zondag 9 december 2012

Sinterklaas

Op 29 november kwam de Sint ons met een bezoekje verblijden. Helaas niet persoonlijk, maar via de post en eerdere trips naar Nederland was hij er toch in geslaagd de nodige pepernoten en speculaas in Vancouver te krijgen.
We hadden een aantal vrienden uitgenodigd, die allemaal wel iets met Sinterklaas hadden: een paar Nederlanders, Duitsers en Canadezen die als kind bevriend waren met Nederlanders en dus wel eens Sinterklaas meegevierd hadden.
Iedereen had een cadeau gekocht van $10-15. Die gingen bij binnenkomst in een grote oranje (jaja!) zak. We hadden iedereen de opdracht gegeven een surprise te maken en een gedichtje te schrijven. Vooral dat laatste viel niet mee in het Engels, maar gelukkig hadden de meesten hetzelfde probleem. Hieronder onze creatieve uitspattingen. Welke is van wie? :-)



Sinterklaas’ planning was a bit in vain
because he could not come all the way from Spain
to visit all of you
in the land of the caribou.
But even though he could not be here tonight
he wants to make it right:
He delivered some goodies and things
so let’s see what he brings.
None of you will have to miss out
on presents, which is what it’s all about.


Winter in Vancouver and it's raining;
but the summers are nice, so stop complaining!
If you are still sad, there is no mistaking:
you'd better get into the kitchen and start baking!
Don't worry if you are not well-trained,
or if your kitchen is not properly maintained.
Even if you are a complete rookie,
This'll help you bake the perfect ….
Sint wishes you all the best
and may your cookies be blessed.
 

Met behulp van een dobbelspel bepaalden we wie kadootjes kreeg, mocht uitpakken of ruilen. Sommige cadeaus waren erg populair om te stelen, maar eigenlijk waren ze allemaal leuk. Zo waren er o.a. chocoladetruffels, een kaasfonduesetje, een melkopschuimer, wijnglasmarkers, een koekjesstempel en lekkere thee met bijbehorende mokken. De door Tristan zelfgemaakte gevulde speculaas, pepernoten en glühwein maakten het geheel compleet. Een erg geslaagd feestje!

We hadden zelfs zoveel pepernoten, dat ik een zakje had meegenomen naar mijn werk (als je dat Canadezen voorhoudt, nemen ze er eentje). Die vielen erg in de smaak.

In New Westminster, een plaats in de buurt, had de Nederlandse gemeenschap als vanouds een heuse Sinterklaasintocht georganiseerd. Maar op het laatste moment werd deze, net als vorig jaar, afgelast na klachten uit de zwarte gemeenschap vanwege de vermeende racistische elementen. Klassiek gevalletje vrijheid van meningsuiting versus beledigen: mag je als bevolkingsgroep een traditie vieren die anderen als beledigend opvatten? In hoeverre moeten allerlei volkeren zich aanpassen aan de autochtone/meerderheidsbevolking? In Nederland vindt men immers ook dat allochtonen zich maar moeten aanpassen en is men beledigd als een moslim weigert een vrouw een hand te geven. Aan de andere kant, in Canada is (bijna) niemand autochtoon en is iedereen korter of langer geleden geïmmigreerd, en worden culturele tradities doorgaans als heel waardevol beschouwd en in hun waarde gelaten. Maar wat als die tradities niet helemaal politiek correct zijn?
Wij leren dat Zwarte Piet Zwart is omdat hij door de schoorsteen komt, maar hier stelt men dan de vraag: hoe komt hij dan aan die volle rode lippen en dat kroeshaar? Hier wordt daaruit geconcludeerd dat Zwarte Piet een slaaf zou zijn. Tja, daar zit wat in. Is het dan racistisch om je te verkleden en je zwart te schminken? En zijn Nederlanders door die traditie racistischer dan andere bevolkingsgroepen? Maar ook: wat weten kleine kinderen op die leeftijd van ons slavernijverleden? Waarschijnlijk niet veel, en moet je kleuters daarmee lastigvallen? Sinterklaas (de kindervriend!) is een kinderfeest dat allang niets meer met slavernij van doen heeft. Ieder ouder kind en alle volwassenen weten dat Zwarte Piet een geschminkte blanke is.
Maar blijkbaar ligt dit alles heel gevoelig, en wellicht is de lieve vrede alleen al reden genoeg om het niet te vieren.

zondag 18 november 2012

Lettuce Finch

Men houdt hier erg van vlees, maar dan vooral grote lappen of stukken vlees. Geknutselde stukjes vlees zoals boomstammetjes, blinde vinken en slavinken zijn dan ook niet te vinden. Dus, vandaag gaan we zelf slavinken maken! Als garnering maken we er ook wat stamppot bij.

Allereerst de ingrediënten:
Slavinken (4 stuks)
- 500 gr. rundergehakt
- 12 - 20 plakjes bacon
- 1 ei
- paneermeel
- peper, zout, etc.
- boter

Stamppot boerenkool (2 personen)
- handje aardappelen
- 2 struiken boerenkool
- evt. melk en boter
- bouillonblokje





Slavinken
Meng het ei met de kruiden en het paneermeel tot een papje. Kneed dit door het gehakt en maak 4 langwerpige staafjes van het mengsel.


Vlecht vervolgens een matje van 3 a 5 plakjes bacon, leg een gehaktstaaf erin en vouw het geheel dicht door de plakjes bacon een voor een dicht te vouwen:








Boerenkool
Schil de aardappelen, snijd ze in blokjes en doe ze in een pan met een laagje water en het bouillonblokje. Hak vervolgens de boerenkool fijn en was deze. Breng de aardappels aan de kook en leg vervolgens de boerenkool op de aardappels. Laat het geheel op laag vuur in ca 20 minuten gaar koken. Braad tegelijkertijd, ook in ca 20 minuten, de slavinken goudbruin.





Nu alles lekker staat te pruttelen, ken ik even kort iets vertellen over de geschiedenis van de slavink.
De slavink is bedacht door de Hilversumse slager `Boerwinkel' in 1952. De naam `vink' (slavink, blinde vink) is ontstaan omdat de stukjes vlees in vorm en grootte erg op een gebraden vink -- een populair gerecht in Nederland in de 17e en 18e eeuw -- lijken. Het voorvoegsel `sla' is ontstaan omdat deze het best gegeten zou worden bij sla. Of blinde vinken ook vooral populair zijn onder slechtziende mensen heb ik niet kunnen vinden.

Als de aardappels en boerenkool gaar zijn kun je ze, indien nodig, afgieten (bewaar het kookvocht nog even) en vervolgens stampen. Om een lekkere smeuïge stamppot te krijgen voeg je wat warme melk en boter toe.

Zet de gestampte pot even terug op een laag vuurtje of warmhoudplaatje en leg de slavinken er bovenop. Maak de sju, evt. gebruikmakend van het kookvocht, en luid de etensbel. Eet smakelijk!


zondag 11 november 2012

Remembrance Day

Sinds een week of twee lopen veel mensen, jong en oud, rond met een klaproos op hun jas gespeld, als symbool voor de gesneuvelde Canadese soldaten in -voornamelijk- de beide wereldoorlogen, maar ook andere oorlogen. In BC is 11 november, of als dat in een weekend valt, de maandag erop, een vrije dag. In ons eerste jaar hier hadden we tamelijk onverwacht een vrije dag. In ons tweede jaar wisten we dat de klaprozen stonden voor Remembrance Day. En nu was ik zelfs bijna zo ver dat ik zelf een klaproos op mijn jas speldde, maar ik kon geen verkoper vinden. (Verkopers zijn meestal veteranen, en daar zijn er steeds minder van.) Ik had het wel een mooi symbool gevonden: de Canadezen hebben immers grote delen van Nederland bevrijd, inclusief mijn geboorteplaats Groningen.

In Vancouver vindt de officiële ceremonie plaats op Victory Square in het centrum, waar een monument staat voor de gevallenen. Ik heb het op tv gevolgd. Remembrance Day lijkt op een mix van 4 mei en Nederlandse Veteranendag, met optochten van diverse groepen veteranen, kranslegging door allerlei militaire en maatschappelijke vertegenwoordigers, The Last Post op de trompet en 2 minuten stilte, waarna een fly-past van historische vliegtuigen plaatsvindt. Het is een plechtige gelegenheid, waarbij een waarschijnlijk steeds kleiner wordend groepje stokoude mannen in rolstoelen en in dekens gehuld op de eerste rang zit, glunderend van trots en aandacht. Er zijn toespraken van de burgermeester en de premier van BC en een scholier draagt een zelfgeschreven gedicht voor. Zoals dat hoort in Canada, is er ook aandacht voor de Chinees-, Japans- en First Nations-Canadezen die hebben meegevochten in diverse oorlogen en vredesoperaties. En omdat Canada tijdens de beide wereldoorlogen nog Brits was, zijn ook de diverse Britse regimenten vertegenwoordigd, zoals Schotten met doedelzakken.   
Bijzonder om eens een andere dodenherdenking mee te maken.

zondag 4 november 2012

Seizoenen

In Vancouver bestaan twee seizoenen: zomer (mei/juni-september) en regen (de rest). Dit jaar zijn die wel heel abrupt in elkaar overgegaan. De zomer was schitterend, warm, zonnig en droog. Maar in september werden de avonden aanzienlijk korter en frisser en was de herfst duidelijk op komst. Zolang de zon scheen, waren we tevreden. Tot in september kon je nog steeds lekker in de beschutting in het zonnetje zitten (en daar heb ik optimaal gebruik van gemaakt als tijdelijk werkloze). In oktober sloeg het weer om: omstreeks mijn verjaardag begon het te regenen en sindsdien hebben we de zon niet of nauwelijks meer gezien. Het regent nu al bijna twee weken bijna onafgebroken, zodat we ons niet kunnen voorstellen dat het ooit warm en zonnig geweest is. Het in de zomer vergeelde gras in de parken is in no time weer groen geworden. De bomen die eind september begonnen te verkleuren, zijn nu volop in herfsttooi. Twee weken geleden lag op de bergen aan de overkant onmiskenbaar de eerste sneeuw. Op de enkele niet-regendag die we toen hadden, was Vancouver op z'n mooist: rood-geel-oranje bomen, glazen wolkenkrabbers en besneeuwde bergtoppen op de achtergrond. Inmiddels is het weer warmer geworden en is de regen die hier valt, zelfs in de bergen geen sneeuw. Toch gaat skigebied Whistler volgens de laatste berichten op 22 november open, en wij gaan er eind november naartoe.

De zomerspullen zijn definitief opgeruimd en de regenspullen opgegraven. De zeilboten winterklaar gemaakt en de ski's (bijna) gewaxt. Naar mijn werk fietsen is de laatste tijd volledig in Goretex, tot en met mijn overschoenen aan toe. Door de vallende bladeren zijn de straten blubberig en nat. De gemeente veegt de boel eens per jaar aan, maar dat zal nog wel een paar weken duren, todat echt alle bladeren van de bomen zijn.
Tot in april/mei zal het blijven regenen. Volgens de weersverwachting wordt het altijd over 4-5 dagen zonnig, maar dat klopt vrijwel nooit. Lichtpuntje: als het goed is, wordt het binnenkort echt kouder, waardoor de regen in elk geval in de bergen in sneeuw zal overgaan. En dat is dan seizoen 2.5.   

woensdag 31 oktober 2012

Happy Halloween!

"Waar ga jij lopen?" was tot een jaar of 20 geleden een hele normale vraag in deze tijd van het jaar. Een opgewonden sfeer heerste op school: waar viel het meeste snoep te halen, welk liedje gaan we nu zingen? Altijd in het donker, vaak ook in de regen. Meestal deden aardige mensen de deur open, een silhouet in de verlichte deuropening. Vertederd keken mensen naar het clubje verregende en kleumende kindertjes die met schrille stemmetjes hun liedjes zongen, soms bijgestaan door bemoedigende ouders. De volgende dag op school was de enige dag in het jaar dat we in de klas mochten snoepen.
Sint Maarten in Groningen, Nederland, 1984-1993.

Vandaag stond ik in een verlichte deuropening vertederd te kijken naar de prinsessen, soldaten, heksen en kitkatfamilie die aan de deur kwamen. Verregend en al, vaak vergezeld door een verklede vader of moeder die geduldig op de stoep stond te wachten. Het buurjongetje van drie was aan het eind van zijn ronde zo moe tegen de tijd dat hij bij mij kwam, dat hij vergat z'n tasje open te houden. Hij leek niet helemaal de lol in te zien van in de regen in een pompoenenpak rondlopen. Al zingen de kinderen geen liedjes, ze verdienen al dat snoepgoed wel voor de prachtige kostuums. Na een wat onwennige Halloween vorig jaar ben ik nu volledig ingewijd in de plaatselijke variant van Sint-Maarten.
Halloween in Vancouver, Canada, 2011-2012.

Voor de grote mensen zijn er andere halloweenactiviteiten. Vrienden hadden een 'pompoenkerffeestje' georganiseerd, en zo heb ik gisteren voor het eerst een pompoen uitgehold en ingekerfd. Dat is nog een klus apart! Op internet zijn duizenden sjabonen te vinden. Die teken je eerst op je pompoen. Daarna snijd je de kap eraf en hol je hem uit: het smerigste karweitje. Daarvoor bestaat zelfs speciaal gereedschap! Ten slotte snijd je de stukken eruit die je erop hebt getekend. Lichtje erin en klaar is kees! Zie de link hieronder voor een foto van het resultaat.
Verder waren er afgelopen weekend allerlei feestjes. Ziehier de kostuums van enkele willekeurige en minder willekeurige feestgangers: https://picasaweb.google.com/e.vanbalen/Halloween2012?authkey=Gv1sRgCJrD6eT_7PmpPA

vrijdag 12 oktober 2012

redenen om feest te vieren

Na ruim een maand werkloos thuis gezeten te hebben, heb ik een nieuwe baan. Eigenlijk zat die er al een tijdje aan te komen, maar nu is het officieel. Ik kende een groepje mensen van wie ik wist dat ze projectgeld gingen aanvragen. Zij wisten dat ik werk zocht, en toen het geld inderdaad werd toegekend, kon ik, na een "sollicitatie" (ik was de enige kandidaat, want er was geen vacature uitgezet) en een referentiecheck aan de slag. A.s. dinsdag is mijn eerste werkdag. Tot kerst werk ik parttime (3 dagen), daarna 4 of 5 dagen, afhankelijk van hoe het loopt.
Ik moet nog een functietitel verzinnen (!), maar ik ga een inventarisatie doen van welke organisaties (zoals fietsersbond, gemeente, GGD) welke mobiliteitsgegevens (bv aantal busritten, aantal fietsers) verzamelen en waarom. Het idee is die gegevensverzameling uiteindelijk meer te standaardiseren, zodat (gezondheids)onderzoekers en beleidsmakers de gegevens kunnen gebruiken. De bedoeling is om het hele verkeerssysteem gezonder en groener te maken. Ook zal dat dienen als input voor het regionale Mobiliteitsplan. Verkeer is hier altijd een hot issue: in Vancouver zelf zijn geen snelwegen, en zelfs daarbuiten kan je maar twee kanten op. In de lower mainland (Vancouver en aangrenzende steden) wonen ongeveer 2.5 miljoen mensen in een gebied half zo groot als de randstad, en men verwacht een groei van een miljoen mensen tegen 2030. Al die mensen moeten van A naar B kunnen, en dus moet er een goed plan zijn om dat duurzaam en gezond (lees: meer fietsen en beter openbaar vervoer) te laten verlopen in een gebied dat begrensd wordt door de oceaan en de bergen.
Mijn werkplek zou op de Simon Fraseruniversiteit in de aangrenzende stad Burnaby zijn, een uur reizen hier vandaan, maar mijn projectleider heeft een werkplek in Vancouver voor me geregeld. Die is een paar honderd meter van mijn vorige werk, dus ik kan weer lekker op de fiets. In hetzelfde gebouw werken ook nog mensen die ik via mijn vorige werk en persoonlijk ken. Leuk!

Ondertussen zijn we ook alvast in Nederland aan het zoeken. Tijdens mijn weekje Nederland heb ik genetwerkt. Tristan gaat binnenkort naar Nederland om te (net)werken. Hij heeft een sollicitatie lopen en is uitgenodigd voor een gesprek. Ook gaat hij bij die groep een klein project doen met iemand die hij nog kent van z'n tijd in Delft.
Toen ik in Nederland was, ging Tristan naar San Francisco. Hij had zichzelf uitgenodigd om een praatje te komen geven op Stanford, en kon dan meteen een Nederlandse vriend van hem opzoeken die daar zijn postdoc doet.

Vanavond vier ik mijn verjaardag in een kroeg in de buurt. De meeste mensen die komen, ken ik minder dan een jaar. Het vrienden maken heeft even geduurd, omdat je eerst moet uitvinden met wie je wel of niet een klik hebt. De meeste van onze vrienden zijn Europeanen die hier ongeveer net zo lang zitten als wij, of Canadezen die gereisd hebben en/of in het buitenland gewoond hebben. Daarover een andere keer meer.

woensdag 3 oktober 2012

Een weekje Nederland

Precies 7 dagen heb ik doorgebracht in ons kikkerlandje. Een kort maar krachtig bezoek, voor het eerst sinds meer dan een jaar. En dat was wel even wennen.

Om heel eerlijk te zijn, had ik voor vertrek naar Nederland niet zo'n zin om te gaan. 10 uur vliegen, gesleep met koffers, jetlag, gegarandeerde vliegtuigverkoudheid en een week lang bij verschillende mensen uit een tas leven. Ik woon al meer dan twee jaar niet in Nederland, en op dit moment is Vancouver 'thuis' (en zo voelt het ook), waar mijn spullen zijn, waar ik mijn dagelijkse boodschappen doe en met vrienden afspreek. Een week Nederland is bovendien erg druk, omdat je met meer mensen afspreekt dan je in een normale week ooit zou doen en je iedereen maar heel even spreekt. De meeste mensen moeten natuurlijk gewoon werken.

Maar natuurlijk was het leuk vrienden weer te zien, die hun agenda's leegvegen om last minute af te spreken. Het is lastig om in mijn dagelijkse Canadese leven op de hoogte te blijven van mijn 'oude' Nederlandse leven, maar gelukkig blijk je ook na 1-2 jaar verder te kunnen gaan waar je gebleven was, al heb ik natuurlijk het nodige gemist als ik eens per jaar iedereens huidige leven kom binnenvallen. En natuurlijk is het leuk familie weer te zien, inclusief mijn twee kleine neefjes waarvan ik de jongste nog nooit gezien had.

Ik heb in die twee jaar nooit heimwee gehad naar Nederland, maar kan Nederland nu beter waarderen dan vorig jaar, toen ik het er heel moeilijk mee had om even terug te zijn. Ik miste de rust en en bergen in Canada. Ik vond het deze keer in Nederland heerlijk om de wind in mijn haar te voelen op de fiets (hier in Canada heb ik altijd een helm op), mijn naam niet van voor tot achter te hoeven spellen (behalve 'van Balen': met één a of met twee?) en op de Grote Markt in Groningen met de fiets aan de hand te lopen en al verse stroopwafeletend mensen te kijken (in Vancouver zijn geen voetgangersgebieden of pleinen). Een hoogtepunt vond ik om langs de Vismarkt in Groningen te fietsen en te zien hoe het fietsverkeer en de voetgangers door elkaar bewegen en dat dat over het algemeen goed gaat. En dat ik het niet verleerd ben daar tussen te fietsen. Hetzelfde in Den Haag, maar dan nog met trams erbij. Een Canadees, zelfs eentje die kan fietsen, zou allang van zijn fiets gevallen zijn van verbazing en onbekendheid met de idee Nederlandse binnenstad.

Wat ik absoluut niet gemist heb aan Nederland, en dat merk je heel goed als je een tijdje weg bent, is de onbeleefdheid van de gemiddelde Nederlander. Dringen bij de bagageband op Schiphol, de trein en de roltrap, waar ik met mijn vouwfiets bijna niet op pas, voordringen bij de supermarkt, chagarijnige cassières, mensen die zich niet verontschuldigen als ze tegen je aan lopen. Canadezen zijn altijd heel erg beleefd (maar soms ook wel weer té beleefd; ze zullen er nooit wat van zeggen als je voordringt) en beginnen vaak een praatje in de rij, bijvoorbeeld over het weer.

Natuurlijk zijn er in Nederland ook dingen veranderd. De Starbucks zit opeens overal (zelfs twee op Utrecht Centraal). Mensen, vooral degenen die jonger zijn dan ik, omhelzen elkaar op z'n Noord-Amerikaans in plaats van drie keer te zoenen. Geen station in Nederland is nog hetzelfde, waardoor ik soms verdwaald rondloop. Van de OV-chipkaart snap ik niets. Ik verontschuldig me voor mijn vragen bij de NS-servicebalie door te zeggen dat ik in het buitenland woon, waar ik stiekem best een beetje trots op ben, al kijkt de medewerker me soms aan met een blik van 'onder welke steen heb jij gezeten?' Ik ben Nederlands, spreek Nederlands, heb een Nederlandse portemonnee (met nog een strippenkaart erin) en een Nederlands telefoonnummer. Maar ik ben ook een beetje een buitenlander, alleen valt dat niet op.

Nu ben ik terug in Vancouver, thuis, met een nog niet zo merkbare jetlag. Mijn spullen liggen verspreid om me heen. Tijdens het hardlopen vanochtend begon een voorbijganger over het schitterende weer. Straks ga ik de broodnodige boodschappen doen en voor morgen heb ik afgesproken met een vriendin. En ik ben snipverkouden.

Het is goed zo.