Aangezien ik binnen een paar maanden werkloos zal zijn, ben ik me alvast aan het voorbereiden op de arbeidsmarkt. En dat werkt hier blijkbaar net een beetje anders, heb ik gemerkt. Ouderwets, zou ik bijna willen zeggen.
Vacatureteksten geven alleen maar informatie over de inhoud van de baan en aan wat voor eisen je moet voldoen, en bijna nooit over wat de organisatie jou als werknemer te bieden heeft. Niks over arbeidsvoorwaarden of het team waar je in terecht komt, en vaak zelfs geen salarisindicatie. Het is overigens helemaal niet gezegd dat je in een nieuwe baan meer of zelfs maar hetzelfde gaat verdienen voor een vergelijkbaar takenpakket, of dat je ieder jaar salarisverhoging krijgt. Van wat ik tot nu toe heb gezien, liggen salarissen soms wel 30% uit elkaar. Er is ook een enorm verschil tussen het salaris van iemand met een bachelor en iemand met een master: dat scheelt bijna de helft. Beetje jammer is dat je voor die twee jaar om aan een mastertitel te komen ook tienduizenden dollars moet betalen. Er lijkt dus een enorm overschot aan bachelors, die vervolgens niet aan de bak komen. Kaap ik als immigrant tenminste niet de banen voor de Canadezen weg :-), al krijgen Canadezen en mensen met een permanente verblijfsvergunning wel vaak voorrang.
Arbeidsvoorwaarden zijn hier vrij mager vergeleken met Nederland, heb ik gemerkt (of misschien zijn we in Nederland verwend?): 2-4 weken vakantie, geen reiskostenvergoeding, geen vakantiegeld of eindejaarsuitkering. Maar dan wel weer een gratis aanvullende zorgverzekering en een extra pensioenfonds. Aan die laatste heb ik uiteraard niet zoveel, maar van de aanvullende verzekering heb ik al uitgebreid gebruik gemaakt: ik zit iedere 3-4 maanden een uur bij de mondhygiënist of de tandarts en dat kost mij dus helemaal niks.
Aan gezondheidsbevordering doen ze hier niet echt. Er zijn wel fitnesslessen, maar die zijn niet per se goedkoper dan bij een reguliere sportschool. Er is bijvoorbeeld ook geen enkele stimulans om op de fiets naar je werk te komen, behalve de vrij suf klinkende argumenten van de plaatselijke fietsersbond dat fietsen gezond en goedkoop is. (En dat voor het continent waar marketing zo ongeveer is uitgevonden!) Maar als je nog nooit in je leven gefietst hebt, of alleen op zaterdagmiddag in het park, ga je niet opeens naar je werk fietsen. De meeste mensen hebben niet eens een fiets, kunnen niet fietsen of vinden het te gevaarlijk. En fietsen is vooral iets van jonge, hogeropgeleide mannen in sportkleding. Vrijwel nooit zie je moeders met kinderen op de fiets. Toch is Vancouver tamelijk fietsvriendelijk, en met mooi weer zijn er stromen fietsende forensen. Als het regent (en dat is nogal vaak), zie je geen hond op de fiets. Behalve mij natuurlijk. :-) De Nederlanders haal je er zo uit: geen speciale fietskleding, geen helm en bijvoorbeeld plastic zakken met boodschappen aan het stuur. Dat heb ik een Canadees nog nooit zien doen!
Terug naar werken. Van baan veranderen is hier erg flexibel: op een vacature moet je doorgaans binnen een paar dagen reageren, en als je de baan dan krijgt, kan je binnen een paar dagen beginnen, als je tenminste geen opzegtermijn hebt voor je huidige baan. Je zou denken dat mensen daardoor veel jobhoppen, maar dat valt wel mee, o.a. vanwege het feit dat het nog maar de vraag is of je elders hetzelfde gaat verdienen. Ook krijg je vaak extra vakantiedagen als je ergens langer dan vijf jaar werkt.
In de meeste vacatureteksten staat ook geen contactpersoon die je kunt bellen met vragen, of überhaupt een naam aan wie je je sollicitatie kunt richten. Ik heb een keer gebeld om een naam te krijgen, maar dat leek een gekke vraag. Het moest gewoon naar HR, duh.
In ons immigratiehandboek had ik al gelezen dat je geen reactie terug hoeft te verwachten op je sollicitatie (zelfs geen ontvangstbevestiging), tenzij ze je uitnodigen op gesprek. Goed om te weten, want ook dat staat vaak niet in een vacaturetekst.
Kortom, een waardevolle ervaring. Ik orienteer me rustig verder.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten