In Vancouver verging de wereld gisteren al. Althans, daar leek het erg op. De hele dag zat het verkeer in de hele stad muurvast. Auto's toeterden en bussen waren midden op kruispunten gestrand. Ze stonden er verlaten bij met hun noodknipperlichten aan. Ik kon met de fiets maar nauwelijks langs de wachtende rijen auto's en de stoepen waren onbegaanbaar. De oorzaak: 10 cm sneeuw.
De dag was normaal begonnen. Waar wij wonen, 500m van zee, lag er om 7u een heel dun laagje
poedersuiker. Hoe verder van zee, en hoe hoger (zelfs al is het een paar
meter), lag meer. Ik kreeg een smsje dat de campus van Simon Fraser University (waar ik officieel werk, al zit ik feitelijk in Vancouver) op de heuvel in Burnaby dicht was vanwege de sneeuwval.
Maar daarna begon het heel hard te sneeuwen en was de tuin binnen de
korste keren bedolven onder een laag wit. Aangezien mijn fiets nog op
mijn werk stond, moest ik met de bus. Ik had natuurlijk beter
moeten weten. De (trolley)bus kwam zowaar opdagen, maar kwam bij de eerste
de beste heuvel vast te staan achter een buiten-dienstbus die was
gestrand. De trolley kon daar niet omheen, dus iedereen moest
uitstappen. De chauffeur van de gestrande bus vroeg ons om allemaal
achterin te gaan zitten, zodat hij misschien grip kon krijgen. Maar dat
mocht niet baten. Ik besloot maar te gaan lopen naar mijn werk. Bij de
volgende bushalte kwam een bus, maar die reed zo langzaam door alle
verkeersopstoppingen, dat ik na een tijdje maar weer ben uitgestapt en het laatste stuk heb gelopen. Op mijn werk was het erg rustig,
maar degenen die er waren, hadden vergelijkbare ochtendspitsavonturen te
vertellen.
Tristan moest 's ochtends de auto ophalen van de garage en heeft over
een ritje van normaal 20 minuten ruim een uur gedaan. Daarna wilde hij
met de bus naar UBC, maar toen hij hoorde dat ook daar de bussen onderaan de heuvel strandden, maakte hij meteen rechtsomkeert en ging thuiswerken.
In tegenstelling tot in de rest van Canada, sneeuwt het in Vancouver nooit. De meeste mensen hebben dan ook geen idee wat ze met sneeuw aan moeten.
Behalve een collega uit het binnenland van BC: die wist als de beste hoe je een sneeuwpop moet bouwen, en dat hebben we dan ook gedaan tijdens de lunchpauze. De sneeuw hier is alleen wel een stuk zwaarder en natter dan in het binnenland. De collega had zelfs onderweg ergens een wortel gekocht.
Ik ging op de fiets naar huis: een beetje Nederlander laat zich natuurlijk niet tegenhouden door een beetje sneeuw. Sommige mensen keken me aan alsof ik van een andere planeet kwam. Een man vroeg of ik fietsen niet gevaarlijk vond, en ik antwoordde dat lopen veel glibberiger was. De meeste stoepen waren niet geveegd, maar in de autosporen kon je best fietsen. Zolang je tenminste geen bochten om hoeft om door sneeuwhopen heen te gaan (en mijn fietsroute is 4km alleen maar rechtdoor).
Inmiddels is de meeste sneeuw weer weggedooid. De bussen rijden weer en het verkeer is normaal. De wereld is toch niet vergaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten