Voor het eerst in de zon kunnen zitten dat die daadwerkelijk lekker warm is, voor het eerst weer buiten de was ophangen. Eerder deze week hadden we nog natte sneeuw, en keken we een collega ongelovig aan toen die vertelde dat het in Toronto en Winnipeg tegen de 30 graden was. Dit weekend is het voorjaar ook in Vancouver voelbaar. Met een spectaculaire 12 graden is het in de zon en uit de wind heerlijk. Niet dat het hier in de winter zo koud is dat 12 graden als warm aanvoelt, maar vooral de zon doet de Vancouverites goed. In de winter kan het hier dagen achtereen non-stop regenen en is het 6 graden.
In de tuin tjilpen de vogeltjes erop los en wij genieten van het weer met een glaasje sap, zelfgemaakte cheesecake en een boek (Tristan) en de krant (ik). De krant staat ook vol voorjaar, maar dat is vooral Toronto's voorjaar. Dat heb je met zo'n groot land. Bovendien is Toronto het zelfverklaarde middelpunt van de wereld. Net zoiets als de Volkskrant die voornamelijk op de Randstad gericht is. The Globe and Mail heeft als motto "Canada's national newspaper", maar wordt spottend ook wel "Toronto's national newspaper" genoemd.
Ik ben begonnen met het verzamelen van krantenberichten die een inkijkje geven in de Canadese cultuur, politiek en geschiedenis. Voor later, om eens door te bladeren als we hier niet meer wonen. En om dingen te bewaren die de meeste mensen niet weten over Canada.
Ondertussen heeft Tristan de barbecue schoongemaakt. De brander is verroest, dus dat wordt straks een tochtje naar de Canadian Tire, een soort Gamma. De was droogt voor geen meter, want de lucht is nog koud.
Gisteren begon onze ook al zonnige dag met een Canadees ontbijt in de plaatselijke diner. We hadden uitgeslapen en hadden om half 12 genoeg trek om gebakken eieren met spek en worst op te kunnen. Helaas konden we niet buiten zitten, maar het interieur was ook wat waard, denk rode leren treincoupebanken, stalen tafels, rock 'n rollfoto's, zwart-witgeblokte vloer, stukken oldtimerauto's.
We hadden nog wat dingen te doen in de stad, dus fietsten we voor het eerst in maanden weer eens de Burrard Bridge over naar downtown. De brug zelf heeft een gescheiden fietspad, maar er loopt, op z'n Noord-Amerikaans, geen fietspad naartoe. Langs False Creek was het wel weer heerlijk fietsen. Middenin downtown gingen we naar de Chinese tuin, waar een collega haar foto-expositie had. Leuk om de andere bezigheden van een collega te bewonderen.
De grote winterdrukte is nu een beetje voorbij. Nog één les van de schrijfcursus en dan heb ik mijn avonden weer vrij. Met een paar mensen willen we blijven doorgaan met wekelijks bij elkaar komen om elkaars schrijfsels te beoordelen. Net als een paar anderen ben ik vastbesloten nog iets te publiceren. Meestal moet je daarvoor mensen interviewen. Ik heb nu één succesvol interview achter de rug, met een vrouw uit Toronto. (Skype is daarvoor een geweldige uitvinding) Ik was op zoek naar iemand die iets doet met skihelmen, en zij blijkt de enige in Canada te zijn die hoezen maakt voor skihelmen. Volledig buiten mijn comfortzone om als niet-Canadees zo'n uniek iemand die je helemaal niet kent te interviewen voor een mogelijke publicatie, maar erg leuk om te doen. Nu het uitschrijven nog...
De zon verdwijnt nu achter de bomen, dus het wordt tijd om naar de Canadian Tire te gaan. En om te bedenken wie we uitnodigen voor de barbecue.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten