Memory lane

"Welcome to Vancouver, welcome home", zegt vriendin Suzanne die ons van het vliegveld komt halen. Een beetje thuiskomen, dat is het zeker.
De hele rit naar ons onderkomen voelt ook zo. Van die dingen die we bijna weer vergeten waren, maar toch o zo bekend zijn. De sleepboten bij de monding van de Fraser rivier met enorme hoeveelheden drijvende boomstammen achter zich aan. Reclame voor de lokale nieuwszender met dezelfde nieuwslezers. Het nog steeds doodenge linksaf slaan: tegemoetkomend verkeer heeft óók groen, waardoor er maar één auto midden op het kruispunt kan gaan staan om na de stroom tegemoetkomend verkeer snel -en meestal net door rood- af te slaan.   De lelijke appartementenblokken uit de jaren '50.
In zo'n appartementenblok bevindt zich ook onze Airbnb. We wonen op de bovenste verdieping met schitterend uitzicht op de baai, de wolkenkrabbers en de bergen. Die overigens niet zichtbaar zijn door de laaghangende bewolking. Maar we kunnen precies uittekenen waar de skipistes moeten lopen.
Van het toilet dat vol water staat denken we een fractie van een seconde dat ie verstopt is. Maar nee, dat hoort zo.

Uitzicht vanaf appartement

Op zondag slapen we door de jetlag minder lang uit dan gehoopt. We halen scones en brood bij onze vertrouwde bakker, weliswaar bij een ander filiaal. Nog zoiets dat we vergeten waren: wat is het leven hier duur! $12 voor een brood en vier scones. Inkomende telefoongesprekken gaan ook van je belminuten af. Over geld gesproken: wat was ook alweer de pincode van de Canadese pinpas?
O ja, eekhoorntjes die midden in de stad de straat oversteken. Een adelaar die over komt zeilen en landt op het gebouw aan de overkant. Nu de stinkdieren en de wasberen nog.
Op maandagochtend loop ik naar de halte van bus 22 alsof ik nooit anders gedaan heb. Bij het uitstappen bedank ik de buschauffeur.

Onderweg naar de bushalte

Onderweg naar huis

 Tristan haalt op UBC koffie bij de Starbucks. Daar kennen ze hem nog. Ik lunch in m'n eentje in het zaaltje voor ziekenhuispersoneel. Er komt iemand binnen die ik niet ken. Ze kijkt snel even naar me op, concludeert dat ze me niet kent en duikt meteen in de krant. Da's waar ook, Canadezen zijn, in tegenstelling tot Amerikanen, best verlegen en kijken vaak de kat uit de boom.
We doen boodschappen. Da's waar ook, in de yogakleding de supermarkt binnenwandelen is perfectly acceptable. Onze oude Safewayklantenkaart accepteren ze niet meer. 's Avonds eten we biologische quinoa.
Welkom in Vancouver, welkom thuis.