zaterdag 13 februari 2016

Op de fiets!

Je mist het eigenlijk pas als het niet meer vanzelfsprekend is, al doe ik het in het Nederlandse dagelijks leven tegenwoordig eigenlijk ook bijna niet meer: fietsen. Daarom was één van onze prioriteiten (na de ski's, natuurlijk) het vinden van een fiets. Toen we hier voor het eerst kwamen wonen, fietsten we allebei dagelijks naar ons werk en die gewoonte wilden we weer oppakken.
Maar we waren vergeten dat fietsen hier niet heel erg makkelijk te vinden zijn. We wilden wel fietsen kopen, maar dan wilden we ze ook wel weer kunnen vérkopen over drie maanden. De meeste fietsenwinkels mogen wettelijk alleen geen fietsen kopen om heling tegen te gaan. Op Craigslist stonden vrijweinig fietsen te koop; de meesten stonden er als waarschuwing: als je deze tegenkomt, koop 'm dan niet, want die is net van mij gestolen. Canadezen waarschuwden ons dat als we een fiets kopen, we hem wel zeker op slot moesten zetten. Ik zou het niet in mijn hoofd halen dat niet te doen...
Uiteindelijk vond Tristan een fiets bij een winkel op UBC, die een vergunning heeft fietsen terug te kopen. Ik kon een fiets lenen van een vriendin. Wel een herenfiets, maar ik doe het ervoor.Maar toen waren we er nog niet: op een fiets hier zit nog geen licht, geen slot en geen bel (verplicht!). En dan moet je nog een helm op. Daar bestaat zelfs een hele mode in ("if you choose this model, you are going to look like a mushroom"). Ook die accessoires hebben we inmiddels, en dus kunnen we nu allebei op de fiets naar ons werk.




Tristan fietst naar het westen, de heuvel op naar UBC, ik naar het oosten, de heuvel af tot aan de brug naar downtown, dan omhoog de brug op en een paar blokken downtown in. Vrijwel mijn hele route rijd ik over een gescheiden fietspad, dat tweeëneenhalf jaar geleden nog niet bestond. Vancouver wordt steeds fietsbaarder, al heb ik het hier sowieso altijd al goed te fietsen gevonden. In het rechthoekige stratenpatroon is één in de zoveel straten een fietsstraat die autovrij of autoluw is.
Fietsstraat York Ave

Een fietsersstoplicht!

De brug over naar downtown

De brug over terug naar huis

Fietsenstalling op het werk (deel van de parkeergarage opgeofferd)

Voorheen waren het vooral de mamils (middle-aged men in lycra) die de fietsstraten domineerden, nu zie je ook tamelijk veel vrouwen. Maar het blijft over het algemeen een 'sport' waar je sportkleding en -schoenen voor aantrekt. En regenkleding, inclusief overschoenen. Ga als fietser in Vancouver nooit, maar dan ook nooit, de deur uit zonder regenkleding.... 

dinsdag 2 februari 2016

Memory lane

"Welcome to Vancouver, welcome home", zegt vriendin Suzanne die ons van het vliegveld komt halen. Een beetje thuiskomen, dat is het zeker.
De hele rit naar ons onderkomen voelt ook zo. Van die dingen die we bijna weer vergeten waren, maar toch o zo bekend zijn. De sleepboten bij de monding van de Fraser rivier met enorme hoeveelheden drijvende boomstammen achter zich aan. Reclame voor de lokale nieuwszender met dezelfde nieuwslezers. Het nog steeds doodenge linksaf slaan: tegemoetkomend verkeer heeft óók groen, waardoor er maar één auto midden op het kruispunt kan gaan staan om na de stroom tegemoetkomend verkeer snel -en meestal net door rood- af te slaan.   De lelijke appartementenblokken uit de jaren '50.
In zo'n appartementenblok bevindt zich ook onze Airbnb. We wonen op de bovenste verdieping met schitterend uitzicht op de baai, de wolkenkrabbers en de bergen. Die overigens niet zichtbaar zijn door de laaghangende bewolking. Maar we kunnen precies uittekenen waar de skipistes moeten lopen.
Van het toilet dat vol water staat denken we een fractie van een seconde dat ie verstopt is. Maar nee, dat hoort zo.
Uitzicht vanaf appartement

Op zondag slapen we door de jetlag minder lang uit dan gehoopt. We halen scones en brood bij onze vertrouwde bakker, weliswaar bij een ander filiaal. Nog zoiets dat we vergeten waren: wat is het leven hier duur! $12 voor een brood en vier scones. Inkomende telefoongesprekken gaan ook van je belminuten af. Over geld gesproken: wat was ook alweer de pincode van de Canadese pinpas?
O ja, eekhoorntjes die midden in de stad de straat oversteken. Een adelaar die over komt zeilen en landt op het gebouw aan de overkant. Nu de stinkdieren en de wasberen nog.
Op maandagochtend loop ik naar de halte van bus 22 alsof ik nooit anders gedaan heb. Bij het uitstappen bedank ik de buschauffeur.
Onderweg naar de bushalte




Onderweg naar huis
 Tristan haalt op UBC koffie bij de Starbucks. Daar kennen ze hem nog. Ik lunch in m'n eentje in het zaaltje voor ziekenhuispersoneel. Er komt iemand binnen die ik niet ken. Ze kijkt snel even naar me op, concludeert dat ze me niet kent en duikt meteen in de krant. Da's waar ook, Canadezen zijn, in tegenstelling tot Amerikanen, best verlegen en kijken vaak de kat uit de boom.
We doen boodschappen. Da's waar ook, in de yogakleding de supermarkt binnenwandelen is perfectly acceptable. Onze oude Safewayklantenkaart accepteren ze niet meer. 's Avonds eten we biologische quinoa.
Welkom in Vancouver, welkom thuis.                                                                                                                                                             

vrijdag 29 januari 2016

Het witte tasje



Het begon met de knijpers. Die klemden de zakjes paprikapoeder, komijnzaad, nog meer paprikapoeder en currykruiden bij elkaar. De aangebroken zakjes verdwenen in de prullenbak, maar de knijpers hadden nog naar de opslag gemoeten. Net als de nog niet aangebroken zakjes kruiden van de Hello Fresh trouwens.

En wat te doen met de knoflook? Achterlaten voor de volgende bewoner? Tegen die tijd zouden ze vast al zijn uitgelopen. Enkele reis naar de afvalbak. O, misschien had de buurman er nog wat aan gehad. Te laat.

Daarna kwamen de overbodige klantenkaarten, bankpassen en muntgeld (nergens in huis te vinden als je het nodig hebt) en zelfs nog een verdwaalde strippenkaart. Waar kwam die opeens vandaan? 

Ach, die paar kleine dingetjes, daar wil de buurman vast wel drie maanden op passen.  

Maar verder ging het, met de boekjes over Vancouver die we al zo lang geleden apart hadden gelegd om mee te nemen. Maar de stapel spullen die óók mee moest, werd steeds groter. En eigenlijk kennen we de weg al en weten we de highlights ook wel zonder reisgidsen te vinden. Toch maar niet, dan. 

Het ging er inmiddels om spannen. Zoals de ogen soms groter zijn dan de maag, overtreft het optimisme ook de daadwerkelijke ruimte in de koffer. Het is toch ook belachelijk, zó veel kleding voor drie maanden. Hoeveel heb je nou helemaal nodig? Ze hebben daar ook heus wel winkels. En hup, een paar shirts eindigen op de verkeerde stapel. Hm, dan kan de ongewassen paardrijtrui daar net zo goed ook nog wel bij.  

Hoera, de koffers passen nog dicht en voldoen aan de gewichtseisen van KLM. Dankzij het witte tasje.

zaterdag 1 februari 2014

Uit het leven van een skibum


De officiële economie van Nelson in het zuiden van British Columbia is toerisme: wintersport in skigebied Whitewater in de winter en andere buitensporten in de zomer. Maar de eigenlijke raison d'etre van het oude mijnstadje is wiet. Schijnbaar betaalt iedereen hier alles in cash en heeft men de allernieuwste poedersneeuwski's. De locals kennen de bergen op hun duimpje en nemen regelmatig het een en ander aan geestverruimende middelen mee de grens over als ze gaan skiën in het achterland. Welcome to the pot capital of Canada!
Dat zijn zo van die geruchten die je hoort van de andere skibums die hier komen voor de beroemde lichtgewichtsneeuw. Samen met skivriendin Corinne ben ik hier vrijdag heengevlogen voor een weekendje skiën. We hadden geluk dat onze geplande vlucht daadwerkelijk vertrok, want ongeveer de helft van de vluchten hierheen wordt geannuleerd vanwege het weer. Het kleine plaatselijke vliegveld heeft geen apparatuur voor landen op instrumenten en daarom moet het goed weer zijn. Alle vluchten sinds dinsdag waren geannuleerd. Reden dus voor alle skiërs aan boord voor een opgetogen applaus bij de landing.
In de bus naar het skigebied werden de skibumnieuwtjes uitgewisseld: in Whitewater was een beer wakker geworden en aan de wandel gegaan, deze winter is de droogste ooit (Mount Washington op Vancouver Island is dicht gegaan omdat er te weinig sneeuw lag) en wordt de plaatselijke economie echt gevoed door wiet? Kunnen we een local vinden die dat wil toegeven?
Whitewater is een klein skigebied, maar populair vanwege de droge sneeuw die hier valt. De zon schijnt en deze week heeft het voor het eerst in weken gesneeuwd. De sfeer in de shuttle naar de liften is uitgelaten. Onze medepassagiers zijn een paar mannen van middelbare leeftijd op mannenweekend. In het enige restaurant op de helling komen we elkaar steeds tegen. Waar zijn jullie geweest? Wat is jullie maximumsnelheid? Waar ligt de beste poedersneeuw? Alle gesprekken hier gaan over skitoeren, sneeuw en vergelijkingen met andere skigebieden. De sneeuw is hier inderdaad fantastisch: geruisloos glijden we door het witte poeder tussen de bomen door en over manshoge boekels.
Anderhalve dag zit er nu op. Morgen nog een dag hier en dan door naar Red, waar ik vier dagen blijf. En donderdag op naar de laatste stop aan de powder highway: 3 dagen in Fernie. Het leven van een skibum is goed!


dinsdag 2 juli 2013

avonturen in west-Canada

Op een zonnige 5 juni vertrokken wij uit Vancouver. Onze avonturen vanaf dat moment zijn te volgen via een nieuwe, Engelstalige, blog:http://ernavanbalen.wordpress.com

zondag 26 mei 2013

Kamperen in eigen huis

Na de oorspronkelijke twee jaar die algauw drie jaar werden, is onze laatste week in Vancouver aangebroken. De bucketlists zijn nauwelijks afgewerkt en vervangen door to-do-lijstjes. Ons huis wordt steeds leger en we hebben bijna geen stoelen meer over om op te zitten nu de bank eerder vanavond voor $20 op een karretje de deur uitgerold is. De keukenkastjes zijn leeg en de verhuisdozen (bijna) vol.


Vorige week en dit weekend hielden we yard sales om onze spullen te verkopen. In deze tijd van het jaar zie je vaak op lantaarnpalen en elektriciteitsmasten aankondigingen van yard en garage sales, een soort rommelmarkt in je voortuin. We hadden de onze ook op internet aangekondigd, en toen we nog aan het opzetten waren, kwamen mensen van heinde en verre (te zien aan het formaat auto) aangereden, op zoek naar koopjes. Of we ook designerhandtasjes hadden, of lps, of Nintendo's, of sierraden. Maar onze spullen bestaan uit een bijeengeraapt zooitje functionele zaken, van Ikea, van anderen gekregen of op straat gevonden.

Mensen betalen graag een kwartje voor een koektrommel die ik een keer op mijn werk uit de prullenbak gevist heb, maar hebben geen $3 over voor een zo goed als nieuwe ovenschaal. Inmiddels staat alles wat we over hebben (en dat is best veel) ook op Craigslist, de plaatselijke variant van Marktplaats. Ook onze auto staat al sinds begin april te koop, maar we krijgen zelfs na prijsverlagingen maar weinig reacties. Misschien omdat ie handgeschakeld is en veel Canadezen daar niet mee overweg kunnen. En we hebben gemerkt dat Canadezen niet onderhandelen over de prijs, ook al zeggen we er expliciet bij dat er te onderhandelen valt.

Op 31 mei moeten we ons appartement uit en dus van alle spullen af. Tot die tijd kamperen we in eigen huis. De afgelopen week zijn we al aan het inpakken geweest en hebben we een begin gemaakt met Arvie inpakken.

Vorige week vrijdag was onze laatste werkdag. Aan een formeel afscheid doet men hier niet zo. Als ik niet gevraagd had naar het inleveren van sleutels en toegangspasje, had ik zo de deur uit kunnen wandelen. Voor de grap had ik tegen mijn leidinggevende gezegd dat ik wel taart als afscheid wilde, waarna er een mokkagebakje op mijn bureau belandde. 

Dit zal een van de laatste blogs zijn. Op 5 juni vertrekken we voor onze grote reis door West-Canada. Daarvan zullen we een andere (Engelstalige) blog bijhouden.

woensdag 17 april 2013

Collega's

Collega's heb ik niet in mijn huidige baan, maar ik heb wel een hoop mensen om me heen. Ik woon in een cubicle op de 6e (in Nederland de 5e) verdieping met een hoop master- en PhD-studenten uit de hele wereld.

Mijn dag begint meestal met een 'good morning' tegen Seth, mijn cubiclebuurman. Dan ga ik koffie halen, die iemand, meestal Paul, tegen die tijd vaak al gezet heeft in een grote kan in de keuken. Met een briefje erbij met het tijdstip, zodat je niet 's middags oude koffie zit te drinken. Even kijken op het whiteboard om te zien of er nog iets nieuws staat, zoals een potje boter-kaas-en-eieren of vier op een rij die worden ingevuld door iedereen die langs de keuken loopt. Deze week is Jake begonnen met het tekenen van een dierenhoofd, met de opmerking erbij "add to this animal". Inmiddels is er een soort Lange Jan met een zeemerminnenonderlijf en een haakhand  ontstaan. De tekenbeesten krijgen ook vaak duivelshoorns, armbandjes en tatoos. Als genoeg mensen die langs de keuken zijn gelopen het beest hebben afgetekend, staat er op het bord "now, let's name it", en beginnen mensen willekeurig letters in te vullen op de stipjes die iemand alvast getekend heeft.

En er gebeurt meer. Deze week doe ik met een aantal mensen een lunchuitwisseling: alle 6 maken we 5 porties lunch die we op maandag of dinsdag over de verschillende koelkasten verdelen. Zo eet je elke dag iets anders en ontdek je dingen die je nooit zelf zou maken. Deze week op het menu: quinoasalade, aardappelsoep, wortel-gembersoep, rijstwraps en geitenkaas met polenta en romescosaus. En mijn creatie: preistamppot met kaas en pesto. Die schijnt in de smaak te vallen, in elk geval bij de Duitse deelneemster Christine.

Veel mensen lunchen in de multipurposeruimte op de bovenste verdieping, met het mooiste uitzicht dat je je kunt voorstellen. Rond half 1 zijn er meestal wel mensen te vinden die daar zitten te lunchen.


Mijn 'baas' en enige echte collega, Meghan, spreek ik altijd op dinsdagmiddag over de projectvoortgang. Mijn project maakt deel uit van een landelijk project. Wij zijn als eerste begonnen en nu dus ook als eerste (bijna) klaar. Tegenwoordig hang ik ook vaak aan de telefoon met Kim in Ontario, die een aantal andere deelprojecten coördineert. Op mijn verdieping ben ik één van de weinigen met een eigen telefoon (de rest moet gebruik maken van een telefoonkamer), omdat die eigenlijk niet toegestaan zijn in cubicles. Mijn interviews met gemeenten doe ik meestal als mijn buren er niet zijn. Verder heb ik met enige regelmaat een webinar, waarbij mensen uit heel Canada inbellen en een powerpointpresentatie via internet volgen. (Daar kunnen we in Nederland nog wat van leren!) Morgen praten we bij met Montreal, dat een soortgelijk project aan het opstarten is. Het plannen van zo'n webinar kost soms wat moeite vanwege de tijdsverschillen binnen Canada: Als er deelnemers zijn van Newfoundland tot British Columbia, moet je rekening houden met 4,5 uur tijdsverschil.   

Twee keer per week organiseert mijn andere cubiclebuurman, Keith, een les P90X, een heftige spotschoolmethode. Elders in het gebouw zijn er sportzaaltjes die officieel bestemd zijn voor onderzoek (fysiotherapie, bewegingswetenschap), maar die wij aan het eind van de dag kunnen gebruiken. Ik doe soms mee, als dat zo uitkomt. 

En dan zit de dag er alweer op.

Soms wordt er op vrijdag aan het eind van de middag geborreld in een kroeg in de buurt. Dat heet dan 'safety meeting'.