maandag 6 augustus 2012
Beren
In onze bijna 2 jaar in westelijk Canada hebben we inmiddels aardig wat geleerd over beren, die in deze streek veel voorkomen. In theorie weten we wat we moeten doen, en naarmate we vaker wandelen en kamperen, wennen we aan het idee dat er beren in de buurt zijn en slapen we lekkerder. De praktijk hopen we niet nodig te hebben.
Er wonen hier grizzlies en zwarte beren, maar alleen de zwarte beren wonen dichtbij de stad. In dorpen halen ze soms de vuilnisbakken leeg. Bij alle bezoekerscentra en wandelpaden hangen waarschuwingen en advies over wat te doen als je een beer tegenkomt. De informatie is vaak nuttig, maar soms ook tegenstrijdig of weinig specifiek, bijvoorbeeld dat je moet letten op sporen van beren zoals pootafdrukken, bekrabte bomen en berenpoep. Er staat dan bijvoorbeeld niet bij hoe berenpoep eruit ziet. En hoe weet je of een hert of een beer aan een boom heeft staan schuren?
Anders dan wat Hollywood je soms graag wil doen geloven, zijn beren geen bloeddorstige monsters die gericht mensen of dieren aanvallen. Ze springen immers niet zomaar op iedere voorbijkomende eland en zullen dus ook niet zomaar een mens aanvallen. Ze zijn doorgaans helemaal niet geinteresseerd in mensen en zullen over het algemeen proberen mensen te vermijden. Beren zijn voornamelijk vegetariers en zijn eigenlijk de hele dag op zoek naar eten. Als je ze daarbij stoort of in de weg zit, kunnen ze gevaarlijk worden, net als wanneer ze zich bedreigd voelen of als ze geleerd hebben dat mensen eten bij zich hebben. Alle beerwaarnemingen moet je daarom ook melden bij de boswachters. Als blijkt dat een beer te dicht bij mensen is gekomen op zoek naar eten, wordt hij opgespoord en zonder pardon afgeschoten. Blijkbaar zijn er, ondanks alle waarschuwingen en boetes, ieder jaar mensen die die 'schattige' beren langs de weg voeren. Een volgende keer dat zo'n beer dan mensen tegenkomt, associeert hij die met eten en kan dan gevaarlijk worden. Er zijn mensen die dat afschieten zielig vinden, maar zolang er mensen zijn die weigeren hun gedrag aan te passen aan de aanwezigheid van beren, zal dat noodzakelijk blijven.
Tijdens wandelingen maken we altijd lawaai, zodat een beer ons van te voren aan hoort komen en zich uit de voeten kan maken. Dan is ie als het goed is al weg voordat je 'm gezien hebt. Wij hebben vaak een belletje bij ons, en soms roepen we eeee-ooooo. Tot nu toe werkt dat prima, want we zijn nog nooit een beer tegengekomen. :-) Mocht je er toch eentje zien, dan moet je inschatten wat zijn bedoelingen zijn. Misschien heeft ie je helemaal niet in de gaten of gaat ie door waar hij mee bezig was. In dat geval loop je achteruit weg in de richting waaruit je gekomen bent. Als een beer wel reageert en op je af komt, moet je uit zijn gedrag zien op te maken wat zijn bedoelingen zijn. Hij kan gestresst zijn en zijn jongen of zijn eten verdedigen, of gewoon nieuwsgierig. Je moet hem dan duidelijk maken dat je een mens bent en geen bedreiging vormt door tegen de beer te praten. Mocht hij toch aanvallen, dan moet je juist niet wegrennen, maar blijven waar je bent. Dat lijkt me makkelijker gezegd dan gedaan, maar meestal schijnt een aanvallende beer zijn aanval op het allerlaatste moment af te breken. Als dat niet het geval is, laat je je op het laatste moment op je buik op de grond vallen, en/of je gebruikt je anti-beerspray.
Met kamperen hebben we alles waar geur aan zit (zelfs tandpasta, de verbanddoos en wikkels van mueslirepen) in een beerbestendige container of in de auto. Op sommige campings zijn beerbestendige kluisjes beschikbaar om je eten in op te bergen voor als je geen auto hebt. Je kunt je eten ook in geurdichte zakken in een boom hangen, op een hoogte van minstens 4 meter. Koken doen we op minstens 100m van de tent. Mocht er dan een beer op de etensgeur afkomen, dan associeert hij tenten in elk geval niet met eten. Alles wat een beer doet, is ingegeven door zijn zoektocht naar eten, en een tent met mensen is dan helemaal niet interessant. Toch hebben we voor de zekerheid 's nachts een bus berenspray in de tent liggen.
We hebben, net als de meeste mensen, nog nooit een beer op gevaarlijke afstand gezien. Wel hebben we meerdere keren een beer op een veilige afstand op z'n dooie gemak langs zien lopen. Maar zelfs ervarener wandelaars en kampeerders blijven altijd erg voorzichtig en hebben een groot ontzag voor deze indrukwekkende beesten.
zaterdag 14 juli 2012
Zomer in Vancouver
Witte lijntjes in het patroon van onze slipperbandjes beginnen zich af te tekenen op onze voeten. De tv is al dagen niet aan geweest: 's avonds om 22u hangen we nog in onze hangmat onder de bomen, een felroze cocktail in de hand. Het is zomer in Vancouver.
Het heeft even geduurd, maar dan heb je ook wat. Mei was mooi en droog, juni koud en nat. Vorig jaar hadden we helemaal geen zomer, terwijl iedereen ons na die eerste extreem natte winter beloofd had dat zomers hier zo mooi zijn. Inmmiddels begint het inderdaad zo te lijken.
Vorige week waren mijn ouders op bezoek, en ook zij genoten van het warme weer. Voor het eerst reden we in de zomer naar Whistler, waar we in de winter altijd gaan skien. Waar dan hele rijen ski's staan, was het nu vol met mountainbikes. De lage pistes waren veranderd in mountainbikepark. Wij gingen met de gondel omhoog. Op de pistes onder ons zagen we beren grazen. Iets hoger verschenen de eerste sneeuwvelden, en tegen de tijd dat we boven waren, zag het landschap er net zo uit als in de winter: besneeuwd. Alleen de pistepaaltjes waren weggehaald. Doorgaans zijn skigebieden heel lelijk in de zomer, maar het uitzicht was hier nog steeds spectaculair. In de winter is Whistler peak een beruchte plek waar je niet al te lang wilt zijn vanwege de harde wind die sneeuw in je gezicht blaast. Nu was het aangenaam koel vergeleken met de warmte beneden. In de loop van die dag, en daarna ook hier in Vancouver, werd het opeens heel erg heiig. Blijkbaar krijgen we hier de rook van bosbranden in Siberie. Die rook waait over de noordpool hierheen.
Wat doen Vancouverites als het warm is? Ze gaan massaal naar het strand. Toen wij vorige week de stad uitreden, stond er een enorme file om de stad in te komen. 2 miljoen mensen uit de voorsteden die allemaal een plekje proberen te vinden aan een van de stranden in de stad. En ze lopen allemaal op slippers en hullen zich in de plaatselijke klederdracht: lange en wijde shirts en heel erg korte broeken voor de dames, hemden en korte broeken voor de heren. Beide met grote zonnebrillen. De barbecues komen tevoorschijn, want barbecuen is hier, samen met ijshockey, de nationale sport.
En wij? Morgen gaan we barbecuen, en straks wandelen we in onze wijde shirts en op onze slippers naar het strand. Het leven is goed. Laat die zomer nog maar even duren.
Het heeft even geduurd, maar dan heb je ook wat. Mei was mooi en droog, juni koud en nat. Vorig jaar hadden we helemaal geen zomer, terwijl iedereen ons na die eerste extreem natte winter beloofd had dat zomers hier zo mooi zijn. Inmmiddels begint het inderdaad zo te lijken.
Vorige week waren mijn ouders op bezoek, en ook zij genoten van het warme weer. Voor het eerst reden we in de zomer naar Whistler, waar we in de winter altijd gaan skien. Waar dan hele rijen ski's staan, was het nu vol met mountainbikes. De lage pistes waren veranderd in mountainbikepark. Wij gingen met de gondel omhoog. Op de pistes onder ons zagen we beren grazen. Iets hoger verschenen de eerste sneeuwvelden, en tegen de tijd dat we boven waren, zag het landschap er net zo uit als in de winter: besneeuwd. Alleen de pistepaaltjes waren weggehaald. Doorgaans zijn skigebieden heel lelijk in de zomer, maar het uitzicht was hier nog steeds spectaculair. In de winter is Whistler peak een beruchte plek waar je niet al te lang wilt zijn vanwege de harde wind die sneeuw in je gezicht blaast. Nu was het aangenaam koel vergeleken met de warmte beneden. In de loop van die dag, en daarna ook hier in Vancouver, werd het opeens heel erg heiig. Blijkbaar krijgen we hier de rook van bosbranden in Siberie. Die rook waait over de noordpool hierheen.
Wat doen Vancouverites als het warm is? Ze gaan massaal naar het strand. Toen wij vorige week de stad uitreden, stond er een enorme file om de stad in te komen. 2 miljoen mensen uit de voorsteden die allemaal een plekje proberen te vinden aan een van de stranden in de stad. En ze lopen allemaal op slippers en hullen zich in de plaatselijke klederdracht: lange en wijde shirts en heel erg korte broeken voor de dames, hemden en korte broeken voor de heren. Beide met grote zonnebrillen. De barbecues komen tevoorschijn, want barbecuen is hier, samen met ijshockey, de nationale sport.
En wij? Morgen gaan we barbecuen, en straks wandelen we in onze wijde shirts en op onze slippers naar het strand. Het leven is goed. Laat die zomer nog maar even duren.
zaterdag 9 juni 2012
(Bijna) Canadees, maar nu effe niet
Ik heb niet zoveel met voetbal, laat staan dat ik me ooit in het oranje uitgedost heb. Het aantal keren dat ik in een te volle kroeg het Nederlands elftal heb bekeken, is ook op één hand te tellen. Ik was dan ook niet per sé van plan het EK te kijken, en zeker niet op zaterdagochtend om 9 uur met een enigszins brak hoofd.
Maar toen Elise, die ik nog ken van VASS, me uitnodigde om met een aantal Nederlanders in een pub te gaan kijken, dacht ik: "waarom ook niet?" Ik ben tenslotte Nederlands, en bijna Nederlandser dan ik in Nederland ooit geweest ben. (nog nooit heb ik zoveel Nederlandse attributen in huis gehad, zoals sierklompjes en een delftsblauw schort)
Op een verder uitgestorven Broadway was het duidelijk te zien dat er iets gaande was bij de Manchester Public Eatery. En dat het met Nederland te maken had. Voor de deur stonden een paar auto's met Nederlandse vlaggen en ik kon mijn fiets bijna niet kwijt. Niet dat er nou een enorme hoeveelheid fietsen stond, maar aangezien fietsenrekken hier niet tot het standaard straatmeubilair behoren (en dat normaal gesproken ook geen probleem is), waren alle lantaarnpalen in het hele blok al bezet.
De kroeg, het zelfbenoemde hoofdkwartier van het EK, was in oranje gehuld. Nederland was duidelijk favoriet, en als er al Denen aanwezig waren, durfden die niet te juichen. De enkeling die niet in het oranje was, was Canadees, waarschijnlijk partners of vrienden van Nederlandse Canadezen. Maar ook zonder oranje outfit waren de meeste Nederlanders wel als zodanig herkenbaar.
Ik had het begin gemist en Elise vertelde dat er bij het Wilhelmus misschien één of twee mensen meezongen. De aanwezige Canadezen vonden dat heel gek. Tijdens de Stanley Cup (hockey) zingt iedereen uit volle borst het "O Canada" mee, waardoor ik het Canadese volkslied inmiddels bijna beter ken dan het volledige Wilhelmus.
De sfeer was prima, met net zoveel oorverdovende oohs en aahs als in Nederland. Het verschil met een Nederlandse kroeg was dat er hier aan alle kanten tv-schermen zijn, en iedereen aan een tafel dus verschillende kanten op kijkt. Ook zijn ze hier nogal streng met de brandvoorschriften, waardoor ze niet meer mensen binnenlaten dan er stoelen en barkrukken zijn. Lekker zitten dus en ruimte om te ademen (dank BC, voor het rookverbod)
Voetbal is oorlog? In het buitenland is het in elk geval verbroederend.
Maar toen Elise, die ik nog ken van VASS, me uitnodigde om met een aantal Nederlanders in een pub te gaan kijken, dacht ik: "waarom ook niet?" Ik ben tenslotte Nederlands, en bijna Nederlandser dan ik in Nederland ooit geweest ben. (nog nooit heb ik zoveel Nederlandse attributen in huis gehad, zoals sierklompjes en een delftsblauw schort)
Op een verder uitgestorven Broadway was het duidelijk te zien dat er iets gaande was bij de Manchester Public Eatery. En dat het met Nederland te maken had. Voor de deur stonden een paar auto's met Nederlandse vlaggen en ik kon mijn fiets bijna niet kwijt. Niet dat er nou een enorme hoeveelheid fietsen stond, maar aangezien fietsenrekken hier niet tot het standaard straatmeubilair behoren (en dat normaal gesproken ook geen probleem is), waren alle lantaarnpalen in het hele blok al bezet.
De kroeg, het zelfbenoemde hoofdkwartier van het EK, was in oranje gehuld. Nederland was duidelijk favoriet, en als er al Denen aanwezig waren, durfden die niet te juichen. De enkeling die niet in het oranje was, was Canadees, waarschijnlijk partners of vrienden van Nederlandse Canadezen. Maar ook zonder oranje outfit waren de meeste Nederlanders wel als zodanig herkenbaar.
Ik had het begin gemist en Elise vertelde dat er bij het Wilhelmus misschien één of twee mensen meezongen. De aanwezige Canadezen vonden dat heel gek. Tijdens de Stanley Cup (hockey) zingt iedereen uit volle borst het "O Canada" mee, waardoor ik het Canadese volkslied inmiddels bijna beter ken dan het volledige Wilhelmus.
De sfeer was prima, met net zoveel oorverdovende oohs en aahs als in Nederland. Het verschil met een Nederlandse kroeg was dat er hier aan alle kanten tv-schermen zijn, en iedereen aan een tafel dus verschillende kanten op kijkt. Ook zijn ze hier nogal streng met de brandvoorschriften, waardoor ze niet meer mensen binnenlaten dan er stoelen en barkrukken zijn. Lekker zitten dus en ruimte om te ademen (dank BC, voor het rookverbod)
Voetbal is oorlog? In het buitenland is het in elk geval verbroederend.
zondag 3 juni 2012
Solliciteren op z'n Canadees
Aangezien ik binnen een paar maanden werkloos zal zijn, ben ik me alvast aan het voorbereiden op de arbeidsmarkt. En dat werkt hier blijkbaar net een beetje anders, heb ik gemerkt. Ouderwets, zou ik bijna willen zeggen.
Vacatureteksten geven alleen maar informatie over de inhoud van de baan en aan wat voor eisen je moet voldoen, en bijna nooit over wat de organisatie jou als werknemer te bieden heeft. Niks over arbeidsvoorwaarden of het team waar je in terecht komt, en vaak zelfs geen salarisindicatie. Het is overigens helemaal niet gezegd dat je in een nieuwe baan meer of zelfs maar hetzelfde gaat verdienen voor een vergelijkbaar takenpakket, of dat je ieder jaar salarisverhoging krijgt. Van wat ik tot nu toe heb gezien, liggen salarissen soms wel 30% uit elkaar. Er is ook een enorm verschil tussen het salaris van iemand met een bachelor en iemand met een master: dat scheelt bijna de helft. Beetje jammer is dat je voor die twee jaar om aan een mastertitel te komen ook tienduizenden dollars moet betalen. Er lijkt dus een enorm overschot aan bachelors, die vervolgens niet aan de bak komen. Kaap ik als immigrant tenminste niet de banen voor de Canadezen weg :-), al krijgen Canadezen en mensen met een permanente verblijfsvergunning wel vaak voorrang.
Arbeidsvoorwaarden zijn hier vrij mager vergeleken met Nederland, heb ik gemerkt (of misschien zijn we in Nederland verwend?): 2-4 weken vakantie, geen reiskostenvergoeding, geen vakantiegeld of eindejaarsuitkering. Maar dan wel weer een gratis aanvullende zorgverzekering en een extra pensioenfonds. Aan die laatste heb ik uiteraard niet zoveel, maar van de aanvullende verzekering heb ik al uitgebreid gebruik gemaakt: ik zit iedere 3-4 maanden een uur bij de mondhygiënist of de tandarts en dat kost mij dus helemaal niks.
Aan gezondheidsbevordering doen ze hier niet echt. Er zijn wel fitnesslessen, maar die zijn niet per se goedkoper dan bij een reguliere sportschool. Er is bijvoorbeeld ook geen enkele stimulans om op de fiets naar je werk te komen, behalve de vrij suf klinkende argumenten van de plaatselijke fietsersbond dat fietsen gezond en goedkoop is. (En dat voor het continent waar marketing zo ongeveer is uitgevonden!) Maar als je nog nooit in je leven gefietst hebt, of alleen op zaterdagmiddag in het park, ga je niet opeens naar je werk fietsen. De meeste mensen hebben niet eens een fiets, kunnen niet fietsen of vinden het te gevaarlijk. En fietsen is vooral iets van jonge, hogeropgeleide mannen in sportkleding. Vrijwel nooit zie je moeders met kinderen op de fiets. Toch is Vancouver tamelijk fietsvriendelijk, en met mooi weer zijn er stromen fietsende forensen. Als het regent (en dat is nogal vaak), zie je geen hond op de fiets. Behalve mij natuurlijk. :-) De Nederlanders haal je er zo uit: geen speciale fietskleding, geen helm en bijvoorbeeld plastic zakken met boodschappen aan het stuur. Dat heb ik een Canadees nog nooit zien doen!
Terug naar werken. Van baan veranderen is hier erg flexibel: op een vacature moet je doorgaans binnen een paar dagen reageren, en als je de baan dan krijgt, kan je binnen een paar dagen beginnen, als je tenminste geen opzegtermijn hebt voor je huidige baan. Je zou denken dat mensen daardoor veel jobhoppen, maar dat valt wel mee, o.a. vanwege het feit dat het nog maar de vraag is of je elders hetzelfde gaat verdienen. Ook krijg je vaak extra vakantiedagen als je ergens langer dan vijf jaar werkt.
In de meeste vacatureteksten staat ook geen contactpersoon die je kunt bellen met vragen, of überhaupt een naam aan wie je je sollicitatie kunt richten. Ik heb een keer gebeld om een naam te krijgen, maar dat leek een gekke vraag. Het moest gewoon naar HR, duh.
In ons immigratiehandboek had ik al gelezen dat je geen reactie terug hoeft te verwachten op je sollicitatie (zelfs geen ontvangstbevestiging), tenzij ze je uitnodigen op gesprek. Goed om te weten, want ook dat staat vaak niet in een vacaturetekst.
Kortom, een waardevolle ervaring. Ik orienteer me rustig verder.
Vacatureteksten geven alleen maar informatie over de inhoud van de baan en aan wat voor eisen je moet voldoen, en bijna nooit over wat de organisatie jou als werknemer te bieden heeft. Niks over arbeidsvoorwaarden of het team waar je in terecht komt, en vaak zelfs geen salarisindicatie. Het is overigens helemaal niet gezegd dat je in een nieuwe baan meer of zelfs maar hetzelfde gaat verdienen voor een vergelijkbaar takenpakket, of dat je ieder jaar salarisverhoging krijgt. Van wat ik tot nu toe heb gezien, liggen salarissen soms wel 30% uit elkaar. Er is ook een enorm verschil tussen het salaris van iemand met een bachelor en iemand met een master: dat scheelt bijna de helft. Beetje jammer is dat je voor die twee jaar om aan een mastertitel te komen ook tienduizenden dollars moet betalen. Er lijkt dus een enorm overschot aan bachelors, die vervolgens niet aan de bak komen. Kaap ik als immigrant tenminste niet de banen voor de Canadezen weg :-), al krijgen Canadezen en mensen met een permanente verblijfsvergunning wel vaak voorrang.
Arbeidsvoorwaarden zijn hier vrij mager vergeleken met Nederland, heb ik gemerkt (of misschien zijn we in Nederland verwend?): 2-4 weken vakantie, geen reiskostenvergoeding, geen vakantiegeld of eindejaarsuitkering. Maar dan wel weer een gratis aanvullende zorgverzekering en een extra pensioenfonds. Aan die laatste heb ik uiteraard niet zoveel, maar van de aanvullende verzekering heb ik al uitgebreid gebruik gemaakt: ik zit iedere 3-4 maanden een uur bij de mondhygiënist of de tandarts en dat kost mij dus helemaal niks.
Aan gezondheidsbevordering doen ze hier niet echt. Er zijn wel fitnesslessen, maar die zijn niet per se goedkoper dan bij een reguliere sportschool. Er is bijvoorbeeld ook geen enkele stimulans om op de fiets naar je werk te komen, behalve de vrij suf klinkende argumenten van de plaatselijke fietsersbond dat fietsen gezond en goedkoop is. (En dat voor het continent waar marketing zo ongeveer is uitgevonden!) Maar als je nog nooit in je leven gefietst hebt, of alleen op zaterdagmiddag in het park, ga je niet opeens naar je werk fietsen. De meeste mensen hebben niet eens een fiets, kunnen niet fietsen of vinden het te gevaarlijk. En fietsen is vooral iets van jonge, hogeropgeleide mannen in sportkleding. Vrijwel nooit zie je moeders met kinderen op de fiets. Toch is Vancouver tamelijk fietsvriendelijk, en met mooi weer zijn er stromen fietsende forensen. Als het regent (en dat is nogal vaak), zie je geen hond op de fiets. Behalve mij natuurlijk. :-) De Nederlanders haal je er zo uit: geen speciale fietskleding, geen helm en bijvoorbeeld plastic zakken met boodschappen aan het stuur. Dat heb ik een Canadees nog nooit zien doen!
Terug naar werken. Van baan veranderen is hier erg flexibel: op een vacature moet je doorgaans binnen een paar dagen reageren, en als je de baan dan krijgt, kan je binnen een paar dagen beginnen, als je tenminste geen opzegtermijn hebt voor je huidige baan. Je zou denken dat mensen daardoor veel jobhoppen, maar dat valt wel mee, o.a. vanwege het feit dat het nog maar de vraag is of je elders hetzelfde gaat verdienen. Ook krijg je vaak extra vakantiedagen als je ergens langer dan vijf jaar werkt.
In de meeste vacatureteksten staat ook geen contactpersoon die je kunt bellen met vragen, of überhaupt een naam aan wie je je sollicitatie kunt richten. Ik heb een keer gebeld om een naam te krijgen, maar dat leek een gekke vraag. Het moest gewoon naar HR, duh.
In ons immigratiehandboek had ik al gelezen dat je geen reactie terug hoeft te verwachten op je sollicitatie (zelfs geen ontvangstbevestiging), tenzij ze je uitnodigen op gesprek. Goed om te weten, want ook dat staat vaak niet in een vacaturetekst.
Kortom, een waardevolle ervaring. Ik orienteer me rustig verder.
zaterdag 5 mei 2012
Schonste bahnstrecken in Vancouver
Afgelopen zaterdag, 5 Mei, hebben we langs de Arbutus spoorlijn gewandeld. De spoorlijn is aangelegd in 1902 om passagiers en goederen te vervoeren, en vanaf 1954 tot 2001 alleen nog voor goederen gebruikt. Nu is het een verlaten strookje niemandsland met hier en daar wat volkstuintjes, en je kunt er ook erg leuk langs wandelen! De route kun je hier bekijken: http://g.co/maps/dtzk2.
Een korte impressie met muziek mag natuurlijk ook niet ontbreken:
Een korte impressie met muziek mag natuurlijk ook niet ontbreken:
woensdag 25 april 2012
Van winter naar voorjaar
We laten ons de pepperonipizzapunten prima smaken en genieten van het zonnetje en het uitzicht vanaf het dakterras van Jericho Sailing Centre. Naar links de droogvallende Spanish Banks, recht vooruit het water en de besneeuwde bergtoppen van de Coast Mountain range en naar rechts de glimmende glazen high rises van downtown Vancouver.
We zijn op de work party en tevens het eerste evenement van Club Locarno, de zeilclub waar we net lid van zijn geworden. De hele ochtend heb ik met vele anderen Lasers, Tasars en Vanguards geschrobt, afgespoten en in de was gezet. Tristan heeft katamarans in elkaar gezet. De work party is om de hele vloot van Locarno weer zeilklaar te maken voor het nieuwe seizoen. De bedoeling is dat alle clubleden minstens 4 uur per seizoen meewerken aan de club. Club Locarno is een co-op, dus niemand wordt betaald om de boel te runnen en iedereen is verantwoordelijk voor en gedeeltelijk 'eigenaar' van het materiaal. Dat idee sprak ons erg aan. We hebben ons al ingeschreven voor lessen, die half mei beginnen. Drie weken lang drie keer per week. Volgende week moeten we laten zien wat we kunnen op de boten waar we met onze huidige brevetten al op mogen zeilen. We moeten laten zien dat we kunnen omslaan, en vooral daarna weer overeind komen. Het zeewater zal nog wel koud zijn, brrr.
Ondertussen zijn er voor ons een hoop 'tweede keren': de lente is niet zo koud en laat als vorig jaar (wel heel nat), in de hockey playoffs gaat het niet zo goed als vorig jaar ('onze' Canucks zijn in de eerste ronde uitgeschakeld) en we hebben nu enigszins een idee hoe we een groentetuin moeten aanleggen. We hebben vorige week een broeikas gebouwd om onze geplante zaadjes te laten ontkiemen. Eens kijken of we nu wat minder courgette en wat meer tomaten kunnen kweken. Tristan en Lincoln hebben afgelopen weekend met een pick-up truck van het plaatselijke equivalent van de Greenwheels een berg drie jaar oude paardenpoep opgehaald. Lincoln kende iemand net buiten de stad die daar graag vanaf wilde. De groentetuin is klaar voor gebruik, het wachten is alleen nog op wat warmer weer. Volgens Tristans baas zijn we al echte Vancouverites geworden.

Het voorjaar is ook de tijd om af te kicken van het skien. Twee maanden lang heb ik 2-3 keer per week geskied, en opeens was het na de VASS Cup afgelopen. Ik kreeg er bijna ontwenningsverschijnselen van. Whistler is nog tot eind mei open, maar ik denk niet dat we eraan toekomen te gaan.
Met Pasen zijn we naar Californië geweest om familie op te zoeken, inclusief een nieuw familielid: Shadan's zoontje Kian van 4 maanden. Een leuk blond jongetje met heel veel haar, waardoor Shadan en Amir, allebei donker, vaak de grap te horen krijgen dat ie van de melkboer is. De schok werd nog groter toen Kian bij ons op schoot zat: "Oh my god, those are his real parents!"
Verder was het paasweekend een heerlijk warm en zonnig uitstapje en onze eerste vrije dagen sinds kerst. We hadden niet echt een plan, en slenterden maar wat doelloos door San Francisco. Zonnetje, muziek in het park en luieren maar. De lente was hier duidelijk een maand vooruit, met overal bloesem en bloemen. Vancouver heeft niet echt parken waar mensen spontaan muziek gaan staan maken of waar openbare evenementen zijn. San Francisco voelt veel groter dan Vancouver, maar is het niet. Gelukkig is het ook in Vancouver sinds Pasen een stuk warmer geworden. Hele straten kleuren wit en felroze, en ik neem met opzet een andere route van en naar mijn werk, zodat ik onder de zoetgeurige witte haag doorfiets.

We verbazen ons regelmatig weer over de financiële wereld hier. Tristan had een credit card aangevraagd en gekregen, en toen bleek daar opeens een optionele maar automatisch toegevoegde verzekering bij te zitten. Dat stond wel in de kleine lettertjes van de goedkeuring, maar niet bij de credit card zelf. Als je zo'n verzekering niet binnen 30 dagen opzegt, zit je eraan vast. Dat kan hier blijkbaar allemaal zomaar. Gelukkig kan Tristan goed lezen. :-) Ook ik had blijkbaar bij de aanvraag van mijn credit card automatisch een reisverzekering die in het online aanvraagproces als een optioneel aanvinkbaar hokje stond. Ik dacht: ach waarom ook niet, want er stonden geen kosten bij. Die vervolgens wel werden afgeschreven, zonder dat ik ergens voor getekend had. De meneer bij de klantenservice legde uit dat ze die verzekering normaal gesproken niet zomaar konden annuleren, maar als ik er niets vanaf wist, kon het blijkbaar wel. Soms ben ik nog best wel dankbaar voor alle EU-regelgeving.
Zo, dat was het wel weer. Tot de volgende keer!
We zijn op de work party en tevens het eerste evenement van Club Locarno, de zeilclub waar we net lid van zijn geworden. De hele ochtend heb ik met vele anderen Lasers, Tasars en Vanguards geschrobt, afgespoten en in de was gezet. Tristan heeft katamarans in elkaar gezet. De work party is om de hele vloot van Locarno weer zeilklaar te maken voor het nieuwe seizoen. De bedoeling is dat alle clubleden minstens 4 uur per seizoen meewerken aan de club. Club Locarno is een co-op, dus niemand wordt betaald om de boel te runnen en iedereen is verantwoordelijk voor en gedeeltelijk 'eigenaar' van het materiaal. Dat idee sprak ons erg aan. We hebben ons al ingeschreven voor lessen, die half mei beginnen. Drie weken lang drie keer per week. Volgende week moeten we laten zien wat we kunnen op de boten waar we met onze huidige brevetten al op mogen zeilen. We moeten laten zien dat we kunnen omslaan, en vooral daarna weer overeind komen. Het zeewater zal nog wel koud zijn, brrr.
Ondertussen zijn er voor ons een hoop 'tweede keren': de lente is niet zo koud en laat als vorig jaar (wel heel nat), in de hockey playoffs gaat het niet zo goed als vorig jaar ('onze' Canucks zijn in de eerste ronde uitgeschakeld) en we hebben nu enigszins een idee hoe we een groentetuin moeten aanleggen. We hebben vorige week een broeikas gebouwd om onze geplante zaadjes te laten ontkiemen. Eens kijken of we nu wat minder courgette en wat meer tomaten kunnen kweken. Tristan en Lincoln hebben afgelopen weekend met een pick-up truck van het plaatselijke equivalent van de Greenwheels een berg drie jaar oude paardenpoep opgehaald. Lincoln kende iemand net buiten de stad die daar graag vanaf wilde. De groentetuin is klaar voor gebruik, het wachten is alleen nog op wat warmer weer. Volgens Tristans baas zijn we al echte Vancouverites geworden.
Het voorjaar is ook de tijd om af te kicken van het skien. Twee maanden lang heb ik 2-3 keer per week geskied, en opeens was het na de VASS Cup afgelopen. Ik kreeg er bijna ontwenningsverschijnselen van. Whistler is nog tot eind mei open, maar ik denk niet dat we eraan toekomen te gaan.
Met Pasen zijn we naar Californië geweest om familie op te zoeken, inclusief een nieuw familielid: Shadan's zoontje Kian van 4 maanden. Een leuk blond jongetje met heel veel haar, waardoor Shadan en Amir, allebei donker, vaak de grap te horen krijgen dat ie van de melkboer is. De schok werd nog groter toen Kian bij ons op schoot zat: "Oh my god, those are his real parents!"
Verder was het paasweekend een heerlijk warm en zonnig uitstapje en onze eerste vrije dagen sinds kerst. We hadden niet echt een plan, en slenterden maar wat doelloos door San Francisco. Zonnetje, muziek in het park en luieren maar. De lente was hier duidelijk een maand vooruit, met overal bloesem en bloemen. Vancouver heeft niet echt parken waar mensen spontaan muziek gaan staan maken of waar openbare evenementen zijn. San Francisco voelt veel groter dan Vancouver, maar is het niet. Gelukkig is het ook in Vancouver sinds Pasen een stuk warmer geworden. Hele straten kleuren wit en felroze, en ik neem met opzet een andere route van en naar mijn werk, zodat ik onder de zoetgeurige witte haag doorfiets.
We verbazen ons regelmatig weer over de financiële wereld hier. Tristan had een credit card aangevraagd en gekregen, en toen bleek daar opeens een optionele maar automatisch toegevoegde verzekering bij te zitten. Dat stond wel in de kleine lettertjes van de goedkeuring, maar niet bij de credit card zelf. Als je zo'n verzekering niet binnen 30 dagen opzegt, zit je eraan vast. Dat kan hier blijkbaar allemaal zomaar. Gelukkig kan Tristan goed lezen. :-) Ook ik had blijkbaar bij de aanvraag van mijn credit card automatisch een reisverzekering die in het online aanvraagproces als een optioneel aanvinkbaar hokje stond. Ik dacht: ach waarom ook niet, want er stonden geen kosten bij. Die vervolgens wel werden afgeschreven, zonder dat ik ergens voor getekend had. De meneer bij de klantenservice legde uit dat ze die verzekering normaal gesproken niet zomaar konden annuleren, maar als ik er niets vanaf wist, kon het blijkbaar wel. Soms ben ik nog best wel dankbaar voor alle EU-regelgeving.
Zo, dat was het wel weer. Tot de volgende keer!
zondag 25 maart 2012
Zondagmiddag op West 5th
Voor het eerst in de zon kunnen zitten dat die daadwerkelijk lekker warm is, voor het eerst weer buiten de was ophangen. Eerder deze week hadden we nog natte sneeuw, en keken we een collega ongelovig aan toen die vertelde dat het in Toronto en Winnipeg tegen de 30 graden was. Dit weekend is het voorjaar ook in Vancouver voelbaar. Met een spectaculaire 12 graden is het in de zon en uit de wind heerlijk. Niet dat het hier in de winter zo koud is dat 12 graden als warm aanvoelt, maar vooral de zon doet de Vancouverites goed. In de winter kan het hier dagen achtereen non-stop regenen en is het 6 graden.
In de tuin tjilpen de vogeltjes erop los en wij genieten van het weer met een glaasje sap, zelfgemaakte cheesecake en een boek (Tristan) en de krant (ik). De krant staat ook vol voorjaar, maar dat is vooral Toronto's voorjaar. Dat heb je met zo'n groot land. Bovendien is Toronto het zelfverklaarde middelpunt van de wereld. Net zoiets als de Volkskrant die voornamelijk op de Randstad gericht is. The Globe and Mail heeft als motto "Canada's national newspaper", maar wordt spottend ook wel "Toronto's national newspaper" genoemd.
Ik ben begonnen met het verzamelen van krantenberichten die een inkijkje geven in de Canadese cultuur, politiek en geschiedenis. Voor later, om eens door te bladeren als we hier niet meer wonen. En om dingen te bewaren die de meeste mensen niet weten over Canada.
Ondertussen heeft Tristan de barbecue schoongemaakt. De brander is verroest, dus dat wordt straks een tochtje naar de Canadian Tire, een soort Gamma. De was droogt voor geen meter, want de lucht is nog koud.
Gisteren begon onze ook al zonnige dag met een Canadees ontbijt in de plaatselijke diner. We hadden uitgeslapen en hadden om half 12 genoeg trek om gebakken eieren met spek en worst op te kunnen. Helaas konden we niet buiten zitten, maar het interieur was ook wat waard, denk rode leren treincoupebanken, stalen tafels, rock 'n rollfoto's, zwart-witgeblokte vloer, stukken oldtimerauto's.
We hadden nog wat dingen te doen in de stad, dus fietsten we voor het eerst in maanden weer eens de Burrard Bridge over naar downtown. De brug zelf heeft een gescheiden fietspad, maar er loopt, op z'n Noord-Amerikaans, geen fietspad naartoe. Langs False Creek was het wel weer heerlijk fietsen. Middenin downtown gingen we naar de Chinese tuin, waar een collega haar foto-expositie had. Leuk om de andere bezigheden van een collega te bewonderen.
De grote winterdrukte is nu een beetje voorbij. Nog één les van de schrijfcursus en dan heb ik mijn avonden weer vrij. Met een paar mensen willen we blijven doorgaan met wekelijks bij elkaar komen om elkaars schrijfsels te beoordelen. Net als een paar anderen ben ik vastbesloten nog iets te publiceren. Meestal moet je daarvoor mensen interviewen. Ik heb nu één succesvol interview achter de rug, met een vrouw uit Toronto. (Skype is daarvoor een geweldige uitvinding) Ik was op zoek naar iemand die iets doet met skihelmen, en zij blijkt de enige in Canada te zijn die hoezen maakt voor skihelmen. Volledig buiten mijn comfortzone om als niet-Canadees zo'n uniek iemand die je helemaal niet kent te interviewen voor een mogelijke publicatie, maar erg leuk om te doen. Nu het uitschrijven nog...
De zon verdwijnt nu achter de bomen, dus het wordt tijd om naar de Canadian Tire te gaan. En om te bedenken wie we uitnodigen voor de barbecue.
In de tuin tjilpen de vogeltjes erop los en wij genieten van het weer met een glaasje sap, zelfgemaakte cheesecake en een boek (Tristan) en de krant (ik). De krant staat ook vol voorjaar, maar dat is vooral Toronto's voorjaar. Dat heb je met zo'n groot land. Bovendien is Toronto het zelfverklaarde middelpunt van de wereld. Net zoiets als de Volkskrant die voornamelijk op de Randstad gericht is. The Globe and Mail heeft als motto "Canada's national newspaper", maar wordt spottend ook wel "Toronto's national newspaper" genoemd.
Ik ben begonnen met het verzamelen van krantenberichten die een inkijkje geven in de Canadese cultuur, politiek en geschiedenis. Voor later, om eens door te bladeren als we hier niet meer wonen. En om dingen te bewaren die de meeste mensen niet weten over Canada.
Ondertussen heeft Tristan de barbecue schoongemaakt. De brander is verroest, dus dat wordt straks een tochtje naar de Canadian Tire, een soort Gamma. De was droogt voor geen meter, want de lucht is nog koud.
Gisteren begon onze ook al zonnige dag met een Canadees ontbijt in de plaatselijke diner. We hadden uitgeslapen en hadden om half 12 genoeg trek om gebakken eieren met spek en worst op te kunnen. Helaas konden we niet buiten zitten, maar het interieur was ook wat waard, denk rode leren treincoupebanken, stalen tafels, rock 'n rollfoto's, zwart-witgeblokte vloer, stukken oldtimerauto's.
We hadden nog wat dingen te doen in de stad, dus fietsten we voor het eerst in maanden weer eens de Burrard Bridge over naar downtown. De brug zelf heeft een gescheiden fietspad, maar er loopt, op z'n Noord-Amerikaans, geen fietspad naartoe. Langs False Creek was het wel weer heerlijk fietsen. Middenin downtown gingen we naar de Chinese tuin, waar een collega haar foto-expositie had. Leuk om de andere bezigheden van een collega te bewonderen.
De grote winterdrukte is nu een beetje voorbij. Nog één les van de schrijfcursus en dan heb ik mijn avonden weer vrij. Met een paar mensen willen we blijven doorgaan met wekelijks bij elkaar komen om elkaars schrijfsels te beoordelen. Net als een paar anderen ben ik vastbesloten nog iets te publiceren. Meestal moet je daarvoor mensen interviewen. Ik heb nu één succesvol interview achter de rug, met een vrouw uit Toronto. (Skype is daarvoor een geweldige uitvinding) Ik was op zoek naar iemand die iets doet met skihelmen, en zij blijkt de enige in Canada te zijn die hoezen maakt voor skihelmen. Volledig buiten mijn comfortzone om als niet-Canadees zo'n uniek iemand die je helemaal niet kent te interviewen voor een mogelijke publicatie, maar erg leuk om te doen. Nu het uitschrijven nog...
De zon verdwijnt nu achter de bomen, dus het wordt tijd om naar de Canadian Tire te gaan. En om te bedenken wie we uitnodigen voor de barbecue.
Abonneren op:
Posts (Atom)