Winterwonderland

Terwijl Vancouver zich opmaakt voor de lente -sinds vorige week op zomertijd, opkomende krokussen en gisteren een heuse maartse sneeuwbui- kunnen wij geen genoeg krijgen van de winter.

In februari waren we maar liefst twee weekenden achtereen in Whistler, waarvan één met Carolyn en een paar van haar vrienden in het huisje van haar ouders. Prachtige sneeuw en goed weer, al was het wel koud. Ik heb in de Alpen al jaren niet meer meegemaakt dat het overdag -15 was. De après-ski was ook gezellig, en altijd genoeg mensen om spelletjes mee te doen. Eén daarvan was Scattergories, waarbij we op een gegeven moment zoveel mogelijk premiers beginnend met de letter H moesten opschrijven. Wij wisten allebei maar één mogelijk antwoord: Harper, de huidige premier van Canada. Maar niemand anders was op dat idee gekomen. Sterker nog, niemand had überhaupt iets opgeschreven. Het was me al eerder opgevallen dat Canadezen het nooit over politiek hebben. "Ottawa" is iets dat ver weg is, letterlijk (6 uur vliegen) en figuurlijk. Maar dit vonden we wel heel frappant. Nu is het ook wel zo dat heel veel beleid op provincieniveau geregels wordt (onderwijs, verkeer, zorg), maar ook daarover hebben de Canadezen in onze omgeving het niet.

Bijna twee weken geleden was de VASS Cup: de grootste inzamelingsactie en inkomstenbron van VASS. Helaas kwam de rest van mijn team (mijn mede-instructeur en onze leerling) niet opdagen, zodat twee andere mensen last-minute aan mijn team toegevoegd werden. Maar met geweldig resultaat: we zijn tweede geworden! Dank aan iedereen die mij gesponsord heeft! Ik heb zelfs meer opgehaald ($360) dan de $250 die ik mezelf tot doel had gesteld. Dank daarvoor! Via de link kan je mij in actie zien tijdens de race: https://picasaweb.google.com/106035162925922722139/March82012?authkey=Gv1sRgCO2_x-jDqLOJmAE&feat=email#5717763444081475602
Nu, na de VASS Cup, val ik wel een beetje in een zwart gat: geen skilessen meer en vooralsnog geen skiweekenden gepland. En er ligt nog wel sneeuw zat.

Het raceparcours, met uitzicht op Vancouver op de achtergrond

Sledge hockey

Het team met de zilveren medaille

Afgelopen weekend waren we in Pemberton waar Tristan's baas een huis heeft waar we een weekend gebruik van mochten maken. Nou ja, van de kelder dan, want de rest is verhuurd. Voor de verandering gingen we eens een keer niet skiën, maar snowshoe-en en sneeuwscooteren.

We wilden naar de Joffre Lakes lopen, drie in totaal. Het eerste meer hadden we snel gevonden: een prachtige witte vlakte. We twijfelden even of we zouden oversteken of omlopen, maar kozen voor het eerste vanwege het verse snowshoespoor dat er dwars overheen liep.

Daarna liep het pad weer het bos in en kwam uiteindelijk aan bij een steile helling. Er slingerden een paar sporen de helling op, dus besloten we die maar te volgen. Maar daarna waren er geen verse sporen meer en bleken we ons pad ook al kwijt te zijn. Terug naar beneden dus. We kwamen een ander stel tegen dat de weg zou weten, maar zij bleken ook maar wat te gokken. Met z'n vieren maakten we een nieuw pad in de richting van waar de meren zouden moeten zijn, maar na een tijdje hielden we het toch voor gezien. Het was heel zwaar om een nieuw pad te maken door anderhalve meter verse sneeuw. Maar wel een leuk avontuur!

Onze route. Wel een werk, iedere paar minuten een bordje in de lucht houden voor de meneer in de helikopter :-)


Ons hoogteprofiel

Slingerend de steile helling op

Hier doet Tristan voor hoe je moet snowshoe-en


Op zondag was het tijd voor een nieuw avontuur: sneeuwscooteren. Daar hadden we een tijdje geleden een Groupon voor gekocht. In de buurt van Whistler mochten we samen op een sneeuwscooter: een gevaarte met 2 ski's en een rupsband. Zo hebben we een uurtje rondgecrosst over de paadjes die speciaal hiervoor worden onderhouden (en in de zomer voor quad rijden) Het was wel aardig, maar niet helemaal mijn ding. Het maakt een enorme herrie en je zit een beetje uitlaatgassen in te ademen.