Skiën, maar dan anders

Deze week begin ik mijn vrijwilligerswerk als skilerares aan gehandicapten. Hoe ik daar opeens bij kom? Ik liep al een tijdje rond met het idee vrijwilligerswerk te doen, geïnspireerd door wat ik hier om me heen zie. Hele organisaties draaien op vrijwilligers, en het leek me leuk om daar ook aan bij te dragen. En noem het sentimenteel, maar ik wilde ook wat terug doen voor Canada. Los daarvan leek het me leuk om skiles te geven. Toen ik er afgelopen najaar achter kwam dat die twee te verenigen waren, heb ik me meteen ingeschreven als vrijwilliger bij Vancouver Adaptive Snow Sports (VASS).
Vorig en dit weekend heb ik een training gevolgd en leren werken met aangepaste skiuitrusting. We hebben een hoop geleerd over verschillende handicaps, zowel geestelijk als lichamelijk. We moesten bijvoorbeeld blind skiën en bochten maken op aanwijzing van een mede-instructeur. Doodeng. Ook hebben we leren skien met krukken met kleine ski-tjes onderaan, op 1 of op 2 ski's. Op 2 ski's met krukken is bijvoorbeeld voor mensen die niet veel kracht in hun benen hebben. Eigenlijk moet je dan skiën met je armen en je bovenlijf. Je begint een bocht met je hoofd, gevolgd door je schouders en dan je heupen. Je benen en je ski's glijden dan vanzelf mee. Precies andersom als je bij 'gewoon' skiën zou doen, waar je begint met je voeten draaien. Een hele uitdaging, waardoor je extra waardering krijgt voor het feit dat je twee gezonde benen hebt. En dat ik ooit heb leren skiën. Op één ski met twee krukken is voor mensen die maar één been hebben. Dat is makkelijker dan skiën op je armen, want je kunt in elk geval nog doen wat je normaal ook doet, zoals je gewicht gebruiken. We hebben ook even in een zitski gezeten en er een paar bochtjes mee geoefend.
Ik geef op woensdagavond les aan 1 leerling, samen met een andere instructeur die al ervaring heeft bij VASS. Het programma loopt 6 weken en je geeft steeds les aan dezelfde leerling. Veel mensen met een handicap kunnen niet in de reguliere skilessen omdat ze extra aandacht en/of aangepast materiaal nodig hebben. Er zijn bijvoorbeeld ook veel autisten. Dus vandaar de twee instructeurs op één leerling. Vooral het zitskiën schijnt een enorm bevrijdende ervaring te zijn voor mensen die normaal gesproken aan een rolstoel gekluisterd zijn. Maar ook voor andere leerlingen kan je enorm veel betekenen en ze vooruit zien gaan. Neem dus altijd zakdoekjes mee voor de schijnbaar onvermijdelijke Kleenexmomenten.

Foto's Hawai'i

Klik op de foto voor het hele album.

Eindelijk was het dan tijd voor onze kerstvakantie. Voor de verandering niet in de kou en regen, maar op het paradijselijke Hawai'i. We vlogen eerst naar Honolulu op het eiland O'ahu. We hadden een hotel aan het strand in Waikiki, het meest toeristische deel, vergelijkbaar met de Spaanse costa's.
Op onze eerste avond konden we al genieten van de plaatselijke cocktail, de maitai. We zaten in de kroeg van ons hotel, maar die hele ruimte had geen ramen: het was gewoon open naar buiten toe. De meeste hotellobby's hebben ook geen deur, dus je wandelt zo de lobby binnen. Het is immers altijd mooi weer.
In de buurt van Honolulu ligt Pearl Harbour, de legerbasis die in December 1941 werd platgebombardeerd door de Japanners. Veel geschiedenis waar we nauwelijks iets vanaf wisten, over waarom Japan de VS aanviel (en toen was Hawai'i nog niet eens een Amerikaanse staat): oliebelangen en het veiligstellen van Europese kolonies in China. De vader van onze gids had eigenlijk in Pearl Harbour moeten zijn op het moment van de aanval, maar was de vorige avond stiekem naar een concert in Honolulu gegaan en nog niet teruggekomen. Uit schuldgevoel is hij zijn hele leven blijven dienen in het Amerikaanse leger.
Het wrak van de USS Arizona ligt nog steeds op zijn oorspronkelijke plek en er is nu een monument overheen gebouwd dat je met een bootje kon bezoeken. Alle lichamen van de 1200 opvarenden zitten nog in het schip. Bizar idee, want je kunt het schip net onder de oppervlakte zien liggen.

's Middags was het tijd voor een andere Hawaiaanse bezigheid: surfen! Na eerst even droogoefenen met opstaan, gingen we het blauwgroene water op. De instructeurs helpen je een golf te nemen, geven je een zetje en dan moet je opstaan. De eerste keer ben ik (Erna) lekker op mijn buik op die plank blijven liggen. De tweede keer spoelde een golf me genadeloos van de plank af toen ik probeerde op te staan: het ene moment zit je op je surfplank, het volgende zit je onder water te kijken waar je surfplank gebleven is, en je hebt geen idee wat er daartussen gebeurd is. Maar als het dan de derde keer lukt om, weliswaar wankel, bijna helemaal tot aan het strand over het water te scheren, is het magisch. Wel enorm vermoeiend om daarna helemaal weer terug te peddelen met je handen.

Na drie dagen Waikiki vlogen we op eerste Kerstdag naar Maui. Op het vliegveld haalden we eerst onze huurauto op. Het was een enorm gevaarte, ondanks dat het een economy class was. Het resort waar we verbleven was een half uurtje rijden.
Helaas was er geen bar waar we meteen een Mai-tai konden bestellen, maar een ABC store is nooit verweg op Hawaii (er zijn er meer dan Starbucks in Seattle!). De volgende ochtend moesten we vroeg uit de veren om te gaan snorkelen. Op de boot kregen we flippers en een duikbril met snorkel uitgedeeld. Na een half uurtje varen kwamen we aan bij de Molokinikrater, waarvan alleen een deel van de rand boven water uitsteekt. Er lagen nog zeker vijf andere boten, dus het water krioelde niet alleen van de vissen maar ook van de toeristen. Na de frisse duik werd er BBQ-lunch geserveerd. We gingen op weg naar turtle-town waar we, zoals de naam deed vermoeden, een aantal zeeschilpadden konden bewonderen. Wat een indrukwekkende beesten! Sommige bleven op de bodem onder je zitten, andere zwommen je rustig voorbij als je geluk had. Onderweg waren er ook nog een aantal bultrugwalvissen te zien, die in de Hawaiiaanse wateren overwinteren om hun kalveren te baren.
Die avond nuttigden we ons kerstmaal in een chique restaurant aan het strand.
Dinsdag gingen we naar Lahaina; een oud walvisvaardersdorpje met een banyanboom ter grootte van een heel city block. Die avond stond een Luau op het programma. Er was `traditioneel' Polynesisch eten en er werd natuurlijk Hula gedanst. De volgende dag reden we naar Hana. De weg ernaartoe is smal en bochtig, en naar verluid verkopen ze t-shirts waarop staat `I survived the road to Hana'. Hana zelf is een klein slaperig dorpje, maar onderweg zijn er mooie watervallen en stukken jungle te zien. Op aanraden van de taxichauffeur die ons eerder naar het restaurant had gebracht, namen we niet dezelfde weg terug, maar reden door via een zo mogelijk nog smaller en bochtigere weg. Het was zeker de moeite waard vanwege het prachtige uitzicht en het gebrek aan toeristen. Deze zuidkant van het rondje vulkaan was veel droger.
De laatste dag brachten we een bezoek aan een `recent' (200 jaar geleden) uitgebarste vulkaan. Nog even uitpuffen op het strand, en toen moesten we alweer naar het vliegveld. Als afscheid van Hawai'i en om de 4 tussenliggende uren te doden, dronken we nog een paar laatste cocktails.
De vlucht was erg turbulent, en voor onze aansluitende vlucht van LA naar Seattle bleken we geen reservering te hebben; dat was Delta Airlines even vergeten. We waren moe en wilden alleen nog maar naar huis en werden op de stand-bylijst gezet. Gelukkig konden we mee omdat een aantal mensen niet waren komen opdagen.
Het laatste wat ons te doen stond was terugrijden naar Vancouver. De Canadese douane was wat minder gedoe dan de Amerikaanse op de heenweg, maar we werden alsnog stevig aan de tand gevoeld. Waar hadden we onze auto wel niet geparkeerd? En waarom hadden we de auto-sleutels niet de hele tijd in ons bezit? Misschien omdat het valet-parking was bij het vliegveld?

Nu zitten we weer in het koude Vancouver en kijken terug op een lekkere warme zonvakantie en we verheugen ons al op het volgende ski-uitje.

Tristan en Erna