We zijn op de work party en tevens het eerste evenement van Club Locarno, de zeilclub waar we net lid van zijn geworden. De hele ochtend heb ik met vele anderen Lasers, Tasars en Vanguards geschrobt, afgespoten en in de was gezet. Tristan heeft katamarans in elkaar gezet. De work party is om de hele vloot van Locarno weer zeilklaar te maken voor het nieuwe seizoen. De bedoeling is dat alle clubleden minstens 4 uur per seizoen meewerken aan de club. Club Locarno is een co-op, dus niemand wordt betaald om de boel te runnen en iedereen is verantwoordelijk voor en gedeeltelijk 'eigenaar' van het materiaal. Dat idee sprak ons erg aan. We hebben ons al ingeschreven voor lessen, die half mei beginnen. Drie weken lang drie keer per week. Volgende week moeten we laten zien wat we kunnen op de boten waar we met onze huidige brevetten al op mogen zeilen. We moeten laten zien dat we kunnen omslaan, en vooral daarna weer overeind komen. Het zeewater zal nog wel koud zijn, brrr.
Ondertussen zijn er voor ons een hoop 'tweede keren': de lente is niet zo koud en laat als vorig jaar (wel heel nat), in de hockey playoffs gaat het niet zo goed als vorig jaar ('onze' Canucks zijn in de eerste ronde uitgeschakeld) en we hebben nu enigszins een idee hoe we een groentetuin moeten aanleggen. We hebben vorige week een broeikas gebouwd om onze geplante zaadjes te laten ontkiemen. Eens kijken of we nu wat minder courgette en wat meer tomaten kunnen kweken. Tristan en Lincoln hebben afgelopen weekend met een pick-up truck van het plaatselijke equivalent van de Greenwheels een berg drie jaar oude paardenpoep opgehaald. Lincoln kende iemand net buiten de stad die daar graag vanaf wilde. De groentetuin is klaar voor gebruik, het wachten is alleen nog op wat warmer weer. Volgens Tristans baas zijn we al echte Vancouverites geworden.
Het voorjaar is ook de tijd om af te kicken van het skien. Twee maanden lang heb ik 2-3 keer per week geskied, en opeens was het na de VASS Cup afgelopen. Ik kreeg er bijna ontwenningsverschijnselen van. Whistler is nog tot eind mei open, maar ik denk niet dat we eraan toekomen te gaan.
Met Pasen zijn we naar Californië geweest om familie op te zoeken, inclusief een nieuw familielid: Shadan's zoontje Kian van 4 maanden. Een leuk blond jongetje met heel veel haar, waardoor Shadan en Amir, allebei donker, vaak de grap te horen krijgen dat ie van de melkboer is. De schok werd nog groter toen Kian bij ons op schoot zat: "Oh my god, those are his real parents!"
Verder was het paasweekend een heerlijk warm en zonnig uitstapje en onze eerste vrije dagen sinds kerst. We hadden niet echt een plan, en slenterden maar wat doelloos door San Francisco. Zonnetje, muziek in het park en luieren maar. De lente was hier duidelijk een maand vooruit, met overal bloesem en bloemen. Vancouver heeft niet echt parken waar mensen spontaan muziek gaan staan maken of waar openbare evenementen zijn. San Francisco voelt veel groter dan Vancouver, maar is het niet. Gelukkig is het ook in Vancouver sinds Pasen een stuk warmer geworden. Hele straten kleuren wit en felroze, en ik neem met opzet een andere route van en naar mijn werk, zodat ik onder de zoetgeurige witte haag doorfiets.
We verbazen ons regelmatig weer over de financiële wereld hier. Tristan had een credit card aangevraagd en gekregen, en toen bleek daar opeens een optionele maar automatisch toegevoegde verzekering bij te zitten. Dat stond wel in de kleine lettertjes van de goedkeuring, maar niet bij de credit card zelf. Als je zo'n verzekering niet binnen 30 dagen opzegt, zit je eraan vast. Dat kan hier blijkbaar allemaal zomaar. Gelukkig kan Tristan goed lezen. :-) Ook ik had blijkbaar bij de aanvraag van mijn credit card automatisch een reisverzekering die in het online aanvraagproces als een optioneel aanvinkbaar hokje stond. Ik dacht: ach waarom ook niet, want er stonden geen kosten bij. Die vervolgens wel werden afgeschreven, zonder dat ik ergens voor getekend had. De meneer bij de klantenservice legde uit dat ze die verzekering normaal gesproken niet zomaar konden annuleren, maar als ik er niets vanaf wist, kon het blijkbaar wel. Soms ben ik nog best wel dankbaar voor alle EU-regelgeving.
Zo, dat was het wel weer. Tot de volgende keer!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten