maandag 31 december 2012

Terugblik op 2012

Terugblikken aan het eind van het jaar: dat hoort erbij.

2012 was wederom een bijzonder jaar. Een jaar waarin we volgens oorspronkelijke planning naar Nederland terug zouden gaan. Het werd ons laatste volledige jaar in Canada (nu echt).
In 2012 woonden we onze eerste ijshockeywedstrijd bij. Ik publiceerde mijn eerste artikel in een nationale krant. Ik werd skilerares en won met mijn team de tweede prijs in de VASS-slalom. We gingen opnieuw op zeilles en waren op zomeravonden (en o, wat waren dat er heerlijk veel!) regelmatig op het water te vinden. Eindelijk gingen we eens echt samen op vakantie, naar de -voor mij- noordelijkste plek tot nu toe: de Yukon. We verloofden ons en ik wisselde van baan. Ook brachten we ieder (bliksem)bezoekjes aan Nederland. De meeste vrienden die we nu hebben, hebben we in 2012 leren kennen. Voor de laatste keer nemen we vanavond zelfgebakken oliebollen mee naar het oudejaarsfeestje waar we nu al voor de derde keer heen gaan. (Over 100 jaar hebben ze in Vancouver een oliebollentraditie, zeker weten!)
Kortom, 2012 was een goed jaar.

Nu bijna 2013. We beginnen het jaar met een bezoek van Eva en Seppe en (alweer) een weekend skien. Mijn tweede krantenartikel komt, als het goed is, vrijwel op de dag af een jaar na het eerste uit. 2013 wordt in elk geval een spannend jaar met veel veranderingen, zoals 2010 dat ook werd. We werken nog een paar maanden in Canada en gaan dan 2-3 maanden op reis in West-Canada. Wellicht komen we met de boot terug. Na de zomer moeten we weer in Nederland wennen aan ons dagelijkse leven daar. Op zoek naar een baan. Misschien verhuizen, maar nog onbekend waarheen. Oud & nieuw 2013, voor het eerst in vier jaar, in Den Haag? We zullen het zien.

De beste wensen voor 2013!   

donderdag 20 december 2012

Het einde van de wereld

In Vancouver verging de wereld gisteren al. Althans, daar leek het erg op. De hele dag zat het verkeer in de hele stad muurvast. Auto's toeterden en bussen waren midden op kruispunten gestrand. Ze stonden er verlaten bij met hun noodknipperlichten aan. Ik kon met de fiets maar nauwelijks langs de wachtende rijen auto's en de stoepen waren onbegaanbaar. De oorzaak: 10 cm sneeuw.

De dag was normaal begonnen. Waar wij wonen, 500m van zee, lag er om 7u een heel dun laagje poedersuiker. Hoe verder van zee, en hoe hoger (zelfs al is het een paar meter), lag meer. Ik kreeg een smsje dat de campus van Simon Fraser University (waar ik officieel werk, al zit ik feitelijk in Vancouver) op de heuvel in Burnaby dicht was vanwege de sneeuwval.

Maar daarna begon het heel hard te sneeuwen en was de tuin binnen de korste keren bedolven onder een laag wit. Aangezien mijn fiets nog op mijn werk stond, moest ik met de bus. Ik had natuurlijk beter moeten weten. De (trolley)bus kwam zowaar opdagen, maar kwam bij de eerste de beste heuvel vast te staan achter een buiten-dienstbus die was gestrand. De trolley kon daar niet omheen, dus iedereen moest uitstappen. De chauffeur van de gestrande bus vroeg ons om allemaal achterin te gaan zitten, zodat hij misschien grip kon krijgen. Maar dat mocht niet baten. Ik besloot maar te gaan lopen naar mijn werk. Bij de volgende bushalte kwam een bus, maar die reed zo langzaam door alle verkeersopstoppingen, dat ik na een tijdje maar weer ben uitgestapt en het laatste stuk heb gelopen. Op mijn werk was het erg rustig, maar degenen die er waren, hadden vergelijkbare ochtendspitsavonturen te vertellen.

Tristan moest 's ochtends de auto ophalen van de garage en heeft over een ritje van normaal 20 minuten ruim een uur gedaan. Daarna wilde hij met de bus naar UBC, maar toen hij hoorde dat ook daar de bussen onderaan de heuvel strandden, maakte hij meteen rechtsomkeert en ging thuiswerken.

In tegenstelling tot in de rest van Canada, sneeuwt het in Vancouver nooit. De meeste mensen hebben dan ook geen idee wat ze met sneeuw aan moeten. 
Behalve een collega uit het binnenland van BC: die wist als de beste hoe je een sneeuwpop moet bouwen, en dat hebben we dan ook gedaan tijdens de lunchpauze. De sneeuw hier is alleen wel een stuk zwaarder en natter dan in het binnenland. De collega had zelfs onderweg ergens een wortel gekocht.

Ik ging op de fiets naar huis: een beetje Nederlander laat zich natuurlijk niet tegenhouden door een beetje sneeuw. Sommige mensen keken me aan alsof ik van een andere planeet kwam. Een man vroeg of ik fietsen niet gevaarlijk vond, en ik antwoordde dat lopen veel glibberiger was. De meeste stoepen waren niet geveegd, maar in de autosporen kon je best fietsen. Zolang je tenminste geen bochten om hoeft om door sneeuwhopen heen te gaan (en mijn fietsroute is 4km alleen maar rechtdoor).

Inmiddels is de meeste sneeuw weer weggedooid. De bussen rijden weer en het verkeer is normaal. De wereld is toch niet vergaan.

zondag 9 december 2012

Sinterklaas

Op 29 november kwam de Sint ons met een bezoekje verblijden. Helaas niet persoonlijk, maar via de post en eerdere trips naar Nederland was hij er toch in geslaagd de nodige pepernoten en speculaas in Vancouver te krijgen.
We hadden een aantal vrienden uitgenodigd, die allemaal wel iets met Sinterklaas hadden: een paar Nederlanders, Duitsers en Canadezen die als kind bevriend waren met Nederlanders en dus wel eens Sinterklaas meegevierd hadden.
Iedereen had een cadeau gekocht van $10-15. Die gingen bij binnenkomst in een grote oranje (jaja!) zak. We hadden iedereen de opdracht gegeven een surprise te maken en een gedichtje te schrijven. Vooral dat laatste viel niet mee in het Engels, maar gelukkig hadden de meesten hetzelfde probleem. Hieronder onze creatieve uitspattingen. Welke is van wie? :-)



Sinterklaas’ planning was a bit in vain
because he could not come all the way from Spain
to visit all of you
in the land of the caribou.
But even though he could not be here tonight
he wants to make it right:
He delivered some goodies and things
so let’s see what he brings.
None of you will have to miss out
on presents, which is what it’s all about.


Winter in Vancouver and it's raining;
but the summers are nice, so stop complaining!
If you are still sad, there is no mistaking:
you'd better get into the kitchen and start baking!
Don't worry if you are not well-trained,
or if your kitchen is not properly maintained.
Even if you are a complete rookie,
This'll help you bake the perfect ….
Sint wishes you all the best
and may your cookies be blessed.
 

Met behulp van een dobbelspel bepaalden we wie kadootjes kreeg, mocht uitpakken of ruilen. Sommige cadeaus waren erg populair om te stelen, maar eigenlijk waren ze allemaal leuk. Zo waren er o.a. chocoladetruffels, een kaasfonduesetje, een melkopschuimer, wijnglasmarkers, een koekjesstempel en lekkere thee met bijbehorende mokken. De door Tristan zelfgemaakte gevulde speculaas, pepernoten en glühwein maakten het geheel compleet. Een erg geslaagd feestje!

We hadden zelfs zoveel pepernoten, dat ik een zakje had meegenomen naar mijn werk (als je dat Canadezen voorhoudt, nemen ze er eentje). Die vielen erg in de smaak.

In New Westminster, een plaats in de buurt, had de Nederlandse gemeenschap als vanouds een heuse Sinterklaasintocht georganiseerd. Maar op het laatste moment werd deze, net als vorig jaar, afgelast na klachten uit de zwarte gemeenschap vanwege de vermeende racistische elementen. Klassiek gevalletje vrijheid van meningsuiting versus beledigen: mag je als bevolkingsgroep een traditie vieren die anderen als beledigend opvatten? In hoeverre moeten allerlei volkeren zich aanpassen aan de autochtone/meerderheidsbevolking? In Nederland vindt men immers ook dat allochtonen zich maar moeten aanpassen en is men beledigd als een moslim weigert een vrouw een hand te geven. Aan de andere kant, in Canada is (bijna) niemand autochtoon en is iedereen korter of langer geleden geïmmigreerd, en worden culturele tradities doorgaans als heel waardevol beschouwd en in hun waarde gelaten. Maar wat als die tradities niet helemaal politiek correct zijn?
Wij leren dat Zwarte Piet Zwart is omdat hij door de schoorsteen komt, maar hier stelt men dan de vraag: hoe komt hij dan aan die volle rode lippen en dat kroeshaar? Hier wordt daaruit geconcludeerd dat Zwarte Piet een slaaf zou zijn. Tja, daar zit wat in. Is het dan racistisch om je te verkleden en je zwart te schminken? En zijn Nederlanders door die traditie racistischer dan andere bevolkingsgroepen? Maar ook: wat weten kleine kinderen op die leeftijd van ons slavernijverleden? Waarschijnlijk niet veel, en moet je kleuters daarmee lastigvallen? Sinterklaas (de kindervriend!) is een kinderfeest dat allang niets meer met slavernij van doen heeft. Ieder ouder kind en alle volwassenen weten dat Zwarte Piet een geschminkte blanke is.
Maar blijkbaar ligt dit alles heel gevoelig, en wellicht is de lieve vrede alleen al reden genoeg om het niet te vieren.

zondag 18 november 2012

Lettuce Finch

Men houdt hier erg van vlees, maar dan vooral grote lappen of stukken vlees. Geknutselde stukjes vlees zoals boomstammetjes, blinde vinken en slavinken zijn dan ook niet te vinden. Dus, vandaag gaan we zelf slavinken maken! Als garnering maken we er ook wat stamppot bij.

Allereerst de ingrediënten:
Slavinken (4 stuks)
- 500 gr. rundergehakt
- 12 - 20 plakjes bacon
- 1 ei
- paneermeel
- peper, zout, etc.
- boter

Stamppot boerenkool (2 personen)
- handje aardappelen
- 2 struiken boerenkool
- evt. melk en boter
- bouillonblokje





Slavinken
Meng het ei met de kruiden en het paneermeel tot een papje. Kneed dit door het gehakt en maak 4 langwerpige staafjes van het mengsel.


Vlecht vervolgens een matje van 3 a 5 plakjes bacon, leg een gehaktstaaf erin en vouw het geheel dicht door de plakjes bacon een voor een dicht te vouwen:








Boerenkool
Schil de aardappelen, snijd ze in blokjes en doe ze in een pan met een laagje water en het bouillonblokje. Hak vervolgens de boerenkool fijn en was deze. Breng de aardappels aan de kook en leg vervolgens de boerenkool op de aardappels. Laat het geheel op laag vuur in ca 20 minuten gaar koken. Braad tegelijkertijd, ook in ca 20 minuten, de slavinken goudbruin.





Nu alles lekker staat te pruttelen, ken ik even kort iets vertellen over de geschiedenis van de slavink.
De slavink is bedacht door de Hilversumse slager `Boerwinkel' in 1952. De naam `vink' (slavink, blinde vink) is ontstaan omdat de stukjes vlees in vorm en grootte erg op een gebraden vink -- een populair gerecht in Nederland in de 17e en 18e eeuw -- lijken. Het voorvoegsel `sla' is ontstaan omdat deze het best gegeten zou worden bij sla. Of blinde vinken ook vooral populair zijn onder slechtziende mensen heb ik niet kunnen vinden.

Als de aardappels en boerenkool gaar zijn kun je ze, indien nodig, afgieten (bewaar het kookvocht nog even) en vervolgens stampen. Om een lekkere smeuïge stamppot te krijgen voeg je wat warme melk en boter toe.

Zet de gestampte pot even terug op een laag vuurtje of warmhoudplaatje en leg de slavinken er bovenop. Maak de sju, evt. gebruikmakend van het kookvocht, en luid de etensbel. Eet smakelijk!


zondag 11 november 2012

Remembrance Day

Sinds een week of twee lopen veel mensen, jong en oud, rond met een klaproos op hun jas gespeld, als symbool voor de gesneuvelde Canadese soldaten in -voornamelijk- de beide wereldoorlogen, maar ook andere oorlogen. In BC is 11 november, of als dat in een weekend valt, de maandag erop, een vrije dag. In ons eerste jaar hier hadden we tamelijk onverwacht een vrije dag. In ons tweede jaar wisten we dat de klaprozen stonden voor Remembrance Day. En nu was ik zelfs bijna zo ver dat ik zelf een klaproos op mijn jas speldde, maar ik kon geen verkoper vinden. (Verkopers zijn meestal veteranen, en daar zijn er steeds minder van.) Ik had het wel een mooi symbool gevonden: de Canadezen hebben immers grote delen van Nederland bevrijd, inclusief mijn geboorteplaats Groningen.

In Vancouver vindt de officiële ceremonie plaats op Victory Square in het centrum, waar een monument staat voor de gevallenen. Ik heb het op tv gevolgd. Remembrance Day lijkt op een mix van 4 mei en Nederlandse Veteranendag, met optochten van diverse groepen veteranen, kranslegging door allerlei militaire en maatschappelijke vertegenwoordigers, The Last Post op de trompet en 2 minuten stilte, waarna een fly-past van historische vliegtuigen plaatsvindt. Het is een plechtige gelegenheid, waarbij een waarschijnlijk steeds kleiner wordend groepje stokoude mannen in rolstoelen en in dekens gehuld op de eerste rang zit, glunderend van trots en aandacht. Er zijn toespraken van de burgermeester en de premier van BC en een scholier draagt een zelfgeschreven gedicht voor. Zoals dat hoort in Canada, is er ook aandacht voor de Chinees-, Japans- en First Nations-Canadezen die hebben meegevochten in diverse oorlogen en vredesoperaties. En omdat Canada tijdens de beide wereldoorlogen nog Brits was, zijn ook de diverse Britse regimenten vertegenwoordigd, zoals Schotten met doedelzakken.   
Bijzonder om eens een andere dodenherdenking mee te maken.

zondag 4 november 2012

Seizoenen

In Vancouver bestaan twee seizoenen: zomer (mei/juni-september) en regen (de rest). Dit jaar zijn die wel heel abrupt in elkaar overgegaan. De zomer was schitterend, warm, zonnig en droog. Maar in september werden de avonden aanzienlijk korter en frisser en was de herfst duidelijk op komst. Zolang de zon scheen, waren we tevreden. Tot in september kon je nog steeds lekker in de beschutting in het zonnetje zitten (en daar heb ik optimaal gebruik van gemaakt als tijdelijk werkloze). In oktober sloeg het weer om: omstreeks mijn verjaardag begon het te regenen en sindsdien hebben we de zon niet of nauwelijks meer gezien. Het regent nu al bijna twee weken bijna onafgebroken, zodat we ons niet kunnen voorstellen dat het ooit warm en zonnig geweest is. Het in de zomer vergeelde gras in de parken is in no time weer groen geworden. De bomen die eind september begonnen te verkleuren, zijn nu volop in herfsttooi. Twee weken geleden lag op de bergen aan de overkant onmiskenbaar de eerste sneeuw. Op de enkele niet-regendag die we toen hadden, was Vancouver op z'n mooist: rood-geel-oranje bomen, glazen wolkenkrabbers en besneeuwde bergtoppen op de achtergrond. Inmiddels is het weer warmer geworden en is de regen die hier valt, zelfs in de bergen geen sneeuw. Toch gaat skigebied Whistler volgens de laatste berichten op 22 november open, en wij gaan er eind november naartoe.

De zomerspullen zijn definitief opgeruimd en de regenspullen opgegraven. De zeilboten winterklaar gemaakt en de ski's (bijna) gewaxt. Naar mijn werk fietsen is de laatste tijd volledig in Goretex, tot en met mijn overschoenen aan toe. Door de vallende bladeren zijn de straten blubberig en nat. De gemeente veegt de boel eens per jaar aan, maar dat zal nog wel een paar weken duren, todat echt alle bladeren van de bomen zijn.
Tot in april/mei zal het blijven regenen. Volgens de weersverwachting wordt het altijd over 4-5 dagen zonnig, maar dat klopt vrijwel nooit. Lichtpuntje: als het goed is, wordt het binnenkort echt kouder, waardoor de regen in elk geval in de bergen in sneeuw zal overgaan. En dat is dan seizoen 2.5.   

woensdag 31 oktober 2012

Happy Halloween!

"Waar ga jij lopen?" was tot een jaar of 20 geleden een hele normale vraag in deze tijd van het jaar. Een opgewonden sfeer heerste op school: waar viel het meeste snoep te halen, welk liedje gaan we nu zingen? Altijd in het donker, vaak ook in de regen. Meestal deden aardige mensen de deur open, een silhouet in de verlichte deuropening. Vertederd keken mensen naar het clubje verregende en kleumende kindertjes die met schrille stemmetjes hun liedjes zongen, soms bijgestaan door bemoedigende ouders. De volgende dag op school was de enige dag in het jaar dat we in de klas mochten snoepen.
Sint Maarten in Groningen, Nederland, 1984-1993.

Vandaag stond ik in een verlichte deuropening vertederd te kijken naar de prinsessen, soldaten, heksen en kitkatfamilie die aan de deur kwamen. Verregend en al, vaak vergezeld door een verklede vader of moeder die geduldig op de stoep stond te wachten. Het buurjongetje van drie was aan het eind van zijn ronde zo moe tegen de tijd dat hij bij mij kwam, dat hij vergat z'n tasje open te houden. Hij leek niet helemaal de lol in te zien van in de regen in een pompoenenpak rondlopen. Al zingen de kinderen geen liedjes, ze verdienen al dat snoepgoed wel voor de prachtige kostuums. Na een wat onwennige Halloween vorig jaar ben ik nu volledig ingewijd in de plaatselijke variant van Sint-Maarten.
Halloween in Vancouver, Canada, 2011-2012.

Voor de grote mensen zijn er andere halloweenactiviteiten. Vrienden hadden een 'pompoenkerffeestje' georganiseerd, en zo heb ik gisteren voor het eerst een pompoen uitgehold en ingekerfd. Dat is nog een klus apart! Op internet zijn duizenden sjabonen te vinden. Die teken je eerst op je pompoen. Daarna snijd je de kap eraf en hol je hem uit: het smerigste karweitje. Daarvoor bestaat zelfs speciaal gereedschap! Ten slotte snijd je de stukken eruit die je erop hebt getekend. Lichtje erin en klaar is kees! Zie de link hieronder voor een foto van het resultaat.
Verder waren er afgelopen weekend allerlei feestjes. Ziehier de kostuums van enkele willekeurige en minder willekeurige feestgangers: https://picasaweb.google.com/e.vanbalen/Halloween2012?authkey=Gv1sRgCJrD6eT_7PmpPA