(Bijna) Canadees, maar nu effe niet

Ik heb niet zoveel met voetbal, laat staan dat ik me ooit in het oranje uitgedost heb. Het aantal keren dat ik in een te volle kroeg het Nederlands elftal heb bekeken, is ook op één hand te tellen. Ik was dan ook niet per sé van plan het EK te kijken, en zeker niet op zaterdagochtend om 9 uur met een enigszins brak hoofd.

Maar toen Elise, die ik nog ken van VASS, me uitnodigde om met een aantal Nederlanders in een pub te gaan kijken, dacht ik: "waarom ook niet?" Ik ben tenslotte Nederlands, en bijna Nederlandser dan ik in Nederland ooit geweest ben. (nog nooit heb ik zoveel Nederlandse attributen in huis gehad, zoals sierklompjes en een delftsblauw schort)

Op een verder uitgestorven Broadway was het duidelijk te zien dat er iets gaande was bij de Manchester Public Eatery. En dat het met Nederland te maken had. Voor de deur stonden een paar auto's met Nederlandse vlaggen en ik kon mijn fiets bijna niet kwijt. Niet dat er nou een enorme hoeveelheid fietsen stond, maar aangezien fietsenrekken hier niet tot het standaard straatmeubilair behoren (en dat normaal gesproken ook geen probleem is), waren alle lantaarnpalen in het hele blok al bezet.

De kroeg, het zelfbenoemde hoofdkwartier van het EK, was in oranje gehuld. Nederland was duidelijk favoriet, en als er al Denen aanwezig waren, durfden die niet te juichen. De enkeling die niet in het oranje was, was Canadees, waarschijnlijk partners of vrienden van Nederlandse Canadezen. Maar ook zonder oranje outfit waren de meeste Nederlanders wel als zodanig herkenbaar.

Ik had het begin gemist en Elise vertelde dat er bij het Wilhelmus misschien één of twee mensen meezongen. De aanwezige Canadezen vonden dat heel gek. Tijdens de Stanley Cup (hockey) zingt iedereen uit volle borst het "O Canada" mee, waardoor ik het Canadese volkslied inmiddels bijna beter ken dan het volledige Wilhelmus.

De sfeer was prima, met net zoveel oorverdovende oohs en aahs als in Nederland. Het verschil met een Nederlandse kroeg was dat er hier aan alle kanten tv-schermen zijn, en iedereen aan een tafel dus verschillende kanten op kijkt. Ook zijn ze hier nogal streng met de brandvoorschriften, waardoor ze niet meer mensen binnenlaten dan er stoelen en barkrukken zijn. Lekker zitten dus en ruimte om te ademen (dank BC, voor het rookverbod)

Voetbal is oorlog? In het buitenland is het in elk geval verbroederend.