Uit het leven van een skibum

De officiële economie van Nelson in het zuiden van British Columbia is toerisme: wintersport in skigebied Whitewater in de winter en andere buitensporten in de zomer. Maar de eigenlijke raison d'etre van het oude mijnstadje is wiet. Schijnbaar betaalt iedereen hier alles in cash en heeft men de allernieuwste poedersneeuwski's. De locals kennen de bergen op hun duimpje en nemen regelmatig het een en ander aan geestverruimende middelen mee de grens over als ze gaan skiën in het achterland. Welcome to the pot capital of Canada!
Dat zijn zo van die geruchten die je hoort van de andere skibums die hier komen voor de beroemde lichtgewichtsneeuw. Samen met skivriendin Corinne ben ik hier vrijdag heengevlogen voor een weekendje skiën. We hadden geluk dat onze geplande vlucht daadwerkelijk vertrok, want ongeveer de helft van de vluchten hierheen wordt geannuleerd vanwege het weer. Het kleine plaatselijke vliegveld heeft geen apparatuur voor landen op instrumenten en daarom moet het goed weer zijn. Alle vluchten sinds dinsdag waren geannuleerd. Reden dus voor alle skiërs aan boord voor een opgetogen applaus bij de landing.
In de bus naar het skigebied werden de skibumnieuwtjes uitgewisseld: in Whitewater was een beer wakker geworden en aan de wandel gegaan, deze winter is de droogste ooit (Mount Washington op Vancouver Island is dicht gegaan omdat er te weinig sneeuw lag) en wordt de plaatselijke economie echt gevoed door wiet? Kunnen we een local vinden die dat wil toegeven?
Whitewater is een klein skigebied, maar populair vanwege de droge sneeuw die hier valt. De zon schijnt en deze week heeft het voor het eerst in weken gesneeuwd. De sfeer in de shuttle naar de liften is uitgelaten. Onze medepassagiers zijn een paar mannen van middelbare leeftijd op mannenweekend. In het enige restaurant op de helling komen we elkaar steeds tegen. Waar zijn jullie geweest? Wat is jullie maximumsnelheid? Waar ligt de beste poedersneeuw? Alle gesprekken hier gaan over skitoeren, sneeuw en vergelijkingen met andere skigebieden. De sneeuw is hier inderdaad fantastisch: geruisloos glijden we door het witte poeder tussen de bomen door en over manshoge boekels.
Anderhalve dag zit er nu op. Morgen nog een dag hier en dan door naar Red, waar ik vier dagen blijf. En donderdag op naar de laatste stop aan de powder highway: 3 dagen in Fernie. Het leven van een skibum is goed!