papierwerk

Alle zintuigen staan op scherp. Alles ruikt anders, voelt anders. Zelfs de regen is anders. De eerste dag was er een hoop te regelen, zoals een bankrekening en een sofinummer en een mobiel nummer. Maar hoe vind je een telefoonwinkel als je niet eens weet hoe de plaatselijke maatschappijen heten? En als je er dan een gevonden hebt, hoe leg je dan uit wat je moet hebben? Mobiel bellen noemen ze wireless services. Pre-paid heet hier net wat anders (month to month), en zelfs dan werkt het net een beetje anders. Er is een enorm prijsverschil tussen lokaal bellen (Vancouver en voorsteden) en verder weg, je betaalt ook voor gebeld worden, en een voicemail en zien wie er belt zit in een los bij te kopen abonnement.
Voor een bankrekening zijn we de dichtstbijzijnde bank binnen gestapt. Je kunt allerlei verschillende rekeningen openen, en je betaalt afhankelijk van hoe vaak je denkt te pinnen. Daarbij spaar je dan wel met iedere pinbetaling voor filmpunten, dus aan het eind van deze 2 jaar kunnen we een keer gratis naar de bioscoop :-) Ze hebben ook 100 verschillende creditcards, waarbij je filmpunten, korting op benzine, airmiles of knuffelbeesten krijgt, maar wij kunnen, met onze tijdelijke werkvergunning, niet zo makkelijk een creditcard krijgen. Gelukkig heeft ieder zichzelf respecterende winkel zelf ook een creditcardfirma, die geen vragen stelt en waar je altijd een creditcard kunt krijgen. Hm, hoe was de crisis ook alweer onstaan?
Het sofinummer aanvragen ging heel soepel, maar daarvan wisten we hoe we dat moesten doen. Ook de informatie over een rijbewijs was vrij eenvoudig: theorie- en rijexamen doen. Met ons Nederlandse rijbewijs mogen we maar 3 maanden rondrijden. Een Canadees rijbewijs is sowieso wel handig, omdat het een officieel ID-bewijs is, en dat is weer handig voor allerlei officiele instanties. We kregen meteen een theorieboekje mee, maar dat ziet er goed te doen uit. Er staat bv ook in dat het gaspedaal rechts zit en dat je je knipperlicht aan moet zetten als je afslaat. Maar er zijn ook nieuwe dingen, zoals wat je moet doen als er opeens een eland op de weg staat :-) Wel apart is dat je voor je rijexamen zelf een auto moet meenemen, maar dat mag waarschijnlijk ook een huurauto zijn.

Oftewel, het is heel erg leuk om te zien hoe heel veel dingen hier anders zijn dan in Nederland en zelfs de EU. Als toerist zie je die niet, en vraag je je nooit af hoe alles hier geregeld is. Maar tot nu toe verloopt het soepel en hebben we de belangrijkste dingen wel gehad.

Tot de volgende keer!

foto impressie van vertrek en landschap ter plekke

Vanaf de overkant

Na een rustige vlucht kwamen we aan in Vancouver. Op het vliegveld stond een vrouw met een bordje de weg te wijzen voor immigranten. Ja, we zijn nu officieel allochtoon. Na 20 minuten wachten en een kwartiertje vragen beantwoorden van een beambte in kogelvrij vest (!) over wat we hier gingen doen, kregen we onze werkvergunning in ons paspoort geniet en een uurtje na de landing stonden we buiten.
We herkenden het huis van de foto's, alleen is de straat smaller dan hij leek. Het is een rustige straat met veel bomen en voortuinen, maar niet met Nederlands gemillimeterde gazonnetjes. Het huis is een eeuw oud en helemaal van hout, inclusief authentieke houten kraakvloeren. Met het binnenmilieu zit het hier wel goed, want het is hier voor geen meter geisoleerd en het heeft enkel glas. We hebben maar 1 elektrisch kacheltje zien staan, dus we zijn benieuwd naar de winter... :) Gisteravond was het heerlijk zomerweer, en hebben we met een glaasje bier en wijn op ons terras gezeten, met uitzicht op de tuinen en houten huizen aan de achterkant. Drank is hier heel duur: de goedkoopste wijn is 10 dollar (ca. 7,50 euro), en die komt gewoon uit de omgeving. Geimporteerde wijn is algauw 30 dollar en meer.
We hebben ook nog even kennisgemaakt met de onderburen op de begane grond en de eerste verdieping. Er schijnen hier wasberen te zitten die regelmatig over het dak en het balkon rennen. Voor het wildlife hoef je dus niet eens de deur uit.
Vanuit de woonkamer zien we de bergen en skipistes van Noord-Vancouver. Ja, wij zitten hier voorlopig goed!
Tristan heeft nu een introductiedag op UBC, dus ik ben vandaag aan het uitpakken en opruimen en ga straks eens op zoek naar de supermarkt en een sim-kaart. We hebben nu natuurlijk helemaal geen eten en ook niet zoveel van de andere kleine dingen die het leven zo makkelijk maken. Wc-papier bijvoorbeeld...
tot de volgende keer dus. Foto's volgen binnenkort.

Hora est

Het uur is daar... Dit klonk afgelopen maandag om precies 13:30 aan het eind van een uurtje zweten. Maar, het is gelukt! Ik mag mezelf voortaan aanspreken met Doctor :) maar jullie mogen me gewoon Tristan blijven noemen hoor.
Nu is het alweer woensdag, en alweer is het uur daar. De laatste paar uurtjes in Nederland zijn aangebroken. Nog even de allerlaatste dingen schoonmaken en dan gaan we richting schiphol.
De volgende post is vanuit Vancouver!

Hier gaan we wonen!

Tot-over-2-jaar-feest

Brak en met de gedachte 'gadver-ik-stink-nog-steeds-naar-kampvuur' worden we wakker op de Orion. De sporen van het feest zijn nog duidelijk zichtbaar. Lege flessen wijn op het aanrecht, verbrande tennisballen in het gras, halfontdooide hamburgers in de koelkast en een bar vol cadeaus.

Nu pas komen we eraan toe alles nog eens goed op ons in te laten werken. Met een grote glimlach hebben we het filmpje gekeken van het feest. We hebben genoten van jullie wensen, ontboezemingen, verhalen en andere (on)zin waarvan jullie het nodig vonden die tegen de camera te verkondigen. De film geeft een uitstekende indruk van de geweldige dag die we beleefd hebben.
Vele van de grappige en ontroerende cadeaus gaan mee naar Vancouver, van Delftsblauwe pannenlappen tot een kookboek voor outdoor cooking. Andere bijdragen, van drop tot rosébier (om het af te leren), zullen we deze week nog moeten verwerken.

We hebben fantastische dag/avond/nacht gehad, en nu gaan we opeens echt bijna weg. Bedankt iedereen!