Vorige week woensdag ontvingen we om 9:21u een mailtje van de secretaresse met het dringende verzoek om 9:30u naar de vergaderkamer te komen omdat Tom, onze directeur, een belangrijke mededeling had over de reorganisatie die bij ons host-instituut (BCCDC) gaande is. Iedereen maakte zich ongerust en hield zijn adem in. Wat bleek: de operations leader (een soort HR-contactpersoon die ook voor ons werkte) was op staande voet ontslagen. Dat had niets te maken met zijn functioneren, maar met het simpele feit dat zijn baan door de reorganisatie niet meer bestond. Dat was maandag besloten, en woensdag, toen hij nietsvermoedend op zijn werk kwam, werd hem meegedeeld dat hij meteen weer kon vertrekken. Dat kan hier blijkbaar zomaar. Da's nog 'ns knopen doorhakken... De hele reorganisatie gaat sowieso heel snel: binnen een paar maanden wordt dat allemaal erdoor gejast.
Iedereen was de rest van de dag in shock over de manier waarop dit opeens was gebeurd (normaal geldt er een opzegtermijn van 2 weken). De volgende dag was er een all-staf meeting om het hele BCCDC te informeren over de reorganisatie. Bij wijze van protest las een van de directe collega's bij het vragengedeelte een korte speech voor over wat dit voor onze afdeling betekende. Het was allemaal een nogal beladen gebeuren.
Op ons, NCCEH, heeft dit verder geen invloed. Wij hebben alleen te maken met BCCDC omdat wij gebruik maken van hun HR en IT enzo. Onze financiering en opdrachten komen van de landelijke overheid en niet van de provinciale.
Wel een geluk was dat de operations leader op de dag voor zijn ontslag mijn aanstelling verlengd heeft in het systeem. Ik was al wel begroot, maar nu kan ik na maart ook nog in mijn computer en krijg ik ook nog steeds salaris.
Voor wie mij en mijn collega's wil zien: zie deze link: http://www.ncceh.ca/en/about_us/team Scroll naar beneden, daar staat een foto.
Mijn Franse cursus is al een tijdje afgelopen, maar op mijn werk krijg ik er nog wel eens mee te maken. Ik heb nu een opdracht liggen om een Franstalig document te reviewen. Dat is van de collega's in Montreal. Het is wel leuk om ook wat vaktermen te leren in het Frans. Gelukkig mag ik de commentaren in het Engels doen.
Deze week deden we op mijn werk mee met een landelijke aardbevingsoefening. Het stelde niet zoveel voor: om 10 uur werd omgeroepen dat er zogenaamd een aardbeving was, en toen moesten we een minuut onder ons bureau gaan zitten (geheel volgens het 'drop-cover-hold on-protocol'). Gedurende die minuut moest je nadenken over wat je vervolgens zou gaan doen bij een echte aardbeving, en hoe je je daar thuis op kon voorbereiden. Bv ervoor zorgen dat je zelf een noodpakket in huis hebt en een ontmoetingsplek voor je familie voor als het telefoonnetwerk plat gaat. Wij hebben de meeste spullen wel in huis om ons de eerste 72 uur te kunnen redden.
Waarom een aardbevingsoefening? In de omgeving lopen meerdere breuklijnen, en statistisch gezien hadden we allang een grote aardbeving gehad moeten hebben, en Vancouver is schijnbaar nauwelijks voorbereid. Bijzonder is dat Tristan's faculteit (Earth & Ocean Sciences) niet meedeed met de oefening. Als ze ergens verstand hebben van aardbevingen en hun effecten, is het daar wel...
donderdag 27 januari 2011
maandag 17 januari 2011
maandag 10 januari 2011
4 dagen nieuwe mensen
Het is hier koud, nat en donker, en zo blijft dat voorlopig. Tijd dus om er even tussenuit te gaan. Voor werk dan weliswaar, maar toch. Ik had vorige week een congres in een resort in Amerika, hier vlak over de grens. Mijn Nederlandse paspoort gaf natuurlijk (?) gezeur bij de douane, en ik moest extra gecontroleerd worden. Een speciaal gebouwtje in en daar nog een half uur in de rij staan. 10 vingerafdrukken, een fotootje en een ondervraging later mocht ik door. Niet dat ik iets te verbergen heb, maar ik word toch altijd een beetje onrustig van al dat paranoide gedoe van die Amerikanen.
Het congres was leuk, veel mensen ontmoet, maar we zaten wel 48 uur opgesloten in het resort op een landtong in de stromende regen. Toen het eindelijk opklaarde, werd het donker en moesten we alweer vertrekken. Bij de grens geen Amerikaanse douane gezien, en van de Canadezen mochten we zo doorrijden. Zodra we de grens over reden, begon het opnieuw te plenzen.
's Avonds hadden we een verjaardagsfeestje van de buurman uit Trinidad, Lincoln. Het was ergens in een Jamaicaanse pizzatent aan de andere kant van de stad. Toen we binnen kwamen, werd ons meteen duidelijk gemaakt dat de slijterij 3 meter verderop was. Zelfs hier werden we dus geacht onze eigen drank mee te nemen. We blijven het een gekke gewoonte vinden: het hele idee van een feestje is toch dat je lekker kunt borrelen? Als verjaardagscadeautje hadden we een paar cd's gebrand, met allerlei goed én foute muziek uit Nederland. Lincoln is musicus, dus vandaar. We hebben nog niet gevraagd wat ie van Andre Hazes vond :-) Na 22u gingen de tafels aan de kant en kon er gedanst worden. We voelden ons net als op een salsafeestje in Den Haag: nogal wit en houterig. Wel heel veel leuke, dronken en vage mensen ontmoet. Bijna allemaal uit de kunstwereld. Sommigen kenden we al van eerdere feestjes, leuk om 'bekenden' tegen te komen.
Nadat we zaterdag allemaal nuttige dingen hadden gedaan zoals de was en het kopen van een stofzuiger, maakten we ons op voor het volgende feestje bij een collega van mij. Het was eigenlijk een soort spelletjesavond. Wel fijn, dan hoef je niet zoveel te praten, want we kenden er helemaal niemand. Als je nieuw bent in een groep die elkaar al kent, kijken zij (en wij) eerst een tijdje de kat uit de boom. Daarna beginnen ze dan een gesprek over waar in Nederland we woonden, hoe we hier terecht gekomen zijn en wat voor werk we doen. Meestal vind je dan wel ergens een aanknopingspunt (een familielid in Nederland, iemand die ook bij UBC werkt), en zo niet, dan valt er een ongemakkelijke stilte. Na een paar glazen drank gaat het, en dat mag ik natuurlijk eigenlijk niet zeggen, beter. Voor beide kanten overigens. Pas als de avond bijna ten einde is, begin je je op je gemak te voelen en vallen er minder ongemakkelijke stiltes.
Zondag begonnen we dit hele proces opnieuw: we gingen snowshoe-en met de North Shore Hikers, de wandelclub waar we lid van geworden zijn. We waren met een groep van een stuk of 20, en het 50-plusgehalte was hoog. Gelukkig is ook het wandelen een activiteit waarbij het praten bijzaak is omdat je af en toe gewoon moet kijken waar je je voeten neerzet. We moesten een paar keer een half bevroren riviertje oversteken, en daarbij gingen aardig wat mensen onderuit op de spekgladde rotsen. De tocht voerde eerst door het bos. Overal stonden manshoge pyramides van sneeuw, met daaronder waarschijnlijk boomstronken of rotsen. Het laatste stuk was steil, recht tegen een onwaarschijnlijk steile en kale helling omhoog. De bovenste laag sneeuw was bevroren, maar daaronder was ie zacht. Soms brak de bovenste laag als een stel ijsschotsen in stukken en gleed je met ijsschots en al een paar decimeter naar beneden. Daar zijn de snowshoes dus voor: je zakt niet weg. Sommige mensen hadden crampons (soort stijgijzers, maar minder heftig), maar dat was niet per se makkelijker. Het was even worstelen (ik hoop dat ik op die leeftijd nog net zo fit ben als die 50-plussers!), maar het uitzicht was de moeite waard: op de top liepen we over bevroren sneeuwduinen die schraapten onder je voeten, een heel surrealistisch landschap. Gek genoeg deed het me aan de witte woestijn in Egypte denken.
We konden 360 graden in het rond en kilometers ver kijken: Het was voor de verandering helder weer. In de diepte kon je de stad met de glinsterende wolkenkrabbers zien liggen.
Puur genieten terwijl je je lunch verorbert. We hadden het niet koud, maar dat was alleen maar omdat we net die bult op gezwoegd waren.
Ook nu hebben we de leukste gesprekken met de medewandelaars op het laatst gevoerd, op de terugweg in de auto.
Heerlijk geslapen, na alle inspanning, indrukken en nieuwe mensen!
Het congres was leuk, veel mensen ontmoet, maar we zaten wel 48 uur opgesloten in het resort op een landtong in de stromende regen. Toen het eindelijk opklaarde, werd het donker en moesten we alweer vertrekken. Bij de grens geen Amerikaanse douane gezien, en van de Canadezen mochten we zo doorrijden. Zodra we de grens over reden, begon het opnieuw te plenzen.
's Avonds hadden we een verjaardagsfeestje van de buurman uit Trinidad, Lincoln. Het was ergens in een Jamaicaanse pizzatent aan de andere kant van de stad. Toen we binnen kwamen, werd ons meteen duidelijk gemaakt dat de slijterij 3 meter verderop was. Zelfs hier werden we dus geacht onze eigen drank mee te nemen. We blijven het een gekke gewoonte vinden: het hele idee van een feestje is toch dat je lekker kunt borrelen? Als verjaardagscadeautje hadden we een paar cd's gebrand, met allerlei goed én foute muziek uit Nederland. Lincoln is musicus, dus vandaar. We hebben nog niet gevraagd wat ie van Andre Hazes vond :-) Na 22u gingen de tafels aan de kant en kon er gedanst worden. We voelden ons net als op een salsafeestje in Den Haag: nogal wit en houterig. Wel heel veel leuke, dronken en vage mensen ontmoet. Bijna allemaal uit de kunstwereld. Sommigen kenden we al van eerdere feestjes, leuk om 'bekenden' tegen te komen.
Nadat we zaterdag allemaal nuttige dingen hadden gedaan zoals de was en het kopen van een stofzuiger, maakten we ons op voor het volgende feestje bij een collega van mij. Het was eigenlijk een soort spelletjesavond. Wel fijn, dan hoef je niet zoveel te praten, want we kenden er helemaal niemand. Als je nieuw bent in een groep die elkaar al kent, kijken zij (en wij) eerst een tijdje de kat uit de boom. Daarna beginnen ze dan een gesprek over waar in Nederland we woonden, hoe we hier terecht gekomen zijn en wat voor werk we doen. Meestal vind je dan wel ergens een aanknopingspunt (een familielid in Nederland, iemand die ook bij UBC werkt), en zo niet, dan valt er een ongemakkelijke stilte. Na een paar glazen drank gaat het, en dat mag ik natuurlijk eigenlijk niet zeggen, beter. Voor beide kanten overigens. Pas als de avond bijna ten einde is, begin je je op je gemak te voelen en vallen er minder ongemakkelijke stiltes.
Zondag begonnen we dit hele proces opnieuw: we gingen snowshoe-en met de North Shore Hikers, de wandelclub waar we lid van geworden zijn. We waren met een groep van een stuk of 20, en het 50-plusgehalte was hoog. Gelukkig is ook het wandelen een activiteit waarbij het praten bijzaak is omdat je af en toe gewoon moet kijken waar je je voeten neerzet. We moesten een paar keer een half bevroren riviertje oversteken, en daarbij gingen aardig wat mensen onderuit op de spekgladde rotsen. De tocht voerde eerst door het bos. Overal stonden manshoge pyramides van sneeuw, met daaronder waarschijnlijk boomstronken of rotsen. Het laatste stuk was steil, recht tegen een onwaarschijnlijk steile en kale helling omhoog. De bovenste laag sneeuw was bevroren, maar daaronder was ie zacht. Soms brak de bovenste laag als een stel ijsschotsen in stukken en gleed je met ijsschots en al een paar decimeter naar beneden. Daar zijn de snowshoes dus voor: je zakt niet weg. Sommige mensen hadden crampons (soort stijgijzers, maar minder heftig), maar dat was niet per se makkelijker. Het was even worstelen (ik hoop dat ik op die leeftijd nog net zo fit ben als die 50-plussers!), maar het uitzicht was de moeite waard: op de top liepen we over bevroren sneeuwduinen die schraapten onder je voeten, een heel surrealistisch landschap. Gek genoeg deed het me aan de witte woestijn in Egypte denken.
We konden 360 graden in het rond en kilometers ver kijken: Het was voor de verandering helder weer. In de diepte kon je de stad met de glinsterende wolkenkrabbers zien liggen.
Puur genieten terwijl je je lunch verorbert. We hadden het niet koud, maar dat was alleen maar omdat we net die bult op gezwoegd waren.
Ook nu hebben we de leukste gesprekken met de medewandelaars op het laatst gevoerd, op de terugweg in de auto.
Heerlijk geslapen, na alle inspanning, indrukken en nieuwe mensen!
maandag 3 januari 2011
Gelukkig Nieuwjaar!
Aan iedereen de beste wensen voor het nieuwe jaar! Dat het maar gezond, leuk, interessant etc mag worden!
Onze inluiding van het nieuwe jaar was op een echt Noord-Amerikaans nieuwjaarsfeestje bij een collega van Tristan. Hij woont redelijk dichtbij, dus we konden er lekker op de fiets heen. Het was stervenskoud (nou ja, -7 ofzo), maar we waren binnen 2 blokken warm omdat het heuvel op was. Wij hadden oliebollen en een zelfgemaakte poedersuikerdispenser meegenomen. Canadezen vinden alles uit Europa heel interessant, dus ze wilden ze graag proberen, en ze leken ze nog lekker te vinden ook.
We hebben een aantal leuke mensen ontmoet die ook in onze wijk (Kitsilano) wonen. Misschien zien we die nog wel eens. Het is wel bijzonder om te zien dat je met sommige mensen niet veel verder komt dan hallo-waar-kom-je-vandaan, waar-werk-je en wat-vind-je-van-Vancouver, en met anderen slap kunt ouwehoeren over het al dan niet verslaafd zijn aan hardlopen of hoe geweldig het Nederlandse nachtnet is (iemand had stage gelopen in Amsterdam).
Het nieuwe jaar zelf stelde niet zoveel voor en bestond uit met z'n allen om de tv heen staan om af te tellen. Er was geen vuurwerk, maar soms steekt de gemeente wat af, maar dit jaar niet. Eigenlijk is zo'n feestje dus een goed excuus om collectief dronken te worden, en het is toch al op eigen kosten :-)
Op nieuwjaarsdag zijn we naar beneden verhuisd, want Kim en Kal zijn half december teruggegaan naar Australie. Omdat boven gemeubileerd was, hoefden we niet alle meubels de trappen af te sjouwen :-). Kim en Kal hadden wat meubels zoals hun bank en het bed voor ons achtergelaten, en zelf hadden we al een aantal keukenspullen en een tafeltje overgenomen van de Fransen die vóór ons boven woonden. Een aantal spullen mochten we van de huisbaas hebben en voor de rest zijn we naar de Ikea gereden. Niet te geloven wat voor stomme kleine dingen je allemaal nog nodig hebt (of denkt nodig te hebben als je door de Ikea loopt), van een afdruiprek tot onderzetters. Er zitten hier om de hoek 2 tweedehandswinkels, maar die hebben vooral heel veel oeroude en stinkende meuk die bijna net zo duur is als nieuwe spullen. We houden gewoon over 2 jaar een yard sale: een rommelmarkt in je eigen tuin.
Het huis waar we wonen, is inmiddels verkocht. Onze huidige huisbazin is zo gek als een deur, maar wel heel makkelijk. Iets huren is hier vaak heel moeilijk, omdat eigenaars Canadese referenties van vorige huisbazen en je werkgever, inkomensgegevens en je sofinummer willen hebben. Als buitenlander kom je er dan vaak niet tussen, dus we hebben geluk gehad.
We hebben de afgelopen week gewoon doorgewerkt, want we hebben nog geen vakantiedagen. De stad was uitgestorven (iedereen vertrekt naar familie in de kerstvakantie), net of het zondagochtend was. Ook op het werk was het heel stil, maar daardoor konden we wel lekker doorwerken.
Met kerst zaten we in een knus houten hutje een uur van de stad.
We hoopten op een witte kerst, maar die werd nogal grijs: net dat weekend was het heel warm en hadden we stromende regen.
Smeltwater
We zijn zelf in de bergen daar in de buurt de sneeuw gaan opzoeken om te snowshoe-en.
Snowshoepad over een niet-geveegde weg.
We hebben inmiddels zelf snowshoes gekocht omdat ze in de aanbieding waren. Kerstcadeautje voor onszelf :-) Natuurlijk was er niemand op de berg, en hoe hoger we kwamen, hoe meer sneeuw er lag.
Net een kerstkaart!
Maar op een gegeven moment was de sneeuw zo diep (bijna tot onze heupen) dat we nauwelijks verder kwamen. Bovendien waren er sporen van een recente lawine, dus bedachten we dat het verstandiger was om om te keren. Tegen de tijd dat we weer bij de auto kwamen, regende het en raakten we al snel doorweekt. Gelukkig hadden we warme chocolademelk mee, en twee enorme tassen met eten, dus zo hebben we twee avonden een 4-gangendiner op tafel kunnen zetten.
Op de terugweg naar huis kwamen we langs een rivier waar in deze tijd van het jaar heel veel adelaars zitten. Op de dijk stonden een paar professionele verrekijkers opgesteld met de adelaars in het vizier. Een paar vrijwilligers stonden ernaast om uitleg te geven over de adelaars. Indrukwekkende beesten!
Na Kerst werd het opeens mooi en koud weer, de zon schijnt nu al 6 dagen achtereen! Dat is heel uitzonderlijk. We hadden inderdaad al gemerkt dat het hier het grootste deel van de tijd regent (zo ongeveer sinds oktober, en het schijnt nog tot maart zo door te gaan). Ik heb in deze paar maanden al vaker mijn regenbroek aangehad naar mijn werk dan in de 3 jaar bij het RIVM. Mij zul je niet meer horen klagen over het Nederlandse weer!
Nou, dat was het wel weer. Foto's en filmpjes van ons nieuwe huis volgen binnenkort!
Onze inluiding van het nieuwe jaar was op een echt Noord-Amerikaans nieuwjaarsfeestje bij een collega van Tristan. Hij woont redelijk dichtbij, dus we konden er lekker op de fiets heen. Het was stervenskoud (nou ja, -7 ofzo), maar we waren binnen 2 blokken warm omdat het heuvel op was. Wij hadden oliebollen en een zelfgemaakte poedersuikerdispenser meegenomen. Canadezen vinden alles uit Europa heel interessant, dus ze wilden ze graag proberen, en ze leken ze nog lekker te vinden ook.
We hebben een aantal leuke mensen ontmoet die ook in onze wijk (Kitsilano) wonen. Misschien zien we die nog wel eens. Het is wel bijzonder om te zien dat je met sommige mensen niet veel verder komt dan hallo-waar-kom-je-vandaan, waar-werk-je en wat-vind-je-van-Vancouver, en met anderen slap kunt ouwehoeren over het al dan niet verslaafd zijn aan hardlopen of hoe geweldig het Nederlandse nachtnet is (iemand had stage gelopen in Amsterdam).
Het nieuwe jaar zelf stelde niet zoveel voor en bestond uit met z'n allen om de tv heen staan om af te tellen. Er was geen vuurwerk, maar soms steekt de gemeente wat af, maar dit jaar niet. Eigenlijk is zo'n feestje dus een goed excuus om collectief dronken te worden, en het is toch al op eigen kosten :-)
Op nieuwjaarsdag zijn we naar beneden verhuisd, want Kim en Kal zijn half december teruggegaan naar Australie. Omdat boven gemeubileerd was, hoefden we niet alle meubels de trappen af te sjouwen :-). Kim en Kal hadden wat meubels zoals hun bank en het bed voor ons achtergelaten, en zelf hadden we al een aantal keukenspullen en een tafeltje overgenomen van de Fransen die vóór ons boven woonden. Een aantal spullen mochten we van de huisbaas hebben en voor de rest zijn we naar de Ikea gereden. Niet te geloven wat voor stomme kleine dingen je allemaal nog nodig hebt (of denkt nodig te hebben als je door de Ikea loopt), van een afdruiprek tot onderzetters. Er zitten hier om de hoek 2 tweedehandswinkels, maar die hebben vooral heel veel oeroude en stinkende meuk die bijna net zo duur is als nieuwe spullen. We houden gewoon over 2 jaar een yard sale: een rommelmarkt in je eigen tuin.
Het huis waar we wonen, is inmiddels verkocht. Onze huidige huisbazin is zo gek als een deur, maar wel heel makkelijk. Iets huren is hier vaak heel moeilijk, omdat eigenaars Canadese referenties van vorige huisbazen en je werkgever, inkomensgegevens en je sofinummer willen hebben. Als buitenlander kom je er dan vaak niet tussen, dus we hebben geluk gehad.
We hebben de afgelopen week gewoon doorgewerkt, want we hebben nog geen vakantiedagen. De stad was uitgestorven (iedereen vertrekt naar familie in de kerstvakantie), net of het zondagochtend was. Ook op het werk was het heel stil, maar daardoor konden we wel lekker doorwerken.
Met kerst zaten we in een knus houten hutje een uur van de stad.
We hoopten op een witte kerst, maar die werd nogal grijs: net dat weekend was het heel warm en hadden we stromende regen.
Smeltwater
We zijn zelf in de bergen daar in de buurt de sneeuw gaan opzoeken om te snowshoe-en.
Snowshoepad over een niet-geveegde weg.
We hebben inmiddels zelf snowshoes gekocht omdat ze in de aanbieding waren. Kerstcadeautje voor onszelf :-) Natuurlijk was er niemand op de berg, en hoe hoger we kwamen, hoe meer sneeuw er lag.
Net een kerstkaart!
Maar op een gegeven moment was de sneeuw zo diep (bijna tot onze heupen) dat we nauwelijks verder kwamen. Bovendien waren er sporen van een recente lawine, dus bedachten we dat het verstandiger was om om te keren. Tegen de tijd dat we weer bij de auto kwamen, regende het en raakten we al snel doorweekt. Gelukkig hadden we warme chocolademelk mee, en twee enorme tassen met eten, dus zo hebben we twee avonden een 4-gangendiner op tafel kunnen zetten.
Op de terugweg naar huis kwamen we langs een rivier waar in deze tijd van het jaar heel veel adelaars zitten. Op de dijk stonden een paar professionele verrekijkers opgesteld met de adelaars in het vizier. Een paar vrijwilligers stonden ernaast om uitleg te geven over de adelaars. Indrukwekkende beesten!
Na Kerst werd het opeens mooi en koud weer, de zon schijnt nu al 6 dagen achtereen! Dat is heel uitzonderlijk. We hadden inderdaad al gemerkt dat het hier het grootste deel van de tijd regent (zo ongeveer sinds oktober, en het schijnt nog tot maart zo door te gaan). Ik heb in deze paar maanden al vaker mijn regenbroek aangehad naar mijn werk dan in de 3 jaar bij het RIVM. Mij zul je niet meer horen klagen over het Nederlandse weer!
Nou, dat was het wel weer. Foto's en filmpjes van ons nieuwe huis volgen binnenkort!
Abonneren op:
Posts (Atom)