zondag 8 januari 2012

Foto's Hawai'i


Klik op de foto voor het hele album.

Eindelijk was het dan tijd voor onze kerstvakantie. Voor de verandering niet in de kou en regen, maar op het paradijselijke Hawai'i. We vlogen eerst naar Honolulu op het eiland O'ahu. We hadden een hotel aan het strand in Waikiki, het meest toeristische deel, vergelijkbaar met de Spaanse costa's.
Op onze eerste avond konden we al genieten van de plaatselijke cocktail, de maitai. We zaten in de kroeg van ons hotel, maar die hele ruimte had geen ramen: het was gewoon open naar buiten toe. De meeste hotellobby's hebben ook geen deur, dus je wandelt zo de lobby binnen. Het is immers altijd mooi weer.
In de buurt van Honolulu ligt Pearl Harbour, de legerbasis die in December 1941 werd platgebombardeerd door de Japanners. Veel geschiedenis waar we nauwelijks iets vanaf wisten, over waarom Japan de VS aanviel (en toen was Hawai'i nog niet eens een Amerikaanse staat): oliebelangen en het veiligstellen van Europese kolonies in China. De vader van onze gids had eigenlijk in Pearl Harbour moeten zijn op het moment van de aanval, maar was de vorige avond stiekem naar een concert in Honolulu gegaan en nog niet teruggekomen. Uit schuldgevoel is hij zijn hele leven blijven dienen in het Amerikaanse leger.
Het wrak van de USS Arizona ligt nog steeds op zijn oorspronkelijke plek en er is nu een monument overheen gebouwd dat je met een bootje kon bezoeken. Alle lichamen van de 1200 opvarenden zitten nog in het schip. Bizar idee, want je kunt het schip net onder de oppervlakte zien liggen.

's Middags was het tijd voor een andere Hawaiaanse bezigheid: surfen! Na eerst even droogoefenen met opstaan, gingen we het blauwgroene water op. De instructeurs helpen je een golf te nemen, geven je een zetje en dan moet je opstaan. De eerste keer ben ik (Erna) lekker op mijn buik op die plank blijven liggen. De tweede keer spoelde een golf me genadeloos van de plank af toen ik probeerde op te staan: het ene moment zit je op je surfplank, het volgende zit je onder water te kijken waar je surfplank gebleven is, en je hebt geen idee wat er daartussen gebeurd is. Maar als het dan de derde keer lukt om, weliswaar wankel, bijna helemaal tot aan het strand over het water te scheren, is het magisch. Wel enorm vermoeiend om daarna helemaal weer terug te peddelen met je handen.

Na drie dagen Waikiki vlogen we op eerste Kerstdag naar Maui. Op het vliegveld haalden we eerst onze huurauto op. Het was een enorm gevaarte, ondanks dat het een economy class was. Het resort waar we verbleven was een half uurtje rijden.
Helaas was er geen bar waar we meteen een Mai-tai konden bestellen, maar een ABC store is nooit verweg op Hawaii (er zijn er meer dan Starbucks in Seattle!). De volgende ochtend moesten we vroeg uit de veren om te gaan snorkelen. Op de boot kregen we flippers en een duikbril met snorkel uitgedeeld. Na een half uurtje varen kwamen we aan bij de Molokinikrater, waarvan alleen een deel van de rand boven water uitsteekt. Er lagen nog zeker vijf andere boten, dus het water krioelde niet alleen van de vissen maar ook van de toeristen. Na de frisse duik werd er BBQ-lunch geserveerd. We gingen op weg naar turtle-town waar we, zoals de naam deed vermoeden, een aantal zeeschilpadden konden bewonderen. Wat een indrukwekkende beesten! Sommige bleven op de bodem onder je zitten, andere zwommen je rustig voorbij als je geluk had. Onderweg waren er ook nog een aantal bultrugwalvissen te zien, die in de Hawaiiaanse wateren overwinteren om hun kalveren te baren.
Die avond nuttigden we ons kerstmaal in een chique restaurant aan het strand.
Dinsdag gingen we naar Lahaina; een oud walvisvaardersdorpje met een banyanboom ter grootte van een heel city block. Die avond stond een Luau op het programma. Er was `traditioneel' Polynesisch eten en er werd natuurlijk Hula gedanst. De volgende dag reden we naar Hana. De weg ernaartoe is smal en bochtig, en naar verluid verkopen ze t-shirts waarop staat `I survived the road to Hana'. Hana zelf is een klein slaperig dorpje, maar onderweg zijn er mooie watervallen en stukken jungle te zien. Op aanraden van de taxichauffeur die ons eerder naar het restaurant had gebracht, namen we niet dezelfde weg terug, maar reden door via een zo mogelijk nog smaller en bochtigere weg. Het was zeker de moeite waard vanwege het prachtige uitzicht en het gebrek aan toeristen. Deze zuidkant van het rondje vulkaan was veel droger.
De laatste dag brachten we een bezoek aan een `recent' (200 jaar geleden) uitgebarste vulkaan. Nog even uitpuffen op het strand, en toen moesten we alweer naar het vliegveld. Als afscheid van Hawai'i en om de 4 tussenliggende uren te doden, dronken we nog een paar laatste cocktails.
De vlucht was erg turbulent, en voor onze aansluitende vlucht van LA naar Seattle bleken we geen reservering te hebben; dat was Delta Airlines even vergeten. We waren moe en wilden alleen nog maar naar huis en werden op de stand-bylijst gezet. Gelukkig konden we mee omdat een aantal mensen niet waren komen opdagen.
Het laatste wat ons te doen stond was terugrijden naar Vancouver. De Canadese douane was wat minder gedoe dan de Amerikaanse op de heenweg, maar we werden alsnog stevig aan de tand gevoeld. Waar hadden we onze auto wel niet geparkeerd? En waarom hadden we de auto-sleutels niet de hele tijd in ons bezit? Misschien omdat het valet-parking was bij het vliegveld?

Nu zitten we weer in het koude Vancouver en kijken terug op een lekkere warme zonvakantie en we verheugen ons al op het volgende ski-uitje.

Tristan en Erna

zaterdag 17 december 2011

Nepcanadezen

Ze zijn bijna niet van echt te onderscheiden. Ze werken tussen alle anderen, gaan met dezelfde bus, komen als residents in aanmerking voor skipassen met korting, nemen deel aan het sociale leven en betalen belasting. Alleen als de nepcanadezen hun mond opendoen, valt een licht 'Europees' accent te bespeuren. Ze hebben de kennis en de vaardigheden van iedere andere Canadese university graduate, maar missen een stuk achtergrond en geschiedenis die iedere echte Canadees vanzelfsprekend bezit, puur door het feit dat die hier opgegroeid is.

Wij zijn van die nepcanadezen. Dat werd duidelijk toen we laatst meegingen op een Christmas Carol rondvaart. Inderdaad: met z'n allen kerstliedjes zingen. Onze nepstatus kwam tot uiting in het feit dat we bijna geen van de kerstliedjes kenden. Met Jingle bells komen we wel een eindje, maar daarna houdt het vrij snel op. Gelukkig werden de teksten van de liedjes uitgedeeld. We kenden de melodie vaak niet, of waar er bijvoorbeeld een 'ooh', een 'aah' of een 'hey' achter een zin komt die niet in de tekst staat (als in: "en strooit dan wat lekkers in een of andere hoek (koekoek)"). Ook kennen we de ranzige versie van 'let it snow' niet, die alle anderen uit volle borst meezingen en lang geleden geleerd hebben op de basisschool.

Dezelfde gewaarwording had ik toen we afgelopen zomer in Nederland Eva en Seppe uitzwaaiden toen zij letterlijk in hun huwelijksbootje gestapt waren, en alle gasten een lied zongen op de tekst van Berend Botje. Zo lekker bekend: iedereen ouder dan vier kent het. Een 'o ja'-gevoel dat je extra weet te waarderen na een jaar buitenland.

Er is overigens niks mis mee om nepcanadees te zijn. Dit soort dingen kom je gewoon pas tegen nadat je de eerste duidelijke verschillen in achtergrond hebt leren kennen en als gewoon bent gaan beschouwen en dat maakt het interessant. Dat we er nu een hele inventaris aan Engelstalige kerstliederen bijgeleerd hebben is een verrijking van onze Nederlandse achtergrond.

Een ander verschijnsel waar onze nepcanadeesheid naar boven kwam was toen één van Tristans pokervrienden ons uitnodigde voor een White Elephant. Een witte olifant? Na het lezen van de Wikipediapagina hadden we vaag een idee van wat het inhield: iedereen neemt een cadeautje mee dat hij of zij een keer gekregen heeft, maar niet wil hebben. Met een spel waarbij je om de beurt een cadeautje van de stapel mag uitpakken óf iets van een ander mag stelen, krijgt iedereen uiteindelijk een cadeau. In dit geval was dat iets-wat-je-niet-wilt-hebbenidee geërodeerd tot een 'koop een leuk cadeautje voor maximaal $30'. Alleen hoe weet je als nepcanadees waarmee je de juiste snaar raakt? Op naar 4th avenue, een straat waar allerlei winkeltjes zitten die hippe, maar meestal niet noodzakelijke, spulletjes verkopen. Met onze zengarden en een paar glazen in de vorm van giftigafvalvaten bleken we goed gegokt te hebben. Wijzelf gingen uiteindelijk met een kilo chocoladetruffels en een wijndecanteerder naar huis.

Wat vinden de echte Canadezen van de nepcanadezen? Niet zoveel. Ze denken er niet echt bij na dat de neppers niet weten hoe het werkt om '12 days of Christmas' te zingen of geen idee hebben wat een witte olifant is. Ze zijn eraan gewend.

dinsdag 13 december 2011

De organisatie van een surpriseparty

Tristan is inmiddels 30 geworden, dus ik vond dat dat gevierd moest worden. Van Tristan hoefde het niet zo nodig. Dan maar in het geheim een feestje plannen. Op een avond dat Tristan aan het pokeren was met vrienden, stuurde ik een mailtje naar zijn collega's Hassan en Sasha om hun te vragen me te helpen.


Op donderdagavond ga ik regelmatig pokeren bij Hassan, een collega van UBC, thuis. Zo ook deze bewuste donderdagavond.
We waren aan het delen toen Hassan even zijn facebook checkte.. `Eh, Erna send me a message on facebook... I think she is looking for you.. oh wait a minute.. nevermind..' Ik besteedde er verder geen aandacht aan en we begonnen het spelletje.


Ze deden mee aan het complot en zouden Tristan afleiden door hem op een vrijdagmiddag na het werk mee te nemen naar een van de kroegen op UBC terwijl ik iedereen thuis ontving. Via de collega's en Facebook nodigde ik iedereen uit, en allemaal waren ze enthousiast. Sommigen zouden wat ballonnen meenemen, anderen zorgden voor drankjes. Ik had geen idee hoeveel mensen er zouden komen, maar als iedereen wat meeneemt, maakt dat nooit uit. Ik regelde een taart en zorgde ervoor dat er een grote 30 op zou staan.

Toen kwam er een kinkje in de kabel: een paar dagen voor het geplande feestje kondigde Tristan aan dat hij de collega's uit zou nodigen om wat te gaan drinken na het werk. En of ik dan ook naar UBC kwam. Hoe ging ik daar onderuit komen? Ik kon natuurlijk moeilijk niet komen opdagen, maar ik moest ook thuis zijn voor de verrassing en om mensen op te vangen. Hassan mailde mij in paniek dat sommige collega's het verkeerd begrepen hadden en alsnog naar de UBC-borrel zouden gaan. Dat moest dus gesaboteerd worden. Gelukkig zorgde een andere collega daar voor.


Om nu helemaal je verjaardag niet te vieren is ook weer zowat dacht ik, en besloot wat mensen uit te nodigen voor een borrel op de campus op vrijdagmiddag. Een aantal mensen gingen op de uitnodiging in, en ik reserveerde een tafel voor een man of 15 in de `Point Grill'. Uiteindelijk kwamen er wat minder mensen opdagen dan verwacht, maar goed, had ik maar niet zo kort vantevoren de uitnodigingen moeten versturen. Erna zou ook nog even komen, maar toen ze eenmaal belde dat ze thuis was stonden wij al bijna op het punt om weer weg te gaan. Ik kon gelukkig met mijn prof, Felix, meerijden. Hassan reed ook mee.


Op de bewuste vrijdagavond druppelde iedereen rond 7 uur binnen met ballonnen en drank. Maar Tristan en collega Hassan lieten nogal lang op zich wachten. Tristan belde mij, waarschijnlijk om te vragen waar ik bleef. Hoe ging ik hem te woord staan in een lawaaiige woonkamer met 20 ongeduldige mensen om me heen? Maar zodra ik opnam, was iedereen muisstil, geweldig! Ik verzon een smoes dat ik nog druk bezig was met de voorbereiding van een congres (dat was zelfs bijna waar) en dat ik helaas niet meer naar UBC kon komen. De gasten konden mijn Nederlands natuurlijk niet verstaan, maar ze vonden het heel zielig klinken.


We wonen bij Felix om de hoek, dus dat was makkelijk. Hassan woont wat verder weg maar zou `wel naar huis lopen'. Eenmaal bij Felix voor de deur stelde Hassan voor om Erna erbij te halen en nog wat te gaan drinken in de kroeg om de hoek, we hadden immers pas 3 biertjes op. Goed idee. Vreemd genoeg stemden Felix en zijn vrouw meteen in met het plan, ze moesten alleen nog even de katten water geven en zouden er zo aankomen. We liepen naar mijn huis en op het tuinpad begon Hassan nogal hard te praten. De gordijnen waren dicht, en ik klopte maar aan. Misschien was Erna wel even aan het douchen en ze verwachtte niet dat Hassan mee zou komen...


Een paar keer was het vanwege een paar laatkomers vals alarm dat Hassan en Tristan er bijna aankwamen, maar uiteindelijk, een uur later dan gepland, kwamen ze toch binnen. Tristan had geen idee wat hem overkwam, hij had totaal niets in de gaten gehad. We zongen voor hem en hij mocht kaarsjes uitblazen. En toen kon het feest beginnen.


Het was een erg leuk feest en ik was inderdaad erg verrast. Op naar de 40 ;)

zondag 20 november 2011

High tea

De skigebieden zijn open. Het is altijd een strijd om de eer welk skigebied als eerste open gaat. De officiele openingsdag is het eerste weekend van december, maar als er sneeuw ligt, gaan ze eerder open. Dit jaar had Cypress de primeur. Min of meer in het geheim hebben ze een hoop sneeuw gemaakt, zodat 2 weken geleden de eerste lift open kon. Vol trots meldden ze op hun website dat ze als enige skigebied in BC open waren. De andere skigebieden haddn het nakijken. Doen we het niet voor. Voor natuurlijke sneeuw wil ik best een paar keer natregenen hier in Vancouver. Inmiddels is dat ook gebeurd en dus zijn ook Grouse, Seymour en Whistler open. Over 2 weken gaan we een weekend naar Whistler. En misschien volgende week al een dagje naar Cypress. We hebben tenslotte al 7 maanden niet geskiet! :-)
Ik ben me al aan het voorbereiden door eindelijk lid te worden van de sportschool. Ik heb er zelfs een personal trainer bij genomen om een beetje op gang te komen. Ze is wel erg fanatiek en wil dat ik vitaminepillen ga slikken en eiwitpreparaten neem. Daar begin ik niet aan, hoor!

Een ander mooi moment twee weken geleden, was toen de bank me een brief stuurde dat ze mijn creditcardlimiet wilden ophogen naar een fatsoenlijk bedrag waar je ook iets mee kunt kopen. Ik had namelijk naar tevredenheid van de afdeling creditcards mijn uitgaven beheerd. Als buitenlander is het over het algemeen heel moeilijk om een creditcard te krijgen, omdat je geen kredietgeschiedenis hebt, en je er dus in theorie met een creditcardschuld vandoor kunt gaan. Het enige wat ze je dan willen geven, is een creditcard met een borg. Nu ik heb laten zien dat ik graag met dat stukje plastic betaal en blijkbaar niet vluchtgevaarlijk ben, ben ik iemand. Iemand met een kredietgeschiedenis. Hoera!

Bij Tristan op UBC is nu een Nederlandse aio op bezoek die hij nog kende uit zijn Delfttijd. Ik ben tegenwoordig ook iedere dinsdagavond op UBC te vinden, want ik doe daar een schrijfcursus. Het is heel erg leuk en leerzaam, en ik leer ook eindelijk wat mensen kennen. In het begin was iedereen heel stil, het duurt altijd even voor de Canadezen loskomen, maar nu is het heel gezellig. A.s. dinsdag is de laatste les alweer, helaas.

Dit weekend zijn we naar Victoria (op Vancouver Island) geweest. Tristan had mij voor m'n verjaardag een ritje per watervliegtuig cadeau gedaan. De hele afgelopen week was het slecht weer, en net gisteren was het stralend helder (en koud!) weer. Prima vliegweer! Zo'n vliegtuigje is net een krappe kermisattractie, waar je met z'n twaalven in een doosje gepropt zit. Het gangpad is nog geen 30cm breed en je kunt niet rechtop staan. Er is geen wc en de bagage ligt achterin, achter zo'n net dat je op tv altijd in militaire vliegtuigen ziet. Het is ruim een half uur vliegen naar Victoria, beduidend sneller dan de boot (uur rijden, 45 min van tevoren aanwezig zijn, 1,5 uur varen, nog een half uur rijden) en het uitzicht is zo mogelijk nog mooier. Omdat een watervliegtuig niet zo hoog vliegt, kan je de Golfeilanden prachtig zien liggen. De bergen hadden al een laagje sneeuw, schitterend!
In Victoria had Tristan als verrassing een penthouse geboekt op de 17e verdieping met uitzicht over de haven van Victoria. Het hoogtepunt van een andere aard was de high tea in het sjiekste hotel van BC: The Empress. Denk: parketvloeren, glas-in-loodramen en veel goud- en zilverwerk. En de lekkerste gebakjes die we ooit geproefd hadden.

Zie voor de foto's van het weekend: https://picasaweb.google.com/114218318375062334031/Victoria?authkey=Gv1sRgCP-78cu6gKrzIA#

donderdag 3 november 2011

Halloween

Nauwelijks hoorbaar wordt er op de deur geklopt. Ik doe open en voor me staat een jongetje van amper twee in een Teigetjepak. "Roarrr" zegt ie, gevolgd door een zacht "trick or treat!" Zijn vader, met een harig masker, staat een eindje achter hem. Ik zeg tegen het jongetje dat ie me wel erg liet schrikken met zijn tijgerpak en vraag of hij een lollie lust. Een beetje onzeker vist hij een Chupachups uit z'n emmertje en zegt dat hij er al een heeft... Ik weet dat die van Lincoln komt, die de oudere kinderen de stuipen op het lijf probeert te jagen met zijn groene masker waar een peuk uit hangt. Pa grijpt in en zegt dat hij nog een lollie mag hebben van die aardige mevrouw.

Maandag 31 oktober, Halloween. Behalve Teigetje kwamen er ook nog prinsessen, magere heinen, konijntjes, heksen en blauwe pruiken langs. Ik had op het laatste moment een zak lollies in huis gehaald voor als er kinderen langs zouden komen. Vorig jaar woonden we boven, met de ingang aan de achterkant, nu hebben we een ingang aan de zijkant op de begane grond, dus meer kans op kinderen. Die lollies kwamen wel van pas, ik heb wel ongeveer 20 kinderen aan de deur gehad. Ik wist niet precies hoe dat nou precies moest, dat trick-or-treaten, dus ik riep per sms hulp in van Doreen. De kinderen kloppen aan en roepen "trick or treat". Je wordt vervolgens geacht ze iets lekkers te geven, al schijn je ze officieel ook om een 'trick' te kunnen vragen. Hoe dat precies zit, snap ik nog steeds niet helemaal, want die kinderen bleken helemaal geen tricks te willen doen. Vandaar dat dat prinsesje me zo gek aankeek.

Om te laten zien dat kinderen welkom zijn, zet je iets Halloween-igs in je tuin of voor je deur, meestal een (uiteraard zelf uitgeholde) pompoen. Veel mensen hangen nepspinnenwebben in hun struiken en de echte enthousiastelingen hangen complete spoken met kettingen in de bomen. Daar was ik natuurlijk allemaal niet op voorbereid, maar gelukkig had ik wel een neppompoen met een lichtje erin.

Zelf heb ik ook nog Halloween gevierd. Zonder Tristan, want die zat voor zijn werk in Parijs en Londen. Op zaterdagmiddag ging ik met een collega naar de Parade of the Lost Souls, een wandeling door straten en steegjes, waar de bewoners hun huizen versierd hadden. Verder waren er stukken dans, muziek, theather, beelden en steltlopers. Halverwege kwam ik erachter dat ik mijn huissleutels vergeten was en mezelf had buitengesloten. Gelukkig kon de huisbewaarder de reservesleutels komen langsbrengen.
Lincoln en Doreen gingen met wat vrienden naar een Halloweenfeestje en vroegen of ik meeging. Ik was al in mijn piratenoutfit die ik nog had van een congresavond een tijdje geleden, dus ik besloot mee te gaan. Sommige mensen hadden erg hun best gedaan op hun kostuums, met gescheurde en bebloede t-shirts en enge maskers.

Verder is het een bijzonder mooie herfst voor west-Canadese begrippen: veel zon, maar koud voor de tijd van het jaar (dwz 7 graden ipv 11). Beter dan alle regen die we vorig jaar hadden. De bomen zijn al een paar weken in herfstblad. Geel, rood, bruin, oranje, en dat tegen een blauwe lucht en besneeuwde bergtoppen. Over een paar weken begint het skiseizoen weer. Ze verwachten opnieuw een la Nina-winter, die doorgaans een hoop sneeuw brengt. Laat maar komen!

zaterdag 15 oktober 2011

Jarig

"Hoe vieren jullie in Nederland eigenlijk je verjaardag?", vroeg collega C toen we het restaurant waar de collega's me op lunch hadden getrakteerd, uitliepen. Ik was blij met de vraag, want hoe het in Canada 'moet', wist ik ook niet precies.
"Meestal neem je een taart of koekjes ofzo mee naar je werk, en die deel je uit".
"Echt waar, als je jarig bent, moet je uitdelen?" Dat was blijkbaar raar. Ik vertelde dat op een Nederlands feestje alleen de mensen die uitgenodigd zijn, geacht worden te komen, en dat het nogal raar kan overkomen als je onaangekondigd een onbekende vriend of vriendin meeneemt. Hier heel normaal. Dat kan ook, want iedereen neemt zelf wat te eten of te drinken mee (en zeker de drank, want die is hier duur), dus is er altijd genoeg. In Nederland word je geacht je gasten te voeren. Dus afhankelijk van hoe laat je je feestje geeft, moet je koffie en thee, borrelhapjes en drank in huis halen. En natuurlijk taart. Dat kost de nodige voorbereiding. Een paar uur in de keuken horen er eigenlijk wel een beetje bij. Ook voor je gasten vergt het voorbereiding, want die moet je een paar weken van tevoren laten weten dat je een feestje geeft. Hier niet. Hier kan je rustig op maandag aankondigen dat je op vrijdag een feestje geeft. Dat kan dan een avondje drinken in de plaatselijke kroeg zijn. Op eigen kosten, niet op die van de jarige. Dat vonden we wel gek; hoe kan je je gasten nou ergens voor laten betalen? Cadeaus horen er hier over het algemeen niet bij. Iedereen neemt zichzelf mee en draagt daarmee bij aan de feestvreugde. We hebben een keer de fout gemaakt met een klein cadeautje maar zonder drank aan te komen, waarop de gastheer ons uitlegde dat de slijter om de hoek was.
Maar wij zijn en blijven Nederlanders. Dus vanavond vieren we mijn verjaardag met zelfgemaakte chocoladetaart, borrelhapjes en zelfs een beginvoorraad drank. Gewoon, om de Canadezen te laten zien hoe wij onze verjaardag vieren. De cadeaus komen in Nederland wel weer.

zaterdag 8 oktober 2011

Vakantie!

Op een regenachtige ochtend stegen we op uit Vancouver. De zomer leek voorbij, en waar anders het raampje het beste uitzicht geeft op de Coast Mountains, was er nu niet eens de suggestie van bergen. Na een klein uurtje en even flink schudden met de passagiers landden we in Calgary. En zoals dat wel vaker gebeurt bij het oversteken van een bergketen, was het daar zomers en zonnig. De huurtrapauto stond al op ons te wachten. We reden de parkeergarage uit en een andere wereld binnen: een blauwe lucht met daaronder graanvlaktes zo ver je kon kijken. Prairies, het wilde westen dat ophoudt bij de Rocky Mountains.

DSC03132


In Cochrane, een stoffig plaatsje dat aandeed als een woestijnstadje (maar dan zonder woestijn) stopten we voor lunch. Op het terrasje van een saloonachtig restaurant streken we neer voor een echte wild-west bizonburger. De serveersters droegen cowboylaarzen en -hoeden. Bijna een filmset.

DSC03135


Na de lunch vervolgden we onze weg naar het westen, richting de Rockies. Vanuit het niets rezen de grijze rotsen op uit de velden, en toen we nog een keer met onze ogen knipperden, zaten we in een berglandschap. Daarna was het niet ver meer naar Banff, ons vakantieoord voor die week (en voor vele anderen met ons, zo bleek).
Banff is het leukste Canadese dorp dat we ooit gezien hebben (misschien na Niagara-on-the-Lake), met een schattige hoofdstraat en aan alle kanten bergen. Ons hotel was net buiten de plaats. We hadden een eigen mini-appartementje.
De volgende dag wandelden we Sulphur mountain op. Een kleine kudde bergschapen sloeg ons nieuwsgierig gade.

DSC03174


Eenmaal boven zagen we de zomer letterlijk verdwijnen en de herfst zijn intrede doen. De harde wind bracht zelfs de eerste sneeuwvlokjes mee. Het 360-graden uitzicht was spectaculair: beboste valleien 700 meter onder ons, waarvan we wisten dat er geen enkele menselijke aanwezigheid was. Hier en daar stond tussen de naaldbomen een geelgekleurde loofboom tegen de hellingen. Daarboven de kale grijze rotsen waar de eerste sneeuw tussen de rotsspleten bleef liggen.

DSC03202


De volgende ochtend werd het echt herfst. Ik had een paardrijrit geboekt, als verrassing voor Tristan. Het was koud en het miezerde, maar dat was dan maar zo. De enige andere gast bleek een Nederlandse vrouw te zijn. We reden langs een onwaarschijnlijk blauwgroen riviertje en door een geel herfstbos. Aan het eind waren we behoorlijk vernikkeld.

DSC03235


De regen van die dag had wel een voordeel voor onze rit over de Icefields parkway naar het noorden, dwars door de Rockies. De weg die vrijwel evenwijdig aan de snelweg door de vallei slingert. Op de bergtoppen lag nu een dun laagje sneeuw, alsof de Grote Geest met een bus poedersuiker in de weer was geweest.

DSC03331


De Icefields Parkway is ook de weg waar je bijna gegarandeerd wildlife tegenkomt. Bijna gegarandeerd, want we hebben niets gezien. Nou vooruit, op een paar harige witte berggeiten na dan, als kleine vlekjes tegen de berghelling aangeplakt. En die we ook alleen maar zagen omdat iemand langs de weg gestopt was en een enorme telelens tevoorschijn haalde. Het werkte aanstekelijk, want er ontstond een kleine file van natuurgluurders.
Onderweg stopten we een paar keer bij turquiosegekleurde meertjes. Al snel kwamen we erachter waar die kleur vandaan kwam. Gletsjers hoger op de berg schuren langs de rotsen, waardoor een soort fijn steengruis (rock flour) ontstaat. Dat komt in de meertjes terecht en dat weerkaatst bluawgroen licht.

DSC03346

 


Ons eindpunt van de dag was de Athabasca Glacier, onderdeel van de Columbia Icefields. Een toeristische hotspot in de middle of nowhere, waar mensen airportstyle stonden te wachten bij gates voor vertrek met een speciale bus die de gletsjer op ging. Doe moeite namen wij niet, maar in plaats daarvan wandelden we naar de voet van de gletsjer. De gletsjer trekt zich al 100 jaar terug, en onderweg er naartoe staan bordjes met waar hij in welk jaar was. Waar geen gletsjer meer is, is het landschap een dorre steenvlakte, 9 maanden van het jaar bedekt met sneeuw en ijs. Het was er koud en het waaide, maar het was erg indrukwekkend.

DSC03304


Op de terugweg hielden we weer onze ogen open voor wildlife. Twee mannetjeswapiti's wilden zich wel aan ons laten zien, een eindje verderop langs de spoorlijn, maar daar bleef het dan ook bij. Indrukwekkende beesten, met hun grote geweien. Onderweg stopten we bij alle weilanden waar elanden zouden kunnen zitten, maar zonder resultaat. Toch maar voorzichtig gereden, want zo'n beest wil je niet opeens voor je auto hebben.
Maar de manier om het landschap echt goed op je in te laten werken, is op de fiets. Bij het hotel huurden we fietsen en gingen we wat in de directe omgeving van Banff rondkijken. Dan voel je de warmte van de zon op je gezicht, je ruikt de zoete geur van het herfstbos en heb je veel meer tijd om alles om je heen te zien. We deden ook een mountainbikepad, met het berenbelletje aan de fiets gebonden. Je weet maar nooit. Nadeel daarvan is dat je ook al het andere wildlife de stuipen op het lijf jaagt. We hadden toch nog wat geluk, want eenmaal weer op de weg zagen we een paar wapiti's bij de bosrand.
De laatste dag reden we naar Lake Louise, alweer zo'n onmogelijk blauw meer. Ik had een leuke wandeling uitgezocht, maar was daarin niet bepaald de enige. Gelukkig waren we nog aardig op tijd. En toen we een steilere terugweg namen, waren we meteen de meeste toeristen kwijt.

DSC03391


DSC03400


DSC03420


Omdat we nog steeds niet echt veel wildlife gezien hadden (beren, elanden, wolven) reden we tegen de schemering een rondje via een gravelweggetje. Volgens de folder moest je hier echt wat zien. En ja hoor, opeens stond er een vrouwtjeseland op de weg. En een kalf aan de kant. En later nog een. Dus 3 moose gezien, wat blijkbaar erg zeldzaam is. We hadden geen idee hoe ver we hadden gereden, maar daarna was het nog 60 km naar de snelweg, en daarna nog 50 km naar Banff. Oeps. Het deerde ons niet, want we hadden moose gezien, op onze laatste dag in de Rockies.

DSC03431


Helaas, aan alles komt een eind, en we zijn nu alweer een week thuis. Maandag is het Thanksgiving (en mijn verjaardag :)), dus Tristan is bezig een pompoentaart te maken. Thanksgiving is hier een echte familiedag. Bij gebrek aan familie hier gaan we misschien met de bovenburen eten. Pompoen natuurlijk. En kalkoen.