zaterdag 9 juni 2012

(Bijna) Canadees, maar nu effe niet

Ik heb niet zoveel met voetbal, laat staan dat ik me ooit in het oranje uitgedost heb. Het aantal keren dat ik in een te volle kroeg het Nederlands elftal heb bekeken, is ook op één hand te tellen. Ik was dan ook niet per sé van plan het EK te kijken, en zeker niet op zaterdagochtend om 9 uur met een enigszins brak hoofd.

Maar toen Elise, die ik nog ken van VASS, me uitnodigde om met een aantal Nederlanders in een pub te gaan kijken, dacht ik: "waarom ook niet?" Ik ben tenslotte Nederlands, en bijna Nederlandser dan ik in Nederland ooit geweest ben. (nog nooit heb ik zoveel Nederlandse attributen in huis gehad, zoals sierklompjes en een delftsblauw schort)

Op een verder uitgestorven Broadway was het duidelijk te zien dat er iets gaande was bij de Manchester Public Eatery. En dat het met Nederland te maken had. Voor de deur stonden een paar auto's met Nederlandse vlaggen en ik kon mijn fiets bijna niet kwijt. Niet dat er nou een enorme hoeveelheid fietsen stond, maar aangezien fietsenrekken hier niet tot het standaard straatmeubilair behoren (en dat normaal gesproken ook geen probleem is), waren alle lantaarnpalen in het hele blok al bezet.

De kroeg, het zelfbenoemde hoofdkwartier van het EK, was in oranje gehuld. Nederland was duidelijk favoriet, en als er al Denen aanwezig waren, durfden die niet te juichen. De enkeling die niet in het oranje was, was Canadees, waarschijnlijk partners of vrienden van Nederlandse Canadezen. Maar ook zonder oranje outfit waren de meeste Nederlanders wel als zodanig herkenbaar.

Ik had het begin gemist en Elise vertelde dat er bij het Wilhelmus misschien één of twee mensen meezongen. De aanwezige Canadezen vonden dat heel gek. Tijdens de Stanley Cup (hockey) zingt iedereen uit volle borst het "O Canada" mee, waardoor ik het Canadese volkslied inmiddels bijna beter ken dan het volledige Wilhelmus.

De sfeer was prima, met net zoveel oorverdovende oohs en aahs als in Nederland. Het verschil met een Nederlandse kroeg was dat er hier aan alle kanten tv-schermen zijn, en iedereen aan een tafel dus verschillende kanten op kijkt. Ook zijn ze hier nogal streng met de brandvoorschriften, waardoor ze niet meer mensen binnenlaten dan er stoelen en barkrukken zijn. Lekker zitten dus en ruimte om te ademen (dank BC, voor het rookverbod)

Voetbal is oorlog? In het buitenland is het in elk geval verbroederend.

zondag 3 juni 2012

Solliciteren op z'n Canadees

Aangezien ik binnen een paar maanden werkloos zal zijn, ben ik me alvast aan het voorbereiden op de arbeidsmarkt. En dat werkt hier blijkbaar net een beetje anders, heb ik gemerkt. Ouderwets, zou ik bijna willen zeggen.

Vacatureteksten geven alleen maar informatie over de inhoud van de baan en aan wat voor eisen je moet voldoen, en bijna nooit over wat de organisatie jou als werknemer te bieden heeft. Niks over arbeidsvoorwaarden of het team waar je in terecht komt, en vaak zelfs geen salarisindicatie. Het is overigens helemaal niet gezegd dat je in een nieuwe baan meer of zelfs maar hetzelfde gaat verdienen voor een vergelijkbaar takenpakket, of dat je ieder jaar salarisverhoging krijgt. Van wat ik tot nu toe heb gezien, liggen salarissen soms wel 30% uit elkaar. Er is ook een enorm verschil tussen het salaris van iemand met een bachelor en iemand met een master: dat scheelt bijna de helft. Beetje jammer is dat je voor die twee jaar om aan een mastertitel te komen ook tienduizenden dollars moet betalen. Er lijkt dus een enorm overschot aan bachelors, die vervolgens niet aan de bak komen. Kaap ik als immigrant tenminste niet de banen voor de Canadezen weg :-), al krijgen Canadezen en mensen met een permanente verblijfsvergunning wel vaak voorrang.

Arbeidsvoorwaarden zijn hier vrij mager vergeleken met Nederland, heb ik gemerkt (of misschien zijn we in Nederland verwend?): 2-4 weken vakantie, geen reiskostenvergoeding, geen vakantiegeld of eindejaarsuitkering. Maar dan wel weer een gratis aanvullende zorgverzekering en een extra pensioenfonds. Aan die laatste heb ik uiteraard niet zoveel, maar van de aanvullende verzekering heb ik al uitgebreid gebruik gemaakt: ik zit iedere 3-4 maanden een uur bij de mondhygiënist of de tandarts en dat kost mij dus helemaal niks.
Aan gezondheidsbevordering doen ze hier niet echt. Er zijn wel fitnesslessen, maar die zijn niet per se goedkoper dan bij een reguliere sportschool. Er is bijvoorbeeld ook geen enkele stimulans om op de fiets naar je werk te komen, behalve de vrij suf klinkende argumenten van de plaatselijke fietsersbond dat fietsen gezond en goedkoop is. (En dat voor het continent waar marketing zo ongeveer is uitgevonden!) Maar als je nog nooit in je leven gefietst hebt, of alleen op zaterdagmiddag in het park, ga je niet opeens naar je werk fietsen. De meeste mensen hebben niet eens een fiets, kunnen niet fietsen of vinden het te gevaarlijk. En fietsen is vooral iets van jonge, hogeropgeleide mannen in sportkleding. Vrijwel nooit zie je moeders met kinderen op de fiets. Toch is Vancouver tamelijk fietsvriendelijk, en met mooi weer zijn er stromen fietsende forensen. Als het regent (en dat is nogal vaak), zie je geen hond op de fiets. Behalve mij natuurlijk. :-) De Nederlanders haal je er zo uit: geen speciale fietskleding, geen helm en bijvoorbeeld plastic zakken met boodschappen aan het stuur. Dat heb ik een Canadees nog nooit zien doen!

Terug naar werken. Van baan veranderen is hier erg flexibel: op een vacature moet je doorgaans binnen een paar dagen reageren, en als je de baan dan krijgt, kan je binnen een paar dagen beginnen, als je tenminste geen opzegtermijn hebt voor je huidige baan. Je zou denken dat mensen daardoor veel jobhoppen, maar dat valt wel mee, o.a. vanwege het feit dat het nog maar de vraag is of je elders hetzelfde gaat verdienen. Ook krijg je vaak extra vakantiedagen als je ergens langer dan vijf jaar werkt.

In de meeste vacatureteksten staat ook geen contactpersoon die je kunt bellen met vragen, of überhaupt een naam aan wie je je sollicitatie kunt richten. Ik heb een keer gebeld om een naam te krijgen, maar dat leek een gekke vraag. Het moest gewoon naar HR, duh.
In ons immigratiehandboek had ik al gelezen dat je geen reactie terug hoeft te verwachten op je sollicitatie (zelfs geen ontvangstbevestiging), tenzij ze je uitnodigen op gesprek. Goed om te weten, want ook dat staat vaak niet in een vacaturetekst.

Kortom, een waardevolle ervaring. Ik orienteer me rustig verder.

zaterdag 5 mei 2012

Schonste bahnstrecken in Vancouver

Afgelopen zaterdag, 5 Mei, hebben we langs de Arbutus spoorlijn gewandeld. De spoorlijn is aangelegd in 1902 om passagiers en goederen te vervoeren, en vanaf 1954 tot 2001 alleen nog voor goederen gebruikt. Nu is het een verlaten strookje niemandsland met hier en daar wat volkstuintjes, en je kunt er ook erg leuk langs wandelen! De route kun je hier bekijken: http://g.co/maps/dtzk2.

Een korte impressie met muziek mag natuurlijk ook niet ontbreken:

woensdag 25 april 2012

Van winter naar voorjaar

We laten ons de pepperonipizzapunten prima smaken en genieten van het zonnetje en het uitzicht vanaf het dakterras van Jericho Sailing Centre. Naar links de droogvallende Spanish Banks, recht vooruit het water en de besneeuwde bergtoppen van de Coast Mountain range en naar rechts de glimmende glazen high rises van downtown Vancouver.
We zijn op de work party en tevens het eerste evenement van Club Locarno, de zeilclub waar we net lid van zijn geworden. De hele ochtend heb ik met vele anderen Lasers, Tasars en Vanguards geschrobt, afgespoten en in de was gezet. Tristan heeft katamarans in elkaar gezet. De work party is om de hele vloot van Locarno weer zeilklaar te maken voor het nieuwe seizoen. De bedoeling is dat alle clubleden minstens 4 uur per seizoen meewerken aan de club. Club Locarno is een co-op, dus niemand wordt betaald om de boel te runnen en iedereen is verantwoordelijk voor en gedeeltelijk 'eigenaar' van het materiaal. Dat idee sprak ons erg aan. We hebben ons al ingeschreven voor lessen, die half mei beginnen. Drie weken lang drie keer per week. Volgende week moeten we laten zien wat we kunnen op de boten waar we met onze huidige brevetten al op mogen zeilen. We moeten laten zien dat we kunnen omslaan, en vooral daarna weer overeind komen. Het zeewater zal nog wel koud zijn, brrr.

Ondertussen zijn er voor ons een hoop 'tweede keren': de lente is niet zo koud en laat als vorig jaar (wel heel nat), in de hockey playoffs gaat het niet zo goed als vorig jaar ('onze' Canucks zijn in de eerste ronde uitgeschakeld) en we hebben nu enigszins een idee hoe we een groentetuin moeten aanleggen. We hebben vorige week een broeikas gebouwd om onze geplante zaadjes te laten ontkiemen. Eens kijken of we nu wat minder courgette en wat meer tomaten kunnen kweken. Tristan en Lincoln hebben afgelopen weekend met een pick-up truck van het plaatselijke equivalent van de Greenwheels een berg drie jaar oude paardenpoep opgehaald. Lincoln kende iemand net buiten de stad die daar graag vanaf wilde. De groentetuin is klaar voor gebruik, het wachten is alleen nog op wat warmer weer. Volgens Tristans baas zijn we al echte Vancouverites geworden.


Het voorjaar is ook de tijd om af te kicken van het skien. Twee maanden lang heb ik 2-3 keer per week geskied, en opeens was het na de VASS Cup afgelopen. Ik kreeg er bijna ontwenningsverschijnselen van. Whistler is nog tot eind mei open, maar ik denk niet dat we eraan toekomen te gaan.

Met Pasen zijn we naar Californië geweest om familie op te zoeken, inclusief een nieuw familielid: Shadan's zoontje Kian van 4 maanden. Een leuk blond jongetje met heel veel haar, waardoor Shadan en Amir, allebei donker, vaak de grap te horen krijgen dat ie van de melkboer is. De schok werd nog groter toen Kian bij ons op schoot zat: "Oh my god, those are his real parents!"
Verder was het paasweekend een heerlijk warm en zonnig uitstapje en onze eerste vrije dagen sinds kerst. We hadden niet echt een plan, en slenterden maar wat doelloos door San Francisco. Zonnetje, muziek in het park en luieren maar. De lente was hier duidelijk een maand vooruit, met overal bloesem en bloemen. Vancouver heeft niet echt parken waar mensen spontaan muziek gaan staan maken of waar openbare evenementen zijn. San Francisco voelt veel groter dan Vancouver, maar is het niet. Gelukkig is het ook in Vancouver sinds Pasen een stuk warmer geworden. Hele straten kleuren wit en felroze, en ik neem met opzet een andere route van en naar mijn werk, zodat ik onder de zoetgeurige witte haag doorfiets.




We verbazen ons regelmatig weer over de financiële wereld hier. Tristan had een credit card aangevraagd en gekregen, en toen bleek daar opeens een optionele maar automatisch toegevoegde verzekering bij te zitten. Dat stond wel in de kleine lettertjes van de goedkeuring, maar niet bij de credit card zelf. Als je zo'n verzekering niet binnen 30 dagen opzegt, zit je eraan vast. Dat kan hier blijkbaar allemaal zomaar. Gelukkig kan Tristan goed lezen. :-) Ook ik had blijkbaar bij de aanvraag van mijn credit card automatisch een reisverzekering die in het online aanvraagproces als een optioneel aanvinkbaar hokje stond. Ik dacht: ach waarom ook niet, want er stonden geen kosten bij. Die vervolgens wel werden afgeschreven, zonder dat ik ergens voor getekend had. De meneer bij de klantenservice legde uit dat ze die verzekering normaal gesproken niet zomaar konden annuleren, maar als ik er niets vanaf wist, kon het blijkbaar wel. Soms ben ik nog best wel dankbaar voor alle EU-regelgeving.

Zo, dat was het wel weer. Tot de volgende keer!

zondag 25 maart 2012

Zondagmiddag op West 5th

Voor het eerst in de zon kunnen zitten dat die daadwerkelijk lekker warm is, voor het eerst weer buiten de was ophangen. Eerder deze week hadden we nog natte sneeuw, en keken we een collega ongelovig aan toen die vertelde dat het in Toronto en Winnipeg tegen de 30 graden was. Dit weekend is het voorjaar ook in Vancouver voelbaar. Met een spectaculaire 12 graden is het in de zon en uit de wind heerlijk. Niet dat het hier in de winter zo koud is dat 12 graden als warm aanvoelt, maar vooral de zon doet de Vancouverites goed. In de winter kan het hier dagen achtereen non-stop regenen en is het 6 graden.
In de tuin tjilpen de vogeltjes erop los en wij genieten van het weer met een glaasje sap, zelfgemaakte cheesecake en een boek (Tristan) en de krant (ik). De krant staat ook vol voorjaar, maar dat is vooral Toronto's voorjaar. Dat heb je met zo'n groot land. Bovendien is Toronto het zelfverklaarde middelpunt van de wereld. Net zoiets als de Volkskrant die voornamelijk op de Randstad gericht is. The Globe and Mail heeft als motto "Canada's national newspaper", maar wordt spottend ook wel "Toronto's national newspaper" genoemd.
Ik ben begonnen met het verzamelen van krantenberichten die een inkijkje geven in de Canadese cultuur, politiek en geschiedenis. Voor later, om eens door te bladeren als we hier niet meer wonen. En om dingen te bewaren die de meeste mensen niet weten over Canada.

Ondertussen heeft Tristan de barbecue schoongemaakt. De brander is verroest, dus dat wordt straks een tochtje naar de Canadian Tire, een soort Gamma. De was droogt voor geen meter, want de lucht is nog koud.

Gisteren begon onze ook al zonnige dag met een Canadees ontbijt in de plaatselijke diner. We hadden uitgeslapen en hadden om half 12 genoeg trek om gebakken eieren met spek en worst op te kunnen. Helaas konden we niet buiten zitten, maar het interieur was ook wat waard, denk rode leren treincoupebanken, stalen tafels, rock 'n rollfoto's, zwart-witgeblokte vloer, stukken oldtimerauto's.
We hadden nog wat dingen te doen in de stad, dus fietsten we voor het eerst in maanden weer eens de Burrard Bridge over naar downtown. De brug zelf heeft een gescheiden fietspad, maar er loopt, op z'n Noord-Amerikaans, geen fietspad naartoe. Langs False Creek was het wel weer heerlijk fietsen. Middenin downtown gingen we naar de Chinese tuin, waar een collega haar foto-expositie had. Leuk om de andere bezigheden van een collega te bewonderen.

De grote winterdrukte is nu een beetje voorbij. Nog één les van de schrijfcursus en dan heb ik mijn avonden weer vrij. Met een paar mensen willen we blijven doorgaan met wekelijks bij elkaar komen om elkaars schrijfsels te beoordelen. Net als een paar anderen ben ik vastbesloten nog iets te publiceren. Meestal moet je daarvoor mensen interviewen. Ik heb nu één succesvol interview achter de rug, met een vrouw uit Toronto. (Skype is daarvoor een geweldige uitvinding) Ik was op zoek naar iemand die iets doet met skihelmen, en zij blijkt de enige in Canada te zijn die hoezen maakt voor skihelmen. Volledig buiten mijn comfortzone om als niet-Canadees zo'n uniek iemand die je helemaal niet kent te interviewen voor een mogelijke publicatie, maar erg leuk om te doen. Nu het uitschrijven nog...

De zon verdwijnt nu achter de bomen, dus het wordt tijd om naar de Canadian Tire te gaan. En om te bedenken wie we uitnodigen voor de barbecue.

maandag 19 maart 2012

Winterwonderland

Terwijl Vancouver zich opmaakt voor de lente -sinds vorige week op zomertijd, opkomende krokussen en gisteren een heuse maartse sneeuwbui- kunnen wij geen genoeg krijgen van de winter.

In februari waren we maar liefst twee weekenden achtereen in Whistler, waarvan één met Carolyn en een paar van haar vrienden in het huisje van haar ouders. Prachtige sneeuw en goed weer, al was het wel koud. Ik heb in de Alpen al jaren niet meer meegemaakt dat het overdag -15 was. De après-ski was ook gezellig, en altijd genoeg mensen om spelletjes mee te doen. Eén daarvan was Scattergories, waarbij we op een gegeven moment zoveel mogelijk premiers beginnend met de letter H moesten opschrijven. Wij wisten allebei maar één mogelijk antwoord: Harper, de huidige premier van Canada. Maar niemand anders was op dat idee gekomen. Sterker nog, niemand had überhaupt iets opgeschreven. Het was me al eerder opgevallen dat Canadezen het nooit over politiek hebben. "Ottawa" is iets dat ver weg is, letterlijk (6 uur vliegen) en figuurlijk. Maar dit vonden we wel heel frappant. Nu is het ook wel zo dat heel veel beleid op provincieniveau geregels wordt (onderwijs, verkeer, zorg), maar ook daarover hebben de Canadezen in onze omgeving het niet.

Bijna twee weken geleden was de VASS Cup: de grootste inzamelingsactie en inkomstenbron van VASS. Helaas kwam de rest van mijn team (mijn mede-instructeur en onze leerling) niet opdagen, zodat twee andere mensen last-minute aan mijn team toegevoegd werden. Maar met geweldig resultaat: we zijn tweede geworden! Dank aan iedereen die mij gesponsord heeft! Ik heb zelfs meer opgehaald ($360) dan de $250 die ik mezelf tot doel had gesteld. Dank daarvoor! Via de link kan je mij in actie zien tijdens de race: https://picasaweb.google.com/106035162925922722139/March82012?authkey=Gv1sRgCO2_x-jDqLOJmAE&feat=email#5717763444081475602
Nu, na de VASS Cup, val ik wel een beetje in een zwart gat: geen skilessen meer en vooralsnog geen skiweekenden gepland. En er ligt nog wel sneeuw zat.


Het raceparcours, met uitzicht op Vancouver op de achtergrond


Sledge hockey


Het team met de zilveren medaille

Afgelopen weekend waren we in Pemberton waar Tristan's baas een huis heeft waar we een weekend gebruik van mochten maken. Nou ja, van de kelder dan, want de rest is verhuurd. Voor de verandering gingen we eens een keer niet skiën, maar snowshoe-en en sneeuwscooteren.

We wilden naar de Joffre Lakes lopen, drie in totaal. Het eerste meer hadden we snel gevonden: een prachtige witte vlakte. We twijfelden even of we zouden oversteken of omlopen, maar kozen voor het eerste vanwege het verse snowshoespoor dat er dwars overheen liep.

Daarna liep het pad weer het bos in en kwam uiteindelijk aan bij een steile helling. Er slingerden een paar sporen de helling op, dus besloten we die maar te volgen. Maar daarna waren er geen verse sporen meer en bleken we ons pad ook al kwijt te zijn. Terug naar beneden dus. We kwamen een ander stel tegen dat de weg zou weten, maar zij bleken ook maar wat te gokken. Met z'n vieren maakten we een nieuw pad in de richting van waar de meren zouden moeten zijn, maar na een tijdje hielden we het toch voor gezien. Het was heel zwaar om een nieuw pad te maken door anderhalve meter verse sneeuw. Maar wel een leuk avontuur!

Onze route. Wel een werk, iedere paar minuten een bordje in de lucht houden voor de meneer in de helikopter :-)


Ons hoogteprofiel

Slingerend de steile helling op

Hier doet Tristan voor hoe je moet snowshoe-en


Op zondag was het tijd voor een nieuw avontuur: sneeuwscooteren. Daar hadden we een tijdje geleden een Groupon voor gekocht. In de buurt van Whistler mochten we samen op een sneeuwscooter: een gevaarte met 2 ski's en een rupsband. Zo hebben we een uurtje rondgecrosst over de paadjes die speciaal hiervoor worden onderhouden (en in de zomer voor quad rijden) Het was wel aardig, maar niet helemaal mijn ding. Het maakt een enorme herrie en je zit een beetje uitlaatgassen in te ademen.

zondag 19 februari 2012

Drukke winter, deel 2

Zoals sommigen van jullie inmiddels misschien al weten, hebben we besloten (iets) langer in Canada te blijven. Tristan heeft een verlenging aangeboden gekregen op UBC, en daarmee konden we onze werkvergunningen verlengen. De immigratiedienst vond ook dat we mochten blijven, en een maand na aanvraag zaten de nieuwe werkvergunningen bij de post. Mijn baan is na september nog enigszins onzeker, maar dat zien we dan wel weer. Langzaamaan op zoek naar iets anders. Eventueel is er nog genoeg vrijwilligerswerk te doen hier. Dat houdt me dan in elk geval van de straat. :-) Verder ben ik actief aan het schrijven. Eén krantenartikel down, more to go! Daar zal ik niet van kunnen leven, maar dan ben ik in elk geval bezig. Iedere donderdagavond bus ik naar UBC voor mijn schrijfcursus. Het is een hele leuke groep mensen met geweldige verhalen en ideëen.

De planning is nu om in de zomer van 2013 naar Nederland terug te komen. Voorjaar/zomer 2013 willen we in een camperbusje door West-Canada en misschien Alaska gaan trekken. We hebben net niet genoeg vakantiedagen om daar nu van te genieten en de afstanden zijn te groot voor weekendtrips.

Lincoln en Doreen, onze bovenburen, zijn inmiddels verhuisd omdat hun appartement verbouwd gaat worden. Het kantoor dat dit huis beheert namens de eigenaar laat ons ondertussen niets weten over wanneer en wat er precies gaat gebeuren met de verbouwing.
Vorige week hadden we een housewarmingparty in hun nieuwe huis. Dat is hier niet ver vandaan, 10 minuten fietsen, maar het is toch niet hetzelfde. We missen ze nu al. Dat soort feestjes zijn trouwens nog steeds een bijzonder verschijnsel. Ik kan me er nog steeds over verbazen dat je 4-5 dagen van tevoren laat weten dat je een feestje geeft en dat er dan 30 mensen komen opdagen. Laatst gingen we ook met een aantal mensen met één middag notice uit eten met de bovenste buurvrouw, Carolyn, voor haar verjaardag. Het was midden door de week en we waren pas om half 9 bij het restaurant. Halverwege het eten kwamen er nog allemaal vrienden en vrienden van vrienden aanwaaien, en dat is geen enkel probleem, noch voor het restaurant, noch voor het gezelschap. Na het eten, inmiddels was het al tegen elven, gingen een aantal nog ergens wat drinken, maar wij hielden het voor gezien. Werkendemensenbedtijd. Woensdagen na het skiën en donderdagen na de schrijfcursus ben ik namelijk ook pas rond 22u thuis.

Soms heb ik op vrijdagavond zelf ook nog skiles, als secundaire arbeidsvoorwaarde van VASS. Erg leuk en nuttig. Ik moet een aantal dingen afleren die tegenwoordig anders gedaan worden dan toen ik heb leren skien. Sowieso heeft ieder land blijkbaar een andere stijl, en mijn mede-instructeur noemt mijn skistijl typisch Europees. Ik leer er dus een hoop bij en ben ook een stuk beter gaan skiën. Mijn eigen leservaring heb ik ook al met succes op Tristan kunnen loslaten.
Ik heb nog nooit zoveel geskied als deze winter, ik ga nu 2-3 keer per week.
Nu is er verse sneeuw, dus wij gaan er naartoe!