A
Alcohol, legaal te koop voor meerderjarigen (in BC vanaf 19 jaar, maar dat verschilt per provincie). In tegenstelling tot in de VS, vragen ze hier bijna nooit om legitimatie. De verkoop wordt gereguleerd door de provinciale overheid, nog een overblijfsel van de drooglegging van 1917-1921 die niet werkte (en waar de VS geen lering uit trok en zijn eigen drooglegging een paar jaar later instelde). Een deel van die oude wet is inmmidels veranderd, waardoor je nu als particulier drank mag 'importeren' uit andere provincies. In het openbaar (stranden, parken) is alcohol ten strengste verboden. Als je op het strand betrapt wordt door een quadrijdende agent, mag je je blikje of fles voor zijn neus leeggieten. Over alcohol op congressen wordt heel panisch gedaan, behalve in Montreal. Op de welkomstreceptie van congressen wordt geen alcohol geserveerd; daarvoor moet je apart betalen.
B
Biologisch: biologische groente en fruit, melk, koffie, katoen, zout en peper (!)
Blenz Coffee: het Canadese equivalent van Starbucks, al lijkt het minder populair dan de Amerikaanse concurrent. Koffie haal je hier in je eigen mok, en drink je op bij de bushalte of onderweg naar je werk.
C
Vancouver Canucks. Go Canucks Go!
D
Downtown Eastside. De armste wijk van Vancouver. Verwaarloosde gebouwen, openlijke drugs en prostitutie, veel daklozen, sociale problemen, criminaliteit. Een belangrijk punt in de lokale verkiezingen is hoe de problemen in de DTES aan te pakken. Overigens is dat niet de plek waar het mis ging met de hockeyrellen vorig jaar. De DTES heeft een gebouw (Insite geheten) waar drugsverslaafden veilig (schone naalden etc) en onder toezicht van de verslavingszorg hun zelf meegebrachte drugs kunnen spuiten. Uiteraard kunnen verslaafden er ook terecht voor hulp met afkicken, psychische problemen etc. Het is de enige officiële plek in Noord-Amerika waar verslaafden onder toezicht kunnen spuiten. Insite is erg omstreden, omdat drugsgebruik uiteraard illegaal is, maar aan de andere kant: het gebeurt toch wel, en dan kan de gemeente maar beter zorgen dat het veilig gebeurt. Bovendien zal je daar, als niet-verslaafde, niet langslopen en denken: hee, als ik nu wat drugs koop, kan ik hier lekker gaan zitten spuiten.
E
Eten. Vancouverites zijn er dol op. Barbecue (de nationale sport), picknick, uit eten gaan: er heerst hier een eetcultuur. Uit eten gaan is hier in verhouding gekoop vergeleken met zelf boodschappen doen. Er komen steeds nieuwe restaurants bij, maar er gaan er ook veel failliet.
F
First Nations: de oorspronkelijke bevolking van Canada, in de VS doorgaans indianen genoemd. Slachtingen en slavernij zoals in de VS hebben in Canada nooit plaatsgevonden, al zijn de First Nations wel schandalig slecht behandeld. Kinderen werden bij hun ouders weggehaald en naar speciale kostscholen gestuurd om ze 'beschaving' bij te brengen. Ze mochten niet hun eigen gebruiken mochten beoefenen en niet hun eigen taal spreken. Er was veel lichamelijke en geestelijke mishandeling, en aangezien de scholen meestal door kerkelijke organisaties gerund werden, ook veel seksueel misbruik. De scholen hebben bestaan tot in de jaren zestig. Wanneer ze precies begonnen zijn in BC, is mij niet helemaal duidelijk, want het is een groot taboe en een zwarte bladzijde uit de Canadese geschiedenis. Pas aan het eind van de 19e eeuw woonden er blanken in BC, en die hadden de First Nations hard nodig, want die wisten de weg en kenden de beste voedselbronnen. De First Nations schijnen veel Europeanen in hun eerste winter gered te hebben van de hongerdood. Door de kostscholen zijn veel gebruiken voor altijd verloren gegaan en is een getraumatiseerde generatie ontstaan met veel verslavingsproblematiek, criminaliteit en gebroken gezinnen. De laatste 10-20 jaar is er een hernieuwde belangstelling voor de cultuur van verschillende First nationsstammen. Ook wordt er druk onderhandeld over grond, inclusief het stuk dat nu downtown Vancouver is.
G
George Vancouver. De Britse ontdekkingsreiziger is de naamgever van de stad, maar niet de ontdekker. De Spanjaarden waren hier het eerst (in 1791), maar trokken zich later terug. In de omgeving van Vancouver ontstonden vanaf halverweg de 19e eeuw dorpen, maar Vancouver zelf was er nog niet. Het huidige Vancouver begon met een saloon, waar al gauw een plaatsje omheen ontstond, inclusief een houtmolen rond 1870. Het dorp heette eerst Gastown en daarna Granville. In 1884 werd besloten dat de spoorlijn die Canada van oost naar west zou verbinden zou eindigen in Granville. Maar een plaats met zo'n ambitie moest natuurlijk wel een naam hebben die wat grootser aandeed, en dus werd Granville omgedoopt in Vancouver. George Vancouver had overigens Nederlandse voorouders (Van Coevorden), maar er zijn maar weinig Vancouverites die dat weten.
H
Hollywood-North. Na LA en NYC is Vancouver de grootste producent van films. Cabin in the woods is twee straten bij ons vandaan opgenomen. En verder komen films als Legends of the fall, 2012, Final Destination en The never ending story hier vandaan.
Honden. In Vancouver bestaat een tweedeling: hondenliefhebbers en de rest. Hondeneigenaren moeten de uitwerpselen van hun hond opruimen, en dat doen ze ook braaf, want anders krijgen ze een boete van een paar honderd dollar. De rest van de mensen ergert zich aan honden die op de stoep voor een winkel zitten te wachten, blaffende honden en loslopende honden. Gemeenteverordeningen over het aanlijnen van honden zijn dan ook een heet hangijzer in de lokale politiek.
100-mile diet: veel mensen zweren erbij: alles wat ze eten en drinken moet binnen een straal van 100 mijl (~160km) geproduceerd zijn. Volgens mij moet dat lukken; zelfs wijn en perziken zijn binnen die straal te vinden.
I
Immigranten. Net als in de rest van Canada, komen er veel nieuwe immigranten naar Vancouver. De meeste komen uit China en India. Ongeveer de helft van de bevolking van de agglomeratie Vancouver is van Aziatische afkomst. De verwachting is dat de regio in de komende 30 jaar met een miljoen mensen zal groeien (nu wonen er ruim 2.5 miljoen mensen).
J
Japanners. Van sushitenten zijn er bijna net zoveel als van koffietenten, en schijnbaar kan je in Vancouver de beste sushi buiten Japan vinden. De Japans-Canadese bevolking werd in de Tweede Wereldoorlog gedeporteerd uit de kustgebieden en in kampen in het binnenland gestopt, ook al waren ze al generaties hier en net zo Canadees als ieder ander.
K
Kids' yoga. Naast power-, hatha-, flow- en hot yoga springen yogastudio's speciaal gericht op kinderen als paddestoelen uit de grond. Onze bovenbuurvrouw opent volgende week haar studio op Broadway.
L
Lululemon, het hipste yogamerk. Vrouwelijk, en steeds vaker ook mannelijk, Vancouver loopt rond in de strakke en vaak kleurrijke kleding van de designer uit Kitsilano. Vaak met een yogamat over de schouder, maar ook gewoon op zondagmiddag in de supermarkt.
M
Milieu. Vancouver is eco en heeft in vergelijking met andere Noord-Amerikaanse steden veel aandacht voor milieu. Greenpeace is hier opgericht en David Suzuki, Canada's bekendste milieuactivist, komt uit Vancouver. Beiden overigens alweer uit Kitsilano.
N
Neighbourhood pub. In ons geval de Darby's om de hoek, een van de oudste pubs met een vergunning in Vancouver. In neighbourhood pubs kan je bier drinken, hockey kijken en hamburgers (die tot kunst verheven zijn) en kippenvleugels eten.
Northshore mountains: aan de overkant van de fjord liggen Cypress, Grouse en Seymour Provincial Parks: skiën, langlaufen en snowshoe-en van begin december tot eind april en, wandelen in de zomer.
O
Onroerend goed. crisis op de huizenmarkt, maar in omgekeerde zin: de prijzen stijgen zo hard dat de meeste huizen in onze buurt nu meer dan een miljoen kosten. De mensen hier zijn dol op onroerend goed, ontwerp en de nieuwste technische snufjes. Zelfs huizen worden ontworpen volgens de inzichten van Feng Shui. Adviseurs brengen $3800 in rekening om je huis te beoordelen. In downtown zijn er experimenten met microlofts - mini-appartementen van 20 m2 waarvan de inrichting multifunctioneel is: je bed kan je opvouwen in de muur. Er is een roep om betaalbare huisvesting en de oprichting van wooncorporaties (die bestaan hier niet).
P
Pacific Ocean. Houdt ons koel in de zomer en boven nul in de winter. Doordat Vancouver in een baai ligt die wordt afgeschermd door Vancouver Island, is er niet al teveel wind of hoge golven, zodat je kunt zeilen, zwemmen en stand-up paddleboarden (zie verderop).
Q
Quinoa. Hipper dan rijst.
R
Regen. Daarvan valt zo'n 1300mm per jaar, vooral van september tot mei (vgl. Nederland, waar 700-800mm per jaar valt). Wie het kan betalen gaat in de winter dan ook op vakantie naar Hawai'i of Mexico.
Rookverbod: het rookverbod in de horeca wordt hier strikt nageleefd en is inmiddels de normaalste zaak van de wereld. Sinds een paar jaar is roken ook verboden op het strand, in parken, in auto's waar kinderen in vervoerd worden, in de meeste huurwoningen en binnen 6 meter van een ingang en luchtroosters van een gebouw.
S
Stand up paddleboarding: hip Vancouver stapt 's avonds op een paddleboard: staand op een surfplank gaat men het water op, en dan peddelen maar. De nieuwste trend is yoga en/of fitness op een paddleboard. Dit filmpje (opgenomen op het strand waar wij altijd gaan zeilen) zegt genoeg: http://www.youtube.com/watch?v=QcqM3rzApMc
T
Tsunami's. Vancouver heeft een hoog aardbevings- en tsunamirisico. Na de zeebeving bij japan 1.5 jaar geleden werd er een tsunamimwaarschuwing afgegevens voor Vancouver Island. Die was uiteindelijk een meter hoog. Een grote aardbeving wordt verwacht in de Cascades, net over de grens met de VS.
U
University of British Columbia. Een van de beste universiteiten van Canada die het ook altijd goed doet in de internationale ranglijsten.
V
Vancouverism, een stroming binnen de architectuur. De glazen wolkenkrabbers in downtown worden zó gebouwd dat ze het zicht op de North Shore Mountains niet belemmeren. In de stad zijn veel parken en stranden, waar iedereen geniet van de zon (als die schijnt) tijdens de familiebarbecue. Zie ook http://en.wikipedia.org/wiki/Vancouverism
W
West coast cuisine: zalmburgers (met wilde zalm), yamfries, oesters, caesarsalade. Te bestellen in neighbourhood pubs.
Y
Yoga. Heeft vrij weinig meer te maken met de oorspronkelijke yogi's, maar is vooral een hippe vrijetijdsbesteding. Zie ook Lululemon.
Z
Zon. Als de zon dan schijnt, schijnt ie ook bijna altijd van mei/juni tot in september. Iets om naar uit te kijken tijdens de lange, grijze, natte winter.
maandag 10 september 2012
maandag 27 augustus 2012
Op avontuur in de Yukon (2)
Na een week wandelen in de wildernis konden we eindleijk lekker uitslapen in een echt bed. Vervolgens gedoucht (alweer) en op pad voor ontbijt. We vonden dat we best een stukje konden fietsen op onze rustdag waarop we verder niets gepland hadden. Of eigenlijk, Tristan had wel wat gepland: zomaar uit het niets vroeg hij me, terug op de hotelkamer, ten huwelijk!
We konden het meteen gaan vieren: we gingen een rondleiding inclusief proeverij doen bij de Yukonbrouwerij. De Canadezen vonden het, zoals altijd, gek dat we durfden te fietsen na 8 biersamples. Tja, autorijden is natuurlijk wel zo veilig... ??
Daarna voerde de tocht naar de Yukonrivier naar de Miles Canyon, waar vroeger een stroomversnelling was die leek op de manen van een paard (vandaar de naam Whitehorse). Nu is er stroomafwaarts een dam, waardoor er geen wit water meer is, alleen nog snelstromend water. Er stonden ook nog wat bordjes over een inmiddels verdwenen stadje, waar een slimme ondernemer zijn diensten als loods aan de goudzoekers aanbood. De mensen die rijk werden van de goudkoorts, waren meestal niet de goudzoekers, maar de mensen die gids werden, spullen en eten verkochten of hotels openden rond Miles Canyon en Whitehorse en andere plaatsen onderweg.
De volgende dag was het tijd voor nog meer goudkoortsavonturen: kanoën op de smaragdgroene Yukon. Wat oom Dagobert kan, kunnen wij ook. We hadden een tocht geboekt bij hetzelfde bedrijf als waar we mee gewandeld hadden, en tot onze aangename verrassing was Smiley weer mee als cameraman.
In het begin waren we nog enthousiast aan het peddelen, maar dat bleek eigenlijk niet zo nodig: Met lekker met de stroom meedrijven kwamen we er ook. Zonder spierpijn. Na een vroege lunch en een niet geplande omweg via een grote buitenbocht vanwege de stroming, kwamen we bij Miles Canyon. We moesten even wachten op een toeristenboot die stroomopwaarts de canyon doorzwoegde, en daarna konden we verder drijven. Althans, dat was de bedoeling. Onze gidsen hadden ons aangeraden eerst als een gek naar het midden van de rivier te peddelen, en daarna midden door de canyon door te dobberen. Maar de stroming kreeg te vroeg vat op ons, en we dreven zijwaarts richting canyonmuur. We zetten ons aan de muur af met onze peddels, maar net op dat moment dook de voorkant van de kano het enige stukje 'waterval' (van 15cm) af. In iets wat leek op slowmotion, sloeg de kano om: je ziet en voelt het gebeuren en weet dat het te laat is. Op het moment dat we in het water plonsden, waren we door de kou even onze adem kwijt. Gelukkig zijn we met zeilen regelmatig omgeslagen, dus we raakten niet in paniek. Alles wat we ooit geleerd hebben, zoals elkaar checken, blijven ademen en de manier van drijven, kwam goed van pas. Bovendien hadden we zwemvesten aan. We probeerden bij de op de kop drijvende kano te blijven, maar die begon te zinken. Ik raakte mijn kant van de kano kwijt terwijl Tristan met zijn kant verder dreef. Halverwege de canyon werd het water rustiger en de canyon breder, en daar lagen Smiley en de gids op ons te wachten. We konden niet bij hun aan boord komen, maar kregen de opdracht tot het eind van de canyon te drijven. Zij moesten ondertussen onze kano zien te vinden, die we inmiddels echt kwijt waren. Er stuiterde iets tegen mijn been. Ik pakte het: mijn fototoestel. Ik had die ochtend de tegenwoordigheid van geest gehad mijn fototoestel in een drybag te stoppen (en was dat blijven doen na iedere foto) en die drybag aan mijn broek te binden. Godzijdank! Al het andere dat los in de kano had gelegen en we nu waarschijnlijk kwijt waren, was vervangbaar, maar niet de foto's van de hele afgelopen wandelweek.
De canyon uitdrijven was makkelijker gezegd dan gedaan. Draaikolken en de stroming duwden ons steeds weer weg van de hoofdstroming. Bovendien wilden we bij elkaar blijven. Op het bruggetje een eindje verderop hadden een paar mensen ons gezien, maar ze leken weinig actie te ondernemen. We bedachten dat het geen zin had onze energie te verspillen aan het terugkomen in de stroming en besloten te proberen naar de kant te komen. We begonnen het ook behoorlijk koud te krijgen. Het lukte ons allebei om aan dezelfde oever aan de kant te komen, maar we konden niet bij elkaar komen vanwege een paar omgevallen bomen en rotsen. De kant was te steil om omhoog te klimmen, dus we zaten vast. Maar we waren in elk geval uit het water. Ondertussen was iemand van het bruggetje naar het pad aan de overkant gelopen en vroeg of we in orde waren en of we gered moesten worden. Het voelt dan heel stom om ja te zeggen, maar dat was wel nodig. Bibberend zaten we aan de kant. Ik trok mijn natte kleren uit, dook in elkaar en begon me met mijn handen droog en warm te wrijven. Alweer met dank aan de zeiltraining. De man aan de overkant zou onze gidsen gaan waarschuwen.
Even later hoorden we een motorbootje aankomen. We zwaaiden, maar hij voer door. Even later kwam hij terug. We konden met de twee mannen aan boord praten en zeiden dat we hulp nodig hadden. Ze leken ons te wantrouwen en zich af te vragen wat die twee mensen in hun ondergoed daar aan de waterkant daar deden. Even later bleek dat ze dachten dat we van de brug (een metertje of 15 hoog) waren gesprongen, en dus vonden dat als we zo idioot waren om zoiets te doen, ons ook maar zelf moesten zien te redden. Toen we ons verhaal gedaan hadden, wilden ze ons wel helpen. Na enig manoevreren visten ze ons van de steile oever en brachten ons naar onze gidsen, die stroomafwaarts onze kano gevonden hadden. Tristan bleek zijn rugzak (waar onze buitensportjassen inzaten) aan de kano vastgebonden te hebben. Onze waterfles, die los in de boot had gelegen, was op mysterieuze wijze komen bovendrijven. Paspoorten, telefoons en portemonnees hadden we gelukkig niet bij ons. Het enige dat we kwijt waren, waren onze fleecevesten. En de verrekijker leek verdronken te zijn (maar die doet het inmiddels weer).
Onze redders brachten ons naar het eindpunt, waar onze chauffeur ons op kwam halen en ons meteen naar ons hotel bracht, waar we wederom warm konden douchen. Wij gingen nergens meer heen. Pizza besteld, warm geworden en slapen.
Wat een avontuur!
wordt vervolgd?
We konden het meteen gaan vieren: we gingen een rondleiding inclusief proeverij doen bij de Yukonbrouwerij. De Canadezen vonden het, zoals altijd, gek dat we durfden te fietsen na 8 biersamples. Tja, autorijden is natuurlijk wel zo veilig... ??
Daarna voerde de tocht naar de Yukonrivier naar de Miles Canyon, waar vroeger een stroomversnelling was die leek op de manen van een paard (vandaar de naam Whitehorse). Nu is er stroomafwaarts een dam, waardoor er geen wit water meer is, alleen nog snelstromend water. Er stonden ook nog wat bordjes over een inmiddels verdwenen stadje, waar een slimme ondernemer zijn diensten als loods aan de goudzoekers aanbood. De mensen die rijk werden van de goudkoorts, waren meestal niet de goudzoekers, maar de mensen die gids werden, spullen en eten verkochten of hotels openden rond Miles Canyon en Whitehorse en andere plaatsen onderweg.
De volgende dag was het tijd voor nog meer goudkoortsavonturen: kanoën op de smaragdgroene Yukon. Wat oom Dagobert kan, kunnen wij ook. We hadden een tocht geboekt bij hetzelfde bedrijf als waar we mee gewandeld hadden, en tot onze aangename verrassing was Smiley weer mee als cameraman.
In het begin waren we nog enthousiast aan het peddelen, maar dat bleek eigenlijk niet zo nodig: Met lekker met de stroom meedrijven kwamen we er ook. Zonder spierpijn. Na een vroege lunch en een niet geplande omweg via een grote buitenbocht vanwege de stroming, kwamen we bij Miles Canyon. We moesten even wachten op een toeristenboot die stroomopwaarts de canyon doorzwoegde, en daarna konden we verder drijven. Althans, dat was de bedoeling. Onze gidsen hadden ons aangeraden eerst als een gek naar het midden van de rivier te peddelen, en daarna midden door de canyon door te dobberen. Maar de stroming kreeg te vroeg vat op ons, en we dreven zijwaarts richting canyonmuur. We zetten ons aan de muur af met onze peddels, maar net op dat moment dook de voorkant van de kano het enige stukje 'waterval' (van 15cm) af. In iets wat leek op slowmotion, sloeg de kano om: je ziet en voelt het gebeuren en weet dat het te laat is. Op het moment dat we in het water plonsden, waren we door de kou even onze adem kwijt. Gelukkig zijn we met zeilen regelmatig omgeslagen, dus we raakten niet in paniek. Alles wat we ooit geleerd hebben, zoals elkaar checken, blijven ademen en de manier van drijven, kwam goed van pas. Bovendien hadden we zwemvesten aan. We probeerden bij de op de kop drijvende kano te blijven, maar die begon te zinken. Ik raakte mijn kant van de kano kwijt terwijl Tristan met zijn kant verder dreef. Halverwege de canyon werd het water rustiger en de canyon breder, en daar lagen Smiley en de gids op ons te wachten. We konden niet bij hun aan boord komen, maar kregen de opdracht tot het eind van de canyon te drijven. Zij moesten ondertussen onze kano zien te vinden, die we inmiddels echt kwijt waren. Er stuiterde iets tegen mijn been. Ik pakte het: mijn fototoestel. Ik had die ochtend de tegenwoordigheid van geest gehad mijn fototoestel in een drybag te stoppen (en was dat blijven doen na iedere foto) en die drybag aan mijn broek te binden. Godzijdank! Al het andere dat los in de kano had gelegen en we nu waarschijnlijk kwijt waren, was vervangbaar, maar niet de foto's van de hele afgelopen wandelweek.
De canyon uitdrijven was makkelijker gezegd dan gedaan. Draaikolken en de stroming duwden ons steeds weer weg van de hoofdstroming. Bovendien wilden we bij elkaar blijven. Op het bruggetje een eindje verderop hadden een paar mensen ons gezien, maar ze leken weinig actie te ondernemen. We bedachten dat het geen zin had onze energie te verspillen aan het terugkomen in de stroming en besloten te proberen naar de kant te komen. We begonnen het ook behoorlijk koud te krijgen. Het lukte ons allebei om aan dezelfde oever aan de kant te komen, maar we konden niet bij elkaar komen vanwege een paar omgevallen bomen en rotsen. De kant was te steil om omhoog te klimmen, dus we zaten vast. Maar we waren in elk geval uit het water. Ondertussen was iemand van het bruggetje naar het pad aan de overkant gelopen en vroeg of we in orde waren en of we gered moesten worden. Het voelt dan heel stom om ja te zeggen, maar dat was wel nodig. Bibberend zaten we aan de kant. Ik trok mijn natte kleren uit, dook in elkaar en begon me met mijn handen droog en warm te wrijven. Alweer met dank aan de zeiltraining. De man aan de overkant zou onze gidsen gaan waarschuwen.
Even later hoorden we een motorbootje aankomen. We zwaaiden, maar hij voer door. Even later kwam hij terug. We konden met de twee mannen aan boord praten en zeiden dat we hulp nodig hadden. Ze leken ons te wantrouwen en zich af te vragen wat die twee mensen in hun ondergoed daar aan de waterkant daar deden. Even later bleek dat ze dachten dat we van de brug (een metertje of 15 hoog) waren gesprongen, en dus vonden dat als we zo idioot waren om zoiets te doen, ons ook maar zelf moesten zien te redden. Toen we ons verhaal gedaan hadden, wilden ze ons wel helpen. Na enig manoevreren visten ze ons van de steile oever en brachten ons naar onze gidsen, die stroomafwaarts onze kano gevonden hadden. Tristan bleek zijn rugzak (waar onze buitensportjassen inzaten) aan de kano vastgebonden te hebben. Onze waterfles, die los in de boot had gelegen, was op mysterieuze wijze komen bovendrijven. Paspoorten, telefoons en portemonnees hadden we gelukkig niet bij ons. Het enige dat we kwijt waren, waren onze fleecevesten. En de verrekijker leek verdronken te zijn (maar die doet het inmiddels weer).
Onze redders brachten ons naar het eindpunt, waar onze chauffeur ons op kwam halen en ons meteen naar ons hotel bracht, waar we wederom warm konden douchen. Wij gingen nergens meer heen. Pizza besteld, warm geworden en slapen.
Wat een avontuur!
wordt vervolgd?
zaterdag 11 augustus 2012
Op avontuur in de Yukon (1)
Eind 19e eeuw zakte Oom Dagobert de Yukonrivier af, op zoek naar het goud van de Klondike. Hij vond een rijke goudader, waardoor hij schatrijk werd. Net als het zo tot de verbeelding sprekende Timboektoe waar Oom Donald altijd naartoe vlucht, bestaat de Klondike echt, en wel in de Canadese provincie de Yukon.
We waren dringend aan vakantie toe en we hadden bedacht dat we wilden wandelen in de Yukon. We hadden twee weken vrij genomen, dus dit werd de eerste vakantie van langer dan een week in bijna 2,5 jaar. De eerste week bestond uit een zesdaagse wandeltocht, en de tweede week uit een dagje kanoën en een auto huren en door Alaska rijden.
We konden ons niet zo’n goede voorstelling maken van de Yukon. We stelden ons uitgestrekte toendra voor, idyllische beekjes en besneeuwde bergtoppen in de verte. De Canadese collega's bleken het ook niet helemaal te weten en zeiden dat het in Yellowknife, een hele provincie en ruim 1500km (en een klimaatzone) verderop, stikte van de muggen. Toen ik voorzichtig zei dat we naar Whitehorse in de Yukon gingen en dat dat heel ergens anders lag, zeiden ze: "o, maar daar zal het wel ongeveer hetzelfde zijn." Sommigen zeiden dat de zon op die noorderbreedte niet onder gaat, anderen vroegen of we het noorderlicht zouden gaan bekijken. Zo noordelijk ligt Whitehorse nou ook weer niet (twee uur vliegen en ongeveer ter hoogte van Bergen in Noorwegen), dus de zon gaat wel degelijk onder (al is het niet voor lang). Het noorderlicht is vooral goed te zien in de winter, als het 's middags al vroeg donker wordt. Ik vond het wel bijzonder dat de Canadezen zo weinig over hun eigen land wisten. Geen wonder dus dat ze al die Europese landjes ook niet uit elkaar weten te houden. Volgens de collega's was het in de Yukon in elk geval heel mooi, al was niemand er ooit geweest. Er is immers "niks", dus wat moet je daar? Toen we in Vancouver op de bus naar het vliegveld wachtten, vroeg iemand waar we naartoe gingen. Na het antwoord "de Yukon", vroeg ze met een ongelovig gezicht: "waarom?"
Eenmaal in Whitehorse was het stralend zonnig en warm weer. Afgezien van de sporen van de goudkoorts (Whitehorse was het beginpunt van het bevaarbare deel van de Yukonrivier), viel er in het stadje niet zoveel te beleven. Het hoogtepunt was de raderboot SS Klondike, die vanaf de eeuwwisseling tot in de jaren 50 vracht, goedzoekers en toeristen vervoerde naar de goudvelden bij Dawson City, meer dan 500km stroomafwaarts. De hele boot was te bezichtigen. Van half oktober tot eind mei was (en is) de rivier bevroren en was er een sleeroute over land. De raderboten waren lange tijd de enige manier om naar Dawson te komen, waar men in het voorjaar met smart wachtte op voedsel. De SS Klondike ligt nu op de wal net buiten Whitehorse en is een officiële ‘historic site’. Ze noemen iets hier al gauw een 'historic site' als het een paar decennia oud is, maar ze maken er wel altijd een leuke en informatieve attractie van.
Na twee dagen begonnen we aan onze wandeltocht in de wildernis. Onze gidsen kwamen ons bij ons hotel ophalen. Wij waren de enigen die deze tocht geboekt hadden, dus we hadden eigenlijk een privegids. Er ging ook een stagiair/cameraman mee die Derek heette, maar door iedereen Smiley genoemd werd. Na het goedkeuren van onze spullen, reden we naar Kluane National Park. We meldden ons aan bij het bezoekerscentrum van Parks Canada, maar daar bleek dat de route die we wilden gaan doen gesloten was vanwege de beren. Ons werd aangeraden het niet onderhouden pad aan de andere kant van het rivierdal te lopen. Daar zaten uiteraard ook beren, maar het risico daarvan werd minder groot geacht. Onze gidsen hadden ons al kort gebrieft over hoe om te gaan met beren. Al ons eten zat in beerbestendige tonnen en we hadden ieder een bus beerspray. We moesten aan Parks Canada doorgeven hoe lang we weg zouden blijven, wie ze moesten bellen in noodgevallen en hoe onze rugzakken eruit zagen. Voor het geval ze ons moesten gaan zoeken.
Doordat onze gids, Selena, de nieuwe route moest plannen met de park rangers, waren we laat op weg en werd het dus een korte wandeldag. Vrij snel moesten we een riviertje oversteken. Het water was viesgrijs door het sediment, en heel erg koud. Vulcan Creek bestond uit een stuk of tien snelstromende beekjes die soms wel kniediep waren. Schoenen uit dus, gezicht stroomopwaarts en dan in een treintje en met behulp van wandelstokken zijwaarts oversteken. Later op de dag had Selena bedacht dat het handig was een stuk af te snijden door een drassig veld. Het gras was er manshoog en er stonden wat kleine boompjes, dus dat moest kunnen. Eerst was het gewoon een beetje drassig, maar daarna zoog de bodem je vast als je te lang op één plek bleef staan. Het water stond soms tot onze enkels, maar daar konden de bergschoenen tegen. Door het rottingsproces lag er een vieze olieachtige laag op de meeste stukjes water. Op de graspollen en boomstronken, voor zover aanwezig, was het iets minder nat. Toen waarschuwden Selena en Tristan, die vóór mij liepen, dat het nu toch wel echt moerassig werd. Ik gaf de boodschap door aan Smiley achter mij. Hij had nog zijn five finger rivieroversteek-kampschoenen aan en vroeg hoe diep het was, zodat hij misschien alsnog zijn bergschoenen aan kon trekken. Op dat moment stapte ik tot mijn knieen in de drek. Met een gorgelend geluid zogen mijn schoenen zich vol modderig water. Mijn broekspijpen werden zwaar van de natte blubber. Het was verbazingwekkend koud. Nog een paar tientallen meters worstelden we ons zoveel mogelijk via graspollen naar het droge. Lastig je evenwicht bewaren met meer dan 15kg op je rug, maar onderuit gaan was zeker geen optie.
's Avonds kampeerden we op een veldje aan de rivier. Zolang er een briesje stond, was het goed uit te houden, maar zodra de wind ging liggen, zagen de muggen hun kans schoon. Totdat we er genoeg van kregen en onze tent invluchtten.
De volgende dag liep een coyote om ons kamp heen te scharrelen. Blijkbaar stonden we precies in zijn dagelijkse pad. Sowieso leken we, gelet op de beestensporen, midden in een wildlife corridor te staan. 's Nachts gelukkig niks van gemerkt. Die dag liep de route, die we af en toe moesten zoeken, langs de bosrand, met rechts de vlakte van de rivier en aan de overkant de bergen. Die avond kampeerden we in de duinen tussen de rivier en een meertje. We waren niet de enigen: her en der stonden nog 3 tenten. Met zoveel menselijke aanwezigheid zouden de beren het wel uit hun hoofd laten in de buurt te komen. Een geruststellende gedachte. We waren vroeg aangekomen, dus er was tijd voor een dutje. Na het eten begon het te regenen, dus speelden we ’s avonds een potje boerenbridge in de tent.
's Ochtends regende het nog steeds, maar gelukkig werd het droog genoeg om buiten te ontbijten. Er liep opnieuw een coyote rond het kamp. Zou het dezelfde zijn? Voor het eerst in een paar dagen konden we ons enigszins wassen in het meertje. Koud, maar zeer de moeite waard na alle modder en zweet van de vorige dagen. Wat een luxe! Later, een paar minuten nadat de mannen de ontbijtkommen hadden afgewassen in de rivier, wandelde een grizzlybeer op z'n dooie gemak over datzelfde strandje. Ik was op dat moment bij de tent en kon de beer niet zien, maar de anderen waarschuwden me vanaf een hoger gelegen duin dat er een beer was. Ik liep ook het duin op. De beer zag me, keek op, en liep rustig verder.
We besloten nog een nachtje op deze plek te blijven en vandaag zonder rugzak naar het einde van het dal te lopen, waar de Kaskawulshgletsjer in het dal uitkwam. Onderweg kwamen we een stel wandelaars tegen die Selena bleek te kennen, en samen lunchten we op een vlakte die leek op een droge rivierbedding: een gravelvlakte met gele bloemen. Het was net of we een buitensportbrochure waren binnengewandeld. Opeens zagen we op een afstandje een grizzly, dezelfde van die ochtend. Waarschijnlijk was hij nu op onze etensgeuren afgekomen, maar toen hij eenmaal in de gaten had dat er zes mensen waren, maakte hij een grote boog om ons heen. Later kwamen we hem nog een keer tegen. Hij was recht voor ons op de vlakte. Wij wijzigden onze koers en er was niks aan de hand.
We zijn niet helemaal tot aan de gletsjer gekomen, maar we konden hem wel goed zien en af en toe horen rommelen. Op de terugweg wilden we een stuk afnsijden over de rivierzandbanken, maar we moesten nog ergens een rivierarm oversteken. Het was erg modderig, dus we zaten opnieuw tot boven onze enkels onder de modder. Gelukkig hielden we dankzij onze gaiters deze keer droge voeten.
Dag 4 was opnieuw een dagwandeling, de berg op. De zon scheen. Soms was het even worstelen door de dichte begroeiing, maar uiteindelijk werden we beloond met een prachtig lunchplekje op een alpenweide vol met allerlei bloemen. We konden de hele vallei en de gletsjer overzien. Het stikte er van de piepende grondeekhoorns, schattige beestjes. Met Selena en Smiley liep ik nog een stuk verder de berg op om de vallei aan de andere kant van de berg te kunnen zien. Tristan ging niet mee, want hij had last van zijn knie. In het volgende dal was nog een gletsjer te zien, en hadden we bijna een 360-uitzicht. De bergen aan de andere kant waren kaal en stenig, interessant om dat verschil met onze zomerse alpenweide te zien.
Toen we terugkwamen bij onze kampeerplek, waren we zo warm en bezweet dat we een duik namen in het meertje. Heerlijk!
De dag daarna braken we eindelijk ons kamp op. Dat werd ook wel tijd, want de omgeving van onze tenten begon in een mijnenveld van wc-plekjes te veranderen. We waren ondertussen behoorlijk vaardig geworden in het verbranden van ons wc-papier. Daarvoor moet het niet te windstil zijn (dan duurt het lang) en niet te winderig (dan moet je oppassen dat je de omliggende struiken niet in de fik steekt), al is dat laatste wel weer fijn om te voorkomen dat je wordt lekgeprikt terwijl je je behoefte zit te doen.
De dag begon met stralend weer, maar in de loop van de middag betrok het en begon het steeds harder te regenen. We schuilden onder een haastig over ons en onze spullen heengedrapeerd tentzeil. Na de lunchpauze liepen we verder door de regen. Later begon het zelfs te onweren. Aangezien we met dat weer niet middenop de vlakte wilden kamperen, hadden we een niet zo ideale en hobbelige plek gevonden bij een groepje bomen. Waar dus ook muggen en wilde beesten zich (kunnen) schuilhouden. Er was geen beekje, dus ons water ging op rantsoen. Alles was nat van de regen en we waren allemaal moe van een lange dag lopen, dus we gingen vroeg naar bed. Gelukkig was het de laatste nacht, en gelukkig hadden we tot dan toe enorm geluk gehad met het weer.
We lagen nog wat te lezen in de tent toen ik buiten geritsel hoorde. Zoiets verbeeld je je snel, maar Tristan hoorde het ook. Zonder de aanwezigheid van andere tenten en mensen, durfden eventuele beesten misschien weer dichterbij te komen. Tristan stak zijn hoofd uit de tent, maar er was niks te zien. Maar middenin de nacht werd hij opnieuw wakker door een geluid dat klonk alsof er iets of iemand met de berentonnen, die een eindje verderop stonden, aan het rommelen was. Ik ben wonderbaarlijk genoeg door het geluid heen geslapen. Vanwege watergebrek hadden we niet afgewassen en de zoveel mogelijk uitgeveegde etenskommen bovenop de tonnen gezet. 's Ochtends bleken de tonnen en de kommen er nog precies zo bij te staan als we ze de vorige avond hadden achtergelaten.
De laatste dag was het niet meer zo'n eind lopen, al moesten we wel weer Vulcan Creek oversteken. Het laatste stuk was het makkelijk lopen over een breed grindpad, maar er waren veel muggen die het alsnog een vervelend stuk maakten. Vanaf de hoofdweg moesten we nog een paar kilometer langs de weg lopen naar het bezoekerscentrum, waar we opgehaald zouden worden. Ons ophaalbusje reed ons eerst voorbij, keerde toen om en pikte ons op. Bij het bezoekerscentrum moesten we ons melden en gedetailleerde formulieren invullen over de beer die we drie keer hadden gezien.
Onderweg terug naar Whitehorse stopten we bij een bakker. We hadden enorme zin in iets vers, dus onze late lunch bestond uit een pak melk en cinnamon buns. In Whitehorse dronken we nog een welverdiend biertje met Smiley, Selena en de chauffeur, en daarna konden we naar ons hotel om lekker warm te douchen en te slapen in een echt bed.
Wordt vervolgd...
maandag 6 augustus 2012
Beren
In onze bijna 2 jaar in westelijk Canada hebben we inmiddels aardig wat geleerd over beren, die in deze streek veel voorkomen. In theorie weten we wat we moeten doen, en naarmate we vaker wandelen en kamperen, wennen we aan het idee dat er beren in de buurt zijn en slapen we lekkerder. De praktijk hopen we niet nodig te hebben.
Er wonen hier grizzlies en zwarte beren, maar alleen de zwarte beren wonen dichtbij de stad. In dorpen halen ze soms de vuilnisbakken leeg. Bij alle bezoekerscentra en wandelpaden hangen waarschuwingen en advies over wat te doen als je een beer tegenkomt. De informatie is vaak nuttig, maar soms ook tegenstrijdig of weinig specifiek, bijvoorbeeld dat je moet letten op sporen van beren zoals pootafdrukken, bekrabte bomen en berenpoep. Er staat dan bijvoorbeeld niet bij hoe berenpoep eruit ziet. En hoe weet je of een hert of een beer aan een boom heeft staan schuren?
Anders dan wat Hollywood je soms graag wil doen geloven, zijn beren geen bloeddorstige monsters die gericht mensen of dieren aanvallen. Ze springen immers niet zomaar op iedere voorbijkomende eland en zullen dus ook niet zomaar een mens aanvallen. Ze zijn doorgaans helemaal niet geinteresseerd in mensen en zullen over het algemeen proberen mensen te vermijden. Beren zijn voornamelijk vegetariers en zijn eigenlijk de hele dag op zoek naar eten. Als je ze daarbij stoort of in de weg zit, kunnen ze gevaarlijk worden, net als wanneer ze zich bedreigd voelen of als ze geleerd hebben dat mensen eten bij zich hebben. Alle beerwaarnemingen moet je daarom ook melden bij de boswachters. Als blijkt dat een beer te dicht bij mensen is gekomen op zoek naar eten, wordt hij opgespoord en zonder pardon afgeschoten. Blijkbaar zijn er, ondanks alle waarschuwingen en boetes, ieder jaar mensen die die 'schattige' beren langs de weg voeren. Een volgende keer dat zo'n beer dan mensen tegenkomt, associeert hij die met eten en kan dan gevaarlijk worden. Er zijn mensen die dat afschieten zielig vinden, maar zolang er mensen zijn die weigeren hun gedrag aan te passen aan de aanwezigheid van beren, zal dat noodzakelijk blijven.
Tijdens wandelingen maken we altijd lawaai, zodat een beer ons van te voren aan hoort komen en zich uit de voeten kan maken. Dan is ie als het goed is al weg voordat je 'm gezien hebt. Wij hebben vaak een belletje bij ons, en soms roepen we eeee-ooooo. Tot nu toe werkt dat prima, want we zijn nog nooit een beer tegengekomen. :-) Mocht je er toch eentje zien, dan moet je inschatten wat zijn bedoelingen zijn. Misschien heeft ie je helemaal niet in de gaten of gaat ie door waar hij mee bezig was. In dat geval loop je achteruit weg in de richting waaruit je gekomen bent. Als een beer wel reageert en op je af komt, moet je uit zijn gedrag zien op te maken wat zijn bedoelingen zijn. Hij kan gestresst zijn en zijn jongen of zijn eten verdedigen, of gewoon nieuwsgierig. Je moet hem dan duidelijk maken dat je een mens bent en geen bedreiging vormt door tegen de beer te praten. Mocht hij toch aanvallen, dan moet je juist niet wegrennen, maar blijven waar je bent. Dat lijkt me makkelijker gezegd dan gedaan, maar meestal schijnt een aanvallende beer zijn aanval op het allerlaatste moment af te breken. Als dat niet het geval is, laat je je op het laatste moment op je buik op de grond vallen, en/of je gebruikt je anti-beerspray.
Met kamperen hebben we alles waar geur aan zit (zelfs tandpasta, de verbanddoos en wikkels van mueslirepen) in een beerbestendige container of in de auto. Op sommige campings zijn beerbestendige kluisjes beschikbaar om je eten in op te bergen voor als je geen auto hebt. Je kunt je eten ook in geurdichte zakken in een boom hangen, op een hoogte van minstens 4 meter. Koken doen we op minstens 100m van de tent. Mocht er dan een beer op de etensgeur afkomen, dan associeert hij tenten in elk geval niet met eten. Alles wat een beer doet, is ingegeven door zijn zoektocht naar eten, en een tent met mensen is dan helemaal niet interessant. Toch hebben we voor de zekerheid 's nachts een bus berenspray in de tent liggen.
We hebben, net als de meeste mensen, nog nooit een beer op gevaarlijke afstand gezien. Wel hebben we meerdere keren een beer op een veilige afstand op z'n dooie gemak langs zien lopen. Maar zelfs ervarener wandelaars en kampeerders blijven altijd erg voorzichtig en hebben een groot ontzag voor deze indrukwekkende beesten.
zaterdag 14 juli 2012
Zomer in Vancouver
Witte lijntjes in het patroon van onze slipperbandjes beginnen zich af te tekenen op onze voeten. De tv is al dagen niet aan geweest: 's avonds om 22u hangen we nog in onze hangmat onder de bomen, een felroze cocktail in de hand. Het is zomer in Vancouver.
Het heeft even geduurd, maar dan heb je ook wat. Mei was mooi en droog, juni koud en nat. Vorig jaar hadden we helemaal geen zomer, terwijl iedereen ons na die eerste extreem natte winter beloofd had dat zomers hier zo mooi zijn. Inmmiddels begint het inderdaad zo te lijken.
Vorige week waren mijn ouders op bezoek, en ook zij genoten van het warme weer. Voor het eerst reden we in de zomer naar Whistler, waar we in de winter altijd gaan skien. Waar dan hele rijen ski's staan, was het nu vol met mountainbikes. De lage pistes waren veranderd in mountainbikepark. Wij gingen met de gondel omhoog. Op de pistes onder ons zagen we beren grazen. Iets hoger verschenen de eerste sneeuwvelden, en tegen de tijd dat we boven waren, zag het landschap er net zo uit als in de winter: besneeuwd. Alleen de pistepaaltjes waren weggehaald. Doorgaans zijn skigebieden heel lelijk in de zomer, maar het uitzicht was hier nog steeds spectaculair. In de winter is Whistler peak een beruchte plek waar je niet al te lang wilt zijn vanwege de harde wind die sneeuw in je gezicht blaast. Nu was het aangenaam koel vergeleken met de warmte beneden. In de loop van die dag, en daarna ook hier in Vancouver, werd het opeens heel erg heiig. Blijkbaar krijgen we hier de rook van bosbranden in Siberie. Die rook waait over de noordpool hierheen.
Wat doen Vancouverites als het warm is? Ze gaan massaal naar het strand. Toen wij vorige week de stad uitreden, stond er een enorme file om de stad in te komen. 2 miljoen mensen uit de voorsteden die allemaal een plekje proberen te vinden aan een van de stranden in de stad. En ze lopen allemaal op slippers en hullen zich in de plaatselijke klederdracht: lange en wijde shirts en heel erg korte broeken voor de dames, hemden en korte broeken voor de heren. Beide met grote zonnebrillen. De barbecues komen tevoorschijn, want barbecuen is hier, samen met ijshockey, de nationale sport.
En wij? Morgen gaan we barbecuen, en straks wandelen we in onze wijde shirts en op onze slippers naar het strand. Het leven is goed. Laat die zomer nog maar even duren.
Het heeft even geduurd, maar dan heb je ook wat. Mei was mooi en droog, juni koud en nat. Vorig jaar hadden we helemaal geen zomer, terwijl iedereen ons na die eerste extreem natte winter beloofd had dat zomers hier zo mooi zijn. Inmmiddels begint het inderdaad zo te lijken.
Vorige week waren mijn ouders op bezoek, en ook zij genoten van het warme weer. Voor het eerst reden we in de zomer naar Whistler, waar we in de winter altijd gaan skien. Waar dan hele rijen ski's staan, was het nu vol met mountainbikes. De lage pistes waren veranderd in mountainbikepark. Wij gingen met de gondel omhoog. Op de pistes onder ons zagen we beren grazen. Iets hoger verschenen de eerste sneeuwvelden, en tegen de tijd dat we boven waren, zag het landschap er net zo uit als in de winter: besneeuwd. Alleen de pistepaaltjes waren weggehaald. Doorgaans zijn skigebieden heel lelijk in de zomer, maar het uitzicht was hier nog steeds spectaculair. In de winter is Whistler peak een beruchte plek waar je niet al te lang wilt zijn vanwege de harde wind die sneeuw in je gezicht blaast. Nu was het aangenaam koel vergeleken met de warmte beneden. In de loop van die dag, en daarna ook hier in Vancouver, werd het opeens heel erg heiig. Blijkbaar krijgen we hier de rook van bosbranden in Siberie. Die rook waait over de noordpool hierheen.
Wat doen Vancouverites als het warm is? Ze gaan massaal naar het strand. Toen wij vorige week de stad uitreden, stond er een enorme file om de stad in te komen. 2 miljoen mensen uit de voorsteden die allemaal een plekje proberen te vinden aan een van de stranden in de stad. En ze lopen allemaal op slippers en hullen zich in de plaatselijke klederdracht: lange en wijde shirts en heel erg korte broeken voor de dames, hemden en korte broeken voor de heren. Beide met grote zonnebrillen. De barbecues komen tevoorschijn, want barbecuen is hier, samen met ijshockey, de nationale sport.
En wij? Morgen gaan we barbecuen, en straks wandelen we in onze wijde shirts en op onze slippers naar het strand. Het leven is goed. Laat die zomer nog maar even duren.
zaterdag 9 juni 2012
(Bijna) Canadees, maar nu effe niet
Ik heb niet zoveel met voetbal, laat staan dat ik me ooit in het oranje uitgedost heb. Het aantal keren dat ik in een te volle kroeg het Nederlands elftal heb bekeken, is ook op één hand te tellen. Ik was dan ook niet per sé van plan het EK te kijken, en zeker niet op zaterdagochtend om 9 uur met een enigszins brak hoofd.
Maar toen Elise, die ik nog ken van VASS, me uitnodigde om met een aantal Nederlanders in een pub te gaan kijken, dacht ik: "waarom ook niet?" Ik ben tenslotte Nederlands, en bijna Nederlandser dan ik in Nederland ooit geweest ben. (nog nooit heb ik zoveel Nederlandse attributen in huis gehad, zoals sierklompjes en een delftsblauw schort)
Op een verder uitgestorven Broadway was het duidelijk te zien dat er iets gaande was bij de Manchester Public Eatery. En dat het met Nederland te maken had. Voor de deur stonden een paar auto's met Nederlandse vlaggen en ik kon mijn fiets bijna niet kwijt. Niet dat er nou een enorme hoeveelheid fietsen stond, maar aangezien fietsenrekken hier niet tot het standaard straatmeubilair behoren (en dat normaal gesproken ook geen probleem is), waren alle lantaarnpalen in het hele blok al bezet.
De kroeg, het zelfbenoemde hoofdkwartier van het EK, was in oranje gehuld. Nederland was duidelijk favoriet, en als er al Denen aanwezig waren, durfden die niet te juichen. De enkeling die niet in het oranje was, was Canadees, waarschijnlijk partners of vrienden van Nederlandse Canadezen. Maar ook zonder oranje outfit waren de meeste Nederlanders wel als zodanig herkenbaar.
Ik had het begin gemist en Elise vertelde dat er bij het Wilhelmus misschien één of twee mensen meezongen. De aanwezige Canadezen vonden dat heel gek. Tijdens de Stanley Cup (hockey) zingt iedereen uit volle borst het "O Canada" mee, waardoor ik het Canadese volkslied inmiddels bijna beter ken dan het volledige Wilhelmus.
De sfeer was prima, met net zoveel oorverdovende oohs en aahs als in Nederland. Het verschil met een Nederlandse kroeg was dat er hier aan alle kanten tv-schermen zijn, en iedereen aan een tafel dus verschillende kanten op kijkt. Ook zijn ze hier nogal streng met de brandvoorschriften, waardoor ze niet meer mensen binnenlaten dan er stoelen en barkrukken zijn. Lekker zitten dus en ruimte om te ademen (dank BC, voor het rookverbod)
Voetbal is oorlog? In het buitenland is het in elk geval verbroederend.
Maar toen Elise, die ik nog ken van VASS, me uitnodigde om met een aantal Nederlanders in een pub te gaan kijken, dacht ik: "waarom ook niet?" Ik ben tenslotte Nederlands, en bijna Nederlandser dan ik in Nederland ooit geweest ben. (nog nooit heb ik zoveel Nederlandse attributen in huis gehad, zoals sierklompjes en een delftsblauw schort)
Op een verder uitgestorven Broadway was het duidelijk te zien dat er iets gaande was bij de Manchester Public Eatery. En dat het met Nederland te maken had. Voor de deur stonden een paar auto's met Nederlandse vlaggen en ik kon mijn fiets bijna niet kwijt. Niet dat er nou een enorme hoeveelheid fietsen stond, maar aangezien fietsenrekken hier niet tot het standaard straatmeubilair behoren (en dat normaal gesproken ook geen probleem is), waren alle lantaarnpalen in het hele blok al bezet.
De kroeg, het zelfbenoemde hoofdkwartier van het EK, was in oranje gehuld. Nederland was duidelijk favoriet, en als er al Denen aanwezig waren, durfden die niet te juichen. De enkeling die niet in het oranje was, was Canadees, waarschijnlijk partners of vrienden van Nederlandse Canadezen. Maar ook zonder oranje outfit waren de meeste Nederlanders wel als zodanig herkenbaar.
Ik had het begin gemist en Elise vertelde dat er bij het Wilhelmus misschien één of twee mensen meezongen. De aanwezige Canadezen vonden dat heel gek. Tijdens de Stanley Cup (hockey) zingt iedereen uit volle borst het "O Canada" mee, waardoor ik het Canadese volkslied inmiddels bijna beter ken dan het volledige Wilhelmus.
De sfeer was prima, met net zoveel oorverdovende oohs en aahs als in Nederland. Het verschil met een Nederlandse kroeg was dat er hier aan alle kanten tv-schermen zijn, en iedereen aan een tafel dus verschillende kanten op kijkt. Ook zijn ze hier nogal streng met de brandvoorschriften, waardoor ze niet meer mensen binnenlaten dan er stoelen en barkrukken zijn. Lekker zitten dus en ruimte om te ademen (dank BC, voor het rookverbod)
Voetbal is oorlog? In het buitenland is het in elk geval verbroederend.
zondag 3 juni 2012
Solliciteren op z'n Canadees
Aangezien ik binnen een paar maanden werkloos zal zijn, ben ik me alvast aan het voorbereiden op de arbeidsmarkt. En dat werkt hier blijkbaar net een beetje anders, heb ik gemerkt. Ouderwets, zou ik bijna willen zeggen.
Vacatureteksten geven alleen maar informatie over de inhoud van de baan en aan wat voor eisen je moet voldoen, en bijna nooit over wat de organisatie jou als werknemer te bieden heeft. Niks over arbeidsvoorwaarden of het team waar je in terecht komt, en vaak zelfs geen salarisindicatie. Het is overigens helemaal niet gezegd dat je in een nieuwe baan meer of zelfs maar hetzelfde gaat verdienen voor een vergelijkbaar takenpakket, of dat je ieder jaar salarisverhoging krijgt. Van wat ik tot nu toe heb gezien, liggen salarissen soms wel 30% uit elkaar. Er is ook een enorm verschil tussen het salaris van iemand met een bachelor en iemand met een master: dat scheelt bijna de helft. Beetje jammer is dat je voor die twee jaar om aan een mastertitel te komen ook tienduizenden dollars moet betalen. Er lijkt dus een enorm overschot aan bachelors, die vervolgens niet aan de bak komen. Kaap ik als immigrant tenminste niet de banen voor de Canadezen weg :-), al krijgen Canadezen en mensen met een permanente verblijfsvergunning wel vaak voorrang.
Arbeidsvoorwaarden zijn hier vrij mager vergeleken met Nederland, heb ik gemerkt (of misschien zijn we in Nederland verwend?): 2-4 weken vakantie, geen reiskostenvergoeding, geen vakantiegeld of eindejaarsuitkering. Maar dan wel weer een gratis aanvullende zorgverzekering en een extra pensioenfonds. Aan die laatste heb ik uiteraard niet zoveel, maar van de aanvullende verzekering heb ik al uitgebreid gebruik gemaakt: ik zit iedere 3-4 maanden een uur bij de mondhygiënist of de tandarts en dat kost mij dus helemaal niks.
Aan gezondheidsbevordering doen ze hier niet echt. Er zijn wel fitnesslessen, maar die zijn niet per se goedkoper dan bij een reguliere sportschool. Er is bijvoorbeeld ook geen enkele stimulans om op de fiets naar je werk te komen, behalve de vrij suf klinkende argumenten van de plaatselijke fietsersbond dat fietsen gezond en goedkoop is. (En dat voor het continent waar marketing zo ongeveer is uitgevonden!) Maar als je nog nooit in je leven gefietst hebt, of alleen op zaterdagmiddag in het park, ga je niet opeens naar je werk fietsen. De meeste mensen hebben niet eens een fiets, kunnen niet fietsen of vinden het te gevaarlijk. En fietsen is vooral iets van jonge, hogeropgeleide mannen in sportkleding. Vrijwel nooit zie je moeders met kinderen op de fiets. Toch is Vancouver tamelijk fietsvriendelijk, en met mooi weer zijn er stromen fietsende forensen. Als het regent (en dat is nogal vaak), zie je geen hond op de fiets. Behalve mij natuurlijk. :-) De Nederlanders haal je er zo uit: geen speciale fietskleding, geen helm en bijvoorbeeld plastic zakken met boodschappen aan het stuur. Dat heb ik een Canadees nog nooit zien doen!
Terug naar werken. Van baan veranderen is hier erg flexibel: op een vacature moet je doorgaans binnen een paar dagen reageren, en als je de baan dan krijgt, kan je binnen een paar dagen beginnen, als je tenminste geen opzegtermijn hebt voor je huidige baan. Je zou denken dat mensen daardoor veel jobhoppen, maar dat valt wel mee, o.a. vanwege het feit dat het nog maar de vraag is of je elders hetzelfde gaat verdienen. Ook krijg je vaak extra vakantiedagen als je ergens langer dan vijf jaar werkt.
In de meeste vacatureteksten staat ook geen contactpersoon die je kunt bellen met vragen, of überhaupt een naam aan wie je je sollicitatie kunt richten. Ik heb een keer gebeld om een naam te krijgen, maar dat leek een gekke vraag. Het moest gewoon naar HR, duh.
In ons immigratiehandboek had ik al gelezen dat je geen reactie terug hoeft te verwachten op je sollicitatie (zelfs geen ontvangstbevestiging), tenzij ze je uitnodigen op gesprek. Goed om te weten, want ook dat staat vaak niet in een vacaturetekst.
Kortom, een waardevolle ervaring. Ik orienteer me rustig verder.
Vacatureteksten geven alleen maar informatie over de inhoud van de baan en aan wat voor eisen je moet voldoen, en bijna nooit over wat de organisatie jou als werknemer te bieden heeft. Niks over arbeidsvoorwaarden of het team waar je in terecht komt, en vaak zelfs geen salarisindicatie. Het is overigens helemaal niet gezegd dat je in een nieuwe baan meer of zelfs maar hetzelfde gaat verdienen voor een vergelijkbaar takenpakket, of dat je ieder jaar salarisverhoging krijgt. Van wat ik tot nu toe heb gezien, liggen salarissen soms wel 30% uit elkaar. Er is ook een enorm verschil tussen het salaris van iemand met een bachelor en iemand met een master: dat scheelt bijna de helft. Beetje jammer is dat je voor die twee jaar om aan een mastertitel te komen ook tienduizenden dollars moet betalen. Er lijkt dus een enorm overschot aan bachelors, die vervolgens niet aan de bak komen. Kaap ik als immigrant tenminste niet de banen voor de Canadezen weg :-), al krijgen Canadezen en mensen met een permanente verblijfsvergunning wel vaak voorrang.
Arbeidsvoorwaarden zijn hier vrij mager vergeleken met Nederland, heb ik gemerkt (of misschien zijn we in Nederland verwend?): 2-4 weken vakantie, geen reiskostenvergoeding, geen vakantiegeld of eindejaarsuitkering. Maar dan wel weer een gratis aanvullende zorgverzekering en een extra pensioenfonds. Aan die laatste heb ik uiteraard niet zoveel, maar van de aanvullende verzekering heb ik al uitgebreid gebruik gemaakt: ik zit iedere 3-4 maanden een uur bij de mondhygiënist of de tandarts en dat kost mij dus helemaal niks.
Aan gezondheidsbevordering doen ze hier niet echt. Er zijn wel fitnesslessen, maar die zijn niet per se goedkoper dan bij een reguliere sportschool. Er is bijvoorbeeld ook geen enkele stimulans om op de fiets naar je werk te komen, behalve de vrij suf klinkende argumenten van de plaatselijke fietsersbond dat fietsen gezond en goedkoop is. (En dat voor het continent waar marketing zo ongeveer is uitgevonden!) Maar als je nog nooit in je leven gefietst hebt, of alleen op zaterdagmiddag in het park, ga je niet opeens naar je werk fietsen. De meeste mensen hebben niet eens een fiets, kunnen niet fietsen of vinden het te gevaarlijk. En fietsen is vooral iets van jonge, hogeropgeleide mannen in sportkleding. Vrijwel nooit zie je moeders met kinderen op de fiets. Toch is Vancouver tamelijk fietsvriendelijk, en met mooi weer zijn er stromen fietsende forensen. Als het regent (en dat is nogal vaak), zie je geen hond op de fiets. Behalve mij natuurlijk. :-) De Nederlanders haal je er zo uit: geen speciale fietskleding, geen helm en bijvoorbeeld plastic zakken met boodschappen aan het stuur. Dat heb ik een Canadees nog nooit zien doen!
Terug naar werken. Van baan veranderen is hier erg flexibel: op een vacature moet je doorgaans binnen een paar dagen reageren, en als je de baan dan krijgt, kan je binnen een paar dagen beginnen, als je tenminste geen opzegtermijn hebt voor je huidige baan. Je zou denken dat mensen daardoor veel jobhoppen, maar dat valt wel mee, o.a. vanwege het feit dat het nog maar de vraag is of je elders hetzelfde gaat verdienen. Ook krijg je vaak extra vakantiedagen als je ergens langer dan vijf jaar werkt.
In de meeste vacatureteksten staat ook geen contactpersoon die je kunt bellen met vragen, of überhaupt een naam aan wie je je sollicitatie kunt richten. Ik heb een keer gebeld om een naam te krijgen, maar dat leek een gekke vraag. Het moest gewoon naar HR, duh.
In ons immigratiehandboek had ik al gelezen dat je geen reactie terug hoeft te verwachten op je sollicitatie (zelfs geen ontvangstbevestiging), tenzij ze je uitnodigen op gesprek. Goed om te weten, want ook dat staat vaak niet in een vacaturetekst.
Kortom, een waardevolle ervaring. Ik orienteer me rustig verder.
Abonneren op:
Posts (Atom)