4 dagen nieuwe mensen

Het is hier koud, nat en donker, en zo blijft dat voorlopig. Tijd dus om er even tussenuit te gaan. Voor werk dan weliswaar, maar toch. Ik had vorige week een congres in een resort in Amerika, hier vlak over de grens. Mijn Nederlandse paspoort gaf natuurlijk (?) gezeur bij de douane, en ik moest extra gecontroleerd worden. Een speciaal gebouwtje in en daar nog een half uur in de rij staan. 10 vingerafdrukken, een fotootje en een ondervraging later mocht ik door. Niet dat ik iets te verbergen heb, maar ik word toch altijd een beetje onrustig van al dat paranoide gedoe van die Amerikanen.
Het congres was leuk, veel mensen ontmoet, maar we zaten wel 48 uur opgesloten in het resort op een landtong in de stromende regen. Toen het eindelijk opklaarde, werd het donker en moesten we alweer vertrekken. Bij de grens geen Amerikaanse douane gezien, en van de Canadezen mochten we zo doorrijden. Zodra we de grens over reden, begon het opnieuw te plenzen.
's Avonds hadden we een verjaardagsfeestje van de buurman uit Trinidad, Lincoln. Het was ergens in een Jamaicaanse pizzatent aan de andere kant van de stad. Toen we binnen kwamen, werd ons meteen duidelijk gemaakt dat de slijterij 3 meter verderop was. Zelfs hier werden we dus geacht onze eigen drank mee te nemen. We blijven het een gekke gewoonte vinden: het hele idee van een feestje is toch dat je lekker kunt borrelen? Als verjaardagscadeautje hadden we een paar cd's gebrand, met allerlei goed én foute muziek uit Nederland. Lincoln is musicus, dus vandaar. We hebben nog niet gevraagd wat ie van Andre Hazes vond :-) Na 22u gingen de tafels aan de kant en kon er gedanst worden. We voelden ons net als op een salsafeestje in Den Haag: nogal wit en houterig. Wel heel veel leuke, dronken en vage mensen ontmoet. Bijna allemaal uit de kunstwereld. Sommigen kenden we al van eerdere feestjes, leuk om 'bekenden' tegen te komen.
Nadat we zaterdag allemaal nuttige dingen hadden gedaan zoals de was en het kopen van een stofzuiger, maakten we ons op voor het volgende feestje bij een collega van mij. Het was eigenlijk een soort spelletjesavond. Wel fijn, dan hoef je niet zoveel te praten, want we kenden er helemaal niemand. Als je nieuw bent in een groep die elkaar al kent, kijken zij (en wij) eerst een tijdje de kat uit de boom. Daarna beginnen ze dan een gesprek over waar in Nederland we woonden, hoe we hier terecht gekomen zijn en wat voor werk we doen. Meestal vind je dan wel ergens een aanknopingspunt (een familielid in Nederland, iemand die ook bij UBC werkt), en zo niet, dan valt er een ongemakkelijke stilte. Na een paar glazen drank gaat het, en dat mag ik natuurlijk eigenlijk niet zeggen, beter. Voor beide kanten overigens. Pas als de avond bijna ten einde is, begin je je op je gemak te voelen en vallen er minder ongemakkelijke stiltes.

Zondag begonnen we dit hele proces opnieuw: we gingen snowshoe-en met de North Shore Hikers, de wandelclub waar we lid van geworden zijn. We waren met een groep van een stuk of 20, en het 50-plusgehalte was hoog. Gelukkig is ook het wandelen een activiteit waarbij het praten bijzaak is omdat je af en toe gewoon moet kijken waar je je voeten neerzet. We moesten een paar keer een half bevroren riviertje oversteken, en daarbij gingen aardig wat mensen onderuit op de spekgladde rotsen. De tocht voerde eerst door het bos. Overal stonden manshoge pyramides van sneeuw, met daaronder waarschijnlijk boomstronken of rotsen. Het laatste stuk was steil, recht tegen een onwaarschijnlijk steile en kale helling omhoog. De bovenste laag sneeuw was bevroren, maar daaronder was ie zacht. Soms brak de bovenste laag als een stel ijsschotsen in stukken en gleed je met ijsschots en al een paar decimeter naar beneden. Daar zijn de snowshoes dus voor: je zakt niet weg. Sommige mensen hadden crampons (soort stijgijzers, maar minder heftig), maar dat was niet per se makkelijker. Het was even worstelen (ik hoop dat ik op die leeftijd nog net zo fit ben als die 50-plussers!), maar het uitzicht was de moeite waard: op de top liepen we over bevroren sneeuwduinen die schraapten onder je voeten, een heel surrealistisch landschap. Gek genoeg deed het me aan de witte woestijn in Egypte denken.

We konden 360 graden in het rond en kilometers ver kijken: Het was voor de verandering helder weer. In de diepte kon je de stad met de glinsterende wolkenkrabbers zien liggen.

Puur genieten terwijl je je lunch verorbert. We hadden het niet koud, maar dat was alleen maar omdat we net die bult op gezwoegd waren.
Ook nu hebben we de leukste gesprekken met de medewandelaars op het laatst gevoerd, op de terugweg in de auto.
Heerlijk geslapen, na alle inspanning, indrukken en nieuwe mensen!