zaterdag 11 augustus 2012

Op avontuur in de Yukon (1)


Eind 19e eeuw zakte Oom Dagobert de Yukonrivier af, op zoek naar het goud van de Klondike. Hij vond een rijke goudader, waardoor hij schatrijk werd. Net als het zo tot de verbeelding sprekende Timboektoe waar Oom Donald altijd naartoe vlucht, bestaat de Klondike echt, en wel in de Canadese provincie de Yukon. 

We waren dringend aan vakantie toe en we hadden bedacht dat we wilden wandelen in de Yukon. We hadden twee weken vrij genomen, dus dit werd de eerste vakantie van langer dan een week in bijna 2,5 jaar. De eerste week bestond uit een zesdaagse wandeltocht, en de tweede week uit een dagje kanoën en een auto huren en door Alaska rijden.

We konden ons niet zo’n goede voorstelling maken van de Yukon. We stelden ons uitgestrekte toendra voor, idyllische beekjes en besneeuwde bergtoppen in de verte. De Canadese collega's bleken het ook niet helemaal te weten en zeiden dat het in Yellowknife, een hele provincie en ruim 1500km (en een klimaatzone) verderop, stikte van de muggen. Toen ik voorzichtig zei dat we naar Whitehorse in de Yukon gingen en dat dat heel ergens anders lag, zeiden ze: "o, maar daar zal het wel ongeveer hetzelfde zijn." Sommigen zeiden dat de zon op die noorderbreedte niet onder gaat, anderen vroegen of we het noorderlicht zouden gaan bekijken. Zo noordelijk ligt Whitehorse nou ook weer niet (twee uur vliegen en ongeveer ter hoogte van Bergen in Noorwegen), dus de zon gaat wel degelijk onder (al is het niet voor lang). Het noorderlicht is vooral goed te zien in de winter, als het 's middags al vroeg donker wordt. Ik vond het wel bijzonder dat de Canadezen zo weinig over hun eigen land wisten. Geen wonder dus dat ze al die Europese landjes ook niet uit elkaar weten te houden. Volgens de collega's was het in de Yukon in elk geval heel mooi, al was niemand er ooit geweest. Er is immers "niks", dus wat moet je daar? Toen we in Vancouver op de bus naar het vliegveld wachtten, vroeg iemand waar we naartoe gingen. Na het antwoord "de Yukon", vroeg ze met een ongelovig gezicht: "waarom?" 

Eenmaal in Whitehorse was het stralend zonnig en warm weer. Afgezien van de sporen van de goudkoorts (Whitehorse was het beginpunt van het bevaarbare deel van de Yukonrivier), viel er in het stadje niet zoveel te beleven. Het hoogtepunt was de raderboot SS Klondike, die vanaf de eeuwwisseling tot in de jaren 50 vracht, goedzoekers en toeristen vervoerde naar de goudvelden bij Dawson City, meer dan 500km stroomafwaarts. De hele boot was te bezichtigen. Van half oktober tot eind mei was (en is) de rivier bevroren en was er een sleeroute over land. De raderboten waren lange tijd de enige manier om naar Dawson te komen, waar men in het voorjaar met smart wachtte op voedsel. De SS Klondike ligt nu op de wal net buiten Whitehorse en is een officiële ‘historic site’. Ze noemen iets hier al gauw een 'historic site' als het een paar decennia oud is, maar ze maken er wel altijd een leuke en informatieve attractie van. 

Na twee dagen begonnen we aan onze wandeltocht in de wildernis. Onze gidsen kwamen ons bij ons hotel ophalen. Wij waren de enigen die deze tocht geboekt hadden, dus we hadden eigenlijk een privegids. Er ging ook een stagiair/cameraman mee die Derek heette, maar door iedereen Smiley genoemd werd. Na het goedkeuren van onze spullen, reden we naar Kluane National Park. We meldden ons aan bij het bezoekerscentrum van Parks Canada, maar daar bleek dat de route die we wilden gaan doen gesloten was vanwege de beren. Ons werd aangeraden het niet onderhouden pad aan de andere kant van het rivierdal te lopen. Daar zaten uiteraard ook beren, maar het risico daarvan werd minder groot geacht. Onze gidsen hadden ons al kort gebrieft over hoe om te gaan met beren. Al ons eten zat in beerbestendige tonnen en we hadden ieder een bus beerspray. We moesten aan Parks Canada doorgeven hoe lang we weg zouden blijven, wie ze moesten bellen in noodgevallen en hoe onze rugzakken eruit zagen. Voor het geval ze ons moesten gaan zoeken.

Doordat onze gids, Selena, de nieuwe route moest plannen met de park rangers, waren we laat op weg en werd het dus een korte wandeldag. Vrij snel moesten we een riviertje oversteken. Het water was viesgrijs door het sediment, en heel erg koud. Vulcan Creek bestond uit een stuk of tien snelstromende beekjes die soms wel kniediep waren. Schoenen uit dus, gezicht stroomopwaarts en dan in een treintje en met behulp van wandelstokken zijwaarts oversteken. Later op de dag had Selena bedacht dat het handig was een stuk af te snijden door een drassig veld. Het gras was er manshoog en er stonden wat kleine boompjes, dus dat moest kunnen. Eerst was het gewoon een beetje drassig, maar daarna zoog de bodem je vast als je te lang op één plek bleef staan. Het water stond soms tot onze enkels, maar daar konden de bergschoenen tegen. Door het rottingsproces lag er een vieze olieachtige laag op de meeste stukjes water. Op de graspollen en boomstronken, voor zover aanwezig, was het iets minder nat. Toen waarschuwden Selena en Tristan, die vóór mij liepen, dat het nu toch wel echt moerassig werd. Ik gaf de boodschap door aan Smiley achter mij. Hij had nog zijn five finger rivieroversteek-kampschoenen aan en vroeg hoe diep het was, zodat hij misschien alsnog zijn bergschoenen aan kon trekken. Op dat moment stapte ik tot mijn knieen in de drek. Met een gorgelend geluid zogen mijn schoenen zich vol modderig water. Mijn broekspijpen werden zwaar van de natte blubber. Het was verbazingwekkend koud. Nog een paar tientallen meters worstelden we ons zoveel mogelijk via graspollen naar het droge. Lastig je evenwicht bewaren met meer dan 15kg op je rug, maar onderuit gaan was zeker geen optie.

's Avonds kampeerden we op een veldje aan de rivier. Zolang er een briesje stond, was het goed uit te houden, maar zodra de wind ging liggen, zagen de muggen hun kans schoon. Totdat we er genoeg van kregen en onze tent invluchtten.

De volgende dag liep een coyote om ons kamp heen te scharrelen. Blijkbaar stonden we precies in zijn dagelijkse pad. Sowieso leken we, gelet op de beestensporen, midden in een wildlife corridor te staan. 's Nachts gelukkig niks van gemerkt. Die dag liep de route, die we af en toe moesten zoeken, langs de bosrand, met rechts de vlakte van de rivier en aan de overkant de bergen. Die avond kampeerden we in de duinen tussen de rivier en een meertje. We waren niet de enigen: her en der stonden nog 3 tenten. Met zoveel menselijke aanwezigheid zouden de beren het wel uit hun hoofd laten in de buurt te komen. Een geruststellende gedachte. We waren vroeg aangekomen, dus er was tijd voor een dutje. Na het eten begon het te regenen, dus speelden we ’s avonds een potje boerenbridge in de tent.

's Ochtends regende het nog steeds, maar gelukkig werd het droog genoeg om buiten te ontbijten. Er liep opnieuw een coyote rond het kamp. Zou het dezelfde zijn? Voor het eerst in een paar dagen konden we ons enigszins wassen in het meertje. Koud, maar zeer de moeite waard na alle modder en zweet van de vorige dagen. Wat een luxe! Later, een paar minuten nadat de mannen de ontbijtkommen hadden afgewassen in de rivier, wandelde een grizzlybeer op z'n dooie gemak over datzelfde strandje. Ik was op dat moment bij de tent en kon de beer niet zien, maar de anderen waarschuwden me vanaf een hoger gelegen duin dat er een beer was. Ik liep ook het duin op. De beer zag me, keek op, en liep rustig verder.

We besloten nog een nachtje op deze plek te blijven en vandaag zonder rugzak naar het einde van het dal te lopen, waar de Kaskawulshgletsjer in het dal uitkwam. Onderweg kwamen we een stel wandelaars tegen die Selena bleek te kennen, en samen lunchten we op een vlakte die leek op een droge rivierbedding: een gravelvlakte met gele bloemen. Het was net of we een buitensportbrochure waren binnengewandeld. Opeens zagen we op een afstandje een grizzly, dezelfde van die ochtend. Waarschijnlijk was hij nu op onze etensgeuren afgekomen, maar toen hij eenmaal in de gaten had dat er zes mensen waren, maakte hij een grote boog om ons heen. Later kwamen we hem nog een keer tegen. Hij was recht voor ons op de vlakte. Wij wijzigden onze koers en er was niks aan de hand. 

We zijn niet helemaal tot aan de gletsjer gekomen, maar we konden hem wel goed zien en af en toe horen rommelen. Op de terugweg wilden we een stuk afnsijden over de rivierzandbanken, maar we moesten nog ergens een rivierarm oversteken. Het was erg modderig, dus we zaten opnieuw tot boven onze enkels onder de modder. Gelukkig hielden we dankzij onze gaiters deze keer droge voeten.

Dag 4 was opnieuw een dagwandeling, de berg op. De zon scheen. Soms was het even worstelen door de dichte begroeiing, maar uiteindelijk werden we beloond met een prachtig lunchplekje op een alpenweide vol met allerlei bloemen. We konden de hele vallei en de gletsjer overzien. Het stikte er van de piepende grondeekhoorns, schattige beestjes. Met Selena en Smiley liep ik nog een stuk verder de berg op om de vallei aan de andere kant van de berg te kunnen zien. Tristan ging niet mee, want hij had last van zijn knie. In het volgende dal was nog een gletsjer te zien, en hadden we bijna een 360-uitzicht. De bergen aan de andere kant waren kaal en stenig, interessant om dat verschil met onze zomerse alpenweide te zien.
Toen we terugkwamen bij onze kampeerplek, waren we zo warm en bezweet dat we een duik namen in het meertje. Heerlijk!

De dag daarna braken we eindelijk ons kamp op. Dat werd ook wel tijd, want de omgeving van onze tenten begon in een mijnenveld van wc-plekjes te veranderen. We waren ondertussen behoorlijk vaardig geworden in het verbranden van ons wc-papier. Daarvoor moet het niet te windstil zijn (dan duurt het lang) en niet te winderig (dan moet je oppassen dat je de omliggende struiken niet in de fik steekt), al is dat laatste wel weer fijn om te voorkomen dat je wordt lekgeprikt terwijl je je behoefte zit te doen.

De dag begon met stralend weer, maar in de loop van de middag betrok het en begon het steeds harder te regenen. We schuilden onder een haastig over ons en onze spullen heengedrapeerd tentzeil. Na de lunchpauze liepen we verder door de regen. Later begon het zelfs te onweren. Aangezien we met dat weer niet middenop de vlakte wilden kamperen, hadden we een niet zo ideale en hobbelige plek gevonden bij een groepje bomen. Waar dus ook muggen en wilde beesten zich (kunnen) schuilhouden. Er was geen beekje, dus ons water ging op rantsoen. Alles was nat van de regen en we waren allemaal moe van een lange dag lopen, dus we gingen vroeg naar bed. Gelukkig was het de laatste nacht, en gelukkig hadden we tot dan toe enorm geluk gehad met het weer.
We lagen nog wat te lezen in de tent toen ik buiten geritsel hoorde. Zoiets verbeeld je je snel, maar Tristan hoorde het ook. Zonder de aanwezigheid van andere tenten en mensen, durfden eventuele beesten misschien weer dichterbij te komen. Tristan stak zijn hoofd uit de tent, maar er was niks te zien. Maar middenin de nacht werd hij opnieuw wakker door een geluid dat klonk alsof er iets of iemand met de berentonnen, die een eindje verderop stonden, aan het rommelen was. Ik ben wonderbaarlijk genoeg door het geluid heen geslapen. Vanwege watergebrek hadden we niet afgewassen en de zoveel mogelijk uitgeveegde etenskommen bovenop de tonnen gezet. 's Ochtends bleken de tonnen en de kommen er nog precies zo bij te staan als we ze de vorige avond hadden achtergelaten. 

De laatste dag was het niet meer zo'n eind lopen, al moesten we wel weer Vulcan Creek oversteken. Het laatste stuk was het makkelijk lopen over een breed grindpad, maar er waren veel muggen die het alsnog een vervelend stuk maakten. Vanaf de hoofdweg moesten we nog een paar kilometer langs de weg lopen naar het bezoekerscentrum, waar we opgehaald zouden worden. Ons ophaalbusje reed ons eerst voorbij, keerde toen om en pikte ons op. Bij het bezoekerscentrum moesten we ons melden en gedetailleerde formulieren invullen over de beer die we drie keer hadden gezien.

Onderweg terug naar Whitehorse stopten we bij een bakker. We hadden enorme zin in iets vers, dus onze late lunch bestond uit een pak melk en cinnamon buns. In Whitehorse dronken we nog een welverdiend biertje met Smiley, Selena en de chauffeur, en daarna konden we naar ons hotel om lekker warm te douchen en te slapen in een echt bed. 

Wordt vervolgd...

maandag 6 augustus 2012

Beren


In onze bijna 2 jaar in westelijk Canada hebben we inmiddels aardig wat geleerd over beren, die in deze streek veel voorkomen. In theorie weten we wat we moeten doen, en naarmate we vaker wandelen en kamperen, wennen we aan het idee dat er beren in de buurt zijn en slapen we lekkerder. De praktijk hopen we niet nodig te hebben.

Er wonen hier grizzlies en zwarte beren, maar alleen de zwarte beren wonen dichtbij de stad. In dorpen halen ze soms de vuilnisbakken leeg. Bij alle bezoekerscentra en wandelpaden hangen waarschuwingen en advies over wat te doen als je een beer tegenkomt. De informatie is vaak nuttig, maar soms ook tegenstrijdig of weinig specifiek, bijvoorbeeld dat je moet letten op sporen van beren zoals pootafdrukken, bekrabte bomen en berenpoep. Er staat dan bijvoorbeeld niet bij hoe berenpoep eruit ziet. En hoe weet je of een hert of een beer aan een boom heeft staan schuren?

Anders dan wat Hollywood je soms graag wil doen geloven, zijn beren geen bloeddorstige monsters die gericht mensen of dieren aanvallen. Ze springen immers niet zomaar op iedere voorbijkomende eland en zullen dus ook niet zomaar een mens aanvallen. Ze zijn doorgaans helemaal niet geinteresseerd in mensen en zullen over het algemeen proberen mensen te vermijden. Beren zijn voornamelijk vegetariers en zijn eigenlijk de hele dag op zoek naar eten. Als je ze daarbij stoort of in de weg zit, kunnen ze gevaarlijk worden, net als wanneer ze zich bedreigd voelen of als ze geleerd hebben dat mensen eten bij zich hebben. Alle beerwaarnemingen moet je daarom ook melden bij de boswachters. Als blijkt dat een beer te dicht bij mensen is gekomen op zoek naar eten, wordt hij opgespoord en zonder pardon afgeschoten. Blijkbaar zijn er, ondanks alle waarschuwingen en boetes, ieder jaar mensen die die 'schattige' beren langs de weg voeren. Een volgende keer dat zo'n beer dan mensen tegenkomt, associeert hij die met eten en kan dan gevaarlijk worden. Er zijn mensen die dat afschieten zielig vinden, maar zolang er mensen zijn die weigeren hun gedrag aan te passen aan de aanwezigheid van beren, zal dat noodzakelijk blijven.

Tijdens wandelingen maken we altijd lawaai, zodat een beer ons van te voren aan hoort komen en zich uit de voeten kan maken. Dan is ie als het goed is al weg voordat je 'm gezien hebt. Wij hebben vaak een belletje bij ons, en soms roepen we eeee-ooooo. Tot nu toe werkt dat prima, want we zijn nog nooit een beer tegengekomen. :-) Mocht je er toch eentje zien, dan moet je inschatten wat zijn bedoelingen zijn. Misschien heeft ie je helemaal niet in de gaten of gaat ie door waar hij mee bezig was. In dat geval loop je achteruit weg in de richting waaruit je gekomen bent. Als een beer wel reageert en op je af komt, moet je uit zijn gedrag zien op te maken wat zijn bedoelingen zijn. Hij kan gestresst zijn en zijn jongen of zijn eten verdedigen, of gewoon nieuwsgierig. Je moet hem dan duidelijk maken dat je een mens bent en geen bedreiging vormt door tegen de beer te praten. Mocht hij toch aanvallen, dan moet je juist niet wegrennen, maar blijven waar je bent. Dat lijkt me makkelijker gezegd dan gedaan, maar meestal schijnt een aanvallende beer zijn aanval op het allerlaatste moment af te breken. Als dat niet het geval is, laat je je op het laatste moment op je buik op de grond vallen, en/of je gebruikt je anti-beerspray.


Met kamperen hebben we alles waar geur aan zit (zelfs tandpasta, de verbanddoos en wikkels van mueslirepen) in een beerbestendige container of in de auto. Op sommige campings zijn beerbestendige kluisjes beschikbaar om je eten in op te bergen voor als je geen auto hebt. Je kunt je eten ook in geurdichte zakken in een boom hangen, op een hoogte van minstens 4 meter. Koken doen we op minstens 100m van de tent. Mocht er dan een beer op de etensgeur afkomen, dan associeert hij tenten in elk geval niet met eten. Alles wat een beer doet, is ingegeven door zijn zoektocht naar eten, en een tent met mensen is dan helemaal niet interessant. Toch hebben we voor de zekerheid 's nachts een bus berenspray in de tent liggen.

We hebben, net als de meeste mensen, nog nooit een beer op gevaarlijke afstand gezien. Wel hebben we meerdere keren een beer op een veilige afstand op z'n dooie gemak langs zien lopen. Maar zelfs ervarener wandelaars en kampeerders blijven altijd erg voorzichtig en hebben een groot ontzag voor deze indrukwekkende beesten.

zaterdag 14 juli 2012

Zomer in Vancouver

Witte lijntjes in het patroon van onze slipperbandjes beginnen zich af te tekenen op onze voeten. De tv is al dagen niet aan geweest: 's avonds om 22u hangen we nog in onze hangmat onder de bomen, een felroze cocktail in de hand. Het is zomer in Vancouver.

Het heeft even geduurd, maar dan heb je ook wat. Mei was mooi en droog, juni koud en nat. Vorig jaar hadden we helemaal geen zomer, terwijl iedereen ons na die eerste extreem natte winter beloofd had dat zomers hier zo mooi zijn. Inmmiddels begint het inderdaad zo te lijken.

Vorige week waren mijn ouders op bezoek, en ook zij genoten van het warme weer. Voor het eerst reden we in de zomer naar Whistler, waar we in de winter altijd gaan skien. Waar dan hele rijen ski's staan, was het nu vol met mountainbikes. De lage pistes waren veranderd in mountainbikepark. Wij gingen met de gondel omhoog. Op de pistes onder ons zagen we beren grazen. Iets hoger verschenen de eerste sneeuwvelden, en tegen de tijd dat we boven waren, zag het landschap er net zo uit als in de winter: besneeuwd. Alleen de pistepaaltjes waren weggehaald. Doorgaans zijn skigebieden heel lelijk in de zomer, maar het uitzicht was hier nog steeds spectaculair. In de winter is Whistler peak een beruchte plek waar je niet al te lang wilt zijn vanwege de harde wind die sneeuw in je gezicht blaast. Nu was het aangenaam koel vergeleken met de warmte beneden. In de loop van die dag, en daarna ook hier in Vancouver, werd het opeens heel erg heiig. Blijkbaar krijgen we hier de rook van bosbranden in Siberie. Die rook waait over de noordpool hierheen.

Wat doen Vancouverites als het warm is? Ze gaan massaal naar het strand. Toen wij vorige week de stad uitreden, stond er een enorme file om de stad in te komen. 2 miljoen mensen uit de voorsteden die allemaal een plekje proberen te vinden aan een van de stranden in de stad. En ze lopen allemaal op slippers en hullen zich in de plaatselijke klederdracht: lange en wijde shirts en heel erg korte broeken voor de dames, hemden en korte broeken voor de heren. Beide met grote zonnebrillen. De barbecues komen tevoorschijn, want barbecuen is hier, samen met ijshockey, de nationale sport.

En wij? Morgen gaan we barbecuen, en straks wandelen we in onze wijde shirts en op onze slippers naar het strand. Het leven is goed. Laat die zomer nog maar even duren.

zaterdag 9 juni 2012

(Bijna) Canadees, maar nu effe niet

Ik heb niet zoveel met voetbal, laat staan dat ik me ooit in het oranje uitgedost heb. Het aantal keren dat ik in een te volle kroeg het Nederlands elftal heb bekeken, is ook op één hand te tellen. Ik was dan ook niet per sé van plan het EK te kijken, en zeker niet op zaterdagochtend om 9 uur met een enigszins brak hoofd.

Maar toen Elise, die ik nog ken van VASS, me uitnodigde om met een aantal Nederlanders in een pub te gaan kijken, dacht ik: "waarom ook niet?" Ik ben tenslotte Nederlands, en bijna Nederlandser dan ik in Nederland ooit geweest ben. (nog nooit heb ik zoveel Nederlandse attributen in huis gehad, zoals sierklompjes en een delftsblauw schort)

Op een verder uitgestorven Broadway was het duidelijk te zien dat er iets gaande was bij de Manchester Public Eatery. En dat het met Nederland te maken had. Voor de deur stonden een paar auto's met Nederlandse vlaggen en ik kon mijn fiets bijna niet kwijt. Niet dat er nou een enorme hoeveelheid fietsen stond, maar aangezien fietsenrekken hier niet tot het standaard straatmeubilair behoren (en dat normaal gesproken ook geen probleem is), waren alle lantaarnpalen in het hele blok al bezet.

De kroeg, het zelfbenoemde hoofdkwartier van het EK, was in oranje gehuld. Nederland was duidelijk favoriet, en als er al Denen aanwezig waren, durfden die niet te juichen. De enkeling die niet in het oranje was, was Canadees, waarschijnlijk partners of vrienden van Nederlandse Canadezen. Maar ook zonder oranje outfit waren de meeste Nederlanders wel als zodanig herkenbaar.

Ik had het begin gemist en Elise vertelde dat er bij het Wilhelmus misschien één of twee mensen meezongen. De aanwezige Canadezen vonden dat heel gek. Tijdens de Stanley Cup (hockey) zingt iedereen uit volle borst het "O Canada" mee, waardoor ik het Canadese volkslied inmiddels bijna beter ken dan het volledige Wilhelmus.

De sfeer was prima, met net zoveel oorverdovende oohs en aahs als in Nederland. Het verschil met een Nederlandse kroeg was dat er hier aan alle kanten tv-schermen zijn, en iedereen aan een tafel dus verschillende kanten op kijkt. Ook zijn ze hier nogal streng met de brandvoorschriften, waardoor ze niet meer mensen binnenlaten dan er stoelen en barkrukken zijn. Lekker zitten dus en ruimte om te ademen (dank BC, voor het rookverbod)

Voetbal is oorlog? In het buitenland is het in elk geval verbroederend.

zondag 3 juni 2012

Solliciteren op z'n Canadees

Aangezien ik binnen een paar maanden werkloos zal zijn, ben ik me alvast aan het voorbereiden op de arbeidsmarkt. En dat werkt hier blijkbaar net een beetje anders, heb ik gemerkt. Ouderwets, zou ik bijna willen zeggen.

Vacatureteksten geven alleen maar informatie over de inhoud van de baan en aan wat voor eisen je moet voldoen, en bijna nooit over wat de organisatie jou als werknemer te bieden heeft. Niks over arbeidsvoorwaarden of het team waar je in terecht komt, en vaak zelfs geen salarisindicatie. Het is overigens helemaal niet gezegd dat je in een nieuwe baan meer of zelfs maar hetzelfde gaat verdienen voor een vergelijkbaar takenpakket, of dat je ieder jaar salarisverhoging krijgt. Van wat ik tot nu toe heb gezien, liggen salarissen soms wel 30% uit elkaar. Er is ook een enorm verschil tussen het salaris van iemand met een bachelor en iemand met een master: dat scheelt bijna de helft. Beetje jammer is dat je voor die twee jaar om aan een mastertitel te komen ook tienduizenden dollars moet betalen. Er lijkt dus een enorm overschot aan bachelors, die vervolgens niet aan de bak komen. Kaap ik als immigrant tenminste niet de banen voor de Canadezen weg :-), al krijgen Canadezen en mensen met een permanente verblijfsvergunning wel vaak voorrang.

Arbeidsvoorwaarden zijn hier vrij mager vergeleken met Nederland, heb ik gemerkt (of misschien zijn we in Nederland verwend?): 2-4 weken vakantie, geen reiskostenvergoeding, geen vakantiegeld of eindejaarsuitkering. Maar dan wel weer een gratis aanvullende zorgverzekering en een extra pensioenfonds. Aan die laatste heb ik uiteraard niet zoveel, maar van de aanvullende verzekering heb ik al uitgebreid gebruik gemaakt: ik zit iedere 3-4 maanden een uur bij de mondhygiënist of de tandarts en dat kost mij dus helemaal niks.
Aan gezondheidsbevordering doen ze hier niet echt. Er zijn wel fitnesslessen, maar die zijn niet per se goedkoper dan bij een reguliere sportschool. Er is bijvoorbeeld ook geen enkele stimulans om op de fiets naar je werk te komen, behalve de vrij suf klinkende argumenten van de plaatselijke fietsersbond dat fietsen gezond en goedkoop is. (En dat voor het continent waar marketing zo ongeveer is uitgevonden!) Maar als je nog nooit in je leven gefietst hebt, of alleen op zaterdagmiddag in het park, ga je niet opeens naar je werk fietsen. De meeste mensen hebben niet eens een fiets, kunnen niet fietsen of vinden het te gevaarlijk. En fietsen is vooral iets van jonge, hogeropgeleide mannen in sportkleding. Vrijwel nooit zie je moeders met kinderen op de fiets. Toch is Vancouver tamelijk fietsvriendelijk, en met mooi weer zijn er stromen fietsende forensen. Als het regent (en dat is nogal vaak), zie je geen hond op de fiets. Behalve mij natuurlijk. :-) De Nederlanders haal je er zo uit: geen speciale fietskleding, geen helm en bijvoorbeeld plastic zakken met boodschappen aan het stuur. Dat heb ik een Canadees nog nooit zien doen!

Terug naar werken. Van baan veranderen is hier erg flexibel: op een vacature moet je doorgaans binnen een paar dagen reageren, en als je de baan dan krijgt, kan je binnen een paar dagen beginnen, als je tenminste geen opzegtermijn hebt voor je huidige baan. Je zou denken dat mensen daardoor veel jobhoppen, maar dat valt wel mee, o.a. vanwege het feit dat het nog maar de vraag is of je elders hetzelfde gaat verdienen. Ook krijg je vaak extra vakantiedagen als je ergens langer dan vijf jaar werkt.

In de meeste vacatureteksten staat ook geen contactpersoon die je kunt bellen met vragen, of überhaupt een naam aan wie je je sollicitatie kunt richten. Ik heb een keer gebeld om een naam te krijgen, maar dat leek een gekke vraag. Het moest gewoon naar HR, duh.
In ons immigratiehandboek had ik al gelezen dat je geen reactie terug hoeft te verwachten op je sollicitatie (zelfs geen ontvangstbevestiging), tenzij ze je uitnodigen op gesprek. Goed om te weten, want ook dat staat vaak niet in een vacaturetekst.

Kortom, een waardevolle ervaring. Ik orienteer me rustig verder.

zaterdag 5 mei 2012

Schonste bahnstrecken in Vancouver

Afgelopen zaterdag, 5 Mei, hebben we langs de Arbutus spoorlijn gewandeld. De spoorlijn is aangelegd in 1902 om passagiers en goederen te vervoeren, en vanaf 1954 tot 2001 alleen nog voor goederen gebruikt. Nu is het een verlaten strookje niemandsland met hier en daar wat volkstuintjes, en je kunt er ook erg leuk langs wandelen! De route kun je hier bekijken: http://g.co/maps/dtzk2.

Een korte impressie met muziek mag natuurlijk ook niet ontbreken:

woensdag 25 april 2012

Van winter naar voorjaar

We laten ons de pepperonipizzapunten prima smaken en genieten van het zonnetje en het uitzicht vanaf het dakterras van Jericho Sailing Centre. Naar links de droogvallende Spanish Banks, recht vooruit het water en de besneeuwde bergtoppen van de Coast Mountain range en naar rechts de glimmende glazen high rises van downtown Vancouver.
We zijn op de work party en tevens het eerste evenement van Club Locarno, de zeilclub waar we net lid van zijn geworden. De hele ochtend heb ik met vele anderen Lasers, Tasars en Vanguards geschrobt, afgespoten en in de was gezet. Tristan heeft katamarans in elkaar gezet. De work party is om de hele vloot van Locarno weer zeilklaar te maken voor het nieuwe seizoen. De bedoeling is dat alle clubleden minstens 4 uur per seizoen meewerken aan de club. Club Locarno is een co-op, dus niemand wordt betaald om de boel te runnen en iedereen is verantwoordelijk voor en gedeeltelijk 'eigenaar' van het materiaal. Dat idee sprak ons erg aan. We hebben ons al ingeschreven voor lessen, die half mei beginnen. Drie weken lang drie keer per week. Volgende week moeten we laten zien wat we kunnen op de boten waar we met onze huidige brevetten al op mogen zeilen. We moeten laten zien dat we kunnen omslaan, en vooral daarna weer overeind komen. Het zeewater zal nog wel koud zijn, brrr.

Ondertussen zijn er voor ons een hoop 'tweede keren': de lente is niet zo koud en laat als vorig jaar (wel heel nat), in de hockey playoffs gaat het niet zo goed als vorig jaar ('onze' Canucks zijn in de eerste ronde uitgeschakeld) en we hebben nu enigszins een idee hoe we een groentetuin moeten aanleggen. We hebben vorige week een broeikas gebouwd om onze geplante zaadjes te laten ontkiemen. Eens kijken of we nu wat minder courgette en wat meer tomaten kunnen kweken. Tristan en Lincoln hebben afgelopen weekend met een pick-up truck van het plaatselijke equivalent van de Greenwheels een berg drie jaar oude paardenpoep opgehaald. Lincoln kende iemand net buiten de stad die daar graag vanaf wilde. De groentetuin is klaar voor gebruik, het wachten is alleen nog op wat warmer weer. Volgens Tristans baas zijn we al echte Vancouverites geworden.


Het voorjaar is ook de tijd om af te kicken van het skien. Twee maanden lang heb ik 2-3 keer per week geskied, en opeens was het na de VASS Cup afgelopen. Ik kreeg er bijna ontwenningsverschijnselen van. Whistler is nog tot eind mei open, maar ik denk niet dat we eraan toekomen te gaan.

Met Pasen zijn we naar Californië geweest om familie op te zoeken, inclusief een nieuw familielid: Shadan's zoontje Kian van 4 maanden. Een leuk blond jongetje met heel veel haar, waardoor Shadan en Amir, allebei donker, vaak de grap te horen krijgen dat ie van de melkboer is. De schok werd nog groter toen Kian bij ons op schoot zat: "Oh my god, those are his real parents!"
Verder was het paasweekend een heerlijk warm en zonnig uitstapje en onze eerste vrije dagen sinds kerst. We hadden niet echt een plan, en slenterden maar wat doelloos door San Francisco. Zonnetje, muziek in het park en luieren maar. De lente was hier duidelijk een maand vooruit, met overal bloesem en bloemen. Vancouver heeft niet echt parken waar mensen spontaan muziek gaan staan maken of waar openbare evenementen zijn. San Francisco voelt veel groter dan Vancouver, maar is het niet. Gelukkig is het ook in Vancouver sinds Pasen een stuk warmer geworden. Hele straten kleuren wit en felroze, en ik neem met opzet een andere route van en naar mijn werk, zodat ik onder de zoetgeurige witte haag doorfiets.




We verbazen ons regelmatig weer over de financiële wereld hier. Tristan had een credit card aangevraagd en gekregen, en toen bleek daar opeens een optionele maar automatisch toegevoegde verzekering bij te zitten. Dat stond wel in de kleine lettertjes van de goedkeuring, maar niet bij de credit card zelf. Als je zo'n verzekering niet binnen 30 dagen opzegt, zit je eraan vast. Dat kan hier blijkbaar allemaal zomaar. Gelukkig kan Tristan goed lezen. :-) Ook ik had blijkbaar bij de aanvraag van mijn credit card automatisch een reisverzekering die in het online aanvraagproces als een optioneel aanvinkbaar hokje stond. Ik dacht: ach waarom ook niet, want er stonden geen kosten bij. Die vervolgens wel werden afgeschreven, zonder dat ik ergens voor getekend had. De meneer bij de klantenservice legde uit dat ze die verzekering normaal gesproken niet zomaar konden annuleren, maar als ik er niets vanaf wist, kon het blijkbaar wel. Soms ben ik nog best wel dankbaar voor alle EU-regelgeving.

Zo, dat was het wel weer. Tot de volgende keer!