Collega's heb ik niet in mijn huidige baan, maar ik heb wel een hoop mensen om me heen. Ik woon in een cubicle op de 6e (in Nederland de 5e) verdieping met een hoop master- en PhD-studenten uit de hele wereld.
Mijn dag begint meestal met een 'good morning' tegen Seth, mijn cubiclebuurman. Dan ga ik koffie halen, die iemand, meestal Paul, tegen die tijd vaak al gezet heeft in een grote kan in de keuken. Met een briefje erbij met het tijdstip, zodat je niet 's middags oude koffie zit te drinken. Even kijken op het whiteboard om te zien of er nog iets nieuws staat, zoals een potje boter-kaas-en-eieren of vier op een rij die worden ingevuld door iedereen die langs de keuken loopt. Deze week is Jake begonnen met het tekenen van een dierenhoofd, met de opmerking erbij "add to this animal". Inmiddels is er een soort Lange Jan met een zeemerminnenonderlijf en een haakhand ontstaan. De tekenbeesten krijgen ook vaak duivelshoorns, armbandjes en tatoos. Als genoeg mensen die langs de keuken zijn gelopen het beest hebben afgetekend, staat er op het bord "now, let's name it", en beginnen mensen willekeurig letters in te vullen op de stipjes die iemand alvast getekend heeft.
En er gebeurt meer. Deze week doe ik met een aantal mensen een lunchuitwisseling: alle 6 maken we 5 porties lunch die we op maandag of dinsdag over de verschillende koelkasten verdelen. Zo eet je elke dag iets anders en ontdek je dingen die je nooit zelf zou maken. Deze week op het menu: quinoasalade, aardappelsoep, wortel-gembersoep, rijstwraps en geitenkaas met polenta en romescosaus. En mijn creatie: preistamppot met kaas en pesto. Die schijnt in de smaak te vallen, in elk geval bij de Duitse deelneemster Christine.
Veel mensen lunchen in de multipurposeruimte op de bovenste verdieping, met het mooiste uitzicht dat je je kunt voorstellen. Rond half 1 zijn er meestal wel mensen te vinden die daar zitten te lunchen.
Mijn 'baas' en enige echte collega, Meghan, spreek ik altijd op dinsdagmiddag over de projectvoortgang. Mijn project maakt deel uit van een landelijk project. Wij zijn als eerste begonnen en nu dus ook als eerste (bijna) klaar. Tegenwoordig hang ik ook vaak aan de telefoon met Kim in Ontario, die een aantal andere deelprojecten coördineert. Op mijn verdieping ben ik één van de weinigen met een eigen telefoon (de rest moet gebruik maken van een telefoonkamer), omdat die eigenlijk niet toegestaan zijn in cubicles. Mijn interviews met gemeenten doe ik meestal als mijn buren er niet zijn. Verder heb ik met enige regelmaat een webinar, waarbij mensen uit heel Canada inbellen en een powerpointpresentatie via internet volgen. (Daar kunnen we in Nederland nog wat van leren!) Morgen praten we bij met Montreal, dat een soortgelijk project aan het opstarten is. Het plannen van zo'n webinar kost soms wat moeite vanwege de tijdsverschillen binnen Canada: Als er deelnemers zijn van Newfoundland tot British Columbia, moet je rekening houden met 4,5 uur tijdsverschil.
Twee keer per week organiseert mijn andere cubiclebuurman, Keith, een
les P90X, een heftige spotschoolmethode. Elders in het gebouw zijn er
sportzaaltjes die officieel bestemd zijn voor onderzoek (fysiotherapie,
bewegingswetenschap), maar die wij aan het eind van de dag kunnen gebruiken. Ik doe soms mee, als dat zo uitkomt.
En dan zit de dag er alweer op.
Soms wordt er op vrijdag aan het eind van de middag geborreld in een kroeg in de buurt. Dat heet dan 'safety meeting'.
woensdag 17 april 2013
dinsdag 26 maart 2013
Adaptive skiing
Sinds begin januari rijd ik minstens één keer per week de vaak regenachtige 17 kilometer naar Grouse Mountain, één van de drie skigebieden in Vancouver. Om skiles te geven, maar ook om zelf les te krijgen. Dit jaar extra vaak, want ik heb meegedaan aan de voorbereidingsdagen voor niveau 2 van het instructeursexamen van de Canadian Association for Disabled Skiing. Voor het examen moet ik mijn eigen skivaardigheid laten zien, kunnen 3- en 4-tracken én daarin les kunnen geven.
3-tracking is voor mensen die een been missen. Zij kunnen leren skiën op één been en met twee krukken met twee miniski's aan het uiteinde. Het skispoor dat ze daarmee maken ziet eruit als drie sporen, vandaar de naam. Qua techniek wijkt 3-tracking niet zo heel erg af van regulier skiën en heb je het als reguliere skiër vrij snel onder de knie. Het is een paralympische sport en het is ontstaan na de Tweede Wereldoorlog, toen gehandicapt geraakte veteranen wilden doorgaan met hun favoriete sport.
4-tracking is voor mensen die weinig gevoel hebben in hun benen, bijvoorbeeld door hersenverlamming. Deze skiërs gebruiken twee benen en twee krukken met ski's (en maken dus vier sporen). Aangezien ze weinig kunnen met hun onderlichaam, skiën ze vooral met hun bovenlichaam: hoofd, schouders en armen. Voor ons reguliere skiërs is het een behoorlijke uitdaging om te leren, omdat het totaal anders is. Waar je normaal gesproken je voeten kunt draaien en je ski's kunt kanten, kan je dat nu niet en doe je alles met je bovenlichaam. Gevolg is dat je benen en ski's een eind uitzwaaien, als een vrachtwagenaanhanger.
In dit filmpje kan je allebei zien: http://youtu.be/OgnVyQe3yrQ
3-tracking is voor mensen die een been missen. Zij kunnen leren skiën op één been en met twee krukken met twee miniski's aan het uiteinde. Het skispoor dat ze daarmee maken ziet eruit als drie sporen, vandaar de naam. Qua techniek wijkt 3-tracking niet zo heel erg af van regulier skiën en heb je het als reguliere skiër vrij snel onder de knie. Het is een paralympische sport en het is ontstaan na de Tweede Wereldoorlog, toen gehandicapt geraakte veteranen wilden doorgaan met hun favoriete sport.
4-tracking is voor mensen die weinig gevoel hebben in hun benen, bijvoorbeeld door hersenverlamming. Deze skiërs gebruiken twee benen en twee krukken met ski's (en maken dus vier sporen). Aangezien ze weinig kunnen met hun onderlichaam, skiën ze vooral met hun bovenlichaam: hoofd, schouders en armen. Voor ons reguliere skiërs is het een behoorlijke uitdaging om te leren, omdat het totaal anders is. Waar je normaal gesproken je voeten kunt draaien en je ski's kunt kanten, kan je dat nu niet en doe je alles met je bovenlichaam. Gevolg is dat je benen en ski's een eind uitzwaaien, als een vrachtwagenaanhanger.
In dit filmpje kan je allebei zien: http://youtu.be/OgnVyQe3yrQ
zondag 3 maart 2013
Vervoermiddelen
In september 2010 schreef ik nog met enige schaamte dat we een auto gekocht hadden, maar nu hebben we er zelfs twee! Onze nieuwste aanwinst is een blauw-wit Volkswagenbusje, in 1984 gebouwd in Duitsland. Met roze gordijntjes en originele lichtblauwe bekleding. Hip dus, en dan mag zo'n tweede auto :-). Hippie haven Kitsilano staat vol met dit soort busjes, maar we hadden er nog nooit een te koop gezien. De onze komt uit Chilliwack, 130km verderop. Het is een meisje en ze heet Arvie (snapt u 'm?). De naam hadden we al lang voor we haar kochten bedacht. (Onze gewone auto heet Rio) Het is de bedoeling dat Arvie ons deze zomer helemaal naar de poolcirkel rijdt, en als het even kan ook weer terug. Maar nu heeft Arvie nog even rust en staat onder een zeil op de oprit. Als het skiseizoen voorbij is, verkopen we Rio en wordt Arvie ons gemotoriseerd vervoer.
Arvie en Rio (achtergrond)
We gebruiken Rio eigenlijk niet vaak, omdat we overal met de fiets en bus naartoe gaan. De bovenbuurvrouw vond het altijd wel komisch dat wij überhaupt een auto hebben, en dan ook nog zo'n kleine (een middenklasser, naar Nederlandse begrippen), omdat hij soms wekenlang op de oprit staat. Toch zijn de meeste mensen die wij kennen ook van het zeldzame ras fietser.
Ook op mijn werk fietst bijna iedereen, misschien omdat het bijna allemaal studenten en aio's zijn die iets met bewegingswetenschappen doen. De statistieken laten zien dat fietsers vooral jong, hoogopgeleid en man zijn, en die beschrijving klopt wel aardig voor mijn collega's.
Het gebouw waar ik zit heeft zelfs een heuse inpandige fietsenstalling. De intentie was er bij de bouw, maar de uitvoering is duidelijk niet door een fietser gedaan: je moet met je fiets een rechte hoek om en drie deuren door (waarvan 2 met een tussenruimte waar je fiets nét niet tussen past) voor je in de fietskooi bent, waar dan een stuk of tien fietsen in passen.
Schijnbaar staat mijn werk al jaren met stip op nummer 1 tijdens Bike to Work Week, die twee keer per jaar georganiseerd wordt door de plaatselijke fietsersbond. Werknemers worden gestimuleerd een week lang op de fiets naar het werk te komen. In teams kan je je opgeven om mee te doen en prijzen te winnen. Wie als team de meeste kilometers fietst, wint. Mijn bijdrage is minimaal, want mijn woon-werkafstand is nog geen 4km. Toen ik nog in Nederland werkte, las ik vaak over bike to work weken, die overal ter wereld bestaan, en nu doe ik er zelf aan mee.
Dus al is Arvie nog zo schattig, wij zijn nog niet afhankelijk geworden van gemotoriseerd vervoer.
Arvie en Rio (achtergrond)
We gebruiken Rio eigenlijk niet vaak, omdat we overal met de fiets en bus naartoe gaan. De bovenbuurvrouw vond het altijd wel komisch dat wij überhaupt een auto hebben, en dan ook nog zo'n kleine (een middenklasser, naar Nederlandse begrippen), omdat hij soms wekenlang op de oprit staat. Toch zijn de meeste mensen die wij kennen ook van het zeldzame ras fietser.
Ook op mijn werk fietst bijna iedereen, misschien omdat het bijna allemaal studenten en aio's zijn die iets met bewegingswetenschappen doen. De statistieken laten zien dat fietsers vooral jong, hoogopgeleid en man zijn, en die beschrijving klopt wel aardig voor mijn collega's.
Het gebouw waar ik zit heeft zelfs een heuse inpandige fietsenstalling. De intentie was er bij de bouw, maar de uitvoering is duidelijk niet door een fietser gedaan: je moet met je fiets een rechte hoek om en drie deuren door (waarvan 2 met een tussenruimte waar je fiets nét niet tussen past) voor je in de fietskooi bent, waar dan een stuk of tien fietsen in passen.
Schijnbaar staat mijn werk al jaren met stip op nummer 1 tijdens Bike to Work Week, die twee keer per jaar georganiseerd wordt door de plaatselijke fietsersbond. Werknemers worden gestimuleerd een week lang op de fiets naar het werk te komen. In teams kan je je opgeven om mee te doen en prijzen te winnen. Wie als team de meeste kilometers fietst, wint. Mijn bijdrage is minimaal, want mijn woon-werkafstand is nog geen 4km. Toen ik nog in Nederland werkte, las ik vaak over bike to work weken, die overal ter wereld bestaan, en nu doe ik er zelf aan mee.
Dus al is Arvie nog zo schattig, wij zijn nog niet afhankelijk geworden van gemotoriseerd vervoer.
donderdag 21 februari 2013
Chocolademelk met sneeuw
We weten niet precies waar we zijn, want het houten hutje waar we overnachten staat op geen enkele kaart. Het is knus binnen, en met de aanwezige houtkachel weten we het redelijk op temperatuur te krijgen. De inwendige mens heeft ook wat verdiend en dus maken we warme chocolademelk. Vlakbij is een beekje dat niet bevroren is, maar anders was er genoeg sneeuw geweest die we hadden kunnen smelten.
Eerder die ochtend waren we met reisgenoot Stan langs een oud houthakkerspad op onze snowshoes omhoog gelopen vanaf de parkeerplaats aan highway 99. Het oorspronkelijke plan was een andere route vanaf een andere parkeerplaats, maar toen we daar aankwamen stonden er al 14 auto's. Wetend dat de BC Parks-hut in dat gebied een maximumcapaciteit had van 24 man en we geen zin (en ook niet de spullen) hadden om buiten te slapen, besloten we rechtsomkeert te maken en ergens anders heen te gaan. Stan wist nog wel een niet-officiële hut waar hij wel eens langs gekomen was. En zo brengen we onze vrijdagavond door in een hutje in een besneeuwd bos. Zonder elektriciteit en stromend water, maar mét chocolademelk met rum, een potje kaarten en elkaars gezelschap. We maken nog een korte maar koude avondwandeling en vergapen ons aan de sterren aan een heldere hemel. Ons eerste winterse backcountryavontuur met overnachting in de wildernis.
De volgende ochtend ligt er 15 cm verse sneeuw en het sneeuwt flink door. Wij oefenen onze lawinepiepervaardigheden en graven een gat in de sneeuw om het risico in te schatten terwijl Stan op zijn ski's naar boven loopt en een paar afdalingen maakt. Daarna lopen en skiën we weer naar de auto. Stan gaat voor en graaft hem alvast uit (eerst het nummerbord!). Hebben we de lawinescheppen tenminste niet voor niets gehuurd. Na diverse pogingen en veel duwen slagen we erin de auto weer op de weg te krijgen. Eenmaal terug in Vancouver frissen we ons op: we hebben een afscheidsfeestje van een collega van Tristan. Zo zit je 's ochtends in de besneeuwde wildernis, zo zit je 's avonds aan de wijn in de kroeg. Only in Beautiful British Columbia!
Eerder die ochtend waren we met reisgenoot Stan langs een oud houthakkerspad op onze snowshoes omhoog gelopen vanaf de parkeerplaats aan highway 99. Het oorspronkelijke plan was een andere route vanaf een andere parkeerplaats, maar toen we daar aankwamen stonden er al 14 auto's. Wetend dat de BC Parks-hut in dat gebied een maximumcapaciteit had van 24 man en we geen zin (en ook niet de spullen) hadden om buiten te slapen, besloten we rechtsomkeert te maken en ergens anders heen te gaan. Stan wist nog wel een niet-officiële hut waar hij wel eens langs gekomen was. En zo brengen we onze vrijdagavond door in een hutje in een besneeuwd bos. Zonder elektriciteit en stromend water, maar mét chocolademelk met rum, een potje kaarten en elkaars gezelschap. We maken nog een korte maar koude avondwandeling en vergapen ons aan de sterren aan een heldere hemel. Ons eerste winterse backcountryavontuur met overnachting in de wildernis.
De volgende ochtend ligt er 15 cm verse sneeuw en het sneeuwt flink door. Wij oefenen onze lawinepiepervaardigheden en graven een gat in de sneeuw om het risico in te schatten terwijl Stan op zijn ski's naar boven loopt en een paar afdalingen maakt. Daarna lopen en skiën we weer naar de auto. Stan gaat voor en graaft hem alvast uit (eerst het nummerbord!). Hebben we de lawinescheppen tenminste niet voor niets gehuurd. Na diverse pogingen en veel duwen slagen we erin de auto weer op de weg te krijgen. Eenmaal terug in Vancouver frissen we ons op: we hebben een afscheidsfeestje van een collega van Tristan. Zo zit je 's ochtends in de besneeuwde wildernis, zo zit je 's avonds aan de wijn in de kroeg. Only in Beautiful British Columbia!
zondag 3 februari 2013
Sneeuwpret
Het jaar begon met een lang weekend skiën met Eva en Seppe, en we zijn vastbesloten ons recordaantal skidagen dit jaar te verbeteren. De teller staat nu op 11 dagen en 4 avonden. Het is tenslotte ons laatste winterseizoen hier :( , dus moeten we er optimaal van genieten.
Ik ben ook weer begonnen met skiles geven voor VASS. Ik ben dit jaar de enige instructeur voor mijn leerling, wegens een gebrek aan vrijwilligers. Er zijn dit jaar meer nieuwe vrijwilligers dan ooit, maar ook meer leerlingen. Gelukkig heeft mijn leerling alleen lichamelijke beperkingen. Vrijwilligers die met autisten en kinderen met gedragsproblemen moeten werken, hebben het veel zwaarder. Dus iedere woensdagavond ben ik te vinden op Grouse Mountain, en dat ziet er bij helder weer (bijna nooit dus) zo uit:
Een andere sneeuwactiviteit die we laatst voor het eerst gedaan hebben, is een lawinetraining. Na een dagje klassikale les (op zaterdagochtend een uur rijden en om 8u aanwezig zijn!), brachten we dag 2 door in de sneeuw op onze snowshoes. De cursusleiders begroeven een rugzak met een zender, en wij moesten er in groepjes naar op zoek om het "slachtoffer" zo snel mogelijk uit te graven. De leider van de groep bepaalt wie wat doet: 2 mensen volgen bijvoorbeeld het signaal, terwijl een ander zijn lawinesonde (een soort tentstok van 3-4 meter lang) uitpakt, en 2 anderen hun schep in elkaar zetten. Zodra de signaalmensen met sterkste signaal gevonden hebben, begint degene met de sonde in een spiraalpatroon in de sneeuw te prikken. Zodra hij raak prikt, beginnen 2-3 mensen te graven. Een goede oefening, maar als het goed is, hoeft het nooit zover te komen dat je iemand moet uitgraven: afhankelijk van de wind, neerslag en temperatuur van de afgelopen dagen en weken, het weerbericht en het lawinebericht, heb je als het goed is een route gekozen waar je weinig risico loopt. Om een beter inzicht te krijgen in sneeuwlagen, moesten we ook een gat graven om de verschillende lagen te bekijken en te testen. Interessant om te zien hoe sommige onderliggende lagen heel hard zijn en andere juist heel zacht.
Het doel van de cursus was voornamelijk om ons een idee te laten krijgen van wat we nog niet weten. We zijn nu geen volleerde lawinevoorspellers, maar weten wel hoe we het risico ongeveer in kunnen schatten. Niet dat wij nu zo vaak in de backcountry komen, maar wie weet komt het nog eens van pas.
Ik ben ook weer begonnen met skiles geven voor VASS. Ik ben dit jaar de enige instructeur voor mijn leerling, wegens een gebrek aan vrijwilligers. Er zijn dit jaar meer nieuwe vrijwilligers dan ooit, maar ook meer leerlingen. Gelukkig heeft mijn leerling alleen lichamelijke beperkingen. Vrijwilligers die met autisten en kinderen met gedragsproblemen moeten werken, hebben het veel zwaarder. Dus iedere woensdagavond ben ik te vinden op Grouse Mountain, en dat ziet er bij helder weer (bijna nooit dus) zo uit:
Een andere sneeuwactiviteit die we laatst voor het eerst gedaan hebben, is een lawinetraining. Na een dagje klassikale les (op zaterdagochtend een uur rijden en om 8u aanwezig zijn!), brachten we dag 2 door in de sneeuw op onze snowshoes. De cursusleiders begroeven een rugzak met een zender, en wij moesten er in groepjes naar op zoek om het "slachtoffer" zo snel mogelijk uit te graven. De leider van de groep bepaalt wie wat doet: 2 mensen volgen bijvoorbeeld het signaal, terwijl een ander zijn lawinesonde (een soort tentstok van 3-4 meter lang) uitpakt, en 2 anderen hun schep in elkaar zetten. Zodra de signaalmensen met sterkste signaal gevonden hebben, begint degene met de sonde in een spiraalpatroon in de sneeuw te prikken. Zodra hij raak prikt, beginnen 2-3 mensen te graven. Een goede oefening, maar als het goed is, hoeft het nooit zover te komen dat je iemand moet uitgraven: afhankelijk van de wind, neerslag en temperatuur van de afgelopen dagen en weken, het weerbericht en het lawinebericht, heb je als het goed is een route gekozen waar je weinig risico loopt. Om een beter inzicht te krijgen in sneeuwlagen, moesten we ook een gat graven om de verschillende lagen te bekijken en te testen. Interessant om te zien hoe sommige onderliggende lagen heel hard zijn en andere juist heel zacht.
maandag 31 december 2012
Terugblik op 2012
Terugblikken aan het eind van het jaar: dat hoort erbij.
2012 was wederom een bijzonder jaar. Een jaar waarin we volgens oorspronkelijke planning naar Nederland terug zouden gaan. Het werd ons laatste volledige jaar in Canada (nu echt).
In 2012 woonden we onze eerste ijshockeywedstrijd bij. Ik publiceerde mijn eerste artikel in een nationale krant. Ik werd skilerares en won met mijn team de tweede prijs in de VASS-slalom. We gingen opnieuw op zeilles en waren op zomeravonden (en o, wat waren dat er heerlijk veel!) regelmatig op het water te vinden. Eindelijk gingen we eens echt samen op vakantie, naar de -voor mij- noordelijkste plek tot nu toe: de Yukon. We verloofden ons en ik wisselde van baan. Ook brachten we ieder (bliksem)bezoekjes aan Nederland. De meeste vrienden die we nu hebben, hebben we in 2012 leren kennen. Voor de laatste keer nemen we vanavond zelfgebakken oliebollen mee naar het oudejaarsfeestje waar we nu al voor de derde keer heen gaan. (Over 100 jaar hebben ze in Vancouver een oliebollentraditie, zeker weten!)
Kortom, 2012 was een goed jaar.
Nu bijna 2013. We beginnen het jaar met een bezoek van Eva en Seppe en (alweer) een weekend skien. Mijn tweede krantenartikel komt, als het goed is, vrijwel op de dag af een jaar na het eerste uit. 2013 wordt in elk geval een spannend jaar met veel veranderingen, zoals 2010 dat ook werd. We werken nog een paar maanden in Canada en gaan dan 2-3 maanden op reis in West-Canada. Wellicht komen we met de boot terug. Na de zomer moeten we weer in Nederland wennen aan ons dagelijkse leven daar. Op zoek naar een baan. Misschien verhuizen, maar nog onbekend waarheen. Oud & nieuw 2013, voor het eerst in vier jaar, in Den Haag? We zullen het zien.
De beste wensen voor 2013!
2012 was wederom een bijzonder jaar. Een jaar waarin we volgens oorspronkelijke planning naar Nederland terug zouden gaan. Het werd ons laatste volledige jaar in Canada (nu echt).
In 2012 woonden we onze eerste ijshockeywedstrijd bij. Ik publiceerde mijn eerste artikel in een nationale krant. Ik werd skilerares en won met mijn team de tweede prijs in de VASS-slalom. We gingen opnieuw op zeilles en waren op zomeravonden (en o, wat waren dat er heerlijk veel!) regelmatig op het water te vinden. Eindelijk gingen we eens echt samen op vakantie, naar de -voor mij- noordelijkste plek tot nu toe: de Yukon. We verloofden ons en ik wisselde van baan. Ook brachten we ieder (bliksem)bezoekjes aan Nederland. De meeste vrienden die we nu hebben, hebben we in 2012 leren kennen. Voor de laatste keer nemen we vanavond zelfgebakken oliebollen mee naar het oudejaarsfeestje waar we nu al voor de derde keer heen gaan. (Over 100 jaar hebben ze in Vancouver een oliebollentraditie, zeker weten!)
Kortom, 2012 was een goed jaar.
Nu bijna 2013. We beginnen het jaar met een bezoek van Eva en Seppe en (alweer) een weekend skien. Mijn tweede krantenartikel komt, als het goed is, vrijwel op de dag af een jaar na het eerste uit. 2013 wordt in elk geval een spannend jaar met veel veranderingen, zoals 2010 dat ook werd. We werken nog een paar maanden in Canada en gaan dan 2-3 maanden op reis in West-Canada. Wellicht komen we met de boot terug. Na de zomer moeten we weer in Nederland wennen aan ons dagelijkse leven daar. Op zoek naar een baan. Misschien verhuizen, maar nog onbekend waarheen. Oud & nieuw 2013, voor het eerst in vier jaar, in Den Haag? We zullen het zien.
De beste wensen voor 2013!
donderdag 20 december 2012
Het einde van de wereld
In Vancouver verging de wereld gisteren al. Althans, daar leek het erg op. De hele dag zat het verkeer in de hele stad muurvast. Auto's toeterden en bussen waren midden op kruispunten gestrand. Ze stonden er verlaten bij met hun noodknipperlichten aan. Ik kon met de fiets maar nauwelijks langs de wachtende rijen auto's en de stoepen waren onbegaanbaar. De oorzaak: 10 cm sneeuw.
De dag was normaal begonnen. Waar wij wonen, 500m van zee, lag er om 7u een heel dun laagje poedersuiker. Hoe verder van zee, en hoe hoger (zelfs al is het een paar meter), lag meer. Ik kreeg een smsje dat de campus van Simon Fraser University (waar ik officieel werk, al zit ik feitelijk in Vancouver) op de heuvel in Burnaby dicht was vanwege de sneeuwval.
Maar daarna begon het heel hard te sneeuwen en was de tuin binnen de korste keren bedolven onder een laag wit. Aangezien mijn fiets nog op mijn werk stond, moest ik met de bus. Ik had natuurlijk beter moeten weten. De (trolley)bus kwam zowaar opdagen, maar kwam bij de eerste de beste heuvel vast te staan achter een buiten-dienstbus die was gestrand. De trolley kon daar niet omheen, dus iedereen moest uitstappen. De chauffeur van de gestrande bus vroeg ons om allemaal achterin te gaan zitten, zodat hij misschien grip kon krijgen. Maar dat mocht niet baten. Ik besloot maar te gaan lopen naar mijn werk. Bij de volgende bushalte kwam een bus, maar die reed zo langzaam door alle verkeersopstoppingen, dat ik na een tijdje maar weer ben uitgestapt en het laatste stuk heb gelopen. Op mijn werk was het erg rustig, maar degenen die er waren, hadden vergelijkbare ochtendspitsavonturen te vertellen.
Tristan moest 's ochtends de auto ophalen van de garage en heeft over een ritje van normaal 20 minuten ruim een uur gedaan. Daarna wilde hij met de bus naar UBC, maar toen hij hoorde dat ook daar de bussen onderaan de heuvel strandden, maakte hij meteen rechtsomkeert en ging thuiswerken.
In tegenstelling tot in de rest van Canada, sneeuwt het in Vancouver nooit. De meeste mensen hebben dan ook geen idee wat ze met sneeuw aan moeten.
Behalve een collega uit het binnenland van BC: die wist als de beste hoe je een sneeuwpop moet bouwen, en dat hebben we dan ook gedaan tijdens de lunchpauze. De sneeuw hier is alleen wel een stuk zwaarder en natter dan in het binnenland. De collega had zelfs onderweg ergens een wortel gekocht.
Ik ging op de fiets naar huis: een beetje Nederlander laat zich natuurlijk niet tegenhouden door een beetje sneeuw. Sommige mensen keken me aan alsof ik van een andere planeet kwam. Een man vroeg of ik fietsen niet gevaarlijk vond, en ik antwoordde dat lopen veel glibberiger was. De meeste stoepen waren niet geveegd, maar in de autosporen kon je best fietsen. Zolang je tenminste geen bochten om hoeft om door sneeuwhopen heen te gaan (en mijn fietsroute is 4km alleen maar rechtdoor).
Inmiddels is de meeste sneeuw weer weggedooid. De bussen rijden weer en het verkeer is normaal. De wereld is toch niet vergaan.
De dag was normaal begonnen. Waar wij wonen, 500m van zee, lag er om 7u een heel dun laagje poedersuiker. Hoe verder van zee, en hoe hoger (zelfs al is het een paar meter), lag meer. Ik kreeg een smsje dat de campus van Simon Fraser University (waar ik officieel werk, al zit ik feitelijk in Vancouver) op de heuvel in Burnaby dicht was vanwege de sneeuwval.
Maar daarna begon het heel hard te sneeuwen en was de tuin binnen de korste keren bedolven onder een laag wit. Aangezien mijn fiets nog op mijn werk stond, moest ik met de bus. Ik had natuurlijk beter moeten weten. De (trolley)bus kwam zowaar opdagen, maar kwam bij de eerste de beste heuvel vast te staan achter een buiten-dienstbus die was gestrand. De trolley kon daar niet omheen, dus iedereen moest uitstappen. De chauffeur van de gestrande bus vroeg ons om allemaal achterin te gaan zitten, zodat hij misschien grip kon krijgen. Maar dat mocht niet baten. Ik besloot maar te gaan lopen naar mijn werk. Bij de volgende bushalte kwam een bus, maar die reed zo langzaam door alle verkeersopstoppingen, dat ik na een tijdje maar weer ben uitgestapt en het laatste stuk heb gelopen. Op mijn werk was het erg rustig, maar degenen die er waren, hadden vergelijkbare ochtendspitsavonturen te vertellen.
Tristan moest 's ochtends de auto ophalen van de garage en heeft over een ritje van normaal 20 minuten ruim een uur gedaan. Daarna wilde hij met de bus naar UBC, maar toen hij hoorde dat ook daar de bussen onderaan de heuvel strandden, maakte hij meteen rechtsomkeert en ging thuiswerken.
In tegenstelling tot in de rest van Canada, sneeuwt het in Vancouver nooit. De meeste mensen hebben dan ook geen idee wat ze met sneeuw aan moeten.
Behalve een collega uit het binnenland van BC: die wist als de beste hoe je een sneeuwpop moet bouwen, en dat hebben we dan ook gedaan tijdens de lunchpauze. De sneeuw hier is alleen wel een stuk zwaarder en natter dan in het binnenland. De collega had zelfs onderweg ergens een wortel gekocht.
Ik ging op de fiets naar huis: een beetje Nederlander laat zich natuurlijk niet tegenhouden door een beetje sneeuw. Sommige mensen keken me aan alsof ik van een andere planeet kwam. Een man vroeg of ik fietsen niet gevaarlijk vond, en ik antwoordde dat lopen veel glibberiger was. De meeste stoepen waren niet geveegd, maar in de autosporen kon je best fietsen. Zolang je tenminste geen bochten om hoeft om door sneeuwhopen heen te gaan (en mijn fietsroute is 4km alleen maar rechtdoor).
Inmiddels is de meeste sneeuw weer weggedooid. De bussen rijden weer en het verkeer is normaal. De wereld is toch niet vergaan.
Abonneren op:
Posts (Atom)