Ze zijn bijna niet van echt te onderscheiden. Ze werken tussen alle anderen, gaan met dezelfde bus, komen als residents in aanmerking voor skipassen met korting, nemen deel aan het sociale leven en betalen belasting. Alleen als de nepcanadezen hun mond opendoen, valt een licht 'Europees' accent te bespeuren. Ze hebben de kennis en de vaardigheden van iedere andere Canadese university graduate, maar missen een stuk achtergrond en geschiedenis die iedere echte Canadees vanzelfsprekend bezit, puur door het feit dat die hier opgegroeid is.
Wij zijn van die nepcanadezen. Dat werd duidelijk toen we laatst meegingen op een Christmas Carol rondvaart. Inderdaad: met z'n allen kerstliedjes zingen. Onze nepstatus kwam tot uiting in het feit dat we bijna geen van de kerstliedjes kenden. Met Jingle bells komen we wel een eindje, maar daarna houdt het vrij snel op. Gelukkig werden de teksten van de liedjes uitgedeeld. We kenden de melodie vaak niet, of waar er bijvoorbeeld een 'ooh', een 'aah' of een 'hey' achter een zin komt die niet in de tekst staat (als in: "en strooit dan wat lekkers in een of andere hoek (koekoek)"). Ook kennen we de ranzige versie van 'let it snow' niet, die alle anderen uit volle borst meezingen en lang geleden geleerd hebben op de basisschool.
Dezelfde gewaarwording had ik toen we afgelopen zomer in Nederland Eva en Seppe uitzwaaiden toen zij letterlijk in hun huwelijksbootje gestapt waren, en alle gasten een lied zongen op de tekst van Berend Botje. Zo lekker bekend: iedereen ouder dan vier kent het. Een 'o ja'-gevoel dat je extra weet te waarderen na een jaar buitenland.
Er is overigens niks mis mee om nepcanadees te zijn. Dit soort dingen kom je gewoon pas tegen nadat je de eerste duidelijke verschillen in achtergrond hebt leren kennen en als gewoon bent gaan beschouwen en dat maakt het interessant. Dat we er nu een hele inventaris aan Engelstalige kerstliederen bijgeleerd hebben is een verrijking van onze Nederlandse achtergrond.
Een ander verschijnsel waar onze nepcanadeesheid naar boven kwam was toen één van Tristans pokervrienden ons uitnodigde voor een White Elephant. Een witte olifant? Na het lezen van de Wikipediapagina hadden we vaag een idee van wat het inhield: iedereen neemt een cadeautje mee dat hij of zij een keer gekregen heeft, maar niet wil hebben. Met een spel waarbij je om de beurt een cadeautje van de stapel mag uitpakken óf iets van een ander mag stelen, krijgt iedereen uiteindelijk een cadeau. In dit geval was dat iets-wat-je-niet-wilt-hebbenidee geërodeerd tot een 'koop een leuk cadeautje voor maximaal $30'. Alleen hoe weet je als nepcanadees waarmee je de juiste snaar raakt? Op naar 4th avenue, een straat waar allerlei winkeltjes zitten die hippe, maar meestal niet noodzakelijke, spulletjes verkopen. Met onze zengarden en een paar glazen in de vorm van giftigafvalvaten bleken we goed gegokt te hebben. Wijzelf gingen uiteindelijk met een kilo chocoladetruffels en een wijndecanteerder naar huis.
Wat vinden de echte Canadezen van de nepcanadezen? Niet zoveel. Ze denken er niet echt bij na dat de neppers niet weten hoe het werkt om '12 days of Christmas' te zingen of geen idee hebben wat een witte olifant is. Ze zijn eraan gewend.
zaterdag 17 december 2011
dinsdag 13 december 2011
De organisatie van een surpriseparty
Tristan is inmiddels 30 geworden, dus ik vond dat dat gevierd moest worden. Van Tristan hoefde het niet zo nodig. Dan maar in het geheim een feestje plannen. Op een avond dat Tristan aan het pokeren was met vrienden, stuurde ik een mailtje naar zijn collega's Hassan en Sasha om hun te vragen me te helpen.
Op donderdagavond ga ik regelmatig pokeren bij Hassan, een collega van UBC, thuis. Zo ook deze bewuste donderdagavond.
We waren aan het delen toen Hassan even zijn facebook checkte.. `Eh, Erna send me a message on facebook... I think she is looking for you.. oh wait a minute.. nevermind..' Ik besteedde er verder geen aandacht aan en we begonnen het spelletje.
Ze deden mee aan het complot en zouden Tristan afleiden door hem op een vrijdagmiddag na het werk mee te nemen naar een van de kroegen op UBC terwijl ik iedereen thuis ontving. Via de collega's en Facebook nodigde ik iedereen uit, en allemaal waren ze enthousiast. Sommigen zouden wat ballonnen meenemen, anderen zorgden voor drankjes. Ik had geen idee hoeveel mensen er zouden komen, maar als iedereen wat meeneemt, maakt dat nooit uit. Ik regelde een taart en zorgde ervoor dat er een grote 30 op zou staan.
Toen kwam er een kinkje in de kabel: een paar dagen voor het geplande feestje kondigde Tristan aan dat hij de collega's uit zou nodigen om wat te gaan drinken na het werk. En of ik dan ook naar UBC kwam. Hoe ging ik daar onderuit komen? Ik kon natuurlijk moeilijk niet komen opdagen, maar ik moest ook thuis zijn voor de verrassing en om mensen op te vangen. Hassan mailde mij in paniek dat sommige collega's het verkeerd begrepen hadden en alsnog naar de UBC-borrel zouden gaan. Dat moest dus gesaboteerd worden. Gelukkig zorgde een andere collega daar voor.
Om nu helemaal je verjaardag niet te vieren is ook weer zowat dacht ik, en besloot wat mensen uit te nodigen voor een borrel op de campus op vrijdagmiddag. Een aantal mensen gingen op de uitnodiging in, en ik reserveerde een tafel voor een man of 15 in de `Point Grill'. Uiteindelijk kwamen er wat minder mensen opdagen dan verwacht, maar goed, had ik maar niet zo kort vantevoren de uitnodigingen moeten versturen. Erna zou ook nog even komen, maar toen ze eenmaal belde dat ze thuis was stonden wij al bijna op het punt om weer weg te gaan. Ik kon gelukkig met mijn prof, Felix, meerijden. Hassan reed ook mee.
Op de bewuste vrijdagavond druppelde iedereen rond 7 uur binnen met ballonnen en drank. Maar Tristan en collega Hassan lieten nogal lang op zich wachten. Tristan belde mij, waarschijnlijk om te vragen waar ik bleef. Hoe ging ik hem te woord staan in een lawaaiige woonkamer met 20 ongeduldige mensen om me heen? Maar zodra ik opnam, was iedereen muisstil, geweldig! Ik verzon een smoes dat ik nog druk bezig was met de voorbereiding van een congres (dat was zelfs bijna waar) en dat ik helaas niet meer naar UBC kon komen. De gasten konden mijn Nederlands natuurlijk niet verstaan, maar ze vonden het heel zielig klinken.
We wonen bij Felix om de hoek, dus dat was makkelijk. Hassan woont wat verder weg maar zou `wel naar huis lopen'. Eenmaal bij Felix voor de deur stelde Hassan voor om Erna erbij te halen en nog wat te gaan drinken in de kroeg om de hoek, we hadden immers pas 3 biertjes op. Goed idee. Vreemd genoeg stemden Felix en zijn vrouw meteen in met het plan, ze moesten alleen nog even de katten water geven en zouden er zo aankomen. We liepen naar mijn huis en op het tuinpad begon Hassan nogal hard te praten. De gordijnen waren dicht, en ik klopte maar aan. Misschien was Erna wel even aan het douchen en ze verwachtte niet dat Hassan mee zou komen...
Een paar keer was het vanwege een paar laatkomers vals alarm dat Hassan en Tristan er bijna aankwamen, maar uiteindelijk, een uur later dan gepland, kwamen ze toch binnen. Tristan had geen idee wat hem overkwam, hij had totaal niets in de gaten gehad. We zongen voor hem en hij mocht kaarsjes uitblazen. En toen kon het feest beginnen.
Het was een erg leuk feest en ik was inderdaad erg verrast. Op naar de 40 ;)
Op donderdagavond ga ik regelmatig pokeren bij Hassan, een collega van UBC, thuis. Zo ook deze bewuste donderdagavond.
We waren aan het delen toen Hassan even zijn facebook checkte.. `Eh, Erna send me a message on facebook... I think she is looking for you.. oh wait a minute.. nevermind..' Ik besteedde er verder geen aandacht aan en we begonnen het spelletje.
Ze deden mee aan het complot en zouden Tristan afleiden door hem op een vrijdagmiddag na het werk mee te nemen naar een van de kroegen op UBC terwijl ik iedereen thuis ontving. Via de collega's en Facebook nodigde ik iedereen uit, en allemaal waren ze enthousiast. Sommigen zouden wat ballonnen meenemen, anderen zorgden voor drankjes. Ik had geen idee hoeveel mensen er zouden komen, maar als iedereen wat meeneemt, maakt dat nooit uit. Ik regelde een taart en zorgde ervoor dat er een grote 30 op zou staan.
Toen kwam er een kinkje in de kabel: een paar dagen voor het geplande feestje kondigde Tristan aan dat hij de collega's uit zou nodigen om wat te gaan drinken na het werk. En of ik dan ook naar UBC kwam. Hoe ging ik daar onderuit komen? Ik kon natuurlijk moeilijk niet komen opdagen, maar ik moest ook thuis zijn voor de verrassing en om mensen op te vangen. Hassan mailde mij in paniek dat sommige collega's het verkeerd begrepen hadden en alsnog naar de UBC-borrel zouden gaan. Dat moest dus gesaboteerd worden. Gelukkig zorgde een andere collega daar voor.
Om nu helemaal je verjaardag niet te vieren is ook weer zowat dacht ik, en besloot wat mensen uit te nodigen voor een borrel op de campus op vrijdagmiddag. Een aantal mensen gingen op de uitnodiging in, en ik reserveerde een tafel voor een man of 15 in de `Point Grill'. Uiteindelijk kwamen er wat minder mensen opdagen dan verwacht, maar goed, had ik maar niet zo kort vantevoren de uitnodigingen moeten versturen. Erna zou ook nog even komen, maar toen ze eenmaal belde dat ze thuis was stonden wij al bijna op het punt om weer weg te gaan. Ik kon gelukkig met mijn prof, Felix, meerijden. Hassan reed ook mee.
Op de bewuste vrijdagavond druppelde iedereen rond 7 uur binnen met ballonnen en drank. Maar Tristan en collega Hassan lieten nogal lang op zich wachten. Tristan belde mij, waarschijnlijk om te vragen waar ik bleef. Hoe ging ik hem te woord staan in een lawaaiige woonkamer met 20 ongeduldige mensen om me heen? Maar zodra ik opnam, was iedereen muisstil, geweldig! Ik verzon een smoes dat ik nog druk bezig was met de voorbereiding van een congres (dat was zelfs bijna waar) en dat ik helaas niet meer naar UBC kon komen. De gasten konden mijn Nederlands natuurlijk niet verstaan, maar ze vonden het heel zielig klinken.
We wonen bij Felix om de hoek, dus dat was makkelijk. Hassan woont wat verder weg maar zou `wel naar huis lopen'. Eenmaal bij Felix voor de deur stelde Hassan voor om Erna erbij te halen en nog wat te gaan drinken in de kroeg om de hoek, we hadden immers pas 3 biertjes op. Goed idee. Vreemd genoeg stemden Felix en zijn vrouw meteen in met het plan, ze moesten alleen nog even de katten water geven en zouden er zo aankomen. We liepen naar mijn huis en op het tuinpad begon Hassan nogal hard te praten. De gordijnen waren dicht, en ik klopte maar aan. Misschien was Erna wel even aan het douchen en ze verwachtte niet dat Hassan mee zou komen...
Een paar keer was het vanwege een paar laatkomers vals alarm dat Hassan en Tristan er bijna aankwamen, maar uiteindelijk, een uur later dan gepland, kwamen ze toch binnen. Tristan had geen idee wat hem overkwam, hij had totaal niets in de gaten gehad. We zongen voor hem en hij mocht kaarsjes uitblazen. En toen kon het feest beginnen.
Het was een erg leuk feest en ik was inderdaad erg verrast. Op naar de 40 ;)
zondag 20 november 2011
High tea
De skigebieden zijn open. Het is altijd een strijd om de eer welk skigebied als eerste open gaat. De officiele openingsdag is het eerste weekend van december, maar als er sneeuw ligt, gaan ze eerder open. Dit jaar had Cypress de primeur. Min of meer in het geheim hebben ze een hoop sneeuw gemaakt, zodat 2 weken geleden de eerste lift open kon. Vol trots meldden ze op hun website dat ze als enige skigebied in BC open waren. De andere skigebieden haddn het nakijken. Doen we het niet voor. Voor natuurlijke sneeuw wil ik best een paar keer natregenen hier in Vancouver. Inmiddels is dat ook gebeurd en dus zijn ook Grouse, Seymour en Whistler open. Over 2 weken gaan we een weekend naar Whistler. En misschien volgende week al een dagje naar Cypress. We hebben tenslotte al 7 maanden niet geskiet! :-)
Ik ben me al aan het voorbereiden door eindelijk lid te worden van de sportschool. Ik heb er zelfs een personal trainer bij genomen om een beetje op gang te komen. Ze is wel erg fanatiek en wil dat ik vitaminepillen ga slikken en eiwitpreparaten neem. Daar begin ik niet aan, hoor!
Een ander mooi moment twee weken geleden, was toen de bank me een brief stuurde dat ze mijn creditcardlimiet wilden ophogen naar een fatsoenlijk bedrag waar je ook iets mee kunt kopen. Ik had namelijk naar tevredenheid van de afdeling creditcards mijn uitgaven beheerd. Als buitenlander is het over het algemeen heel moeilijk om een creditcard te krijgen, omdat je geen kredietgeschiedenis hebt, en je er dus in theorie met een creditcardschuld vandoor kunt gaan. Het enige wat ze je dan willen geven, is een creditcard met een borg. Nu ik heb laten zien dat ik graag met dat stukje plastic betaal en blijkbaar niet vluchtgevaarlijk ben, ben ik iemand. Iemand met een kredietgeschiedenis. Hoera!
Bij Tristan op UBC is nu een Nederlandse aio op bezoek die hij nog kende uit zijn Delfttijd. Ik ben tegenwoordig ook iedere dinsdagavond op UBC te vinden, want ik doe daar een schrijfcursus. Het is heel erg leuk en leerzaam, en ik leer ook eindelijk wat mensen kennen. In het begin was iedereen heel stil, het duurt altijd even voor de Canadezen loskomen, maar nu is het heel gezellig. A.s. dinsdag is de laatste les alweer, helaas.
Dit weekend zijn we naar Victoria (op Vancouver Island) geweest. Tristan had mij voor m'n verjaardag een ritje per watervliegtuig cadeau gedaan. De hele afgelopen week was het slecht weer, en net gisteren was het stralend helder (en koud!) weer. Prima vliegweer! Zo'n vliegtuigje is net een krappe kermisattractie, waar je met z'n twaalven in een doosje gepropt zit. Het gangpad is nog geen 30cm breed en je kunt niet rechtop staan. Er is geen wc en de bagage ligt achterin, achter zo'n net dat je op tv altijd in militaire vliegtuigen ziet. Het is ruim een half uur vliegen naar Victoria, beduidend sneller dan de boot (uur rijden, 45 min van tevoren aanwezig zijn, 1,5 uur varen, nog een half uur rijden) en het uitzicht is zo mogelijk nog mooier. Omdat een watervliegtuig niet zo hoog vliegt, kan je de Golfeilanden prachtig zien liggen. De bergen hadden al een laagje sneeuw, schitterend!
In Victoria had Tristan als verrassing een penthouse geboekt op de 17e verdieping met uitzicht over de haven van Victoria. Het hoogtepunt van een andere aard was de high tea in het sjiekste hotel van BC: The Empress. Denk: parketvloeren, glas-in-loodramen en veel goud- en zilverwerk. En de lekkerste gebakjes die we ooit geproefd hadden.
Zie voor de foto's van het weekend: https://picasaweb.google.com/114218318375062334031/Victoria?authkey=Gv1sRgCP-78cu6gKrzIA#
Ik ben me al aan het voorbereiden door eindelijk lid te worden van de sportschool. Ik heb er zelfs een personal trainer bij genomen om een beetje op gang te komen. Ze is wel erg fanatiek en wil dat ik vitaminepillen ga slikken en eiwitpreparaten neem. Daar begin ik niet aan, hoor!
Een ander mooi moment twee weken geleden, was toen de bank me een brief stuurde dat ze mijn creditcardlimiet wilden ophogen naar een fatsoenlijk bedrag waar je ook iets mee kunt kopen. Ik had namelijk naar tevredenheid van de afdeling creditcards mijn uitgaven beheerd. Als buitenlander is het over het algemeen heel moeilijk om een creditcard te krijgen, omdat je geen kredietgeschiedenis hebt, en je er dus in theorie met een creditcardschuld vandoor kunt gaan. Het enige wat ze je dan willen geven, is een creditcard met een borg. Nu ik heb laten zien dat ik graag met dat stukje plastic betaal en blijkbaar niet vluchtgevaarlijk ben, ben ik iemand. Iemand met een kredietgeschiedenis. Hoera!
Bij Tristan op UBC is nu een Nederlandse aio op bezoek die hij nog kende uit zijn Delfttijd. Ik ben tegenwoordig ook iedere dinsdagavond op UBC te vinden, want ik doe daar een schrijfcursus. Het is heel erg leuk en leerzaam, en ik leer ook eindelijk wat mensen kennen. In het begin was iedereen heel stil, het duurt altijd even voor de Canadezen loskomen, maar nu is het heel gezellig. A.s. dinsdag is de laatste les alweer, helaas.
Dit weekend zijn we naar Victoria (op Vancouver Island) geweest. Tristan had mij voor m'n verjaardag een ritje per watervliegtuig cadeau gedaan. De hele afgelopen week was het slecht weer, en net gisteren was het stralend helder (en koud!) weer. Prima vliegweer! Zo'n vliegtuigje is net een krappe kermisattractie, waar je met z'n twaalven in een doosje gepropt zit. Het gangpad is nog geen 30cm breed en je kunt niet rechtop staan. Er is geen wc en de bagage ligt achterin, achter zo'n net dat je op tv altijd in militaire vliegtuigen ziet. Het is ruim een half uur vliegen naar Victoria, beduidend sneller dan de boot (uur rijden, 45 min van tevoren aanwezig zijn, 1,5 uur varen, nog een half uur rijden) en het uitzicht is zo mogelijk nog mooier. Omdat een watervliegtuig niet zo hoog vliegt, kan je de Golfeilanden prachtig zien liggen. De bergen hadden al een laagje sneeuw, schitterend!
In Victoria had Tristan als verrassing een penthouse geboekt op de 17e verdieping met uitzicht over de haven van Victoria. Het hoogtepunt van een andere aard was de high tea in het sjiekste hotel van BC: The Empress. Denk: parketvloeren, glas-in-loodramen en veel goud- en zilverwerk. En de lekkerste gebakjes die we ooit geproefd hadden.
Zie voor de foto's van het weekend: https://picasaweb.google.com/114218318375062334031/Victoria?authkey=Gv1sRgCP-78cu6gKrzIA#
donderdag 3 november 2011
Halloween
Nauwelijks hoorbaar wordt er op de deur geklopt. Ik doe open en voor me staat een jongetje van amper twee in een Teigetjepak. "Roarrr" zegt ie, gevolgd door een zacht "trick or treat!" Zijn vader, met een harig masker, staat een eindje achter hem. Ik zeg tegen het jongetje dat ie me wel erg liet schrikken met zijn tijgerpak en vraag of hij een lollie lust. Een beetje onzeker vist hij een Chupachups uit z'n emmertje en zegt dat hij er al een heeft... Ik weet dat die van Lincoln komt, die de oudere kinderen de stuipen op het lijf probeert te jagen met zijn groene masker waar een peuk uit hangt. Pa grijpt in en zegt dat hij nog een lollie mag hebben van die aardige mevrouw.
Maandag 31 oktober, Halloween. Behalve Teigetje kwamen er ook nog prinsessen, magere heinen, konijntjes, heksen en blauwe pruiken langs. Ik had op het laatste moment een zak lollies in huis gehaald voor als er kinderen langs zouden komen. Vorig jaar woonden we boven, met de ingang aan de achterkant, nu hebben we een ingang aan de zijkant op de begane grond, dus meer kans op kinderen. Die lollies kwamen wel van pas, ik heb wel ongeveer 20 kinderen aan de deur gehad. Ik wist niet precies hoe dat nou precies moest, dat trick-or-treaten, dus ik riep per sms hulp in van Doreen. De kinderen kloppen aan en roepen "trick or treat". Je wordt vervolgens geacht ze iets lekkers te geven, al schijn je ze officieel ook om een 'trick' te kunnen vragen. Hoe dat precies zit, snap ik nog steeds niet helemaal, want die kinderen bleken helemaal geen tricks te willen doen. Vandaar dat dat prinsesje me zo gek aankeek.
Om te laten zien dat kinderen welkom zijn, zet je iets Halloween-igs in je tuin of voor je deur, meestal een (uiteraard zelf uitgeholde) pompoen. Veel mensen hangen nepspinnenwebben in hun struiken en de echte enthousiastelingen hangen complete spoken met kettingen in de bomen. Daar was ik natuurlijk allemaal niet op voorbereid, maar gelukkig had ik wel een neppompoen met een lichtje erin.
Zelf heb ik ook nog Halloween gevierd. Zonder Tristan, want die zat voor zijn werk in Parijs en Londen. Op zaterdagmiddag ging ik met een collega naar de Parade of the Lost Souls, een wandeling door straten en steegjes, waar de bewoners hun huizen versierd hadden. Verder waren er stukken dans, muziek, theather, beelden en steltlopers. Halverwege kwam ik erachter dat ik mijn huissleutels vergeten was en mezelf had buitengesloten. Gelukkig kon de huisbewaarder de reservesleutels komen langsbrengen.
Lincoln en Doreen gingen met wat vrienden naar een Halloweenfeestje en vroegen of ik meeging. Ik was al in mijn piratenoutfit die ik nog had van een congresavond een tijdje geleden, dus ik besloot mee te gaan. Sommige mensen hadden erg hun best gedaan op hun kostuums, met gescheurde en bebloede t-shirts en enge maskers.
Verder is het een bijzonder mooie herfst voor west-Canadese begrippen: veel zon, maar koud voor de tijd van het jaar (dwz 7 graden ipv 11). Beter dan alle regen die we vorig jaar hadden. De bomen zijn al een paar weken in herfstblad. Geel, rood, bruin, oranje, en dat tegen een blauwe lucht en besneeuwde bergtoppen. Over een paar weken begint het skiseizoen weer. Ze verwachten opnieuw een la Nina-winter, die doorgaans een hoop sneeuw brengt. Laat maar komen!
Maandag 31 oktober, Halloween. Behalve Teigetje kwamen er ook nog prinsessen, magere heinen, konijntjes, heksen en blauwe pruiken langs. Ik had op het laatste moment een zak lollies in huis gehaald voor als er kinderen langs zouden komen. Vorig jaar woonden we boven, met de ingang aan de achterkant, nu hebben we een ingang aan de zijkant op de begane grond, dus meer kans op kinderen. Die lollies kwamen wel van pas, ik heb wel ongeveer 20 kinderen aan de deur gehad. Ik wist niet precies hoe dat nou precies moest, dat trick-or-treaten, dus ik riep per sms hulp in van Doreen. De kinderen kloppen aan en roepen "trick or treat". Je wordt vervolgens geacht ze iets lekkers te geven, al schijn je ze officieel ook om een 'trick' te kunnen vragen. Hoe dat precies zit, snap ik nog steeds niet helemaal, want die kinderen bleken helemaal geen tricks te willen doen. Vandaar dat dat prinsesje me zo gek aankeek.
Om te laten zien dat kinderen welkom zijn, zet je iets Halloween-igs in je tuin of voor je deur, meestal een (uiteraard zelf uitgeholde) pompoen. Veel mensen hangen nepspinnenwebben in hun struiken en de echte enthousiastelingen hangen complete spoken met kettingen in de bomen. Daar was ik natuurlijk allemaal niet op voorbereid, maar gelukkig had ik wel een neppompoen met een lichtje erin.
Zelf heb ik ook nog Halloween gevierd. Zonder Tristan, want die zat voor zijn werk in Parijs en Londen. Op zaterdagmiddag ging ik met een collega naar de Parade of the Lost Souls, een wandeling door straten en steegjes, waar de bewoners hun huizen versierd hadden. Verder waren er stukken dans, muziek, theather, beelden en steltlopers. Halverwege kwam ik erachter dat ik mijn huissleutels vergeten was en mezelf had buitengesloten. Gelukkig kon de huisbewaarder de reservesleutels komen langsbrengen.
Lincoln en Doreen gingen met wat vrienden naar een Halloweenfeestje en vroegen of ik meeging. Ik was al in mijn piratenoutfit die ik nog had van een congresavond een tijdje geleden, dus ik besloot mee te gaan. Sommige mensen hadden erg hun best gedaan op hun kostuums, met gescheurde en bebloede t-shirts en enge maskers.
Verder is het een bijzonder mooie herfst voor west-Canadese begrippen: veel zon, maar koud voor de tijd van het jaar (dwz 7 graden ipv 11). Beter dan alle regen die we vorig jaar hadden. De bomen zijn al een paar weken in herfstblad. Geel, rood, bruin, oranje, en dat tegen een blauwe lucht en besneeuwde bergtoppen. Over een paar weken begint het skiseizoen weer. Ze verwachten opnieuw een la Nina-winter, die doorgaans een hoop sneeuw brengt. Laat maar komen!
zaterdag 15 oktober 2011
Jarig
"Hoe vieren jullie in Nederland eigenlijk je verjaardag?", vroeg collega C toen we het restaurant waar de collega's me op lunch hadden getrakteerd, uitliepen. Ik was blij met de vraag, want hoe het in Canada 'moet', wist ik ook niet precies.
"Meestal neem je een taart of koekjes ofzo mee naar je werk, en die deel je uit".
"Echt waar, als je jarig bent, moet je uitdelen?" Dat was blijkbaar raar. Ik vertelde dat op een Nederlands feestje alleen de mensen die uitgenodigd zijn, geacht worden te komen, en dat het nogal raar kan overkomen als je onaangekondigd een onbekende vriend of vriendin meeneemt. Hier heel normaal. Dat kan ook, want iedereen neemt zelf wat te eten of te drinken mee (en zeker de drank, want die is hier duur), dus is er altijd genoeg. In Nederland word je geacht je gasten te voeren. Dus afhankelijk van hoe laat je je feestje geeft, moet je koffie en thee, borrelhapjes en drank in huis halen. En natuurlijk taart. Dat kost de nodige voorbereiding. Een paar uur in de keuken horen er eigenlijk wel een beetje bij. Ook voor je gasten vergt het voorbereiding, want die moet je een paar weken van tevoren laten weten dat je een feestje geeft. Hier niet. Hier kan je rustig op maandag aankondigen dat je op vrijdag een feestje geeft. Dat kan dan een avondje drinken in de plaatselijke kroeg zijn. Op eigen kosten, niet op die van de jarige. Dat vonden we wel gek; hoe kan je je gasten nou ergens voor laten betalen? Cadeaus horen er hier over het algemeen niet bij. Iedereen neemt zichzelf mee en draagt daarmee bij aan de feestvreugde. We hebben een keer de fout gemaakt met een klein cadeautje maar zonder drank aan te komen, waarop de gastheer ons uitlegde dat de slijter om de hoek was.
Maar wij zijn en blijven Nederlanders. Dus vanavond vieren we mijn verjaardag met zelfgemaakte chocoladetaart, borrelhapjes en zelfs een beginvoorraad drank. Gewoon, om de Canadezen te laten zien hoe wij onze verjaardag vieren. De cadeaus komen in Nederland wel weer.
"Meestal neem je een taart of koekjes ofzo mee naar je werk, en die deel je uit".
"Echt waar, als je jarig bent, moet je uitdelen?" Dat was blijkbaar raar. Ik vertelde dat op een Nederlands feestje alleen de mensen die uitgenodigd zijn, geacht worden te komen, en dat het nogal raar kan overkomen als je onaangekondigd een onbekende vriend of vriendin meeneemt. Hier heel normaal. Dat kan ook, want iedereen neemt zelf wat te eten of te drinken mee (en zeker de drank, want die is hier duur), dus is er altijd genoeg. In Nederland word je geacht je gasten te voeren. Dus afhankelijk van hoe laat je je feestje geeft, moet je koffie en thee, borrelhapjes en drank in huis halen. En natuurlijk taart. Dat kost de nodige voorbereiding. Een paar uur in de keuken horen er eigenlijk wel een beetje bij. Ook voor je gasten vergt het voorbereiding, want die moet je een paar weken van tevoren laten weten dat je een feestje geeft. Hier niet. Hier kan je rustig op maandag aankondigen dat je op vrijdag een feestje geeft. Dat kan dan een avondje drinken in de plaatselijke kroeg zijn. Op eigen kosten, niet op die van de jarige. Dat vonden we wel gek; hoe kan je je gasten nou ergens voor laten betalen? Cadeaus horen er hier over het algemeen niet bij. Iedereen neemt zichzelf mee en draagt daarmee bij aan de feestvreugde. We hebben een keer de fout gemaakt met een klein cadeautje maar zonder drank aan te komen, waarop de gastheer ons uitlegde dat de slijter om de hoek was.
Maar wij zijn en blijven Nederlanders. Dus vanavond vieren we mijn verjaardag met zelfgemaakte chocoladetaart, borrelhapjes en zelfs een beginvoorraad drank. Gewoon, om de Canadezen te laten zien hoe wij onze verjaardag vieren. De cadeaus komen in Nederland wel weer.
zaterdag 8 oktober 2011
Vakantie!
Op een regenachtige ochtend stegen we op uit Vancouver. De zomer leek voorbij, en waar anders het raampje het beste uitzicht geeft op de Coast Mountains, was er nu niet eens de suggestie van bergen. Na een klein uurtje en even flink schudden met de passagiers landden we in Calgary. En zoals dat wel vaker gebeurt bij het oversteken van een bergketen, was het daar zomers en zonnig. De huurtrapauto stond al op ons te wachten. We reden de parkeergarage uit en een andere wereld binnen: een blauwe lucht met daaronder graanvlaktes zo ver je kon kijken. Prairies, het wilde westen dat ophoudt bij de Rocky Mountains.
In Cochrane, een stoffig plaatsje dat aandeed als een woestijnstadje (maar dan zonder woestijn) stopten we voor lunch. Op het terrasje van een saloonachtig restaurant streken we neer voor een echte wild-west bizonburger. De serveersters droegen cowboylaarzen en -hoeden. Bijna een filmset.
Na de lunch vervolgden we onze weg naar het westen, richting de Rockies. Vanuit het niets rezen de grijze rotsen op uit de velden, en toen we nog een keer met onze ogen knipperden, zaten we in een berglandschap. Daarna was het niet ver meer naar Banff, ons vakantieoord voor die week (en voor vele anderen met ons, zo bleek).
Banff is het leukste Canadese dorp dat we ooit gezien hebben (misschien na Niagara-on-the-Lake), met een schattige hoofdstraat en aan alle kanten bergen. Ons hotel was net buiten de plaats. We hadden een eigen mini-appartementje.
De volgende dag wandelden we Sulphur mountain op. Een kleine kudde bergschapen sloeg ons nieuwsgierig gade.
Eenmaal boven zagen we de zomer letterlijk verdwijnen en de herfst zijn intrede doen. De harde wind bracht zelfs de eerste sneeuwvlokjes mee. Het 360-graden uitzicht was spectaculair: beboste valleien 700 meter onder ons, waarvan we wisten dat er geen enkele menselijke aanwezigheid was. Hier en daar stond tussen de naaldbomen een geelgekleurde loofboom tegen de hellingen. Daarboven de kale grijze rotsen waar de eerste sneeuw tussen de rotsspleten bleef liggen.
De volgende ochtend werd het echt herfst. Ik had een paardrijrit geboekt, als verrassing voor Tristan. Het was koud en het miezerde, maar dat was dan maar zo. De enige andere gast bleek een Nederlandse vrouw te zijn. We reden langs een onwaarschijnlijk blauwgroen riviertje en door een geel herfstbos. Aan het eind waren we behoorlijk vernikkeld.
De regen van die dag had wel een voordeel voor onze rit over de Icefields parkway naar het noorden, dwars door de Rockies. De weg die vrijwel evenwijdig aan de snelweg door de vallei slingert. Op de bergtoppen lag nu een dun laagje sneeuw, alsof de Grote Geest met een bus poedersuiker in de weer was geweest.
De Icefields Parkway is ook de weg waar je bijna gegarandeerd wildlife tegenkomt. Bijna gegarandeerd, want we hebben niets gezien. Nou vooruit, op een paar harige witte berggeiten na dan, als kleine vlekjes tegen de berghelling aangeplakt. En die we ook alleen maar zagen omdat iemand langs de weg gestopt was en een enorme telelens tevoorschijn haalde. Het werkte aanstekelijk, want er ontstond een kleine file van natuurgluurders.
Onderweg stopten we een paar keer bij turquiosegekleurde meertjes. Al snel kwamen we erachter waar die kleur vandaan kwam. Gletsjers hoger op de berg schuren langs de rotsen, waardoor een soort fijn steengruis (rock flour) ontstaat. Dat komt in de meertjes terecht en dat weerkaatst bluawgroen licht.
Ons eindpunt van de dag was de Athabasca Glacier, onderdeel van de Columbia Icefields. Een toeristische hotspot in de middle of nowhere, waar mensen airportstyle stonden te wachten bij gates voor vertrek met een speciale bus die de gletsjer op ging. Doe moeite namen wij niet, maar in plaats daarvan wandelden we naar de voet van de gletsjer. De gletsjer trekt zich al 100 jaar terug, en onderweg er naartoe staan bordjes met waar hij in welk jaar was. Waar geen gletsjer meer is, is het landschap een dorre steenvlakte, 9 maanden van het jaar bedekt met sneeuw en ijs. Het was er koud en het waaide, maar het was erg indrukwekkend.
Op de terugweg hielden we weer onze ogen open voor wildlife. Twee mannetjeswapiti's wilden zich wel aan ons laten zien, een eindje verderop langs de spoorlijn, maar daar bleef het dan ook bij. Indrukwekkende beesten, met hun grote geweien. Onderweg stopten we bij alle weilanden waar elanden zouden kunnen zitten, maar zonder resultaat. Toch maar voorzichtig gereden, want zo'n beest wil je niet opeens voor je auto hebben.
Maar de manier om het landschap echt goed op je in te laten werken, is op de fiets. Bij het hotel huurden we fietsen en gingen we wat in de directe omgeving van Banff rondkijken. Dan voel je de warmte van de zon op je gezicht, je ruikt de zoete geur van het herfstbos en heb je veel meer tijd om alles om je heen te zien. We deden ook een mountainbikepad, met het berenbelletje aan de fiets gebonden. Je weet maar nooit. Nadeel daarvan is dat je ook al het andere wildlife de stuipen op het lijf jaagt. We hadden toch nog wat geluk, want eenmaal weer op de weg zagen we een paar wapiti's bij de bosrand.
De laatste dag reden we naar Lake Louise, alweer zo'n onmogelijk blauw meer. Ik had een leuke wandeling uitgezocht, maar was daarin niet bepaald de enige. Gelukkig waren we nog aardig op tijd. En toen we een steilere terugweg namen, waren we meteen de meeste toeristen kwijt.
Omdat we nog steeds niet echt veel wildlife gezien hadden (beren, elanden, wolven) reden we tegen de schemering een rondje via een gravelweggetje. Volgens de folder moest je hier echt wat zien. En ja hoor, opeens stond er een vrouwtjeseland op de weg. En een kalf aan de kant. En later nog een. Dus 3 moose gezien, wat blijkbaar erg zeldzaam is. We hadden geen idee hoe ver we hadden gereden, maar daarna was het nog 60 km naar de snelweg, en daarna nog 50 km naar Banff. Oeps. Het deerde ons niet, want we hadden moose gezien, op onze laatste dag in de Rockies.
Helaas, aan alles komt een eind, en we zijn nu alweer een week thuis. Maandag is het Thanksgiving (en mijn verjaardag :)), dus Tristan is bezig een pompoentaart te maken. Thanksgiving is hier een echte familiedag. Bij gebrek aan familie hier gaan we misschien met de bovenburen eten. Pompoen natuurlijk. En kalkoen.
In Cochrane, een stoffig plaatsje dat aandeed als een woestijnstadje (maar dan zonder woestijn) stopten we voor lunch. Op het terrasje van een saloonachtig restaurant streken we neer voor een echte wild-west bizonburger. De serveersters droegen cowboylaarzen en -hoeden. Bijna een filmset.
Na de lunch vervolgden we onze weg naar het westen, richting de Rockies. Vanuit het niets rezen de grijze rotsen op uit de velden, en toen we nog een keer met onze ogen knipperden, zaten we in een berglandschap. Daarna was het niet ver meer naar Banff, ons vakantieoord voor die week (en voor vele anderen met ons, zo bleek).
Banff is het leukste Canadese dorp dat we ooit gezien hebben (misschien na Niagara-on-the-Lake), met een schattige hoofdstraat en aan alle kanten bergen. Ons hotel was net buiten de plaats. We hadden een eigen mini-appartementje.
De volgende dag wandelden we Sulphur mountain op. Een kleine kudde bergschapen sloeg ons nieuwsgierig gade.
Eenmaal boven zagen we de zomer letterlijk verdwijnen en de herfst zijn intrede doen. De harde wind bracht zelfs de eerste sneeuwvlokjes mee. Het 360-graden uitzicht was spectaculair: beboste valleien 700 meter onder ons, waarvan we wisten dat er geen enkele menselijke aanwezigheid was. Hier en daar stond tussen de naaldbomen een geelgekleurde loofboom tegen de hellingen. Daarboven de kale grijze rotsen waar de eerste sneeuw tussen de rotsspleten bleef liggen.
De volgende ochtend werd het echt herfst. Ik had een paardrijrit geboekt, als verrassing voor Tristan. Het was koud en het miezerde, maar dat was dan maar zo. De enige andere gast bleek een Nederlandse vrouw te zijn. We reden langs een onwaarschijnlijk blauwgroen riviertje en door een geel herfstbos. Aan het eind waren we behoorlijk vernikkeld.
De regen van die dag had wel een voordeel voor onze rit over de Icefields parkway naar het noorden, dwars door de Rockies. De weg die vrijwel evenwijdig aan de snelweg door de vallei slingert. Op de bergtoppen lag nu een dun laagje sneeuw, alsof de Grote Geest met een bus poedersuiker in de weer was geweest.
De Icefields Parkway is ook de weg waar je bijna gegarandeerd wildlife tegenkomt. Bijna gegarandeerd, want we hebben niets gezien. Nou vooruit, op een paar harige witte berggeiten na dan, als kleine vlekjes tegen de berghelling aangeplakt. En die we ook alleen maar zagen omdat iemand langs de weg gestopt was en een enorme telelens tevoorschijn haalde. Het werkte aanstekelijk, want er ontstond een kleine file van natuurgluurders.
Onderweg stopten we een paar keer bij turquiosegekleurde meertjes. Al snel kwamen we erachter waar die kleur vandaan kwam. Gletsjers hoger op de berg schuren langs de rotsen, waardoor een soort fijn steengruis (rock flour) ontstaat. Dat komt in de meertjes terecht en dat weerkaatst bluawgroen licht.
Ons eindpunt van de dag was de Athabasca Glacier, onderdeel van de Columbia Icefields. Een toeristische hotspot in de middle of nowhere, waar mensen airportstyle stonden te wachten bij gates voor vertrek met een speciale bus die de gletsjer op ging. Doe moeite namen wij niet, maar in plaats daarvan wandelden we naar de voet van de gletsjer. De gletsjer trekt zich al 100 jaar terug, en onderweg er naartoe staan bordjes met waar hij in welk jaar was. Waar geen gletsjer meer is, is het landschap een dorre steenvlakte, 9 maanden van het jaar bedekt met sneeuw en ijs. Het was er koud en het waaide, maar het was erg indrukwekkend.
Op de terugweg hielden we weer onze ogen open voor wildlife. Twee mannetjeswapiti's wilden zich wel aan ons laten zien, een eindje verderop langs de spoorlijn, maar daar bleef het dan ook bij. Indrukwekkende beesten, met hun grote geweien. Onderweg stopten we bij alle weilanden waar elanden zouden kunnen zitten, maar zonder resultaat. Toch maar voorzichtig gereden, want zo'n beest wil je niet opeens voor je auto hebben.
Maar de manier om het landschap echt goed op je in te laten werken, is op de fiets. Bij het hotel huurden we fietsen en gingen we wat in de directe omgeving van Banff rondkijken. Dan voel je de warmte van de zon op je gezicht, je ruikt de zoete geur van het herfstbos en heb je veel meer tijd om alles om je heen te zien. We deden ook een mountainbikepad, met het berenbelletje aan de fiets gebonden. Je weet maar nooit. Nadeel daarvan is dat je ook al het andere wildlife de stuipen op het lijf jaagt. We hadden toch nog wat geluk, want eenmaal weer op de weg zagen we een paar wapiti's bij de bosrand.
De laatste dag reden we naar Lake Louise, alweer zo'n onmogelijk blauw meer. Ik had een leuke wandeling uitgezocht, maar was daarin niet bepaald de enige. Gelukkig waren we nog aardig op tijd. En toen we een steilere terugweg namen, waren we meteen de meeste toeristen kwijt.
Omdat we nog steeds niet echt veel wildlife gezien hadden (beren, elanden, wolven) reden we tegen de schemering een rondje via een gravelweggetje. Volgens de folder moest je hier echt wat zien. En ja hoor, opeens stond er een vrouwtjeseland op de weg. En een kalf aan de kant. En later nog een. Dus 3 moose gezien, wat blijkbaar erg zeldzaam is. We hadden geen idee hoe ver we hadden gereden, maar daarna was het nog 60 km naar de snelweg, en daarna nog 50 km naar Banff. Oeps. Het deerde ons niet, want we hadden moose gezien, op onze laatste dag in de Rockies.
Helaas, aan alles komt een eind, en we zijn nu alweer een week thuis. Maandag is het Thanksgiving (en mijn verjaardag :)), dus Tristan is bezig een pompoentaart te maken. Thanksgiving is hier een echte familiedag. Bij gebrek aan familie hier gaan we misschien met de bovenburen eten. Pompoen natuurlijk. En kalkoen.
zaterdag 17 september 2011
Tristan en Erna, 1 jaar later
Ruim een jaar geleden vertrokken we met 4 koffers naar Vancouver. Met slechts een vaag idee van wat ons te wachten stond in de nieuwe wereld. Hoe zouden we gaan wonen? Hoe zou ons werk bevallen? Wat voor mensen zouden we ontmoeten? Hoe zou het zijn om alles in het Engels te moeten doen? Tijd om de balans op te maken van een jaar wonen en werken in Canada.
Wat hebben we geleerd?
Een hoop dingen over het dagelijks leven. Dingen die in Nederland vanzelfsprekend zijn omdat je daar je hele leven gewoond hebt. Lokale kennis die niet echt te meten is. We weten hoe de burgemeester van Vancouver en de premiers van BC en Canada heten, waar je de lekkerste hamburgers kunt eten, welke bussen waarheen gaan, hoe verschillende wijken heten, wat een yardsale is, dat linksaf slaan een tricky business is, waar je kunt skien en hoe je er komt, dat je courgetteplanten minstens een meter uit elkaar moet zetten, dat je niet mag parkeren binnen 6 meter van een brandkraan, zeiltermen in het Engels, de namen van de meeste spelers van de Canucks en nog veel meer. Maar sommige dingen weten we ook niet. Kinderrijmpjes en liedjes die iedereen op de kleuterschool leert. Een populaire tv-show die al jaren niet meer wordt uitgezonden. Tijdens ons weekje Nederland was het dan ook een feest der herkenning om op de bruiloft van Eva en Seppe een lied te zingen op de melodie van Berend Botje.
In de hoogopgeleide kringen waar ik me voor werk in begeef, zijn er doorgaans geen andere buitenlanders, en dan kan ik opeens niet meepraten over een onderwerp. En dan besef ik hoe enorm bevoorrecht ik ben dat ik als immigrant met een gesprek en twee telefoontjes een baan heb gevonden tussen de Canadezen, die nog perfect aansluit op mijn opleiding en ervaring ook. Ik begrijp nu een beetje hoe een immigrant in Nederland zich moet voelen, en dan ben ik nog wel van het ene naar het andere westerse land verhuisd, spreek ik de taal goed en heb ik een goede opleiding en baan. Voor de gein heb ik laatst de Canadese versie van de inburgeringstest gedaan, die je moet halen voordat je Canadees kunt worden. Die gaat over Canadese politiek, geschiedenis en maatschappij. Resultaat: ruimschoots geslaagd. Misschien valt het dus toch te meten.
Nederland?
Wat wel helpt met inburgeren, is dat we ons hier erg welkom voelen (wat als immigrant in Nederland niet zo lijkt te zijn). Canadezen zijn altijd erg geinteresseerd in waar we vandaan komen (al verwarren ze Nederland nogal eens met Denemarken, en als we ze laten raden zeggen ze vaak Noorwegen). De Scandinavische landen liggen blijkbaar erg voor de hand, maar als ik dan zeg dat we daar niet eens aan grenzen, kijken ze me ongelovig aan. Geen idee waar die verwarring vandaan komt. Nederland heeft bijna net zoveel inwoners als Zweden, Noorwegen en Denemarken samen, dus de kansvergelijking gaat niet op. Is Nederland misschien (teveel) naar binnen gekeerd in plaats van een leidersrol te nemen in het buitenland, wat ten koste gaat van de bekendheid van ons kikkerlandje? Ging het een paar jaar geleden nog over Amsterdam als het Europese fietsparadijs, nu heeft iedereen het over Kopenhagen. Met milieu en duurzaamheid liep Nederland altijd voorop, nu hoor je daar niemand meer over. Als je het hebt over vrij denken en tolerantie, halen ze hun schouders op. Maar als iemand Nederland kent, weet hij/zij verbazingwekkend genoeg waar bijvoorbeeld Epe ligt, of Spijkenisse, omdat ouders of vrienden daar vandaan komen.
Canadezen hebben het vaak over 'Europa', maar dan roep ik altijd dat 'Europa' niet bestaat. Ja, geografisch, en politiek-economisch in de vorm van de Europese Unie, maar geen Verenigde Staten van Europa. De enorme taalkundige, culturele, maatschappelijke en geografische diversiteit op zo'n klein stukje land, dat gaat er bij veel Canadezen niet in. 'Europa doen' in drie weken is de normaalste zaak van de wereld. Bij ons brengt dat een diepe zucht teweeg. Omgekeerd is het beeld dat wij van Noord-Amerika hebben natuurlijk ook niet helemaal terecht: 'Europeanen' denken wel 'even' van Vancouver naar de Rockies te rijden, of naar Seattle, omdat het er op de kaart wel behapbaar uitziet. Wake-up call: de Rockies liggen niet bepaald in de buurt van Vancouver, maar op een uurtje of 10 rijden. Waar wij skien is in de Coast Mountains.
Werken in het buitenland
We zijn gegroeid in en met ons werk. Mijn baan als knowledge translation scientist verloopt soepel. Ik werk voor de federale overheid in een van de 6 centra die zich bezighouden met volksgezondheid. Mijn centrum richt zich op milieu en gezondheid, en de andere 5 richten zich op andere gebieden van volksgezondheid zoals infectieziekten, gezondheid van de inheemse bevolking, gezondheid in beleid, methoden om wetenschap in beleid te vertalen, en determinanten van gezondheid. Ik heb te maken met medisch milieukundigen, gemeentes, universiteiten, ministeries, en volksgezondheidinspecteurs. Soms dien ik vooral als doorgeefluik van informatie, soms verzamel ik die zelf door literatuurstudies uit te voeren. Ik zit in een aantal netwerken en werkgroepen. Van een heleboel dingen weet ik dus wat er speelt en zo kan ik mensen met elkaar verbinden. Ik mag hier niet stemmen, maar heb toch via mijn werk invloed op beleid en uitvoering en dat is heel leuk en leerzaam. Voor dat alles krijg ik eens in de twee weken betaald, Tristan voor zijn werk de andere week, dus we krijgen iedere week 'zakgeld'.
Canadezen nemen hun werk serieus, maar werken niet zo ongezond veel als de Amerikanen. Eigenlijk vind ik het wel op Nederland lijken. Maar zoiets als een personeelsvereniging of een personeelsuitstapje bestaat niet of gebeurt in eigen tijd en op eigen kosten, en dan alleen als iemand het initiatief neemt iets te organiseren (ik dus).
Engels en Nederlands
We spreken in ons dagelijks leven meer Engels dan Nederlands. Ons Engels is ook vast beter geworden, maar dat gaat ongemerkt. Mijn leidinggevende zei laatst nog dat ze wel begrijpt waarom Nederlanders over het algemeen zo goed Engels spreken, want dat leer je vanzelf als je het vaak moet spreken op het werk enzo. Toen ik antwoordde dat ik in Nederland eigenlijk bijna nooit Engels sprak, en al helemaal niet met moedertaalsprekers, keek ze me vol verbazing aan.
Onderling spreken we altijd Nederlands, maar op ons werk en als er anderen bij zijn, gaan we over op Engels. Die switch gaat vloeiend. Soms zou ik ook in het openbaar onderling wel Engels willen spreken, omdat het soms zo vermoeiend is steeds weer uit te leggen dat je geen toerist bent maar hier woont. En ergens is het ook wel raar om Nederlands te blijven spreken terwijl we hier al ruim een jaar wonen. We zijn net zo goed inwoners van Canada als ieder ander. Toch willen we ook niet zomaar afstand doen alles wat ons tot Nederlander maakt, want Nederlands zijn we en zullen we altijd blijven.
En verder?
De levensstijl is hier heel relaxt. Iedereen doet aan yoga en loopt op slippers. Wij ook. In de zomer barbecuen we in de tuin, kijken we vanaf het strand naar de zonsondergang, gaan we zeilen of kamperen. In de winter gaan we naar de film, skien en bakken we muffins. Volgende week gaan we een weekje op vakantie naar de Rocky Mountains. Ik weet dat het lijkt alsof we voortdurend op vakantie zijn, maar dit is onze eerste vakantie samen sinds 2 jaar, afgezien van weekenden weg. Het is wel fijn om nu eens een weekje samen te zijn en niets te hoeven. De afgelopen maanden waren druk met bezoek, weekje Nederland en congressen, dus tijd om even bij te tanken.
Op naar het volgende jaar!
Wat vinden wij Nederlanders eigenlijk van Canadezen en welk beeld hebben ze van Canada? Laat het me weten, ik ben benieuwd!
Wat hebben we geleerd?
Een hoop dingen over het dagelijks leven. Dingen die in Nederland vanzelfsprekend zijn omdat je daar je hele leven gewoond hebt. Lokale kennis die niet echt te meten is. We weten hoe de burgemeester van Vancouver en de premiers van BC en Canada heten, waar je de lekkerste hamburgers kunt eten, welke bussen waarheen gaan, hoe verschillende wijken heten, wat een yardsale is, dat linksaf slaan een tricky business is, waar je kunt skien en hoe je er komt, dat je courgetteplanten minstens een meter uit elkaar moet zetten, dat je niet mag parkeren binnen 6 meter van een brandkraan, zeiltermen in het Engels, de namen van de meeste spelers van de Canucks en nog veel meer. Maar sommige dingen weten we ook niet. Kinderrijmpjes en liedjes die iedereen op de kleuterschool leert. Een populaire tv-show die al jaren niet meer wordt uitgezonden. Tijdens ons weekje Nederland was het dan ook een feest der herkenning om op de bruiloft van Eva en Seppe een lied te zingen op de melodie van Berend Botje.
In de hoogopgeleide kringen waar ik me voor werk in begeef, zijn er doorgaans geen andere buitenlanders, en dan kan ik opeens niet meepraten over een onderwerp. En dan besef ik hoe enorm bevoorrecht ik ben dat ik als immigrant met een gesprek en twee telefoontjes een baan heb gevonden tussen de Canadezen, die nog perfect aansluit op mijn opleiding en ervaring ook. Ik begrijp nu een beetje hoe een immigrant in Nederland zich moet voelen, en dan ben ik nog wel van het ene naar het andere westerse land verhuisd, spreek ik de taal goed en heb ik een goede opleiding en baan. Voor de gein heb ik laatst de Canadese versie van de inburgeringstest gedaan, die je moet halen voordat je Canadees kunt worden. Die gaat over Canadese politiek, geschiedenis en maatschappij. Resultaat: ruimschoots geslaagd. Misschien valt het dus toch te meten.
Nederland?
Wat wel helpt met inburgeren, is dat we ons hier erg welkom voelen (wat als immigrant in Nederland niet zo lijkt te zijn). Canadezen zijn altijd erg geinteresseerd in waar we vandaan komen (al verwarren ze Nederland nogal eens met Denemarken, en als we ze laten raden zeggen ze vaak Noorwegen). De Scandinavische landen liggen blijkbaar erg voor de hand, maar als ik dan zeg dat we daar niet eens aan grenzen, kijken ze me ongelovig aan. Geen idee waar die verwarring vandaan komt. Nederland heeft bijna net zoveel inwoners als Zweden, Noorwegen en Denemarken samen, dus de kansvergelijking gaat niet op. Is Nederland misschien (teveel) naar binnen gekeerd in plaats van een leidersrol te nemen in het buitenland, wat ten koste gaat van de bekendheid van ons kikkerlandje? Ging het een paar jaar geleden nog over Amsterdam als het Europese fietsparadijs, nu heeft iedereen het over Kopenhagen. Met milieu en duurzaamheid liep Nederland altijd voorop, nu hoor je daar niemand meer over. Als je het hebt over vrij denken en tolerantie, halen ze hun schouders op. Maar als iemand Nederland kent, weet hij/zij verbazingwekkend genoeg waar bijvoorbeeld Epe ligt, of Spijkenisse, omdat ouders of vrienden daar vandaan komen.
Canadezen hebben het vaak over 'Europa', maar dan roep ik altijd dat 'Europa' niet bestaat. Ja, geografisch, en politiek-economisch in de vorm van de Europese Unie, maar geen Verenigde Staten van Europa. De enorme taalkundige, culturele, maatschappelijke en geografische diversiteit op zo'n klein stukje land, dat gaat er bij veel Canadezen niet in. 'Europa doen' in drie weken is de normaalste zaak van de wereld. Bij ons brengt dat een diepe zucht teweeg. Omgekeerd is het beeld dat wij van Noord-Amerika hebben natuurlijk ook niet helemaal terecht: 'Europeanen' denken wel 'even' van Vancouver naar de Rockies te rijden, of naar Seattle, omdat het er op de kaart wel behapbaar uitziet. Wake-up call: de Rockies liggen niet bepaald in de buurt van Vancouver, maar op een uurtje of 10 rijden. Waar wij skien is in de Coast Mountains.
Werken in het buitenland
We zijn gegroeid in en met ons werk. Mijn baan als knowledge translation scientist verloopt soepel. Ik werk voor de federale overheid in een van de 6 centra die zich bezighouden met volksgezondheid. Mijn centrum richt zich op milieu en gezondheid, en de andere 5 richten zich op andere gebieden van volksgezondheid zoals infectieziekten, gezondheid van de inheemse bevolking, gezondheid in beleid, methoden om wetenschap in beleid te vertalen, en determinanten van gezondheid. Ik heb te maken met medisch milieukundigen, gemeentes, universiteiten, ministeries, en volksgezondheidinspecteurs. Soms dien ik vooral als doorgeefluik van informatie, soms verzamel ik die zelf door literatuurstudies uit te voeren. Ik zit in een aantal netwerken en werkgroepen. Van een heleboel dingen weet ik dus wat er speelt en zo kan ik mensen met elkaar verbinden. Ik mag hier niet stemmen, maar heb toch via mijn werk invloed op beleid en uitvoering en dat is heel leuk en leerzaam. Voor dat alles krijg ik eens in de twee weken betaald, Tristan voor zijn werk de andere week, dus we krijgen iedere week 'zakgeld'.
Canadezen nemen hun werk serieus, maar werken niet zo ongezond veel als de Amerikanen. Eigenlijk vind ik het wel op Nederland lijken. Maar zoiets als een personeelsvereniging of een personeelsuitstapje bestaat niet of gebeurt in eigen tijd en op eigen kosten, en dan alleen als iemand het initiatief neemt iets te organiseren (ik dus).
Engels en Nederlands
We spreken in ons dagelijks leven meer Engels dan Nederlands. Ons Engels is ook vast beter geworden, maar dat gaat ongemerkt. Mijn leidinggevende zei laatst nog dat ze wel begrijpt waarom Nederlanders over het algemeen zo goed Engels spreken, want dat leer je vanzelf als je het vaak moet spreken op het werk enzo. Toen ik antwoordde dat ik in Nederland eigenlijk bijna nooit Engels sprak, en al helemaal niet met moedertaalsprekers, keek ze me vol verbazing aan.
Onderling spreken we altijd Nederlands, maar op ons werk en als er anderen bij zijn, gaan we over op Engels. Die switch gaat vloeiend. Soms zou ik ook in het openbaar onderling wel Engels willen spreken, omdat het soms zo vermoeiend is steeds weer uit te leggen dat je geen toerist bent maar hier woont. En ergens is het ook wel raar om Nederlands te blijven spreken terwijl we hier al ruim een jaar wonen. We zijn net zo goed inwoners van Canada als ieder ander. Toch willen we ook niet zomaar afstand doen alles wat ons tot Nederlander maakt, want Nederlands zijn we en zullen we altijd blijven.
En verder?
De levensstijl is hier heel relaxt. Iedereen doet aan yoga en loopt op slippers. Wij ook. In de zomer barbecuen we in de tuin, kijken we vanaf het strand naar de zonsondergang, gaan we zeilen of kamperen. In de winter gaan we naar de film, skien en bakken we muffins. Volgende week gaan we een weekje op vakantie naar de Rocky Mountains. Ik weet dat het lijkt alsof we voortdurend op vakantie zijn, maar dit is onze eerste vakantie samen sinds 2 jaar, afgezien van weekenden weg. Het is wel fijn om nu eens een weekje samen te zijn en niets te hoeven. De afgelopen maanden waren druk met bezoek, weekje Nederland en congressen, dus tijd om even bij te tanken.
Op naar het volgende jaar!
Wat vinden wij Nederlanders eigenlijk van Canadezen en welk beeld hebben ze van Canada? Laat het me weten, ik ben benieuwd!
Abonneren op:
Posts (Atom)