De skigebieden zijn open. Het is altijd een strijd om de eer welk skigebied als eerste open gaat. De officiele openingsdag is het eerste weekend van december, maar als er sneeuw ligt, gaan ze eerder open. Dit jaar had Cypress de primeur. Min of meer in het geheim hebben ze een hoop sneeuw gemaakt, zodat 2 weken geleden de eerste lift open kon. Vol trots meldden ze op hun website dat ze als enige skigebied in BC open waren. De andere skigebieden haddn het nakijken. Doen we het niet voor. Voor natuurlijke sneeuw wil ik best een paar keer natregenen hier in Vancouver. Inmiddels is dat ook gebeurd en dus zijn ook Grouse, Seymour en Whistler open. Over 2 weken gaan we een weekend naar Whistler. En misschien volgende week al een dagje naar Cypress. We hebben tenslotte al 7 maanden niet geskiet! :-)
Ik ben me al aan het voorbereiden door eindelijk lid te worden van de sportschool. Ik heb er zelfs een personal trainer bij genomen om een beetje op gang te komen. Ze is wel erg fanatiek en wil dat ik vitaminepillen ga slikken en eiwitpreparaten neem. Daar begin ik niet aan, hoor!
Een ander mooi moment twee weken geleden, was toen de bank me een brief stuurde dat ze mijn creditcardlimiet wilden ophogen naar een fatsoenlijk bedrag waar je ook iets mee kunt kopen. Ik had namelijk naar tevredenheid van de afdeling creditcards mijn uitgaven beheerd. Als buitenlander is het over het algemeen heel moeilijk om een creditcard te krijgen, omdat je geen kredietgeschiedenis hebt, en je er dus in theorie met een creditcardschuld vandoor kunt gaan. Het enige wat ze je dan willen geven, is een creditcard met een borg. Nu ik heb laten zien dat ik graag met dat stukje plastic betaal en blijkbaar niet vluchtgevaarlijk ben, ben ik iemand. Iemand met een kredietgeschiedenis. Hoera!
Bij Tristan op UBC is nu een Nederlandse aio op bezoek die hij nog kende uit zijn Delfttijd. Ik ben tegenwoordig ook iedere dinsdagavond op UBC te vinden, want ik doe daar een schrijfcursus. Het is heel erg leuk en leerzaam, en ik leer ook eindelijk wat mensen kennen. In het begin was iedereen heel stil, het duurt altijd even voor de Canadezen loskomen, maar nu is het heel gezellig. A.s. dinsdag is de laatste les alweer, helaas.
Dit weekend zijn we naar Victoria (op Vancouver Island) geweest. Tristan had mij voor m'n verjaardag een ritje per watervliegtuig cadeau gedaan. De hele afgelopen week was het slecht weer, en net gisteren was het stralend helder (en koud!) weer. Prima vliegweer! Zo'n vliegtuigje is net een krappe kermisattractie, waar je met z'n twaalven in een doosje gepropt zit. Het gangpad is nog geen 30cm breed en je kunt niet rechtop staan. Er is geen wc en de bagage ligt achterin, achter zo'n net dat je op tv altijd in militaire vliegtuigen ziet. Het is ruim een half uur vliegen naar Victoria, beduidend sneller dan de boot (uur rijden, 45 min van tevoren aanwezig zijn, 1,5 uur varen, nog een half uur rijden) en het uitzicht is zo mogelijk nog mooier. Omdat een watervliegtuig niet zo hoog vliegt, kan je de Golfeilanden prachtig zien liggen. De bergen hadden al een laagje sneeuw, schitterend!
In Victoria had Tristan als verrassing een penthouse geboekt op de 17e verdieping met uitzicht over de haven van Victoria. Het hoogtepunt van een andere aard was de high tea in het sjiekste hotel van BC: The Empress. Denk: parketvloeren, glas-in-loodramen en veel goud- en zilverwerk. En de lekkerste gebakjes die we ooit geproefd hadden.
Zie voor de foto's van het weekend: https://picasaweb.google.com/114218318375062334031/Victoria?authkey=Gv1sRgCP-78cu6gKrzIA#
zondag 20 november 2011
donderdag 3 november 2011
Halloween
Nauwelijks hoorbaar wordt er op de deur geklopt. Ik doe open en voor me staat een jongetje van amper twee in een Teigetjepak. "Roarrr" zegt ie, gevolgd door een zacht "trick or treat!" Zijn vader, met een harig masker, staat een eindje achter hem. Ik zeg tegen het jongetje dat ie me wel erg liet schrikken met zijn tijgerpak en vraag of hij een lollie lust. Een beetje onzeker vist hij een Chupachups uit z'n emmertje en zegt dat hij er al een heeft... Ik weet dat die van Lincoln komt, die de oudere kinderen de stuipen op het lijf probeert te jagen met zijn groene masker waar een peuk uit hangt. Pa grijpt in en zegt dat hij nog een lollie mag hebben van die aardige mevrouw.
Maandag 31 oktober, Halloween. Behalve Teigetje kwamen er ook nog prinsessen, magere heinen, konijntjes, heksen en blauwe pruiken langs. Ik had op het laatste moment een zak lollies in huis gehaald voor als er kinderen langs zouden komen. Vorig jaar woonden we boven, met de ingang aan de achterkant, nu hebben we een ingang aan de zijkant op de begane grond, dus meer kans op kinderen. Die lollies kwamen wel van pas, ik heb wel ongeveer 20 kinderen aan de deur gehad. Ik wist niet precies hoe dat nou precies moest, dat trick-or-treaten, dus ik riep per sms hulp in van Doreen. De kinderen kloppen aan en roepen "trick or treat". Je wordt vervolgens geacht ze iets lekkers te geven, al schijn je ze officieel ook om een 'trick' te kunnen vragen. Hoe dat precies zit, snap ik nog steeds niet helemaal, want die kinderen bleken helemaal geen tricks te willen doen. Vandaar dat dat prinsesje me zo gek aankeek.
Om te laten zien dat kinderen welkom zijn, zet je iets Halloween-igs in je tuin of voor je deur, meestal een (uiteraard zelf uitgeholde) pompoen. Veel mensen hangen nepspinnenwebben in hun struiken en de echte enthousiastelingen hangen complete spoken met kettingen in de bomen. Daar was ik natuurlijk allemaal niet op voorbereid, maar gelukkig had ik wel een neppompoen met een lichtje erin.
Zelf heb ik ook nog Halloween gevierd. Zonder Tristan, want die zat voor zijn werk in Parijs en Londen. Op zaterdagmiddag ging ik met een collega naar de Parade of the Lost Souls, een wandeling door straten en steegjes, waar de bewoners hun huizen versierd hadden. Verder waren er stukken dans, muziek, theather, beelden en steltlopers. Halverwege kwam ik erachter dat ik mijn huissleutels vergeten was en mezelf had buitengesloten. Gelukkig kon de huisbewaarder de reservesleutels komen langsbrengen.
Lincoln en Doreen gingen met wat vrienden naar een Halloweenfeestje en vroegen of ik meeging. Ik was al in mijn piratenoutfit die ik nog had van een congresavond een tijdje geleden, dus ik besloot mee te gaan. Sommige mensen hadden erg hun best gedaan op hun kostuums, met gescheurde en bebloede t-shirts en enge maskers.
Verder is het een bijzonder mooie herfst voor west-Canadese begrippen: veel zon, maar koud voor de tijd van het jaar (dwz 7 graden ipv 11). Beter dan alle regen die we vorig jaar hadden. De bomen zijn al een paar weken in herfstblad. Geel, rood, bruin, oranje, en dat tegen een blauwe lucht en besneeuwde bergtoppen. Over een paar weken begint het skiseizoen weer. Ze verwachten opnieuw een la Nina-winter, die doorgaans een hoop sneeuw brengt. Laat maar komen!
Maandag 31 oktober, Halloween. Behalve Teigetje kwamen er ook nog prinsessen, magere heinen, konijntjes, heksen en blauwe pruiken langs. Ik had op het laatste moment een zak lollies in huis gehaald voor als er kinderen langs zouden komen. Vorig jaar woonden we boven, met de ingang aan de achterkant, nu hebben we een ingang aan de zijkant op de begane grond, dus meer kans op kinderen. Die lollies kwamen wel van pas, ik heb wel ongeveer 20 kinderen aan de deur gehad. Ik wist niet precies hoe dat nou precies moest, dat trick-or-treaten, dus ik riep per sms hulp in van Doreen. De kinderen kloppen aan en roepen "trick or treat". Je wordt vervolgens geacht ze iets lekkers te geven, al schijn je ze officieel ook om een 'trick' te kunnen vragen. Hoe dat precies zit, snap ik nog steeds niet helemaal, want die kinderen bleken helemaal geen tricks te willen doen. Vandaar dat dat prinsesje me zo gek aankeek.
Om te laten zien dat kinderen welkom zijn, zet je iets Halloween-igs in je tuin of voor je deur, meestal een (uiteraard zelf uitgeholde) pompoen. Veel mensen hangen nepspinnenwebben in hun struiken en de echte enthousiastelingen hangen complete spoken met kettingen in de bomen. Daar was ik natuurlijk allemaal niet op voorbereid, maar gelukkig had ik wel een neppompoen met een lichtje erin.
Zelf heb ik ook nog Halloween gevierd. Zonder Tristan, want die zat voor zijn werk in Parijs en Londen. Op zaterdagmiddag ging ik met een collega naar de Parade of the Lost Souls, een wandeling door straten en steegjes, waar de bewoners hun huizen versierd hadden. Verder waren er stukken dans, muziek, theather, beelden en steltlopers. Halverwege kwam ik erachter dat ik mijn huissleutels vergeten was en mezelf had buitengesloten. Gelukkig kon de huisbewaarder de reservesleutels komen langsbrengen.
Lincoln en Doreen gingen met wat vrienden naar een Halloweenfeestje en vroegen of ik meeging. Ik was al in mijn piratenoutfit die ik nog had van een congresavond een tijdje geleden, dus ik besloot mee te gaan. Sommige mensen hadden erg hun best gedaan op hun kostuums, met gescheurde en bebloede t-shirts en enge maskers.
Verder is het een bijzonder mooie herfst voor west-Canadese begrippen: veel zon, maar koud voor de tijd van het jaar (dwz 7 graden ipv 11). Beter dan alle regen die we vorig jaar hadden. De bomen zijn al een paar weken in herfstblad. Geel, rood, bruin, oranje, en dat tegen een blauwe lucht en besneeuwde bergtoppen. Over een paar weken begint het skiseizoen weer. Ze verwachten opnieuw een la Nina-winter, die doorgaans een hoop sneeuw brengt. Laat maar komen!
Abonneren op:
Posts (Atom)