Skiën, maar dan anders

Deze week begin ik mijn vrijwilligerswerk als skilerares aan gehandicapten. Hoe ik daar opeens bij kom? Ik liep al een tijdje rond met het idee vrijwilligerswerk te doen, geïnspireerd door wat ik hier om me heen zie. Hele organisaties draaien op vrijwilligers, en het leek me leuk om daar ook aan bij te dragen. En noem het sentimenteel, maar ik wilde ook wat terug doen voor Canada. Los daarvan leek het me leuk om skiles te geven. Toen ik er afgelopen najaar achter kwam dat die twee te verenigen waren, heb ik me meteen ingeschreven als vrijwilliger bij Vancouver Adaptive Snow Sports (VASS).
Vorig en dit weekend heb ik een training gevolgd en leren werken met aangepaste skiuitrusting. We hebben een hoop geleerd over verschillende handicaps, zowel geestelijk als lichamelijk. We moesten bijvoorbeeld blind skiën en bochten maken op aanwijzing van een mede-instructeur. Doodeng. Ook hebben we leren skien met krukken met kleine ski-tjes onderaan, op 1 of op 2 ski's. Op 2 ski's met krukken is bijvoorbeeld voor mensen die niet veel kracht in hun benen hebben. Eigenlijk moet je dan skiën met je armen en je bovenlijf. Je begint een bocht met je hoofd, gevolgd door je schouders en dan je heupen. Je benen en je ski's glijden dan vanzelf mee. Precies andersom als je bij 'gewoon' skiën zou doen, waar je begint met je voeten draaien. Een hele uitdaging, waardoor je extra waardering krijgt voor het feit dat je twee gezonde benen hebt. En dat ik ooit heb leren skiën. Op één ski met twee krukken is voor mensen die maar één been hebben. Dat is makkelijker dan skiën op je armen, want je kunt in elk geval nog doen wat je normaal ook doet, zoals je gewicht gebruiken. We hebben ook even in een zitski gezeten en er een paar bochtjes mee geoefend.
Ik geef op woensdagavond les aan 1 leerling, samen met een andere instructeur die al ervaring heeft bij VASS. Het programma loopt 6 weken en je geeft steeds les aan dezelfde leerling. Veel mensen met een handicap kunnen niet in de reguliere skilessen omdat ze extra aandacht en/of aangepast materiaal nodig hebben. Er zijn bijvoorbeeld ook veel autisten. Dus vandaar de twee instructeurs op één leerling. Vooral het zitskiën schijnt een enorm bevrijdende ervaring te zijn voor mensen die normaal gesproken aan een rolstoel gekluisterd zijn. Maar ook voor andere leerlingen kan je enorm veel betekenen en ze vooruit zien gaan. Neem dus altijd zakdoekjes mee voor de schijnbaar onvermijdelijke Kleenexmomenten.