Precies 7 dagen heb ik doorgebracht in ons kikkerlandje. Een kort maar krachtig bezoek, voor het eerst sinds meer dan een jaar. En dat was wel even wennen.
Om heel eerlijk te zijn, had ik voor vertrek naar Nederland niet zo'n zin om te gaan. 10 uur vliegen, gesleep met koffers, jetlag, gegarandeerde vliegtuigverkoudheid en een week lang bij verschillende mensen uit een tas leven. Ik woon al meer dan twee jaar niet in Nederland, en op dit moment is Vancouver 'thuis' (en zo voelt het ook), waar mijn spullen zijn, waar ik mijn dagelijkse boodschappen doe en met vrienden afspreek. Een week Nederland is bovendien erg druk, omdat je met meer mensen afspreekt dan je in een normale week ooit zou doen en je iedereen maar heel even spreekt. De meeste mensen moeten natuurlijk gewoon werken.
Maar natuurlijk was het leuk vrienden weer te zien, die hun agenda's leegvegen om last minute af te spreken. Het is lastig om in mijn dagelijkse Canadese leven op de hoogte te blijven van mijn 'oude' Nederlandse leven, maar gelukkig blijk je ook na 1-2 jaar verder te kunnen gaan waar je gebleven was, al heb ik natuurlijk het nodige gemist als ik eens per jaar iedereens huidige leven kom binnenvallen. En natuurlijk is het leuk familie weer te zien, inclusief mijn twee kleine neefjes waarvan ik de jongste nog nooit gezien had.
Ik heb in die twee jaar nooit heimwee gehad naar Nederland, maar kan Nederland nu beter waarderen dan vorig jaar, toen ik het er heel moeilijk mee had om even terug te zijn. Ik miste de rust en en bergen in Canada. Ik vond het deze keer in Nederland heerlijk om de wind in mijn haar te voelen op de fiets (hier in Canada heb ik altijd een helm op), mijn naam niet van voor tot achter te hoeven spellen (behalve 'van Balen': met één a of met twee?) en op de Grote Markt in Groningen met de fiets aan de hand te lopen en al verse stroopwafeletend mensen te kijken (in Vancouver zijn geen voetgangersgebieden of pleinen). Een hoogtepunt vond ik om langs de Vismarkt in Groningen te fietsen en te zien hoe het fietsverkeer en de voetgangers door elkaar bewegen en dat dat over het algemeen goed gaat. En dat ik het niet verleerd ben daar tussen te fietsen. Hetzelfde in Den Haag, maar dan nog met trams erbij. Een Canadees, zelfs eentje die kan fietsen, zou allang van zijn fiets gevallen zijn van verbazing en onbekendheid met de idee Nederlandse binnenstad.
Wat ik absoluut niet gemist heb aan Nederland, en dat merk je heel goed als je een tijdje weg bent, is de onbeleefdheid van de gemiddelde Nederlander. Dringen bij de bagageband op Schiphol, de trein en de roltrap, waar ik met mijn vouwfiets bijna niet op pas, voordringen bij de supermarkt, chagarijnige cassières, mensen die zich niet verontschuldigen als ze tegen je aan lopen. Canadezen zijn altijd heel erg beleefd (maar soms ook wel weer té beleefd; ze zullen er nooit wat van zeggen als je voordringt) en beginnen vaak een praatje in de rij, bijvoorbeeld over het weer.
Natuurlijk zijn er in Nederland ook dingen veranderd. De Starbucks zit opeens overal (zelfs twee op Utrecht Centraal). Mensen, vooral degenen die jonger zijn dan ik, omhelzen elkaar op z'n Noord-Amerikaans in plaats van drie keer te zoenen. Geen station in Nederland is nog hetzelfde, waardoor ik soms verdwaald rondloop. Van de OV-chipkaart snap ik niets. Ik verontschuldig me voor mijn vragen bij de NS-servicebalie door te zeggen dat ik in het buitenland woon, waar ik stiekem best een beetje trots op ben, al kijkt de medewerker me soms aan met een blik van 'onder welke steen heb jij gezeten?' Ik ben Nederlands, spreek Nederlands, heb een Nederlandse portemonnee (met nog een strippenkaart erin) en een Nederlands telefoonnummer. Maar ik ben ook een beetje een buitenlander, alleen valt dat niet op.
Nu ben ik terug in Vancouver, thuis, met een nog niet zo merkbare jetlag. Mijn spullen liggen verspreid om me heen. Tijdens het hardlopen vanochtend begon een voorbijganger over het schitterende weer. Straks ga ik de broodnodige boodschappen doen en voor morgen heb ik afgesproken met een vriendin. En ik ben snipverkouden.
Het is goed zo.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten