Na een week wandelen in de wildernis konden we eindleijk lekker uitslapen in een echt bed. Vervolgens gedoucht (alweer) en op pad voor ontbijt. We vonden dat we best een stukje konden fietsen op onze rustdag waarop we verder niets gepland hadden. Of eigenlijk, Tristan had wel wat gepland: zomaar uit het niets vroeg hij me, terug op de hotelkamer, ten huwelijk!
We konden het meteen gaan vieren: we gingen een rondleiding inclusief proeverij doen bij de Yukonbrouwerij. De Canadezen vonden het, zoals altijd, gek dat we durfden te fietsen na 8 biersamples. Tja, autorijden is natuurlijk wel zo veilig... ??
Daarna voerde de tocht naar de Yukonrivier naar de Miles Canyon, waar vroeger een stroomversnelling was die leek op de manen van een paard (vandaar de naam Whitehorse). Nu is er stroomafwaarts een dam, waardoor er geen wit water meer is, alleen nog snelstromend water. Er stonden ook nog wat bordjes over een inmiddels verdwenen stadje, waar een slimme ondernemer zijn diensten als loods aan de goudzoekers aanbood. De mensen die rijk werden van de goudkoorts, waren meestal niet de goudzoekers, maar de mensen die gids werden, spullen en eten verkochten of hotels openden rond Miles Canyon en Whitehorse en andere plaatsen onderweg.
De volgende dag was het tijd voor nog meer goudkoortsavonturen: kanoën op de smaragdgroene Yukon. Wat oom Dagobert kan, kunnen wij ook. We hadden een tocht geboekt bij hetzelfde bedrijf als waar we mee gewandeld hadden, en tot onze aangename verrassing was Smiley weer mee als cameraman.
In het begin waren we nog enthousiast aan het peddelen, maar dat bleek eigenlijk niet zo nodig: Met lekker met de stroom meedrijven kwamen we er ook. Zonder spierpijn. Na een vroege lunch en een niet geplande omweg via een grote buitenbocht vanwege de stroming, kwamen we bij Miles Canyon. We moesten even wachten op een toeristenboot die stroomopwaarts de canyon doorzwoegde, en daarna konden we verder drijven. Althans, dat was de bedoeling. Onze gidsen hadden ons aangeraden eerst als een gek naar het midden van de rivier te peddelen, en daarna midden door de canyon door te dobberen. Maar de stroming kreeg te vroeg vat op ons, en we dreven zijwaarts richting canyonmuur. We zetten ons aan de muur af met onze peddels, maar net op dat moment dook de voorkant van de kano het enige stukje 'waterval' (van 15cm) af. In iets wat leek op slowmotion, sloeg de kano om: je ziet en voelt het gebeuren en weet dat het te laat is. Op het moment dat we in het water plonsden, waren we door de kou even onze adem kwijt. Gelukkig zijn we met zeilen regelmatig omgeslagen, dus we raakten niet in paniek. Alles wat we ooit geleerd hebben, zoals elkaar checken, blijven ademen en de manier van drijven, kwam goed van pas. Bovendien hadden we zwemvesten aan. We probeerden bij de op de kop drijvende kano te blijven, maar die begon te zinken. Ik raakte mijn kant van de kano kwijt terwijl Tristan met zijn kant verder dreef. Halverwege de canyon werd het water rustiger en de canyon breder, en daar lagen Smiley en de gids op ons te wachten. We konden niet bij hun aan boord komen, maar kregen de opdracht tot het eind van de canyon te drijven. Zij moesten ondertussen onze kano zien te vinden, die we inmiddels echt kwijt waren. Er stuiterde iets tegen mijn been. Ik pakte het: mijn fototoestel. Ik had die ochtend de tegenwoordigheid van geest gehad mijn fototoestel in een drybag te stoppen (en was dat blijven doen na iedere foto) en die drybag aan mijn broek te binden. Godzijdank! Al het andere dat los in de kano had gelegen en we nu waarschijnlijk kwijt waren, was vervangbaar, maar niet de foto's van de hele afgelopen wandelweek.
De canyon uitdrijven was makkelijker gezegd dan gedaan. Draaikolken en de stroming duwden ons steeds weer weg van de hoofdstroming. Bovendien wilden we bij elkaar blijven. Op het bruggetje een eindje verderop hadden een paar mensen ons gezien, maar ze leken weinig actie te ondernemen. We bedachten dat het geen zin had onze energie te verspillen aan het terugkomen in de stroming en besloten te proberen naar de kant te komen. We begonnen het ook behoorlijk koud te krijgen. Het lukte ons allebei om aan dezelfde oever aan de kant te komen, maar we konden niet bij elkaar komen vanwege een paar omgevallen bomen en rotsen. De kant was te steil om omhoog te klimmen, dus we zaten vast. Maar we waren in elk geval uit het water. Ondertussen was iemand van het bruggetje naar het pad aan de overkant gelopen en vroeg of we in orde waren en of we gered moesten worden. Het voelt dan heel stom om ja te zeggen, maar dat was wel nodig. Bibberend zaten we aan de kant. Ik trok mijn natte kleren uit, dook in elkaar en begon me met mijn handen droog en warm te wrijven. Alweer met dank aan de zeiltraining. De man aan de overkant zou onze gidsen gaan waarschuwen.
Even later hoorden we een motorbootje aankomen. We zwaaiden, maar hij voer door. Even later kwam hij terug. We konden met de twee mannen aan boord praten en zeiden dat we hulp nodig hadden. Ze leken ons te wantrouwen en zich af te vragen wat die twee mensen in hun ondergoed daar aan de waterkant daar deden. Even later bleek dat ze dachten dat we van de brug (een metertje of 15 hoog) waren gesprongen, en dus vonden dat als we zo idioot waren om zoiets te doen, ons ook maar zelf moesten zien te redden. Toen we ons verhaal gedaan hadden, wilden ze ons wel helpen. Na enig manoevreren visten ze ons van de steile oever en brachten ons naar onze gidsen, die stroomafwaarts onze kano gevonden hadden. Tristan bleek zijn rugzak (waar onze buitensportjassen inzaten) aan de kano vastgebonden te hebben. Onze waterfles, die los in de boot had gelegen, was op mysterieuze wijze komen bovendrijven. Paspoorten, telefoons en portemonnees hadden we gelukkig niet bij ons. Het enige dat we kwijt waren, waren onze fleecevesten. En de verrekijker leek verdronken te zijn (maar die doet het inmiddels weer).
Onze redders brachten ons naar het eindpunt, waar onze chauffeur ons op kwam halen en ons meteen naar ons hotel bracht, waar we wederom warm konden douchen. Wij gingen nergens meer heen. Pizza besteld, warm geworden en slapen.
Wat een avontuur!
wordt vervolgd?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten