Een dag uit het leven van...

Op veler verzoek: wat doen wij nou zoal de hele dag? Hoe zijn de collega's, hoe bevalt het werken? Gaan we overal op de fiets naartoe? Zijn we al gewend? Missen we Nederland?
We hadden er inderdaad niet bij stilgestaan dat we dat nog niet op de blog gezet hadden :-)

Om 7:15u gaat de wekker, en tussen 7:16u (Tristan) en 7:30u (Erna) staan we op. Tristan smeert dan heel lief mijn broodjes voor de lunch en doucht. Ons ontbijt bestaat uit cornflakes met versgemalen (!) koffie. Tussen 8:00u en 8:15u gaan we de deur uit, Tristan naar het westen en ik naar het oosten. Ik fiets een hele tijd rechtdoor over 10th avenue, een van de straten die speciaal bestemd zijn voor fietsers. En ik ben niet de enige, maar wel een van de weinigen met gewone kleren aan: de meeste fietsers dragen sportkleren. Vaak hebben ze ook nog spiegels op hun helm of aan hun stuur, en hebben ze hun hele fiets volgeplakt met fluorescerende stickers.
Mijn weg voert langs gekleurde houten huizen met tuinen en veranda's. De straten lijken allemaal op elkaar, want ze hebben allemaal dezelfde soort huizen en veel bomen. En dat gaat dan 70 blokken zo door in alle richtingen... Soms bestaat de bebouwing uit een parkeergarage, en soms uit een school met een enorm sportveld ernaast. Alles is heel ruim opgezet. In downtown is het minder groen en is vrijwel alles hoogbouw, maar daar komen we niet zo vaak. We hebben alle voorzieningen om de hoek op Broadway. Downtown is trouwens wel heel leuk en levendig en mooi. De vancouverites zijn trots op hun skyline, en er is zelfs over nagedacht welke gebouwen hoe hoog mogen worden om de skyline met de bergen op de achtergrond zo mooi mogelijk te maken.

Op mijn werk aangekomen loop ik mijn eigen kantoortje binnen (heel klein en zonder raam naar buiten, maar beter dan een cubicle). Meestal maak ik even een praatje met Sylvia, mijn Amerikaanse buurvrouw die tegelijk met mij begonnen is en een paar jaar in Amsterdam gewoond heeft en ook Nederlands spreekt. Al mijn collega's zijn vrouw, behalve mijn baas. Meestal zit iedereen de hele dag in z'n eigen kantoortje, en eet iedereen achter het bureau. Maar ik heb een paar mensen zover gekregen samen te lunchen in de vergaderkamer of buiten op een grasveldje als het mooi weer is. Sommige mensen nemen hun eigen lunch mee (vaak kliekjes van de vorige avond) en sommigen halen beneden in het winkelcentrum iets: sushi, mexicaans, chinees, subway, supermarkt... Hun koffie halen ze ook buiten de deur, maar Starbucks is een soort McDonald's onder de koffieketens: mijden dus.

Mijn team bestaat uit ongeveer 15 mensen, maar iedereen werkt vooral aan z'n eigen projecten. Er zijn heel weinig overleggen: eens per maand met het team en eens per maand met de milieu-afdeling van het Centre for Disease Control, waar we organisatorisch onder vallen.
De relatie met collega's is heel informeel, eigenlijk net als in Nederland. Mijn baas is ook heel aardig en neemt de tijd als je even wilt overleggen. De collega's kwamen ook op mijn verjaardag, en vorige week met Thanksgiving waren we uitgenodigd voor het eten (echte gevulde kalkoen!), dus ze doen ook wel dingen samen.
Mijn werk verschilt eigenlijk niet veel van wat ik in Nederland deed, alleen ben ik nu meer bezig met de inhoud en dat bevalt goed! Ik maak o.a. kennisdocumenten: in normale taal samengevatte wetenschappelijke studies, bedoeld voor lokale gezondheidsprofessionals. Erg leuk om van alles te lezen en daar de relevante dingen uit te plukken! Verder werk ik aan gezonde leefomgeving, waar ik in Nederland het afgelopen jaar ook aan werkte, en het is leuk om te zien dat hier vergelijkbare dingen spelen als in Nederland.
Ik werk officieel 37,5 uur per week, soms iets meer zodat ik een keer een dagje vrij kan nemen. Van alle niet-Canadezen hoor ik dat Canadezen heel lui zijn, maar ik ben er nog niet helemaal over uit of dat waar is. De arbeidsomgeving is hier ook okee: ze hebben bv. fitnessprogramma's en stoelmassage in het gebouw.
Wel interessant is dat heel veel richtlijnen en procedures (en bureaucratie!) nog uitgevonden moeten worden. Ze zijn bijvoorbeeld nog aan het zoeken naar wat de organisatie uit wil stralen en hoe ze dingen aan moeten pakken. Wat ook weer als nadeel weet dat soms niemand weet hoe iets moet.

Voor mijn werk begin ik deze week aan een cursus 'indigenous cultural competency', oftewel een soort training interculturele communicatie, speciaal gericht op communicatie met de First Nations (de oorspronkelijke indiaanse bevolking). Dat is een bijzondere sociale groep omdat ze vaak gediscrimineerd worden, meer gezondheidsachterstanden hebben, minder toegang hebben tot gezondheidszorg en in sommige gevallen andere culturele opvattingen hebben over gezondheid. Nu heb ik in de praktijk geen direct contact met de First Nations, maar het lijkt me een interessant onderwerp dat altijd nog wel van pas kan komen.
Verder volg ik nu op maandagavond een cursus Frans op kosten van de zaak :-). Omdat ik officieel bij de rijksoverheid werk, wordt het gestimuleerd naast Engels ook Frans te kunnen spreken.

Tristan werkt op de campus van UBC. Hij deelt een kamer met een Russische Amerikaan die ook net begonnen is. Hun prof is een Nederlander en verder zijn er veel Chinezen. Tristans werk is een soort vervolg op wat hij tijdens zijn promotie deed.

Dus ja, we wennen snel. Het lastigste is nog wel dat je hier niet weet hoe alles werkt. Dat zijn soms de simpelste dingen, zoals hoe laat de brievenbus gelicht wordt en welke postzegel je moet gebruiken, maar ook lastiger zaken zoals hoe het zit met ziektekostenverzekeringen en een rijbewijs halen. Maar volgens mij hebben we het meeste nu wel geregeld.

Missen we Nederland? Het is nog te vroeg om daar een echt antwoord op te geven, maar nee, nog niet echt (sorry!). Er zijn veel dingen die we hier niet hebben (voetgangersgebieden, smalle/bochtige straten, mijn konijntjes, straks Sinterklaas), maar die worden gecompenseerd door andere dingen. En natuurlijk kennen we hier nog niet zoveel mensen. Dat komt vast allemaal vanzelf in orde.

tot de volgende keer!