Jarig

"Hoe vieren jullie in Nederland eigenlijk je verjaardag?", vroeg collega C toen we het restaurant waar de collega's me op lunch hadden getrakteerd, uitliepen. Ik was blij met de vraag, want hoe het in Canada 'moet', wist ik ook niet precies.
"Meestal neem je een taart of koekjes ofzo mee naar je werk, en die deel je uit".
"Echt waar, als je jarig bent, moet je uitdelen?" Dat was blijkbaar raar. Ik vertelde dat op een Nederlands feestje alleen de mensen die uitgenodigd zijn, geacht worden te komen, en dat het nogal raar kan overkomen als je onaangekondigd een onbekende vriend of vriendin meeneemt. Hier heel normaal. Dat kan ook, want iedereen neemt zelf wat te eten of te drinken mee (en zeker de drank, want die is hier duur), dus is er altijd genoeg. In Nederland word je geacht je gasten te voeren. Dus afhankelijk van hoe laat je je feestje geeft, moet je koffie en thee, borrelhapjes en drank in huis halen. En natuurlijk taart. Dat kost de nodige voorbereiding. Een paar uur in de keuken horen er eigenlijk wel een beetje bij. Ook voor je gasten vergt het voorbereiding, want die moet je een paar weken van tevoren laten weten dat je een feestje geeft. Hier niet. Hier kan je rustig op maandag aankondigen dat je op vrijdag een feestje geeft. Dat kan dan een avondje drinken in de plaatselijke kroeg zijn. Op eigen kosten, niet op die van de jarige. Dat vonden we wel gek; hoe kan je je gasten nou ergens voor laten betalen? Cadeaus horen er hier over het algemeen niet bij. Iedereen neemt zichzelf mee en draagt daarmee bij aan de feestvreugde. We hebben een keer de fout gemaakt met een klein cadeautje maar zonder drank aan te komen, waarop de gastheer ons uitlegde dat de slijter om de hoek was.
Maar wij zijn en blijven Nederlanders. Dus vanavond vieren we mijn verjaardag met zelfgemaakte chocoladetaart, borrelhapjes en zelfs een beginvoorraad drank. Gewoon, om de Canadezen te laten zien hoe wij onze verjaardag vieren. De cadeaus komen in Nederland wel weer.