Sin City

Als Tristan een congres heeft op een exotische plaats, vlieg ik hem vaak achterna om er samen een vakantie aan vast te plakken. Vanuit Nederland deden we dat ook wel eens (Rome, Wenen), en hier doen we het ook. Zijn reis en verblijf zijn immers al betaald. Deze keer waren Californie en Las Vegas aan de beurt.
We waren even vergeten wat voor gedoe het ook alweer is om naar de VS te reizen. Als Nederlander had je nooit een visum nodig voor de VS. Tegenwoordig heb je dat nog steeds niet nodig, maar nu moet je een online formulier (ESTA) invullen om te bevestigen dat je geen visum nodig hebt. Net als alle andere Europese landen die nog steeds geen visum nodig hebben. Ik had nog een ESTA-nummer van vorig jaar, maar dat konden ze niet vinden in het systeem. De douanebeambte tikte gefrustreerd op z'n toetsenbord, zonder resultaat. Ik dacht slim te zijn (nooit doen bij Amerikaanse douanebeambten) door te zeggen dat mijn ESTA-nummer misschien gekoppeld was aan mijn oude paspoort. Of ik dat dan bij me had? Uiteraard niet. De Mexicaan keek hulpeloos om naar zijn collega, die te druk bezig was om hem te zien. Hij zuchtte diep en gebaarde dat ik door kon lopen. In hoeverre ging ik nou legaal de VS binnen?

De volgende ochtend vertrokken we uit Long Beach (Los Angeles) en reden langs een zonnig strand met palmbomen. Het duurde even om de stad uit te komen (vergeleken met LA is Vancouver echt een dorp), maar daarna reden we door de groene heuvels van Southern California, op naar Las Vegas. Opeens hielden de groene heuvels op en werd het landschap steeds meer woestijn, met lage struiken, telefoonpalen langs de weg en rode bergen in de verte. Voor ons uit niks anders dan lichtgrijs wegdek met een gele streep in het midden. Die bergen daar, moeten we daar helemaal naartoe? Ja, en nog wel verder ook.

Hier en daar zagen we zoutmeren en straaljagers op oefening. Voor we Death Valley inreden, stond er een bord dat je beter je airco uit kon zetten om te voorkomen dat je motor oververhit zou raken. Zo warm was het niet, maar toch voor de zekerheid maar gehoorzaamd. We zagen namelijk ook nog besneeuwde bergen (en een sneeuwschuiver!), en reden niet zo gek onder de sneeuwgrens.
We kregen alle soorten woestijn te zien, met rotsen, zandduinen en droog struikgewas.


Natuurlijk moest het beroemde bordje dat aankondigde dat we op zeeniveau waren ook nog even op de foto.

Het was aangenaam warm, maar het waaide wel behoorlijk. We besloten ook nog door de 20 mule canyon te rijden, een eenrichtingszandweg tussen gele en oranje zandduinen door. De zon begon al te zakken, dus er ontstonden prachtige blauwpaarse schaduwen. Daarna waren we Death Valley al vrij snel weer uit, maar de omgeving was nog steeds woestijn. De zon ging onder zoals die dat alleen in een woestijn kan doen: een eeuwigdurend schouwspel van verschillende kleuren.

Het was bijna helemaal donker toen we Las Vegas binnenreden, waardoor we de lichtjes van de 'Strip' goed konden bekijken. Ceasar's Palace, de pyramides van Gizeh, de Eiffeltoren en zelfs een volledig stuk Venetie. Allemaal nep, maar wel mooi nep. Op Ceasar's palace staan engeltjes. Wie dat ontworpen heeft, heeft geen idee wanneer Ceasar leefde... Maar dat maakt de gemiddelde Amerikaan niet uit.
Aangekomen bij ons hotel moesten we eerst dwars door het bijbehorende casino met de vele rinkelende en knipperende fruitautomaten. Ook was er een volledig pretpark met allerlei kermisattracties. IN het hotel!
De volgende dag gingen we alle andere gekke dingen in Las Vegas bekijken. Het was aangenaam warm, heerlijk om na al die koude donkere maanden de zon op je huid te voelen!
In Las Vegas is behalve de casino's genoeg te doen en te zien. De fonteinen bij het Bellagio waren erg mooi met muziek en licht, en de MGM had een paar leeuwen waar je vanachter glas naar kon kijken. De verzorgers zaten ook in de kooi. De leeuwen zelf zagen er zo suf uit dat ze waarschijnlijk helemaal platgespoten waren, maar ja, natuurlijk is het uberhaupt niet. En verder waren er veel binnentuinen, winkels en heel veel bars en restaurants. Een felgekleurde cocktail in het Rainforestcafe leek ons wel wat, helemaal omdat we het glas mochten houden. Van binnen zag het Rainforestcafe er inderdaad uit als een regenwoud, inclusief nepbeesten die eens in de zoveel tijd geluiden begonnen te maken. Na een maaltijd met dure (maar erg lekkere) biefstukken in de Mirage gingen we naar een voorstelling van het Cirque de Soleil. Zie de trailer op http://www.youtube.com/watch?v=k4KzX8eYc_I
Daarna besloten we zelf ook een gokje te wagen aan de roulettetafel van het Bellagio. We verloren eerst wat, maakten daarna winst en hielden uiteindelijk $93 van de oorspronkelijke $100 over. De volgende dag hadden we nog een uurtje tijd te doden voor we weer naar het vliegveld moesten, dus besloten we voor de gein de fruitautomaten te proberen met 1 dollar. We snapten er niks van, dus drukten we maar op wat verschillende knopjes. Opeens begon het apparaat te rinkelen en te knipperen. We keken elkaar aan en concludeerden dat dat goed nieuws was. En inderdaad, we bleken van die ene dollar ruim 15 dollar gemaakt te hebben!

En toen kwam op zondagmiddag het onvermijdelijke einde van een lekker zonnig en decadent weekend. En, zoals dat hoort, landden we zondagavond in een donker, guur en regenachtig Vancouver. De hele week is het blijven regenen, maar gelukkig werd het dit weekend weer zonnig. Daarover volgende keer meer (of niet...).