donderdag 9 december 2010

Van Sinterklaas naar Kerst

Allereerst dank aan iedereen die de afgelopen tijd voor Sinterklaas heeft gespeeld door ons pepernoten, chocoladeletters en speculaas te sturen! Geweldig om toch nog wat van Sinterklaas mee te krijgen als je zo ver weg zit! Hier hebben we ook een poging gedaan tot Sinterklaas vieren, maar dat viel een beetje in het water doordat bijna iedereen op het laatste moment ziek was of andere afspraken bleek te hebben. Niets aan te doen. We hadden erg ons best gedaan met onze Engelstalige gedichtjes, dat viel niet mee.
We kregen wel een ander sinterklaascadeautje: 2 weken geleden kwam het nieuws dat ik een klein neefje gekregen heb! Lieke is bevallen van een gezonde zoon, Thomas. Met allebei gaat het goed. Het is wel gek om dan zo ver weg te zitten. In plaats van beschuit met muisjes heb ik cupcakes met blauw schuim gehaald in de supermarkt beneden en die uitgedeeld aan de collega's.

Laatst hebben we hier in de buurt geskied, voor het eerst dit seizoen. Ik heb nog nooit zo vroeg in het seizoen (28 november) op ski's gestaan, en het was fantastisch! Perfecte sneeuw, een zon die hard z'n best deed door de wolken heen te breken en uitzicht op de Grote Oceaan. Dat laatste was wel een bizarre gewaarwording. En in de verte kon je de stad zien liggen, schitterend.


Skien op Cypress Mountain, North Vancouver

Nu zijn we net terug van een lang weekend Whistler, het grootste skigebied in de omgeving. Ondanks het feit dat het het begin van de kerstvakantie was, viel het met de drukte reuze mee. De sneeuw was vers en we hebben zelfs een dagje zon gehad, dus helemaal goed!

In de Peak 2 Peak Express, 's werelds grootste kabelbaan tussen 2 bergen. Speciaal aangelegd voor de Olympische Spelen

We zaten in een luxe studio met beneden een zwembad, bubbelbad en sauna. Dat is nog eens wat anders dan zo'n crappy Frans appartementje! Het viel ons op dat het er bij de skiliften heel gedisciplineerd aan toe gaat: als de rij van 2 kanten komt, wordt er keurig geritst: 2 van de ene kant met 2 van de andere kant en op die manier de stoeltjes opvullen. De Canadezen beginnen heel vaak tegen je te praten en vragen dan waar je vandaan komt. En dat doen ze niet alleen bij ons, maar bij alle Noord-Amerikanen. In het skigebied werken sowieso veel buitenlanders. We hebben gehoord dat die van over de hele wereld gerecruteerd worden. Geen andere Nederlanders gezien, maar wel Spanjaarden, Argentijnen, Ieren, Australiers en Nieuw-Zeelanders.


Boven op de berg in Whistler

Vogeltjes voeren

Met de Olympische ringen op de achtergrond (er bleken dronken mensen in te zitten)

Ondertussen komt kerst eraan. Veel mensen hangen hun heg/veranda/boom vol lichtjes, dus dat ziet er erg gezellig uit. Sommigen lijken er echt een sport van te maken zoveel mogelijk tierelantijnen op te hangen.



Ik weet dat het lijkt of we altijd dingen aan het doen zijn, maar we zijn soms ook heel erg lui en ongeorganiseerd in het weekend. Dan slapen we uit en komen we de hele dag niet veel verder dan de supermarkt. Maar dat is niet zo spannend om over te schrijven... :)

zaterdag 4 december 2010

Reasons to live in Canada

Voor een kaartje van Canadese provincies, zie http://canfacts.canadianconnections.nl/provincies/index.html

TOP REASONS TO LIVE IN BRITISH COLUMBIA
1. Vancouver: 1.5 million people and two bridges. You do the math.
2. Your $400,000 Vancouver home is just 5 hours from downtown.
3. You can throw a rock and hit three Starbucks locations.
4. There's always some sort of deforestation protest going on.
5. Weed.

TOP REASONS TO LIVE IN ALBERTA
1. Big rock between you and B.C.
2. Ottawa who?
3. Tax is 5% instead of the approximately 200% it is for the rest of the country.
4. You can exploit almost any natural resource you can think of.
5. You live in the only province that could actually afford to be its own country.
6. The Americans below you are all in anti-government militia groups.

TOP REASONS TO LIVE IN SASKATCHEWAN
1. You never run out of wheat.
2. Your province is really easy to draw.
3. You can watch the dog run away from home for hours.
4. People will assume you live on a farm.
5. Daylight savings time? Who the hell needs that!

TOP REASONS TO LIVE IN MANITOBA
1. You wake up one morning to find that you suddenly have a beachfront property.
2. Hundreds of huge, horribly frigid lakes.
3. Nothing compares to a wicked Winnipeg winter.
4. You can be an Easterner or a Westerner depending on your mood.
5. You can pass the time watching trucks and barns float by.

TOP REASONS TO LIVE IN ONTARIO
1. You live in the centre of the universe.
2. Your $400,000 Toronto home is actually a dump.
3. You and you alone decide who will win the federal election.
4. The only province with hard-core American-style crime.

TOP REASONS TO LIVE IN QUEBEC
1. Racism is socially acceptable.
2. You can take bets with your friends on which English neighbour will move out next.
3. Other provinces basically bribe you to stay in Canada.
4. You can blame all your problems on the "Anglo A*#hole!"

TOP REASONS TO LIVE IN NEW BRUNSWICK
1. One way or another, the government gets 98% of your income.
2. You're poor, but not as poor as the Newfies.
3. No one ever blames anything on New Brunswick .
4. Everybody has a grandfather who runs a lighthouse.

TOP REASONS TO LIVE IN NOVA SCOTIA
1. Everyone can play the fiddle. The ones who can't, think they can.
2. You can pretend to have Scottish heritage as an excuse to get drunk and wear a kilt.
3. You are the only reason Anne Murray makes money.

TOP REASONS TO LIVE IN PRINCE EDWARD ISLAND
1. Even though more people live on Vancouver Island, you still got the big, new bridge.
2. You can walk across the province in half an hour.
3. You can drive across the province in two minutes.
4. Everyone has been an extra on "Road to Avonlea."
5. This is where all those tiny, red potatoes come from.
6. You can confuse ships by turning your porch lights on and off at night.

TOP REASONS TO LIVE IN NEWFOUNDLAND
1. If Quebec separates, you will float off to sea.
2. If you do something stupid, you have a built-in excuse.
3. The workday is about two hours long.
4. It is socially acceptable to wear your hip waders to your wedding.


The Official Canadian Temperature Conversion Chart

50° Fahrenheit (10° C)
· Californians shiver uncontrollably.
· Canadians plant gardens.

35° Fahrenheit (1.6° C)
· Italian Cars won't start
· Canadians drive with the windows down

32° Fahrenheit (0° C)
· American water freezes
· Canadian water gets thicker.

0° Fahrenheit (-17.9° C)
· New York City landlords finally turn on the heat.
· Canadians have the last cookout of the season.

-60° Fahrenheit (-51° C)
· Santa Claus abandons the North Pole.
· Canadian Girl Guides sell cookies door-to-door.

-109.9° Fahrenheit (-78.5° C)
· Carbon dioxide freezes, makes dry ice.
· Canadians pull down their earflaps.

-173° Fahrenheit (-114° C)
· Ethyl alcohol freezes.
· Canadians get frustrated when they can't thaw the keg

-459.67° Fahrenheit (-273.15° C)
· Absolute zero; all atomic motion stops.
· Canadians start saying "cold, eh?"

-500° Fahrenheit (-295° C)
· Hell freezes over.
· The Toronto Maple Leafs win the Stanley Cup

zondag 21 november 2010

Lopen op tennisrackets




Vandaag hebben we lekker ge-snowsjoed! Zie hierboven de prachtige winter-wonderland-foto's (klik voor een vergroting) en hieronder de route :)
Cypress Mountain Snow Shoe by tleeuwen1981 at Garmin Connect - Details



vrijdag 19 november 2010

sneeuw! (part 2)

Mijn geloofwaardigheid staat op het spel. Meldde ik in een van mijn vorige berichten nog zo optimistisch dat het in Vancouver zelf niet zoveel zou sneeuwen, geven ze hier vandaag een officiele sneeuwwaarschuwing af. 5-10 cm sneeuw willen ze vanavond vannacht hebben. Alles en iedereen is in opperste staat van paraatheid. In andere grote steden zoals Toronto en Calgary (waar rustig 2-3m valt) winden ze zich daar niet zo over op, maar hier gaat het openbare leven volledig plat als het sneeuwt. Bussen en treinen rijden dan niet meer, er komt geen post en scholen gaan dicht. Twee jaar geleden viel er ook opeens veel sneeuw in Vancouver, maar de gemeente had jarenlang bezuinigd op sneeuwschuivers en het zout raakte binnen no-time op. Inmiddels hebben ze maatregelen genomen, want meteorologen verwachten een sneeuwrijke en koude winter.

De vroege winter heeft ook z'n positieve kanten: het skiseizoen komt eraan! Tussen de wolken door kan je de sneeuwgrens op de bergen aan de north shore steeds verder zien zakken, totdat die bijna de bebouwing bereikt. Skigebieden Whistler en Grouse Mountain gaan vandaag open, Cypress morgen.

Maar zover is het nog niet met de sneeuw. Eerst maar eens zien wat er van de verwachtingen terecht komt, want hier is het weer zo mogelijk nog wisselvalliger dan in Nederland.

zaterdag 13 november 2010

Canadees bankieren

Bij ons integratieproces hoort ook het leren omgaan met het Canadese betalingsverkeer. En daar valt heel wat te leren. Zelfs nu, na meer dan 2 maanden, kunnen we ons daar nog over verbazen.
Het eerste struikelblok is het aanvragen van een credit card. Als buitenlander kan je die vrijwel niet krijgen, omdat je nog geen credit history hebt opgebouwd. En hoe krijg je een credit history? Juist, door braaf je credit cardrekeningen te betalen. Wat was er eerder, de kip of het ei? Het is makkelijker als je hier permanent zou blijven wonen, want dan verlaat je niet zomaar het land zonder je rekeningen te betalen. Wij zouden zomaar terug kunnen vluchten naar de polder, en de bank hier met een enorme schuld laten zitten. Het maakt niet uit hoeveel je verdient of dat je in Nederland altijd keurig op tijd betaalde. De enige reden dat we een credit card willen, is dat je daarmee overal kunt betalen, of voor onlinebetalingen (weekendje weg, skipassen), niet omdat we zo graag op krediet willen shoppen. Onze Nederlandse credit cards werken hier uitstekend, maar die worden van onze Nederlandse rekeningen afgeschreven. En daar komt dus niet meer maandelijks salaris op binnen.
We zijn er inmiddels achtergekomen dat je bij de meeste banken een secured credit card kunt krijgen. Dan leg je een bedrag in, en dat is dan je limiet, meestal maar 500 dollar, dus dat schiet niet op. En het is ook niet echt een credit card...

Verder moet je natuurlijk je boodschappen, je huur en je telefoonrekening betalen. Pinnen in de winkel gaat gelukkig hetzelfde als in Nederland, al mag je maar 30 transacties per maand doen: vaker pinnen kost geld. 30 transacties lijkt veel, maar dat valt nog behoorlijk tegen. En pinnen kan niet overal, en al helemaal niet buiten Canada, zoals we dat wel overal ter wereld met onze Nederlandse bankpas kunnen.
'Vreemd pinnen', dus geld opnemen bij een andere bank dan je eigen, kost ook geld. De huur betalen we contant, maar de meeste mensen gebruiken daarvoor een cheque. Zooo 1988. Je salaris kan je via een cheque uitbetaald krijgen (die je vervolgens moet cashen bij je bank), maar je kunt gelukkig ook aanvragen dat het op je rekening gestort wordt. De telefoonrekening gaat via een soort automatische incasso, maar dan ingewikkelder. Veel mensen gebruiken ook daarvoor cheques. Internetbankieren bestaat wel, maar daar kan je alleen geld tussen je gewone en je spaarrekening overmaken. Naar iemand anders kan via e-mailtransfer: een mail sturen naar de ontvanger. In de kleine lettertjes staat dat dat ook geld kost.
We hebben hier ook een spaarrekening, maar die heeft eigenlijk vrij weinig met sparen te maken. De rente is 1%. Als er meer dan 5000 op staat dan. 1% is enorm hoog; de meeste rekeningen geven ongeveer 0.35%.

Maar ach, er valt wel mee te leven. Na bij minstens 8 verschillende banken en bedrijven een credit card aangevraagd te hebben (en 8x afgewezen te zijn), zijn we nu overgestapt naar een bank waar we een Visa-betaalpas kunnen krijgen, en die ook voldoet aan het criterium hij-zit-om-de-hoek. Een Visa-betaalpas is nog steeds geen echte credit card, maar we kunnen er tenminste online dingen mee betalen en weekenden boeken.

Dit is nou de charme van wonen in het buitenland!

vrijdag 5 november 2010

herfstig

Regenachtige vrijdagmiddag, thuiswerken, tijd voor een nieuw stukje blog.
We hebben inmiddels allebei ons BC-rijbewijs gehaald. Tristan in 1x, ik in 2x. Een rijbewijs doet tevens dienst als ID: erg handig, want dan hoef je niet je soms onbegrijpelijke Nederlandse paspoort overal mee naartoe te nemen. We moesten een echt rij-examen doen (zenuwen!) en dat was nog best pittig. Vooral schoolzones zijn berucht; als je daar ook maar iets harder dan 30 km/u langsrijdt, zak je (zoals ik). De examinator van vandaag was een stuk relaxter en vond mijn rijstijl heel Europees: niet middenop het kruispunt wachten tot je linksaf kunt, zoals ze dat hier doen, en zoveel mogelijk in de rechterbaan blijven, zoals ze dat hier niet doen. En ook erg Europees is dat onze auto handgeschakeld is. Dat had ie pas 3x meegemaakt.

Een regenachtige middag dus. Voor het eerst sinds we hier zijn waait het. Schijnt normaal te zijn voor november. Het is volop herst, inclusief regen en een he-le-boel rode, gele, oranje en bruine bladeren. Maar ze vegen hier de straten niet, zodat overal enorme hopen ontstaan. Hierna komt het seizoen waar iedereen een enorme hekel aan heeft: de winter. Die is hier donker en nat, eigenlijk net als in Nederland. Sneeuwen doet het in Vancouver en omgeving eigenlijk nauwelijks, behalve in de bergen. Maar die kan je niet zien liggen met dit weer. Dit jaar gaat het hier misschien wel sneeuwen: het is het jaar van La Nina, en dan is het kouder. We zullen zien. Onze ski's zijn inmiddels gewaxt en geslepen, dus laat die winter maar komen!

woensdag 27 oktober 2010

sneeuw!

Als het langzaam licht wordt en de wolken boven de north shore beginnen op te trekken, loop ik nog slaapdronken de woonkamer in. Zoals altijd kijk ik naar buiten, naar de bergen aan de north shore. Hee, dat lijkt wel... Ja, echt, het is sneeuw! De top van Cypress is bedekt met een dun laagje poedersuiker. De eerste sneeuw dit jaar, hoera!

zondag 24 oktober 2010

This is Halloween!


Net als de rest van Noord Amerika moeten we ons natuurlijk in de Halloween gekte storten :) De resulterende soep was ook heerlijk trouwens.

dinsdag 19 oktober 2010

Een dag uit het leven van...

Op veler verzoek: wat doen wij nou zoal de hele dag? Hoe zijn de collega's, hoe bevalt het werken? Gaan we overal op de fiets naartoe? Zijn we al gewend? Missen we Nederland?
We hadden er inderdaad niet bij stilgestaan dat we dat nog niet op de blog gezet hadden :-)

Om 7:15u gaat de wekker, en tussen 7:16u (Tristan) en 7:30u (Erna) staan we op. Tristan smeert dan heel lief mijn broodjes voor de lunch en doucht. Ons ontbijt bestaat uit cornflakes met versgemalen (!) koffie. Tussen 8:00u en 8:15u gaan we de deur uit, Tristan naar het westen en ik naar het oosten. Ik fiets een hele tijd rechtdoor over 10th avenue, een van de straten die speciaal bestemd zijn voor fietsers. En ik ben niet de enige, maar wel een van de weinigen met gewone kleren aan: de meeste fietsers dragen sportkleren. Vaak hebben ze ook nog spiegels op hun helm of aan hun stuur, en hebben ze hun hele fiets volgeplakt met fluorescerende stickers.
Mijn weg voert langs gekleurde houten huizen met tuinen en veranda's. De straten lijken allemaal op elkaar, want ze hebben allemaal dezelfde soort huizen en veel bomen. En dat gaat dan 70 blokken zo door in alle richtingen... Soms bestaat de bebouwing uit een parkeergarage, en soms uit een school met een enorm sportveld ernaast. Alles is heel ruim opgezet. In downtown is het minder groen en is vrijwel alles hoogbouw, maar daar komen we niet zo vaak. We hebben alle voorzieningen om de hoek op Broadway. Downtown is trouwens wel heel leuk en levendig en mooi. De vancouverites zijn trots op hun skyline, en er is zelfs over nagedacht welke gebouwen hoe hoog mogen worden om de skyline met de bergen op de achtergrond zo mooi mogelijk te maken.

Op mijn werk aangekomen loop ik mijn eigen kantoortje binnen (heel klein en zonder raam naar buiten, maar beter dan een cubicle). Meestal maak ik even een praatje met Sylvia, mijn Amerikaanse buurvrouw die tegelijk met mij begonnen is en een paar jaar in Amsterdam gewoond heeft en ook Nederlands spreekt. Al mijn collega's zijn vrouw, behalve mijn baas. Meestal zit iedereen de hele dag in z'n eigen kantoortje, en eet iedereen achter het bureau. Maar ik heb een paar mensen zover gekregen samen te lunchen in de vergaderkamer of buiten op een grasveldje als het mooi weer is. Sommige mensen nemen hun eigen lunch mee (vaak kliekjes van de vorige avond) en sommigen halen beneden in het winkelcentrum iets: sushi, mexicaans, chinees, subway, supermarkt... Hun koffie halen ze ook buiten de deur, maar Starbucks is een soort McDonald's onder de koffieketens: mijden dus.

Mijn team bestaat uit ongeveer 15 mensen, maar iedereen werkt vooral aan z'n eigen projecten. Er zijn heel weinig overleggen: eens per maand met het team en eens per maand met de milieu-afdeling van het Centre for Disease Control, waar we organisatorisch onder vallen.
De relatie met collega's is heel informeel, eigenlijk net als in Nederland. Mijn baas is ook heel aardig en neemt de tijd als je even wilt overleggen. De collega's kwamen ook op mijn verjaardag, en vorige week met Thanksgiving waren we uitgenodigd voor het eten (echte gevulde kalkoen!), dus ze doen ook wel dingen samen.
Mijn werk verschilt eigenlijk niet veel van wat ik in Nederland deed, alleen ben ik nu meer bezig met de inhoud en dat bevalt goed! Ik maak o.a. kennisdocumenten: in normale taal samengevatte wetenschappelijke studies, bedoeld voor lokale gezondheidsprofessionals. Erg leuk om van alles te lezen en daar de relevante dingen uit te plukken! Verder werk ik aan gezonde leefomgeving, waar ik in Nederland het afgelopen jaar ook aan werkte, en het is leuk om te zien dat hier vergelijkbare dingen spelen als in Nederland.
Ik werk officieel 37,5 uur per week, soms iets meer zodat ik een keer een dagje vrij kan nemen. Van alle niet-Canadezen hoor ik dat Canadezen heel lui zijn, maar ik ben er nog niet helemaal over uit of dat waar is. De arbeidsomgeving is hier ook okee: ze hebben bv. fitnessprogramma's en stoelmassage in het gebouw.
Wel interessant is dat heel veel richtlijnen en procedures (en bureaucratie!) nog uitgevonden moeten worden. Ze zijn bijvoorbeeld nog aan het zoeken naar wat de organisatie uit wil stralen en hoe ze dingen aan moeten pakken. Wat ook weer als nadeel weet dat soms niemand weet hoe iets moet.

Voor mijn werk begin ik deze week aan een cursus 'indigenous cultural competency', oftewel een soort training interculturele communicatie, speciaal gericht op communicatie met de First Nations (de oorspronkelijke indiaanse bevolking). Dat is een bijzondere sociale groep omdat ze vaak gediscrimineerd worden, meer gezondheidsachterstanden hebben, minder toegang hebben tot gezondheidszorg en in sommige gevallen andere culturele opvattingen hebben over gezondheid. Nu heb ik in de praktijk geen direct contact met de First Nations, maar het lijkt me een interessant onderwerp dat altijd nog wel van pas kan komen.
Verder volg ik nu op maandagavond een cursus Frans op kosten van de zaak :-). Omdat ik officieel bij de rijksoverheid werk, wordt het gestimuleerd naast Engels ook Frans te kunnen spreken.

Tristan werkt op de campus van UBC. Hij deelt een kamer met een Russische Amerikaan die ook net begonnen is. Hun prof is een Nederlander en verder zijn er veel Chinezen. Tristans werk is een soort vervolg op wat hij tijdens zijn promotie deed.

Dus ja, we wennen snel. Het lastigste is nog wel dat je hier niet weet hoe alles werkt. Dat zijn soms de simpelste dingen, zoals hoe laat de brievenbus gelicht wordt en welke postzegel je moet gebruiken, maar ook lastiger zaken zoals hoe het zit met ziektekostenverzekeringen en een rijbewijs halen. Maar volgens mij hebben we het meeste nu wel geregeld.

Missen we Nederland? Het is nog te vroeg om daar een echt antwoord op te geven, maar nee, nog niet echt (sorry!). Er zijn veel dingen die we hier niet hebben (voetgangersgebieden, smalle/bochtige straten, mijn konijntjes, straks Sinterklaas), maar die worden gecompenseerd door andere dingen. En natuurlijk kennen we hier nog niet zoveel mensen. Dat komt vast allemaal vanzelf in orde.

tot de volgende keer!

zaterdag 16 oktober 2010

foto's Okanagan en strand Vancouver



Canadees platteland

Pompoenen!

Ogopogo, het monster van Lake Okanagan. 'The myth that didn't catch on': eigenlijk gelooft niemand in het bestaan van het beest.

Kettle Valley Railway, het stukje stoomtrein dat nog wel in gebruik is (voor toeristen)

Interessante kurken


Rondrit langs verschillende wijngaarden. Het ene uitzicht was nog mooier dan het andere.

Lake Okanagan


Als het over zilver ging, werden spoorlijnen door vrijwel onmogelijke landschappen gebouwd.


Artistieke uitspatting (ja, dat is mijn haar)

Downtown Vancouver

zaterdag 9 oktober 2010

Iets met wijn en bergen

Op een regenachtige zaterdagochtend vertrekken we uit een verlaten Vancouver. Al gauw komen we op het platteland, zo Canadees als het maar zijn kan. Denk: gekleurde houten boerderijen, silo's, vlagen mist die optrekken uit het dal, bergen in de verte. De berghellingen kleuren geel, rood, oranje door de bomen in herfstsfeer. In de vallei zijn de weilanden groen, en er staan zelfs zwart-witte koeien. In de rivier waar we langs rijden drijven boomstammen, op weg naar de zagerij even verderop. Zelfs in de auto ruiken we de frisse citrusachtige geur van pas versnipperd cederhout. De borden langs de weg waarschuwen voor overstekende elanden en berggeiten. Hoe dichter we bij Okanagan komen, hoe beter het weer wordt, en hoe droger het landschap. Onderweg moeten we even stoppen bij een stel schuren langs de weg die volgestouwd zijn met pompoenen. Rood, oranje, groen, donkerpaars, lichtgeel en in alle vormen en maten. Een pompoenvormig houten bord wenst ons een happy Thanksgiving.

Nu zijn we in Pencticton, middenin Okanagan Valley. Al het fruit in de supermarkten in Vancouver komt hier vandaan: kersen, aardbeien, perziken, appels en vele soorten bessen. En niet te vergeten: druiven! Voor morgen hebben we een wijntour geboekt. We worden bij ons hotel opgehaald en gaan dan tussen 10 en 11 al aan de wijn. Dat wordt nog wat... Benieuwd hoe we er om 15 u aan toe zijn.

Voor de Paulusgroepleden onder jullie: Oom Roel is ook mee...
Foto's volgen!

groetjes, Erna



donderdag 30 september 2010

wist je dat....

- Canadezen altijd in zijn voor een praatje? Voor het stoplicht, bij de bushalte, in de bank: vanuit het niets beginnen ze tegen je te kletsen.
- Canadezen heel eco zijn? (maar de gemiddelde auto 1 op 10 rijdt)
- je hier 2 keer per maand salaris krijgt?
- cheques hier een heel gewoon betaalmiddel zijn?
- fietsen hier een sport is, niet een vervoerwijze?
- je rechtsaf door rood mag (met de auto!)?
- je daarentegen bijna nooit linksaf kunt slaan als het groen is?
- iedereen wel familie heeft die uit Nederland komt, of iemand kent die daar familie heeft?
- coyotes, wasberen en stinkdieren gewoon over straat lopen?
- Canadezen meteen een korte broek en slippers aantrekken als de zon schijnt?
- ze de 'ou' (als in out and about) uitspreken als een Haagse 'o': owt and abowt?
- Canadezen hun eigen eten en drinken meenemen naar feestjes?
- op de verpakking van pizza's een aparte bereidingswijze staat voor als je boven de 3000 feet bent?
- je statiegeldflessen alleen voor 11u 's ochtends kunt inleveren?
- alle huizen van hout zijn?
- ze hier afstanden in kilometers rekenen, maar hoogtes en oppervlakten in voeten?
- je extra airmiles krijgt bij je griepprik?
- Caesarsalade de favoriete salade is?
- kookroom, bladerdeeg en voorgekookte aardappels hier niet of nauwelijks te vinden zijn?
- wasmachines met een verwarmingselement volgens onze huisbaas alleen in Europa bestaan?
- Canadezen naar de washroom gaan i.p.v. naar de bathroom als ze naar de wc gaan?

woensdag 22 september 2010

Fiets je mee naar UBC?


Fiets lekker mee naar ubeecee. Zolang het regenseizoen hier nog niet is aangebroken fiets ik lekker naar mijn werk. Heen heuvel op, terug kan ik lekker achterover leunen op de fiets en de zwaartekracht het werken laten doen, en genieten van het mooie uitzicht. Als je je verveelt kunt je met mee fietsen op Google Streetview (je kunt de route beschrijving volgen met streetview door op de gele mannetjes links bij de route beschrijving te klikken, veel plezier! :)


vrijdag 17 september 2010


Ons huis! Wij wonen op de tweede verdieping.


De tuin

Dat is 'm dan, onze eerste eigen auto.

Huis vanaf de voorkant.

Onze straat

maandag 13 september 2010

Just another day at work...

De tijd gaat opeens snel! We zijn alweer zowat een week aan het werk. Maar eerst groter nieuws. Iets waarvoor ik me ergens een beetje schaam en iets wat compleet nieuw is en wat ik nooit voor mijn 30e zou doen: we hebben een auto gekocht! We waren bij zo'n typische grote autodealer met van die vlaggetjes in een troosteloos stukje stad. Er kwam meteen een Chinese man aanlopen die zich aan Tristan voorstelde (vrouwen hebben toch geen verstand van auto's). Hij liet ons een paar auto's zien die op het eerste gezicht wel aardig leken, maar bij nadere inspectie toch roestbakken vol deuken of handgeschakelde auto's waren, of ver boven ons budget van 2000 dollar zaten. Met al die stopborden wilde zelfs ik wel een automaat. Uiteindelijk kwamen we uit bij een handgeschakelde Kia uit 2002 voor bijna 3000 dollar. We keken er een beetje moeilijk bij, en toen ging de prijs opeens naar beneden de 2500 dollar. Toch maar een proefritje maken dan. De snelheidsmeter bleek het niet te doen, en de ruitenwissers waren volledig uitgedroogd. Hm, en zat daar niet een sterretje in de ruit? Toen we dat aan de Chinese autoverkoper meedeelden en zeiden dat we dat allemaal gerepareerd wilden hebben en 'm dan voor 2000 dollar wilden hebben, was het de beurt van de Chinees om moeilijk te kijken. 'I ask Mike. Other costumer we say 2300, but no buy'. Zenuwachtig liep hij heen en weer tot Mike vrij was. Daarna mochten wij met Mike komen praten. Type dikke man, groot Carharrt t-shirt, basebalpetje, vlotte babbel. Aardige vent wel. Hij legde ons uit dat 2000 echt niet kon, maar hij wilde wel alle dingen repareren en dan mochten we de auto voor 2300 meenemen, inclusief alle reparatierapporten. Hij stelde voor het sterretje te repareren en niet de hele ruit te vervangen. Dat hadden wij ook tegen de Chinees gezegd, maar dat had ie blijkbaar niet begrepen. Dus ja, nu hebben we opeens een auto. Morgen gaan we hem ophalen en meteen de verzekering regelen. Kost hier trouwens niet zoveel, alleen moet je wel zorgen dat je ook een goede aansprakelijkheidsverzekering hebt, want ze zijn hier schijnbaar ook wel van het meteen aanklagen voor enorme bedragen.

Dit weekend zijn we heel actief geweest: we hebben onze eerste zeilles gehad! Zaterdag- en zondagmiddag, en volgende week weer. We kregen eerst wat theorie en daarna werd je het water op gestuurd en moest je het zelf maar uitzoeken: vaar maar richting downtown. Eh... best, en hoe draai je ook alweer om? Het waren van die 1-persoonsbootjes, bijna een surfplank (geen optimist of laser). Volgens de zeilschool waren ze heel stabiel, maar Tristan is er in geslaagd om te slaan (to capsize, veel termen zijn nog te herkennen vanuit het Nederlands).

Vorig weekend was ook heel relaxt. Het was mooi weer en het kindje van de Australische buren was 1 jaar geworden, dus hebben we lekker beneden in de tuin gehangen. Zondagavond hadden de Canadese onderburen een dinnerparty en wij mochten ook mee-eten alsof het de normaalste zaak van de wereld was. We aten buiten op de veranda (toen was het nog mooi weer) en kregen zalm en een gemarineerd lam van de barbecue, bijna het hele beest. De andere gasten kwamen uit de film- en theaterwereld, een beetje vage mensen, maar heel gezellig. Eentje was zelfs 'beroemd', producer van de film 'The guest at Central Park west'. http://www.youtube.com/watch?v=dSXmP5qTt6c Zelf speelt hij ook in de film, hij is die grote man met de baard. Een van de andere gasten had een tijdje in Den Haag gewoond en vond Nederland helemaal geweldig.
Maandag was een beetje minder mooi weer, dus een uitgelezen kans om muffins te bakken. Jammer dat je daar niet een hele dag mee zoet bent, het moet natuurlijk niet te moeilijk zijn om klaar te maken...



Verder is hier nu een theaterfestival waar we naartoe zijn geweest. Een stuk was een soort Assepoester, maar dan een aangepaste versie vanuit een indianenstam. (met echte indianen! :-) First nations noemen ze die hier) Dat was op Granville eiland, een schiereiland waar ze oude industrieloodsen enzo hebben omgebouwd tot theaters, galeries en restaurants. Het geheel lijkt een beetje een mediterrane havenstad.

Afgelopen week was ook onze eerste werkweek. Op mijn eerste dag waren de meeste collega's op een congres, dus had ik dus tijd zat om allerlei papierwerk af te handelen. De dag daarna gaf ik een presentatie tijdens het IFEH-congres over wat ik tot voor kort bij het RIVM deed. Na afloop kwamen er allemaal mensen naar me toe om te zeggen dat ze het zo leuk hadden gevonden. Na alle praatjes was er een rondvaart langs de haven, met uitzicht op de hoge flatgebouwen langs het water.



Voor zover we daar nu al iets van kunnen zeggen, hebben we leuke collega's. Tristan zit op de kamer met een Russische Amerikaan en ik heb mijn eigen kantoortje, zonder raam. Mijn werk zit boven een winkelcentrum, is dat even handig! :-) We fietsen allebei naar ons werk, ongeveer 20-30 minuten fietsen, afhankelijk van of het bergop of bergaf is. Het is hier wel prima te fietsen, en sommige straten zijn speciaal voor fietsers. Aparte fietspaden hebben ze niet echt, behalve op de grotere wegen, zoals de bruggen naar downtown. Soms is de rechterbaan van een bredere straat ook gereserveerd voor fietsers, maar die doet meestal tevens dienst als busbaan. Het gekke is dat je in diezelfde strook ook nog mag parkeren.

Kortom, hier alles goed. We hopen dat het met iedereen in Nederland ook goed gaat. Het is leuk om jullie mailtjes en berichtjes te lezen, dank daarvoor!

Bye now!

zondag 5 september 2010

settling in

Het begint een beetje te wennen hier. Maar da's natuurlijk makkelijk gezegd, want we hebben nu nog vakantie. Vorig weekend stonden de botanische tuinen van UBC op het programma, waar we een rondleiding kregen over de loopbruggen tussen de bomen.

Verder hebben we allebei een fiets gekocht. Het viel niet mee om een redelijke tweedehands fiets te vinden die niet een racefiets of mountainbike was, maar het is gelukt! We hebben nu ieder een 'gewone' fiets met een heel breed stuur, net als bij een motorfiets. En de mijne heeft een schattig mandje voorop voor de boodschappen. Maar als je hier een fiets koopt, ben je niet zomaar klaar. Er zit dan namelijk nog geen bel, licht of slot op. En je moet er een helm bij kopen, dat is hier verplicht. De fietsendiefstal schijnt hier heel hoog te zijn, maar dat is waarschijnlijk omdat Canadezen hun fiets niet op slot zetten... Toen ik bij de slotenwinkel vertelde dat je in Nederland eigenlijk twee sloten moet hebben, en dat er altijd al eentje op de fiets zit, keken ze me heel verbaasd aan.
We zijn allebei inmiddels op de fiets naar ons werk geweest om afspraken te maken over hoe laat we moeten beginnen en toegangspasjes enzo. Mijn werk zit boven een winkelcentrum, is dat even handig!
Er valt hier over de meeste straten prima te fietsen, en sommige straten zijn fietsstraat, dus dan weten automobilisten dat ze fietsers kunnen verwachten. Wel lastig is dat als je net een lekker vaartje hebt (heuvelaf), je bij ieder kruispunt moet stoppen als je een stopstreep hebt. (Heuvelop is trouwens nog erger, dan kom je bijna niet meer op gang) Behalve als de zijstraat stopborden heeft en jij niet. Dan heb je voorrang. Het verwarrende is dat het per kruispunt verschilt of je voorrang hebt. In theorie weten we de regels, want we hebben donderdag ons theorie-examen voor ons autorijbewijs gehaald :-) Alvast goed oefenen op de fiets dus, want daarvoor gelden dezelfde regels. 28 en 29 oktober moeten we afrijden, en we moeten dan zelf voor een auto zorgen.

In huis voelen we ons steeds meer thuis. Deze week hebben we bij good old Ikea nog wat stoelen enzo gekocht. Dan kunnen we mooi vanaf de eettafel genieten van het uitzicht uit ons woonkamerraam:

En we genieten van alle grote dingen hier, zoals de pizza en de enorme pot pindakaas, die Tristan in Nederland echt nooit eet :-)




Vandaag hebben we gewandeld met een wandelclub en waarschijnlijk worden we daar wel lid van. In de winter gaan ze ook met van die tennisrackets lopen (snowshoeing), en dat lijkt ons wel wat. De wandeling van vandaag was ook heel mooi, maar het weer was ietsje minder.

Bovenaan Hollyburn Mountain

Onderweg kwamen we mensen tegen die een beer hadden gezien, dus de mensen vooraan onze groep riepen af en toe wat om de beren te laten weten dat we eraan kwamen. Ook als iemand geritsel in de struiken hoorde, begonnen meerdere mensen te roepen. Maar gelukkig (?) hebben we niets meer gezien.
Na de wandeling werd het natuurlijk beter weer, en degene die ons een lift gaf, liet ons nog even een uitzichtpunt zien. Het was niet zo helder, maar genoeg om Vancouver in de diepte te zien liggen.


Hij liet ons ook de Olympische skipistes van Cypress Mountain zien: een half uur rijden vanaf downtown kan je in de winter skien!

Het weer is hier trouwens tot nu toe prima. We hadden een dag waarop het de hele dag keihard geregend heeft, maar verder is het lekker zonnig en aangenaam warm.
Dinsdag beginnen we allebei met werken. Maandag is Labour Day en dus een vrije dag. Woensdag heeft Tristan een seminar en ik een workshop waar ik een praatje moet houden.
Daarover, en over meer, volgende keer meer.

maandag 30 augustus 2010

papierwerk

Alle zintuigen staan op scherp. Alles ruikt anders, voelt anders. Zelfs de regen is anders. De eerste dag was er een hoop te regelen, zoals een bankrekening en een sofinummer en een mobiel nummer. Maar hoe vind je een telefoonwinkel als je niet eens weet hoe de plaatselijke maatschappijen heten? En als je er dan een gevonden hebt, hoe leg je dan uit wat je moet hebben? Mobiel bellen noemen ze wireless services. Pre-paid heet hier net wat anders (month to month), en zelfs dan werkt het net een beetje anders. Er is een enorm prijsverschil tussen lokaal bellen (Vancouver en voorsteden) en verder weg, je betaalt ook voor gebeld worden, en een voicemail en zien wie er belt zit in een los bij te kopen abonnement.
Voor een bankrekening zijn we de dichtstbijzijnde bank binnen gestapt. Je kunt allerlei verschillende rekeningen openen, en je betaalt afhankelijk van hoe vaak je denkt te pinnen. Daarbij spaar je dan wel met iedere pinbetaling voor filmpunten, dus aan het eind van deze 2 jaar kunnen we een keer gratis naar de bioscoop :-) Ze hebben ook 100 verschillende creditcards, waarbij je filmpunten, korting op benzine, airmiles of knuffelbeesten krijgt, maar wij kunnen, met onze tijdelijke werkvergunning, niet zo makkelijk een creditcard krijgen. Gelukkig heeft ieder zichzelf respecterende winkel zelf ook een creditcardfirma, die geen vragen stelt en waar je altijd een creditcard kunt krijgen. Hm, hoe was de crisis ook alweer onstaan?
Het sofinummer aanvragen ging heel soepel, maar daarvan wisten we hoe we dat moesten doen. Ook de informatie over een rijbewijs was vrij eenvoudig: theorie- en rijexamen doen. Met ons Nederlandse rijbewijs mogen we maar 3 maanden rondrijden. Een Canadees rijbewijs is sowieso wel handig, omdat het een officieel ID-bewijs is, en dat is weer handig voor allerlei officiele instanties. We kregen meteen een theorieboekje mee, maar dat ziet er goed te doen uit. Er staat bv ook in dat het gaspedaal rechts zit en dat je je knipperlicht aan moet zetten als je afslaat. Maar er zijn ook nieuwe dingen, zoals wat je moet doen als er opeens een eland op de weg staat :-) Wel apart is dat je voor je rijexamen zelf een auto moet meenemen, maar dat mag waarschijnlijk ook een huurauto zijn.

Oftewel, het is heel erg leuk om te zien hoe heel veel dingen hier anders zijn dan in Nederland en zelfs de EU. Als toerist zie je die niet, en vraag je je nooit af hoe alles hier geregeld is. Maar tot nu toe verloopt het soepel en hebben we de belangrijkste dingen wel gehad.

Tot de volgende keer!

donderdag 26 augustus 2010

Vanaf de overkant

Na een rustige vlucht kwamen we aan in Vancouver. Op het vliegveld stond een vrouw met een bordje de weg te wijzen voor immigranten. Ja, we zijn nu officieel allochtoon. Na 20 minuten wachten en een kwartiertje vragen beantwoorden van een beambte in kogelvrij vest (!) over wat we hier gingen doen, kregen we onze werkvergunning in ons paspoort geniet en een uurtje na de landing stonden we buiten.
We herkenden het huis van de foto's, alleen is de straat smaller dan hij leek. Het is een rustige straat met veel bomen en voortuinen, maar niet met Nederlands gemillimeterde gazonnetjes. Het huis is een eeuw oud en helemaal van hout, inclusief authentieke houten kraakvloeren. Met het binnenmilieu zit het hier wel goed, want het is hier voor geen meter geisoleerd en het heeft enkel glas. We hebben maar 1 elektrisch kacheltje zien staan, dus we zijn benieuwd naar de winter... :) Gisteravond was het heerlijk zomerweer, en hebben we met een glaasje bier en wijn op ons terras gezeten, met uitzicht op de tuinen en houten huizen aan de achterkant. Drank is hier heel duur: de goedkoopste wijn is 10 dollar (ca. 7,50 euro), en die komt gewoon uit de omgeving. Geimporteerde wijn is algauw 30 dollar en meer.
We hebben ook nog even kennisgemaakt met de onderburen op de begane grond en de eerste verdieping. Er schijnen hier wasberen te zitten die regelmatig over het dak en het balkon rennen. Voor het wildlife hoef je dus niet eens de deur uit.
Vanuit de woonkamer zien we de bergen en skipistes van Noord-Vancouver. Ja, wij zitten hier voorlopig goed!
Tristan heeft nu een introductiedag op UBC, dus ik ben vandaag aan het uitpakken en opruimen en ga straks eens op zoek naar de supermarkt en een sim-kaart. We hebben nu natuurlijk helemaal geen eten en ook niet zoveel van de andere kleine dingen die het leven zo makkelijk maken. Wc-papier bijvoorbeeld...
tot de volgende keer dus. Foto's volgen binnenkort.

dinsdag 24 augustus 2010

Hora est

Het uur is daar... Dit klonk afgelopen maandag om precies 13:30 aan het eind van een uurtje zweten. Maar, het is gelukt! Ik mag mezelf voortaan aanspreken met Doctor :) maar jullie mogen me gewoon Tristan blijven noemen hoor.
Nu is het alweer woensdag, en alweer is het uur daar. De laatste paar uurtjes in Nederland zijn aangebroken. Nog even de allerlaatste dingen schoonmaken en dan gaan we richting schiphol.
De volgende post is vanuit Vancouver!

zondag 15 augustus 2010

Tot-over-2-jaar-feest

Brak en met de gedachte 'gadver-ik-stink-nog-steeds-naar-kampvuur' worden we wakker op de Orion. De sporen van het feest zijn nog duidelijk zichtbaar. Lege flessen wijn op het aanrecht, verbrande tennisballen in het gras, halfontdooide hamburgers in de koelkast en een bar vol cadeaus.

Nu pas komen we eraan toe alles nog eens goed op ons in te laten werken. Met een grote glimlach hebben we het filmpje gekeken van het feest. We hebben genoten van jullie wensen, ontboezemingen, verhalen en andere (on)zin waarvan jullie het nodig vonden die tegen de camera te verkondigen. De film geeft een uitstekende indruk van de geweldige dag die we beleefd hebben.
Vele van de grappige en ontroerende cadeaus gaan mee naar Vancouver, van Delftsblauwe pannenlappen tot een kookboek voor outdoor cooking. Andere bijdragen, van drop tot rosébier (om het af te leren), zullen we deze week nog moeten verwerken.

We hebben fantastische dag/avond/nacht gehad, en nu gaan we opeens echt bijna weg. Bedankt iedereen!

zondag 25 juli 2010