Ze zijn bijna niet van echt te onderscheiden. Ze werken tussen alle anderen, gaan met dezelfde bus, komen als residents in aanmerking voor skipassen met korting, nemen deel aan het sociale leven en betalen belasting. Alleen als de nepcanadezen hun mond opendoen, valt een licht 'Europees' accent te bespeuren. Ze hebben de kennis en de vaardigheden van iedere andere Canadese university graduate, maar missen een stuk achtergrond en geschiedenis die iedere echte Canadees vanzelfsprekend bezit, puur door het feit dat die hier opgegroeid is.
Wij zijn van die nepcanadezen. Dat werd duidelijk toen we laatst meegingen op een Christmas Carol rondvaart. Inderdaad: met z'n allen kerstliedjes zingen. Onze nepstatus kwam tot uiting in het feit dat we bijna geen van de kerstliedjes kenden. Met Jingle bells komen we wel een eindje, maar daarna houdt het vrij snel op. Gelukkig werden de teksten van de liedjes uitgedeeld. We kenden de melodie vaak niet, of waar er bijvoorbeeld een 'ooh', een 'aah' of een 'hey' achter een zin komt die niet in de tekst staat (als in: "en strooit dan wat lekkers in een of andere hoek (koekoek)"). Ook kennen we de ranzige versie van 'let it snow' niet, die alle anderen uit volle borst meezingen en lang geleden geleerd hebben op de basisschool.
Dezelfde gewaarwording had ik toen we afgelopen zomer in Nederland Eva en Seppe uitzwaaiden toen zij letterlijk in hun huwelijksbootje gestapt waren, en alle gasten een lied zongen op de tekst van Berend Botje. Zo lekker bekend: iedereen ouder dan vier kent het. Een 'o ja'-gevoel dat je extra weet te waarderen na een jaar buitenland.
Er is overigens niks mis mee om nepcanadees te zijn. Dit soort dingen kom je gewoon pas tegen nadat je de eerste duidelijke verschillen in achtergrond hebt leren kennen en als gewoon bent gaan beschouwen en dat maakt het interessant. Dat we er nu een hele inventaris aan Engelstalige kerstliederen bijgeleerd hebben is een verrijking van onze Nederlandse achtergrond.
Een ander verschijnsel waar onze nepcanadeesheid naar boven kwam was toen één van Tristans pokervrienden ons uitnodigde voor een White Elephant. Een witte olifant? Na het lezen van de Wikipediapagina hadden we vaag een idee van wat het inhield: iedereen neemt een cadeautje mee dat hij of zij een keer gekregen heeft, maar niet wil hebben. Met een spel waarbij je om de beurt een cadeautje van de stapel mag uitpakken óf iets van een ander mag stelen, krijgt iedereen uiteindelijk een cadeau. In dit geval was dat iets-wat-je-niet-wilt-hebbenidee geërodeerd tot een 'koop een leuk cadeautje voor maximaal $30'. Alleen hoe weet je als nepcanadees waarmee je de juiste snaar raakt? Op naar 4th avenue, een straat waar allerlei winkeltjes zitten die hippe, maar meestal niet noodzakelijke, spulletjes verkopen. Met onze zengarden en een paar glazen in de vorm van giftigafvalvaten bleken we goed gegokt te hebben. Wijzelf gingen uiteindelijk met een kilo chocoladetruffels en een wijndecanteerder naar huis.
Wat vinden de echte Canadezen van de nepcanadezen? Niet zoveel. Ze denken er niet echt bij na dat de neppers niet weten hoe het werkt om '12 days of Christmas' te zingen of geen idee hebben wat een witte olifant is. Ze zijn eraan gewend.
zaterdag 17 december 2011
dinsdag 13 december 2011
De organisatie van een surpriseparty
Tristan is inmiddels 30 geworden, dus ik vond dat dat gevierd moest worden. Van Tristan hoefde het niet zo nodig. Dan maar in het geheim een feestje plannen. Op een avond dat Tristan aan het pokeren was met vrienden, stuurde ik een mailtje naar zijn collega's Hassan en Sasha om hun te vragen me te helpen.
Op donderdagavond ga ik regelmatig pokeren bij Hassan, een collega van UBC, thuis. Zo ook deze bewuste donderdagavond.
We waren aan het delen toen Hassan even zijn facebook checkte.. `Eh, Erna send me a message on facebook... I think she is looking for you.. oh wait a minute.. nevermind..' Ik besteedde er verder geen aandacht aan en we begonnen het spelletje.
Ze deden mee aan het complot en zouden Tristan afleiden door hem op een vrijdagmiddag na het werk mee te nemen naar een van de kroegen op UBC terwijl ik iedereen thuis ontving. Via de collega's en Facebook nodigde ik iedereen uit, en allemaal waren ze enthousiast. Sommigen zouden wat ballonnen meenemen, anderen zorgden voor drankjes. Ik had geen idee hoeveel mensen er zouden komen, maar als iedereen wat meeneemt, maakt dat nooit uit. Ik regelde een taart en zorgde ervoor dat er een grote 30 op zou staan.
Toen kwam er een kinkje in de kabel: een paar dagen voor het geplande feestje kondigde Tristan aan dat hij de collega's uit zou nodigen om wat te gaan drinken na het werk. En of ik dan ook naar UBC kwam. Hoe ging ik daar onderuit komen? Ik kon natuurlijk moeilijk niet komen opdagen, maar ik moest ook thuis zijn voor de verrassing en om mensen op te vangen. Hassan mailde mij in paniek dat sommige collega's het verkeerd begrepen hadden en alsnog naar de UBC-borrel zouden gaan. Dat moest dus gesaboteerd worden. Gelukkig zorgde een andere collega daar voor.
Om nu helemaal je verjaardag niet te vieren is ook weer zowat dacht ik, en besloot wat mensen uit te nodigen voor een borrel op de campus op vrijdagmiddag. Een aantal mensen gingen op de uitnodiging in, en ik reserveerde een tafel voor een man of 15 in de `Point Grill'. Uiteindelijk kwamen er wat minder mensen opdagen dan verwacht, maar goed, had ik maar niet zo kort vantevoren de uitnodigingen moeten versturen. Erna zou ook nog even komen, maar toen ze eenmaal belde dat ze thuis was stonden wij al bijna op het punt om weer weg te gaan. Ik kon gelukkig met mijn prof, Felix, meerijden. Hassan reed ook mee.
Op de bewuste vrijdagavond druppelde iedereen rond 7 uur binnen met ballonnen en drank. Maar Tristan en collega Hassan lieten nogal lang op zich wachten. Tristan belde mij, waarschijnlijk om te vragen waar ik bleef. Hoe ging ik hem te woord staan in een lawaaiige woonkamer met 20 ongeduldige mensen om me heen? Maar zodra ik opnam, was iedereen muisstil, geweldig! Ik verzon een smoes dat ik nog druk bezig was met de voorbereiding van een congres (dat was zelfs bijna waar) en dat ik helaas niet meer naar UBC kon komen. De gasten konden mijn Nederlands natuurlijk niet verstaan, maar ze vonden het heel zielig klinken.
We wonen bij Felix om de hoek, dus dat was makkelijk. Hassan woont wat verder weg maar zou `wel naar huis lopen'. Eenmaal bij Felix voor de deur stelde Hassan voor om Erna erbij te halen en nog wat te gaan drinken in de kroeg om de hoek, we hadden immers pas 3 biertjes op. Goed idee. Vreemd genoeg stemden Felix en zijn vrouw meteen in met het plan, ze moesten alleen nog even de katten water geven en zouden er zo aankomen. We liepen naar mijn huis en op het tuinpad begon Hassan nogal hard te praten. De gordijnen waren dicht, en ik klopte maar aan. Misschien was Erna wel even aan het douchen en ze verwachtte niet dat Hassan mee zou komen...
Een paar keer was het vanwege een paar laatkomers vals alarm dat Hassan en Tristan er bijna aankwamen, maar uiteindelijk, een uur later dan gepland, kwamen ze toch binnen. Tristan had geen idee wat hem overkwam, hij had totaal niets in de gaten gehad. We zongen voor hem en hij mocht kaarsjes uitblazen. En toen kon het feest beginnen.
Het was een erg leuk feest en ik was inderdaad erg verrast. Op naar de 40 ;)
Op donderdagavond ga ik regelmatig pokeren bij Hassan, een collega van UBC, thuis. Zo ook deze bewuste donderdagavond.
We waren aan het delen toen Hassan even zijn facebook checkte.. `Eh, Erna send me a message on facebook... I think she is looking for you.. oh wait a minute.. nevermind..' Ik besteedde er verder geen aandacht aan en we begonnen het spelletje.
Ze deden mee aan het complot en zouden Tristan afleiden door hem op een vrijdagmiddag na het werk mee te nemen naar een van de kroegen op UBC terwijl ik iedereen thuis ontving. Via de collega's en Facebook nodigde ik iedereen uit, en allemaal waren ze enthousiast. Sommigen zouden wat ballonnen meenemen, anderen zorgden voor drankjes. Ik had geen idee hoeveel mensen er zouden komen, maar als iedereen wat meeneemt, maakt dat nooit uit. Ik regelde een taart en zorgde ervoor dat er een grote 30 op zou staan.
Toen kwam er een kinkje in de kabel: een paar dagen voor het geplande feestje kondigde Tristan aan dat hij de collega's uit zou nodigen om wat te gaan drinken na het werk. En of ik dan ook naar UBC kwam. Hoe ging ik daar onderuit komen? Ik kon natuurlijk moeilijk niet komen opdagen, maar ik moest ook thuis zijn voor de verrassing en om mensen op te vangen. Hassan mailde mij in paniek dat sommige collega's het verkeerd begrepen hadden en alsnog naar de UBC-borrel zouden gaan. Dat moest dus gesaboteerd worden. Gelukkig zorgde een andere collega daar voor.
Om nu helemaal je verjaardag niet te vieren is ook weer zowat dacht ik, en besloot wat mensen uit te nodigen voor een borrel op de campus op vrijdagmiddag. Een aantal mensen gingen op de uitnodiging in, en ik reserveerde een tafel voor een man of 15 in de `Point Grill'. Uiteindelijk kwamen er wat minder mensen opdagen dan verwacht, maar goed, had ik maar niet zo kort vantevoren de uitnodigingen moeten versturen. Erna zou ook nog even komen, maar toen ze eenmaal belde dat ze thuis was stonden wij al bijna op het punt om weer weg te gaan. Ik kon gelukkig met mijn prof, Felix, meerijden. Hassan reed ook mee.
Op de bewuste vrijdagavond druppelde iedereen rond 7 uur binnen met ballonnen en drank. Maar Tristan en collega Hassan lieten nogal lang op zich wachten. Tristan belde mij, waarschijnlijk om te vragen waar ik bleef. Hoe ging ik hem te woord staan in een lawaaiige woonkamer met 20 ongeduldige mensen om me heen? Maar zodra ik opnam, was iedereen muisstil, geweldig! Ik verzon een smoes dat ik nog druk bezig was met de voorbereiding van een congres (dat was zelfs bijna waar) en dat ik helaas niet meer naar UBC kon komen. De gasten konden mijn Nederlands natuurlijk niet verstaan, maar ze vonden het heel zielig klinken.
We wonen bij Felix om de hoek, dus dat was makkelijk. Hassan woont wat verder weg maar zou `wel naar huis lopen'. Eenmaal bij Felix voor de deur stelde Hassan voor om Erna erbij te halen en nog wat te gaan drinken in de kroeg om de hoek, we hadden immers pas 3 biertjes op. Goed idee. Vreemd genoeg stemden Felix en zijn vrouw meteen in met het plan, ze moesten alleen nog even de katten water geven en zouden er zo aankomen. We liepen naar mijn huis en op het tuinpad begon Hassan nogal hard te praten. De gordijnen waren dicht, en ik klopte maar aan. Misschien was Erna wel even aan het douchen en ze verwachtte niet dat Hassan mee zou komen...
Een paar keer was het vanwege een paar laatkomers vals alarm dat Hassan en Tristan er bijna aankwamen, maar uiteindelijk, een uur later dan gepland, kwamen ze toch binnen. Tristan had geen idee wat hem overkwam, hij had totaal niets in de gaten gehad. We zongen voor hem en hij mocht kaarsjes uitblazen. En toen kon het feest beginnen.
Het was een erg leuk feest en ik was inderdaad erg verrast. Op naar de 40 ;)
Abonneren op:
Posts (Atom)