Sinds een week of twee lopen veel mensen, jong en oud, rond met een klaproos op hun jas gespeld, als symbool voor de gesneuvelde Canadese soldaten in -voornamelijk- de beide wereldoorlogen, maar ook andere oorlogen. In BC is 11 november, of als dat in een weekend valt, de maandag erop, een vrije dag. In ons eerste jaar hier hadden we tamelijk onverwacht een vrije dag. In ons tweede jaar wisten we dat de klaprozen stonden voor Remembrance Day. En nu was ik zelfs bijna zo ver dat ik zelf een klaproos op mijn jas speldde, maar ik kon geen verkoper vinden. (Verkopers zijn meestal veteranen, en daar zijn er steeds minder van.) Ik had het wel een mooi symbool gevonden: de Canadezen hebben immers grote delen van Nederland bevrijd, inclusief mijn geboorteplaats Groningen.
In Vancouver vindt de officiële ceremonie plaats op Victory Square in het centrum, waar een monument staat voor de gevallenen. Ik heb het op tv gevolgd. Remembrance Day lijkt op een mix van 4 mei en Nederlandse Veteranendag, met optochten van diverse groepen veteranen, kranslegging door allerlei militaire en maatschappelijke vertegenwoordigers, The Last Post op de trompet en 2 minuten stilte, waarna een fly-past van historische vliegtuigen plaatsvindt. Het is een plechtige gelegenheid, waarbij een waarschijnlijk steeds kleiner wordend groepje stokoude mannen in rolstoelen en in dekens gehuld op de eerste rang zit, glunderend van trots en aandacht. Er zijn toespraken van de burgermeester en de premier van BC en een scholier draagt een zelfgeschreven gedicht voor. Zoals dat hoort in Canada, is er ook aandacht voor de Chinees-, Japans- en First Nations-Canadezen die hebben meegevochten in diverse oorlogen en vredesoperaties. En omdat Canada tijdens de beide wereldoorlogen nog Brits was, zijn ook de diverse Britse regimenten vertegenwoordigd, zoals Schotten met doedelzakken.
Bijzonder om eens een andere dodenherdenking mee te maken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten