch die we op maandag of dinsdag over de verschillende koelkasten verdelen. Zo eet je elke dag iets anders en ontdek je dingen die je nooit zelf zou maken. Deze week op het menu: quinoasalade, aardappelsoep, wortel-gembersoep, rijstwraps en geitenkaas met polenta en romescosaus. En mijn creatie: preistamppot met kaas en pesto. Die schijnt in de smaak te vallen, in elk geval bij de Duitse deelneemster Christine.
Veel mensen lunchen in de multipurposeruimte op de bovenste verdieping, met het mooiste uitzicht dat je je kunt voorstellen. Rond half 1 zijn er meestal wel mensen te vinden die daar zitten te lunchen.
Mijn 'baas' en enige echte collega, Meghan, spreek ik altijd op dinsdagmiddag over de projectvoortgang. Mijn project maakt deel uit van een landelijk project. Wij zijn als eerste begonnen en nu dus ook als eerste (bijna) klaar. Tegenwoordig hang ik ook vaak aan de telefoon met Kim in Ontario, die een aantal andere deelprojecten coördineert. Op mijn verdieping ben ik één van de weinigen met een eigen telefoon (de rest moet gebruik maken van een telefoonkamer), omdat die eigenlijk niet toegestaan zijn in cubicles. Mijn interviews met gemeenten doe ik meestal als mijn buren er niet zijn. Verder heb ik met enige regelmaat een webinar, waarbij mensen uit heel Canada inbellen en een powerpointpresentatie via internet volgen. (Daar kunnen we in Nederland nog wat van leren!) Morgen praten we bij met Montreal, dat een soortgelijk project aan het opstarten is. Het plannen van zo'n webinar kost soms wat moeite vanwege de tijdsverschillen binnen Canada: Als er deelnemers zijn van Newfoundland tot British Columbia, moet je rekening houden met 4,5 uur tijdsverschil.
Twee keer per week organiseert mijn andere cubiclebuurman, Keith, een les P90X, een heftige spotschoolmethode. Elders in het gebouw zijn er sportzaaltjes die officieel bestemd zijn voor onderzoek (fysiotherapie, bewegingswetenschap), maar die wij aan het eind van de dag kunnen gebruiken. Ik doe soms mee, als dat zo uitkomt.
En dan zit de dag er alweer op.
Soms wordt er op vrijdag aan het eind van de middag geborreld in een kroeg in de buurt. Dat heet dan 'safety meeting'.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten