Kamperen in eigen huis

Na de oorspronkelijke twee jaar die algauw drie jaar werden, is onze laatste week in Vancouver aangebroken. De bucketlists zijn nauwelijks afgewerkt en vervangen door to-do-lijstjes. Ons huis wordt steeds leger en we hebben bijna geen stoelen meer over om op te zitten nu de bank eerder vanavond voor $20 op een karretje de deur uitgerold is. De keukenkastjes zijn leeg en de verhuisdozen (bijna) vol.


Vorige week en dit weekend hielden we yard sales om onze spullen te verkopen. In deze tijd van het jaar zie je vaak op lantaarnpalen en elektriciteitsmasten aankondigingen van yard en garage sales, een soort rommelmarkt in je voortuin. We hadden de onze ook op internet aangekondigd, en toen we nog aan het opzetten waren, kwamen mensen van heinde en verre (te zien aan het formaat auto) aangereden, op zoek naar koopjes. Of we ook designerhandtasjes hadden, of lps, of Nintendo's, of sierraden. Maar onze spullen bestaan uit een bijeengeraapt zooitje functionele zaken, van Ikea, van anderen gekregen of op straat gevonden.

Mensen betalen graag een kwartje voor een koektrommel die ik een keer op mijn werk uit de prullenbak gevist heb, maar hebben geen $3 over voor een zo goed als nieuwe ovenschaal. Inmiddels staat alles wat we over hebben (en dat is best veel) ook op Craigslist, de plaatselijke variant van Marktplaats. Ook onze auto staat al sinds begin april te koop, maar we krijgen zelfs na prijsverlagingen maar weinig reacties. Misschien omdat ie handgeschakeld is en veel Canadezen daar niet mee overweg kunnen. En we hebben gemerkt dat Canadezen niet onderhandelen over de prijs, ook al zeggen we er expliciet bij dat er te onderhandelen valt.

Op 31 mei moeten we ons appartement uit en dus van alle spullen af. Tot die tijd kamperen we in eigen huis. De afgelopen week zijn we al aan het inpakken geweest en hebben we een begin gemaakt met Arvie inpakken.

Vorige week vrijdag was onze laatste werkdag. Aan een formeel afscheid doet men hier niet zo. Als ik niet gevraagd had naar het inleveren van sleutels en toegangspasje, had ik zo de deur uit kunnen wandelen. Voor de grap had ik tegen mijn leidinggevende gezegd dat ik wel taart als afscheid wilde, waarna er een mokkagebakje op mijn bureau belandde. 

Dit zal een van de laatste blogs zijn. Op 5 juni vertrekken we voor onze grote reis door West-Canada. Daarvan zullen we een andere (Engelstalige) blog bijhouden.