Ottawa, de hoofdstad van Canada, waar ik de afgelopen week heen mocht voor mijn werk. 5 uur vliegen en dan ben je nog steeds in Canada, wat een uitgestrekt land! Van de stad heb ik weinig gezien, maar wel van het vliegveld, de taxi en het hotel. Reis en verblijf werden betaald door de Canadese hartstichting, die een workshop georganiseerd had over gezonde leefomgeving en daar allerlei mensen voor had uitgenodigd. Ik vertegenwoordigde het National Collaborating Centre for Environmental Health. Mijn baas was er ook nog even, maar moest nog door naar een andere meeting. De eerste dag was vooral meer van hetzelfde wat ik al wist, maar de 2e dag was een stuk interessanter en interactiever. Ook noemden veel werkgroepjes op het eind een grote rol voor het NCCEH. Dat is goed nieuws, want we bestaan nog maar net 6 jaar, maar we hebben helemaal niet de capaciteit om alles te doen wat men graag zou willen zien, en we kunnen niet uitbreiden.
In Ottawa was het, de weinige keren dat ik even de tijd had om naar buiten te gaan, ijskoud. -15, maar midden in de winter kan het nog veel kouder zijn, -30. De stad deed me om de een of andere reden een beetje aan Brussel denken, met overal grote overheidsgebouwen en parkjes met monumenten voor de eerste wereldoorlog.
Nu net terug van een weekendje skien. We hadden 2 dagen sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw, maar het was niet zo koud als toen met de Poortvlietjes. 's Avonds uit eten geweest met uitzicht op de Olympische ringen. We aten kaasfondue. Iets wat de Canadezen eigenlijk niet kennen, maar de kok was Duits. De serveerster vroeg waar we vandaan kwamen, want ze had al opgemerkt dat we een Europees (?) accent hadden. Vandaag op de piste hebben we het qua eten heel Canadees gehouden: poutine. Dat komt uit Quebec en bestaat uit patat met kaas, overgoten met vette jus. Als je dat hoort, denk je: yak! Als je het voor het eerst ziet, denk je nog steeds "yak!" en zelfs bij de eerste hap denk je: yak. Maar het is zo vies dat het weer lekker is. In elk geval wel als je net uit een sneeuwstorm komt.
Nu zijn we moe, na 2 hele dagen skien. Bovendien is de zomertijd hier vannacht ingegaan, dus hebben we tijdelijk een uurtje minder tijdsverschil met Nederland.
Nu zit het er qua skien waarschijnlijk op voor dit seizoen. Niet dat er te weinig sneeuw ligt (in Whistler is het seizoen 25 mei afgelopen), maar er zijn binnenkort weer allerlei andere leuke buitendingen te doen. Of het wat wordt met op een ochtend skien en diezelfde middag zeilen, weet ik niet, maar we doen ons best.
Volgend weekend vliegt Tristan naar Los Angeles voor een congres, en ik vlieg hem de donderdag daarop achterna. Dan rijden we die vrijdag via Death Valley en Red Rock Canyon naar Las Vegas en vliegen zondag vanaf daar terug. We kunnen wel een beetje zon gebruiken!
Tot de volgende keer!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten