Sinds een week of twee lopen veel mensen, jong en oud, rond met een klaproos op hun jas gespeld, als symbool voor de gesneuvelde Canadese soldaten in -voornamelijk- de beide wereldoorlogen, maar ook andere oorlogen. In BC is 11 november, of als dat in een weekend valt, de maandag erop, een vrije dag. In ons eerste jaar hier hadden we tamelijk onverwacht een vrije dag. In ons tweede jaar wisten we dat de klaprozen stonden voor Remembrance Day. En nu was ik zelfs bijna zo ver dat ik zelf een klaproos op mijn jas speldde, maar ik kon geen verkoper vinden. (Verkopers zijn meestal veteranen, en daar zijn er steeds minder van.) Ik had het wel een mooi symbool gevonden: de Canadezen hebben immers grote delen van Nederland bevrijd, inclusief mijn geboorteplaats Groningen.
In Vancouver vindt de officiële ceremonie plaats op Victory Square in het centrum, waar een monument staat voor de gevallenen. Ik heb het op tv gevolgd. Remembrance Day lijkt op een mix van 4 mei en Nederlandse Veteranendag, met optochten van diverse groepen veteranen, kranslegging door allerlei militaire en maatschappelijke vertegenwoordigers, The Last Post op de trompet en 2 minuten stilte, waarna een fly-past van historische vliegtuigen plaatsvindt. Het is een plechtige gelegenheid, waarbij een waarschijnlijk steeds kleiner wordend groepje stokoude mannen in rolstoelen en in dekens gehuld op de eerste rang zit, glunderend van trots en aandacht. Er zijn toespraken van de burgermeester en de premier van BC en een scholier draagt een zelfgeschreven gedicht voor. Zoals dat hoort in Canada, is er ook aandacht voor de Chinees-, Japans- en First Nations-Canadezen die hebben meegevochten in diverse oorlogen en vredesoperaties. En omdat Canada tijdens de beide wereldoorlogen nog Brits was, zijn ook de diverse Britse regimenten vertegenwoordigd, zoals Schotten met doedelzakken.
Bijzonder om eens een andere dodenherdenking mee te maken.
zondag 11 november 2012
zondag 4 november 2012
Seizoenen
In Vancouver bestaan twee seizoenen: zomer (mei/juni-september) en regen (de rest). Dit jaar zijn die wel heel abrupt in elkaar overgegaan. De zomer was schitterend, warm, zonnig en droog. Maar in september werden de avonden aanzienlijk korter en frisser en was de herfst duidelijk op komst. Zolang de zon scheen, waren we tevreden. Tot in september kon je nog steeds lekker in de beschutting in het zonnetje zitten (en daar heb ik optimaal gebruik van gemaakt als tijdelijk werkloze). In oktober sloeg het weer om: omstreeks mijn verjaardag begon het te regenen en sindsdien hebben we de zon niet of nauwelijks meer gezien. Het regent nu al bijna twee weken bijna onafgebroken, zodat we ons niet kunnen voorstellen dat het ooit warm en zonnig geweest is. Het in de zomer vergeelde gras in de parken is in no time weer groen geworden. De bomen die eind september begonnen te verkleuren, zijn nu volop in herfsttooi. Twee weken geleden lag op de bergen aan de overkant onmiskenbaar de eerste sneeuw. Op de enkele niet-regendag die we toen hadden, was Vancouver op z'n mooist: rood-geel-oranje bomen, glazen wolkenkrabbers en besneeuwde bergtoppen op de achtergrond. Inmiddels is het weer warmer geworden en is de regen die hier valt, zelfs in de bergen geen sneeuw. Toch gaat skigebied Whistler volgens de laatste berichten op 22 november open, en wij gaan er eind november naartoe.
De zomerspullen zijn definitief opgeruimd en de regenspullen opgegraven. De zeilboten winterklaar gemaakt en de ski's (bijna) gewaxt. Naar mijn werk fietsen is de laatste tijd volledig in Goretex, tot en met mijn overschoenen aan toe. Door de vallende bladeren zijn de straten blubberig en nat. De gemeente veegt de boel eens per jaar aan, maar dat zal nog wel een paar weken duren, todat echt alle bladeren van de bomen zijn.
Tot in april/mei zal het blijven regenen. Volgens de weersverwachting wordt het altijd over 4-5 dagen zonnig, maar dat klopt vrijwel nooit. Lichtpuntje: als het goed is, wordt het binnenkort echt kouder, waardoor de regen in elk geval in de bergen in sneeuw zal overgaan. En dat is dan seizoen 2.5.
De zomerspullen zijn definitief opgeruimd en de regenspullen opgegraven. De zeilboten winterklaar gemaakt en de ski's (bijna) gewaxt. Naar mijn werk fietsen is de laatste tijd volledig in Goretex, tot en met mijn overschoenen aan toe. Door de vallende bladeren zijn de straten blubberig en nat. De gemeente veegt de boel eens per jaar aan, maar dat zal nog wel een paar weken duren, todat echt alle bladeren van de bomen zijn.
Tot in april/mei zal het blijven regenen. Volgens de weersverwachting wordt het altijd over 4-5 dagen zonnig, maar dat klopt vrijwel nooit. Lichtpuntje: als het goed is, wordt het binnenkort echt kouder, waardoor de regen in elk geval in de bergen in sneeuw zal overgaan. En dat is dan seizoen 2.5.
woensdag 31 oktober 2012
Happy Halloween!
"Waar ga jij lopen?" was tot een jaar of 20 geleden een hele normale vraag in deze tijd van het jaar. Een opgewonden sfeer heerste op school: waar viel het meeste snoep te halen, welk liedje gaan we nu zingen? Altijd in het donker, vaak ook in de regen. Meestal deden aardige mensen de deur open, een silhouet in de verlichte deuropening. Vertederd keken mensen naar het clubje verregende en kleumende kindertjes die met schrille stemmetjes hun liedjes zongen, soms bijgestaan door bemoedigende ouders. De volgende dag op school was de enige dag in het jaar dat we in de klas mochten snoepen.
Sint Maarten in Groningen, Nederland, 1984-1993.
Vandaag stond ik in een verlichte deuropening vertederd te kijken naar de prinsessen, soldaten, heksen en kitkatfamilie die aan de deur kwamen. Verregend en al, vaak vergezeld door een verklede vader of moeder die geduldig op de stoep stond te wachten. Het buurjongetje van drie was aan het eind van zijn ronde zo moe tegen de tijd dat hij bij mij kwam, dat hij vergat z'n tasje open te houden. Hij leek niet helemaal de lol in te zien van in de regen in een pompoenenpak rondlopen. Al zingen de kinderen geen liedjes, ze verdienen al dat snoepgoed wel voor de prachtige kostuums. Na een wat onwennige Halloween vorig jaar ben ik nu volledig ingewijd in de plaatselijke variant van Sint-Maarten.
Halloween in Vancouver, Canada, 2011-2012.
Voor de grote mensen zijn er andere halloweenactiviteiten. Vrienden hadden een 'pompoenkerffeestje' georganiseerd, en zo heb ik gisteren voor het eerst een pompoen uitgehold en ingekerfd. Dat is nog een klus apart! Op internet zijn duizenden sjabonen te vinden. Die teken je eerst op je pompoen. Daarna snijd je de kap eraf en hol je hem uit: het smerigste karweitje. Daarvoor bestaat zelfs speciaal gereedschap! Ten slotte snijd je de stukken eruit die je erop hebt getekend. Lichtje erin en klaar is kees! Zie de link hieronder voor een foto van het resultaat.
Verder waren er afgelopen weekend allerlei feestjes. Ziehier de kostuums van enkele willekeurige en minder willekeurige feestgangers: https://picasaweb.google.com/e.vanbalen/Halloween2012?authkey=Gv1sRgCJrD6eT_7PmpPA
Sint Maarten in Groningen, Nederland, 1984-1993.
Vandaag stond ik in een verlichte deuropening vertederd te kijken naar de prinsessen, soldaten, heksen en kitkatfamilie die aan de deur kwamen. Verregend en al, vaak vergezeld door een verklede vader of moeder die geduldig op de stoep stond te wachten. Het buurjongetje van drie was aan het eind van zijn ronde zo moe tegen de tijd dat hij bij mij kwam, dat hij vergat z'n tasje open te houden. Hij leek niet helemaal de lol in te zien van in de regen in een pompoenenpak rondlopen. Al zingen de kinderen geen liedjes, ze verdienen al dat snoepgoed wel voor de prachtige kostuums. Na een wat onwennige Halloween vorig jaar ben ik nu volledig ingewijd in de plaatselijke variant van Sint-Maarten.
Halloween in Vancouver, Canada, 2011-2012.
Voor de grote mensen zijn er andere halloweenactiviteiten. Vrienden hadden een 'pompoenkerffeestje' georganiseerd, en zo heb ik gisteren voor het eerst een pompoen uitgehold en ingekerfd. Dat is nog een klus apart! Op internet zijn duizenden sjabonen te vinden. Die teken je eerst op je pompoen. Daarna snijd je de kap eraf en hol je hem uit: het smerigste karweitje. Daarvoor bestaat zelfs speciaal gereedschap! Ten slotte snijd je de stukken eruit die je erop hebt getekend. Lichtje erin en klaar is kees! Zie de link hieronder voor een foto van het resultaat.
Verder waren er afgelopen weekend allerlei feestjes. Ziehier de kostuums van enkele willekeurige en minder willekeurige feestgangers: https://picasaweb.google.com/e.vanbalen/Halloween2012?authkey=Gv1sRgCJrD6eT_7PmpPA
vrijdag 12 oktober 2012
redenen om feest te vieren
Na ruim een maand werkloos thuis gezeten te hebben, heb ik een nieuwe baan. Eigenlijk zat die er al een tijdje aan te komen, maar nu is het officieel. Ik kende een groepje mensen van wie ik wist dat ze projectgeld gingen aanvragen. Zij wisten dat ik werk zocht, en toen het geld inderdaad werd toegekend, kon ik, na een "sollicitatie" (ik was de enige kandidaat, want er was geen vacature uitgezet) en een referentiecheck aan de slag. A.s. dinsdag is mijn eerste werkdag. Tot kerst werk ik parttime (3 dagen), daarna 4 of 5 dagen, afhankelijk van hoe het loopt.
Ik moet nog een functietitel verzinnen (!), maar ik ga een inventarisatie doen van welke organisaties (zoals fietsersbond, gemeente, GGD) welke mobiliteitsgegevens (bv aantal busritten, aantal fietsers) verzamelen en waarom. Het idee is die gegevensverzameling uiteindelijk meer te standaardiseren, zodat (gezondheids)onderzoekers en beleidsmakers de gegevens kunnen gebruiken. De bedoeling is om het hele verkeerssysteem gezonder en groener te maken. Ook zal dat dienen als input voor het regionale Mobiliteitsplan. Verkeer is hier altijd een hot issue: in Vancouver zelf zijn geen snelwegen, en zelfs daarbuiten kan je maar twee kanten op. In de lower mainland (Vancouver en aangrenzende steden) wonen ongeveer 2.5 miljoen mensen in een gebied half zo groot als de randstad, en men verwacht een groei van een miljoen mensen tegen 2030. Al die mensen moeten van A naar B kunnen, en dus moet er een goed plan zijn om dat duurzaam en gezond (lees: meer fietsen en beter openbaar vervoer) te laten verlopen in een gebied dat begrensd wordt door de oceaan en de bergen.
Mijn werkplek zou op de Simon Fraseruniversiteit in de aangrenzende stad Burnaby zijn, een uur reizen hier vandaan, maar mijn projectleider heeft een werkplek in Vancouver voor me geregeld. Die is een paar honderd meter van mijn vorige werk, dus ik kan weer lekker op de fiets. In hetzelfde gebouw werken ook nog mensen die ik via mijn vorige werk en persoonlijk ken. Leuk!
Ondertussen zijn we ook alvast in Nederland aan het zoeken. Tijdens mijn weekje Nederland heb ik genetwerkt. Tristan gaat binnenkort naar Nederland om te (net)werken. Hij heeft een sollicitatie lopen en is uitgenodigd voor een gesprek. Ook gaat hij bij die groep een klein project doen met iemand die hij nog kent van z'n tijd in Delft.
Toen ik in Nederland was, ging Tristan naar San Francisco. Hij had zichzelf uitgenodigd om een praatje te komen geven op Stanford, en kon dan meteen een Nederlandse vriend van hem opzoeken die daar zijn postdoc doet.
Vanavond vier ik mijn verjaardag in een kroeg in de buurt. De meeste mensen die komen, ken ik minder dan een jaar. Het vrienden maken heeft even geduurd, omdat je eerst moet uitvinden met wie je wel of niet een klik hebt. De meeste van onze vrienden zijn Europeanen die hier ongeveer net zo lang zitten als wij, of Canadezen die gereisd hebben en/of in het buitenland gewoond hebben. Daarover een andere keer meer.
Ik moet nog een functietitel verzinnen (!), maar ik ga een inventarisatie doen van welke organisaties (zoals fietsersbond, gemeente, GGD) welke mobiliteitsgegevens (bv aantal busritten, aantal fietsers) verzamelen en waarom. Het idee is die gegevensverzameling uiteindelijk meer te standaardiseren, zodat (gezondheids)onderzoekers en beleidsmakers de gegevens kunnen gebruiken. De bedoeling is om het hele verkeerssysteem gezonder en groener te maken. Ook zal dat dienen als input voor het regionale Mobiliteitsplan. Verkeer is hier altijd een hot issue: in Vancouver zelf zijn geen snelwegen, en zelfs daarbuiten kan je maar twee kanten op. In de lower mainland (Vancouver en aangrenzende steden) wonen ongeveer 2.5 miljoen mensen in een gebied half zo groot als de randstad, en men verwacht een groei van een miljoen mensen tegen 2030. Al die mensen moeten van A naar B kunnen, en dus moet er een goed plan zijn om dat duurzaam en gezond (lees: meer fietsen en beter openbaar vervoer) te laten verlopen in een gebied dat begrensd wordt door de oceaan en de bergen.
Mijn werkplek zou op de Simon Fraseruniversiteit in de aangrenzende stad Burnaby zijn, een uur reizen hier vandaan, maar mijn projectleider heeft een werkplek in Vancouver voor me geregeld. Die is een paar honderd meter van mijn vorige werk, dus ik kan weer lekker op de fiets. In hetzelfde gebouw werken ook nog mensen die ik via mijn vorige werk en persoonlijk ken. Leuk!
Ondertussen zijn we ook alvast in Nederland aan het zoeken. Tijdens mijn weekje Nederland heb ik genetwerkt. Tristan gaat binnenkort naar Nederland om te (net)werken. Hij heeft een sollicitatie lopen en is uitgenodigd voor een gesprek. Ook gaat hij bij die groep een klein project doen met iemand die hij nog kent van z'n tijd in Delft.
Toen ik in Nederland was, ging Tristan naar San Francisco. Hij had zichzelf uitgenodigd om een praatje te komen geven op Stanford, en kon dan meteen een Nederlandse vriend van hem opzoeken die daar zijn postdoc doet.
Vanavond vier ik mijn verjaardag in een kroeg in de buurt. De meeste mensen die komen, ken ik minder dan een jaar. Het vrienden maken heeft even geduurd, omdat je eerst moet uitvinden met wie je wel of niet een klik hebt. De meeste van onze vrienden zijn Europeanen die hier ongeveer net zo lang zitten als wij, of Canadezen die gereisd hebben en/of in het buitenland gewoond hebben. Daarover een andere keer meer.
woensdag 3 oktober 2012
Een weekje Nederland
Precies 7 dagen heb ik doorgebracht in ons kikkerlandje. Een kort maar krachtig bezoek, voor het eerst sinds meer dan een jaar. En dat was wel even wennen.
Om heel eerlijk te zijn, had ik voor vertrek naar Nederland niet zo'n zin om te gaan. 10 uur vliegen, gesleep met koffers, jetlag, gegarandeerde vliegtuigverkoudheid en een week lang bij verschillende mensen uit een tas leven. Ik woon al meer dan twee jaar niet in Nederland, en op dit moment is Vancouver 'thuis' (en zo voelt het ook), waar mijn spullen zijn, waar ik mijn dagelijkse boodschappen doe en met vrienden afspreek. Een week Nederland is bovendien erg druk, omdat je met meer mensen afspreekt dan je in een normale week ooit zou doen en je iedereen maar heel even spreekt. De meeste mensen moeten natuurlijk gewoon werken.
Maar natuurlijk was het leuk vrienden weer te zien, die hun agenda's leegvegen om last minute af te spreken. Het is lastig om in mijn dagelijkse Canadese leven op de hoogte te blijven van mijn 'oude' Nederlandse leven, maar gelukkig blijk je ook na 1-2 jaar verder te kunnen gaan waar je gebleven was, al heb ik natuurlijk het nodige gemist als ik eens per jaar iedereens huidige leven kom binnenvallen. En natuurlijk is het leuk familie weer te zien, inclusief mijn twee kleine neefjes waarvan ik de jongste nog nooit gezien had.
Ik heb in die twee jaar nooit heimwee gehad naar Nederland, maar kan Nederland nu beter waarderen dan vorig jaar, toen ik het er heel moeilijk mee had om even terug te zijn. Ik miste de rust en en bergen in Canada. Ik vond het deze keer in Nederland heerlijk om de wind in mijn haar te voelen op de fiets (hier in Canada heb ik altijd een helm op), mijn naam niet van voor tot achter te hoeven spellen (behalve 'van Balen': met één a of met twee?) en op de Grote Markt in Groningen met de fiets aan de hand te lopen en al verse stroopwafeletend mensen te kijken (in Vancouver zijn geen voetgangersgebieden of pleinen). Een hoogtepunt vond ik om langs de Vismarkt in Groningen te fietsen en te zien hoe het fietsverkeer en de voetgangers door elkaar bewegen en dat dat over het algemeen goed gaat. En dat ik het niet verleerd ben daar tussen te fietsen. Hetzelfde in Den Haag, maar dan nog met trams erbij. Een Canadees, zelfs eentje die kan fietsen, zou allang van zijn fiets gevallen zijn van verbazing en onbekendheid met de idee Nederlandse binnenstad.
Wat ik absoluut niet gemist heb aan Nederland, en dat merk je heel goed als je een tijdje weg bent, is de onbeleefdheid van de gemiddelde Nederlander. Dringen bij de bagageband op Schiphol, de trein en de roltrap, waar ik met mijn vouwfiets bijna niet op pas, voordringen bij de supermarkt, chagarijnige cassières, mensen die zich niet verontschuldigen als ze tegen je aan lopen. Canadezen zijn altijd heel erg beleefd (maar soms ook wel weer té beleefd; ze zullen er nooit wat van zeggen als je voordringt) en beginnen vaak een praatje in de rij, bijvoorbeeld over het weer.
Natuurlijk zijn er in Nederland ook dingen veranderd. De Starbucks zit opeens overal (zelfs twee op Utrecht Centraal). Mensen, vooral degenen die jonger zijn dan ik, omhelzen elkaar op z'n Noord-Amerikaans in plaats van drie keer te zoenen. Geen station in Nederland is nog hetzelfde, waardoor ik soms verdwaald rondloop. Van de OV-chipkaart snap ik niets. Ik verontschuldig me voor mijn vragen bij de NS-servicebalie door te zeggen dat ik in het buitenland woon, waar ik stiekem best een beetje trots op ben, al kijkt de medewerker me soms aan met een blik van 'onder welke steen heb jij gezeten?' Ik ben Nederlands, spreek Nederlands, heb een Nederlandse portemonnee (met nog een strippenkaart erin) en een Nederlands telefoonnummer. Maar ik ben ook een beetje een buitenlander, alleen valt dat niet op.
Nu ben ik terug in Vancouver, thuis, met een nog niet zo merkbare jetlag. Mijn spullen liggen verspreid om me heen. Tijdens het hardlopen vanochtend begon een voorbijganger over het schitterende weer. Straks ga ik de broodnodige boodschappen doen en voor morgen heb ik afgesproken met een vriendin. En ik ben snipverkouden.
Het is goed zo.
Om heel eerlijk te zijn, had ik voor vertrek naar Nederland niet zo'n zin om te gaan. 10 uur vliegen, gesleep met koffers, jetlag, gegarandeerde vliegtuigverkoudheid en een week lang bij verschillende mensen uit een tas leven. Ik woon al meer dan twee jaar niet in Nederland, en op dit moment is Vancouver 'thuis' (en zo voelt het ook), waar mijn spullen zijn, waar ik mijn dagelijkse boodschappen doe en met vrienden afspreek. Een week Nederland is bovendien erg druk, omdat je met meer mensen afspreekt dan je in een normale week ooit zou doen en je iedereen maar heel even spreekt. De meeste mensen moeten natuurlijk gewoon werken.
Maar natuurlijk was het leuk vrienden weer te zien, die hun agenda's leegvegen om last minute af te spreken. Het is lastig om in mijn dagelijkse Canadese leven op de hoogte te blijven van mijn 'oude' Nederlandse leven, maar gelukkig blijk je ook na 1-2 jaar verder te kunnen gaan waar je gebleven was, al heb ik natuurlijk het nodige gemist als ik eens per jaar iedereens huidige leven kom binnenvallen. En natuurlijk is het leuk familie weer te zien, inclusief mijn twee kleine neefjes waarvan ik de jongste nog nooit gezien had.
Ik heb in die twee jaar nooit heimwee gehad naar Nederland, maar kan Nederland nu beter waarderen dan vorig jaar, toen ik het er heel moeilijk mee had om even terug te zijn. Ik miste de rust en en bergen in Canada. Ik vond het deze keer in Nederland heerlijk om de wind in mijn haar te voelen op de fiets (hier in Canada heb ik altijd een helm op), mijn naam niet van voor tot achter te hoeven spellen (behalve 'van Balen': met één a of met twee?) en op de Grote Markt in Groningen met de fiets aan de hand te lopen en al verse stroopwafeletend mensen te kijken (in Vancouver zijn geen voetgangersgebieden of pleinen). Een hoogtepunt vond ik om langs de Vismarkt in Groningen te fietsen en te zien hoe het fietsverkeer en de voetgangers door elkaar bewegen en dat dat over het algemeen goed gaat. En dat ik het niet verleerd ben daar tussen te fietsen. Hetzelfde in Den Haag, maar dan nog met trams erbij. Een Canadees, zelfs eentje die kan fietsen, zou allang van zijn fiets gevallen zijn van verbazing en onbekendheid met de idee Nederlandse binnenstad.
Wat ik absoluut niet gemist heb aan Nederland, en dat merk je heel goed als je een tijdje weg bent, is de onbeleefdheid van de gemiddelde Nederlander. Dringen bij de bagageband op Schiphol, de trein en de roltrap, waar ik met mijn vouwfiets bijna niet op pas, voordringen bij de supermarkt, chagarijnige cassières, mensen die zich niet verontschuldigen als ze tegen je aan lopen. Canadezen zijn altijd heel erg beleefd (maar soms ook wel weer té beleefd; ze zullen er nooit wat van zeggen als je voordringt) en beginnen vaak een praatje in de rij, bijvoorbeeld over het weer.
Natuurlijk zijn er in Nederland ook dingen veranderd. De Starbucks zit opeens overal (zelfs twee op Utrecht Centraal). Mensen, vooral degenen die jonger zijn dan ik, omhelzen elkaar op z'n Noord-Amerikaans in plaats van drie keer te zoenen. Geen station in Nederland is nog hetzelfde, waardoor ik soms verdwaald rondloop. Van de OV-chipkaart snap ik niets. Ik verontschuldig me voor mijn vragen bij de NS-servicebalie door te zeggen dat ik in het buitenland woon, waar ik stiekem best een beetje trots op ben, al kijkt de medewerker me soms aan met een blik van 'onder welke steen heb jij gezeten?' Ik ben Nederlands, spreek Nederlands, heb een Nederlandse portemonnee (met nog een strippenkaart erin) en een Nederlands telefoonnummer. Maar ik ben ook een beetje een buitenlander, alleen valt dat niet op.
Nu ben ik terug in Vancouver, thuis, met een nog niet zo merkbare jetlag. Mijn spullen liggen verspreid om me heen. Tijdens het hardlopen vanochtend begon een voorbijganger over het schitterende weer. Straks ga ik de broodnodige boodschappen doen en voor morgen heb ik afgesproken met een vriendin. En ik ben snipverkouden.
Het is goed zo.
maandag 10 september 2012
ABC van Vancouver
A
Alcohol, legaal te koop voor meerderjarigen (in BC vanaf 19 jaar, maar dat verschilt per provincie). In tegenstelling tot in de VS, vragen ze hier bijna nooit om legitimatie. De verkoop wordt gereguleerd door de provinciale overheid, nog een overblijfsel van de drooglegging van 1917-1921 die niet werkte (en waar de VS geen lering uit trok en zijn eigen drooglegging een paar jaar later instelde). Een deel van die oude wet is inmmidels veranderd, waardoor je nu als particulier drank mag 'importeren' uit andere provincies. In het openbaar (stranden, parken) is alcohol ten strengste verboden. Als je op het strand betrapt wordt door een quadrijdende agent, mag je je blikje of fles voor zijn neus leeggieten. Over alcohol op congressen wordt heel panisch gedaan, behalve in Montreal. Op de welkomstreceptie van congressen wordt geen alcohol geserveerd; daarvoor moet je apart betalen.
B
Biologisch: biologische groente en fruit, melk, koffie, katoen, zout en peper (!)
Blenz Coffee: het Canadese equivalent van Starbucks, al lijkt het minder populair dan de Amerikaanse concurrent. Koffie haal je hier in je eigen mok, en drink je op bij de bushalte of onderweg naar je werk.
C
Vancouver Canucks. Go Canucks Go!
D
Downtown Eastside. De armste wijk van Vancouver. Verwaarloosde gebouwen, openlijke drugs en prostitutie, veel daklozen, sociale problemen, criminaliteit. Een belangrijk punt in de lokale verkiezingen is hoe de problemen in de DTES aan te pakken. Overigens is dat niet de plek waar het mis ging met de hockeyrellen vorig jaar. De DTES heeft een gebouw (Insite geheten) waar drugsverslaafden veilig (schone naalden etc) en onder toezicht van de verslavingszorg hun zelf meegebrachte drugs kunnen spuiten. Uiteraard kunnen verslaafden er ook terecht voor hulp met afkicken, psychische problemen etc. Het is de enige officiële plek in Noord-Amerika waar verslaafden onder toezicht kunnen spuiten. Insite is erg omstreden, omdat drugsgebruik uiteraard illegaal is, maar aan de andere kant: het gebeurt toch wel, en dan kan de gemeente maar beter zorgen dat het veilig gebeurt. Bovendien zal je daar, als niet-verslaafde, niet langslopen en denken: hee, als ik nu wat drugs koop, kan ik hier lekker gaan zitten spuiten.
E
Eten. Vancouverites zijn er dol op. Barbecue (de nationale sport), picknick, uit eten gaan: er heerst hier een eetcultuur. Uit eten gaan is hier in verhouding gekoop vergeleken met zelf boodschappen doen. Er komen steeds nieuwe restaurants bij, maar er gaan er ook veel failliet.
F
First Nations: de oorspronkelijke bevolking van Canada, in de VS doorgaans indianen genoemd. Slachtingen en slavernij zoals in de VS hebben in Canada nooit plaatsgevonden, al zijn de First Nations wel schandalig slecht behandeld. Kinderen werden bij hun ouders weggehaald en naar speciale kostscholen gestuurd om ze 'beschaving' bij te brengen. Ze mochten niet hun eigen gebruiken mochten beoefenen en niet hun eigen taal spreken. Er was veel lichamelijke en geestelijke mishandeling, en aangezien de scholen meestal door kerkelijke organisaties gerund werden, ook veel seksueel misbruik. De scholen hebben bestaan tot in de jaren zestig. Wanneer ze precies begonnen zijn in BC, is mij niet helemaal duidelijk, want het is een groot taboe en een zwarte bladzijde uit de Canadese geschiedenis. Pas aan het eind van de 19e eeuw woonden er blanken in BC, en die hadden de First Nations hard nodig, want die wisten de weg en kenden de beste voedselbronnen. De First Nations schijnen veel Europeanen in hun eerste winter gered te hebben van de hongerdood. Door de kostscholen zijn veel gebruiken voor altijd verloren gegaan en is een getraumatiseerde generatie ontstaan met veel verslavingsproblematiek, criminaliteit en gebroken gezinnen. De laatste 10-20 jaar is er een hernieuwde belangstelling voor de cultuur van verschillende First nationsstammen. Ook wordt er druk onderhandeld over grond, inclusief het stuk dat nu downtown Vancouver is.
G
George Vancouver. De Britse ontdekkingsreiziger is de naamgever van de stad, maar niet de ontdekker. De Spanjaarden waren hier het eerst (in 1791), maar trokken zich later terug. In de omgeving van Vancouver ontstonden vanaf halverweg de 19e eeuw dorpen, maar Vancouver zelf was er nog niet. Het huidige Vancouver begon met een saloon, waar al gauw een plaatsje omheen ontstond, inclusief een houtmolen rond 1870. Het dorp heette eerst Gastown en daarna Granville. In 1884 werd besloten dat de spoorlijn die Canada van oost naar west zou verbinden zou eindigen in Granville. Maar een plaats met zo'n ambitie moest natuurlijk wel een naam hebben die wat grootser aandeed, en dus werd Granville omgedoopt in Vancouver. George Vancouver had overigens Nederlandse voorouders (Van Coevorden), maar er zijn maar weinig Vancouverites die dat weten.
H
Hollywood-North. Na LA en NYC is Vancouver de grootste producent van films. Cabin in the woods is twee straten bij ons vandaan opgenomen. En verder komen films als Legends of the fall, 2012, Final Destination en The never ending story hier vandaan.
Honden. In Vancouver bestaat een tweedeling: hondenliefhebbers en de rest. Hondeneigenaren moeten de uitwerpselen van hun hond opruimen, en dat doen ze ook braaf, want anders krijgen ze een boete van een paar honderd dollar. De rest van de mensen ergert zich aan honden die op de stoep voor een winkel zitten te wachten, blaffende honden en loslopende honden. Gemeenteverordeningen over het aanlijnen van honden zijn dan ook een heet hangijzer in de lokale politiek.
100-mile diet: veel mensen zweren erbij: alles wat ze eten en drinken moet binnen een straal van 100 mijl (~160km) geproduceerd zijn. Volgens mij moet dat lukken; zelfs wijn en perziken zijn binnen die straal te vinden.
I
Immigranten. Net als in de rest van Canada, komen er veel nieuwe immigranten naar Vancouver. De meeste komen uit China en India. Ongeveer de helft van de bevolking van de agglomeratie Vancouver is van Aziatische afkomst. De verwachting is dat de regio in de komende 30 jaar met een miljoen mensen zal groeien (nu wonen er ruim 2.5 miljoen mensen).
J
Japanners. Van sushitenten zijn er bijna net zoveel als van koffietenten, en schijnbaar kan je in Vancouver de beste sushi buiten Japan vinden. De Japans-Canadese bevolking werd in de Tweede Wereldoorlog gedeporteerd uit de kustgebieden en in kampen in het binnenland gestopt, ook al waren ze al generaties hier en net zo Canadees als ieder ander.
K
Kids' yoga. Naast power-, hatha-, flow- en hot yoga springen yogastudio's speciaal gericht op kinderen als paddestoelen uit de grond. Onze bovenbuurvrouw opent volgende week haar studio op Broadway.
L
Lululemon, het hipste yogamerk. Vrouwelijk, en steeds vaker ook mannelijk, Vancouver loopt rond in de strakke en vaak kleurrijke kleding van de designer uit Kitsilano. Vaak met een yogamat over de schouder, maar ook gewoon op zondagmiddag in de supermarkt.
M
Milieu. Vancouver is eco en heeft in vergelijking met andere Noord-Amerikaanse steden veel aandacht voor milieu. Greenpeace is hier opgericht en David Suzuki, Canada's bekendste milieuactivist, komt uit Vancouver. Beiden overigens alweer uit Kitsilano.
N
Neighbourhood pub. In ons geval de Darby's om de hoek, een van de oudste pubs met een vergunning in Vancouver. In neighbourhood pubs kan je bier drinken, hockey kijken en hamburgers (die tot kunst verheven zijn) en kippenvleugels eten.
Northshore mountains: aan de overkant van de fjord liggen Cypress, Grouse en Seymour Provincial Parks: skiën, langlaufen en snowshoe-en van begin december tot eind april en, wandelen in de zomer.
O
Onroerend goed. crisis op de huizenmarkt, maar in omgekeerde zin: de prijzen stijgen zo hard dat de meeste huizen in onze buurt nu meer dan een miljoen kosten. De mensen hier zijn dol op onroerend goed, ontwerp en de nieuwste technische snufjes. Zelfs huizen worden ontworpen volgens de inzichten van Feng Shui. Adviseurs brengen $3800 in rekening om je huis te beoordelen. In downtown zijn er experimenten met microlofts - mini-appartementen van 20 m2 waarvan de inrichting multifunctioneel is: je bed kan je opvouwen in de muur. Er is een roep om betaalbare huisvesting en de oprichting van wooncorporaties (die bestaan hier niet).
P
Pacific Ocean. Houdt ons koel in de zomer en boven nul in de winter. Doordat Vancouver in een baai ligt die wordt afgeschermd door Vancouver Island, is er niet al teveel wind of hoge golven, zodat je kunt zeilen, zwemmen en stand-up paddleboarden (zie verderop).
Q
Quinoa. Hipper dan rijst.
R
Regen. Daarvan valt zo'n 1300mm per jaar, vooral van september tot mei (vgl. Nederland, waar 700-800mm per jaar valt). Wie het kan betalen gaat in de winter dan ook op vakantie naar Hawai'i of Mexico.
Rookverbod: het rookverbod in de horeca wordt hier strikt nageleefd en is inmiddels de normaalste zaak van de wereld. Sinds een paar jaar is roken ook verboden op het strand, in parken, in auto's waar kinderen in vervoerd worden, in de meeste huurwoningen en binnen 6 meter van een ingang en luchtroosters van een gebouw.
S
Stand up paddleboarding: hip Vancouver stapt 's avonds op een paddleboard: staand op een surfplank gaat men het water op, en dan peddelen maar. De nieuwste trend is yoga en/of fitness op een paddleboard. Dit filmpje (opgenomen op het strand waar wij altijd gaan zeilen) zegt genoeg: http://www.youtube.com/watch?v=QcqM3rzApMc
T
Tsunami's. Vancouver heeft een hoog aardbevings- en tsunamirisico. Na de zeebeving bij japan 1.5 jaar geleden werd er een tsunamimwaarschuwing afgegevens voor Vancouver Island. Die was uiteindelijk een meter hoog. Een grote aardbeving wordt verwacht in de Cascades, net over de grens met de VS.
U
University of British Columbia. Een van de beste universiteiten van Canada die het ook altijd goed doet in de internationale ranglijsten.
V
Vancouverism, een stroming binnen de architectuur. De glazen wolkenkrabbers in downtown worden zó gebouwd dat ze het zicht op de North Shore Mountains niet belemmeren. In de stad zijn veel parken en stranden, waar iedereen geniet van de zon (als die schijnt) tijdens de familiebarbecue. Zie ook http://en.wikipedia.org/wiki/Vancouverism
W
West coast cuisine: zalmburgers (met wilde zalm), yamfries, oesters, caesarsalade. Te bestellen in neighbourhood pubs.
Y
Yoga. Heeft vrij weinig meer te maken met de oorspronkelijke yogi's, maar is vooral een hippe vrijetijdsbesteding. Zie ook Lululemon.
Z
Zon. Als de zon dan schijnt, schijnt ie ook bijna altijd van mei/juni tot in september. Iets om naar uit te kijken tijdens de lange, grijze, natte winter.
Alcohol, legaal te koop voor meerderjarigen (in BC vanaf 19 jaar, maar dat verschilt per provincie). In tegenstelling tot in de VS, vragen ze hier bijna nooit om legitimatie. De verkoop wordt gereguleerd door de provinciale overheid, nog een overblijfsel van de drooglegging van 1917-1921 die niet werkte (en waar de VS geen lering uit trok en zijn eigen drooglegging een paar jaar later instelde). Een deel van die oude wet is inmmidels veranderd, waardoor je nu als particulier drank mag 'importeren' uit andere provincies. In het openbaar (stranden, parken) is alcohol ten strengste verboden. Als je op het strand betrapt wordt door een quadrijdende agent, mag je je blikje of fles voor zijn neus leeggieten. Over alcohol op congressen wordt heel panisch gedaan, behalve in Montreal. Op de welkomstreceptie van congressen wordt geen alcohol geserveerd; daarvoor moet je apart betalen.
B
Biologisch: biologische groente en fruit, melk, koffie, katoen, zout en peper (!)
Blenz Coffee: het Canadese equivalent van Starbucks, al lijkt het minder populair dan de Amerikaanse concurrent. Koffie haal je hier in je eigen mok, en drink je op bij de bushalte of onderweg naar je werk.
C
Vancouver Canucks. Go Canucks Go!
D
Downtown Eastside. De armste wijk van Vancouver. Verwaarloosde gebouwen, openlijke drugs en prostitutie, veel daklozen, sociale problemen, criminaliteit. Een belangrijk punt in de lokale verkiezingen is hoe de problemen in de DTES aan te pakken. Overigens is dat niet de plek waar het mis ging met de hockeyrellen vorig jaar. De DTES heeft een gebouw (Insite geheten) waar drugsverslaafden veilig (schone naalden etc) en onder toezicht van de verslavingszorg hun zelf meegebrachte drugs kunnen spuiten. Uiteraard kunnen verslaafden er ook terecht voor hulp met afkicken, psychische problemen etc. Het is de enige officiële plek in Noord-Amerika waar verslaafden onder toezicht kunnen spuiten. Insite is erg omstreden, omdat drugsgebruik uiteraard illegaal is, maar aan de andere kant: het gebeurt toch wel, en dan kan de gemeente maar beter zorgen dat het veilig gebeurt. Bovendien zal je daar, als niet-verslaafde, niet langslopen en denken: hee, als ik nu wat drugs koop, kan ik hier lekker gaan zitten spuiten.
E
Eten. Vancouverites zijn er dol op. Barbecue (de nationale sport), picknick, uit eten gaan: er heerst hier een eetcultuur. Uit eten gaan is hier in verhouding gekoop vergeleken met zelf boodschappen doen. Er komen steeds nieuwe restaurants bij, maar er gaan er ook veel failliet.
F
First Nations: de oorspronkelijke bevolking van Canada, in de VS doorgaans indianen genoemd. Slachtingen en slavernij zoals in de VS hebben in Canada nooit plaatsgevonden, al zijn de First Nations wel schandalig slecht behandeld. Kinderen werden bij hun ouders weggehaald en naar speciale kostscholen gestuurd om ze 'beschaving' bij te brengen. Ze mochten niet hun eigen gebruiken mochten beoefenen en niet hun eigen taal spreken. Er was veel lichamelijke en geestelijke mishandeling, en aangezien de scholen meestal door kerkelijke organisaties gerund werden, ook veel seksueel misbruik. De scholen hebben bestaan tot in de jaren zestig. Wanneer ze precies begonnen zijn in BC, is mij niet helemaal duidelijk, want het is een groot taboe en een zwarte bladzijde uit de Canadese geschiedenis. Pas aan het eind van de 19e eeuw woonden er blanken in BC, en die hadden de First Nations hard nodig, want die wisten de weg en kenden de beste voedselbronnen. De First Nations schijnen veel Europeanen in hun eerste winter gered te hebben van de hongerdood. Door de kostscholen zijn veel gebruiken voor altijd verloren gegaan en is een getraumatiseerde generatie ontstaan met veel verslavingsproblematiek, criminaliteit en gebroken gezinnen. De laatste 10-20 jaar is er een hernieuwde belangstelling voor de cultuur van verschillende First nationsstammen. Ook wordt er druk onderhandeld over grond, inclusief het stuk dat nu downtown Vancouver is.
G
George Vancouver. De Britse ontdekkingsreiziger is de naamgever van de stad, maar niet de ontdekker. De Spanjaarden waren hier het eerst (in 1791), maar trokken zich later terug. In de omgeving van Vancouver ontstonden vanaf halverweg de 19e eeuw dorpen, maar Vancouver zelf was er nog niet. Het huidige Vancouver begon met een saloon, waar al gauw een plaatsje omheen ontstond, inclusief een houtmolen rond 1870. Het dorp heette eerst Gastown en daarna Granville. In 1884 werd besloten dat de spoorlijn die Canada van oost naar west zou verbinden zou eindigen in Granville. Maar een plaats met zo'n ambitie moest natuurlijk wel een naam hebben die wat grootser aandeed, en dus werd Granville omgedoopt in Vancouver. George Vancouver had overigens Nederlandse voorouders (Van Coevorden), maar er zijn maar weinig Vancouverites die dat weten.
H
Hollywood-North. Na LA en NYC is Vancouver de grootste producent van films. Cabin in the woods is twee straten bij ons vandaan opgenomen. En verder komen films als Legends of the fall, 2012, Final Destination en The never ending story hier vandaan.
Honden. In Vancouver bestaat een tweedeling: hondenliefhebbers en de rest. Hondeneigenaren moeten de uitwerpselen van hun hond opruimen, en dat doen ze ook braaf, want anders krijgen ze een boete van een paar honderd dollar. De rest van de mensen ergert zich aan honden die op de stoep voor een winkel zitten te wachten, blaffende honden en loslopende honden. Gemeenteverordeningen over het aanlijnen van honden zijn dan ook een heet hangijzer in de lokale politiek.
100-mile diet: veel mensen zweren erbij: alles wat ze eten en drinken moet binnen een straal van 100 mijl (~160km) geproduceerd zijn. Volgens mij moet dat lukken; zelfs wijn en perziken zijn binnen die straal te vinden.
I
Immigranten. Net als in de rest van Canada, komen er veel nieuwe immigranten naar Vancouver. De meeste komen uit China en India. Ongeveer de helft van de bevolking van de agglomeratie Vancouver is van Aziatische afkomst. De verwachting is dat de regio in de komende 30 jaar met een miljoen mensen zal groeien (nu wonen er ruim 2.5 miljoen mensen).
J
Japanners. Van sushitenten zijn er bijna net zoveel als van koffietenten, en schijnbaar kan je in Vancouver de beste sushi buiten Japan vinden. De Japans-Canadese bevolking werd in de Tweede Wereldoorlog gedeporteerd uit de kustgebieden en in kampen in het binnenland gestopt, ook al waren ze al generaties hier en net zo Canadees als ieder ander.
K
Kids' yoga. Naast power-, hatha-, flow- en hot yoga springen yogastudio's speciaal gericht op kinderen als paddestoelen uit de grond. Onze bovenbuurvrouw opent volgende week haar studio op Broadway.
L
Lululemon, het hipste yogamerk. Vrouwelijk, en steeds vaker ook mannelijk, Vancouver loopt rond in de strakke en vaak kleurrijke kleding van de designer uit Kitsilano. Vaak met een yogamat over de schouder, maar ook gewoon op zondagmiddag in de supermarkt.
M
Milieu. Vancouver is eco en heeft in vergelijking met andere Noord-Amerikaanse steden veel aandacht voor milieu. Greenpeace is hier opgericht en David Suzuki, Canada's bekendste milieuactivist, komt uit Vancouver. Beiden overigens alweer uit Kitsilano.
N
Neighbourhood pub. In ons geval de Darby's om de hoek, een van de oudste pubs met een vergunning in Vancouver. In neighbourhood pubs kan je bier drinken, hockey kijken en hamburgers (die tot kunst verheven zijn) en kippenvleugels eten.
Northshore mountains: aan de overkant van de fjord liggen Cypress, Grouse en Seymour Provincial Parks: skiën, langlaufen en snowshoe-en van begin december tot eind april en, wandelen in de zomer.
O
Onroerend goed. crisis op de huizenmarkt, maar in omgekeerde zin: de prijzen stijgen zo hard dat de meeste huizen in onze buurt nu meer dan een miljoen kosten. De mensen hier zijn dol op onroerend goed, ontwerp en de nieuwste technische snufjes. Zelfs huizen worden ontworpen volgens de inzichten van Feng Shui. Adviseurs brengen $3800 in rekening om je huis te beoordelen. In downtown zijn er experimenten met microlofts - mini-appartementen van 20 m2 waarvan de inrichting multifunctioneel is: je bed kan je opvouwen in de muur. Er is een roep om betaalbare huisvesting en de oprichting van wooncorporaties (die bestaan hier niet).
P
Pacific Ocean. Houdt ons koel in de zomer en boven nul in de winter. Doordat Vancouver in een baai ligt die wordt afgeschermd door Vancouver Island, is er niet al teveel wind of hoge golven, zodat je kunt zeilen, zwemmen en stand-up paddleboarden (zie verderop).
Q
Quinoa. Hipper dan rijst.
R
Regen. Daarvan valt zo'n 1300mm per jaar, vooral van september tot mei (vgl. Nederland, waar 700-800mm per jaar valt). Wie het kan betalen gaat in de winter dan ook op vakantie naar Hawai'i of Mexico.
Rookverbod: het rookverbod in de horeca wordt hier strikt nageleefd en is inmiddels de normaalste zaak van de wereld. Sinds een paar jaar is roken ook verboden op het strand, in parken, in auto's waar kinderen in vervoerd worden, in de meeste huurwoningen en binnen 6 meter van een ingang en luchtroosters van een gebouw.
S
Stand up paddleboarding: hip Vancouver stapt 's avonds op een paddleboard: staand op een surfplank gaat men het water op, en dan peddelen maar. De nieuwste trend is yoga en/of fitness op een paddleboard. Dit filmpje (opgenomen op het strand waar wij altijd gaan zeilen) zegt genoeg: http://www.youtube.com/watch?v=QcqM3rzApMc
T
Tsunami's. Vancouver heeft een hoog aardbevings- en tsunamirisico. Na de zeebeving bij japan 1.5 jaar geleden werd er een tsunamimwaarschuwing afgegevens voor Vancouver Island. Die was uiteindelijk een meter hoog. Een grote aardbeving wordt verwacht in de Cascades, net over de grens met de VS.
U
University of British Columbia. Een van de beste universiteiten van Canada die het ook altijd goed doet in de internationale ranglijsten.
V
Vancouverism, een stroming binnen de architectuur. De glazen wolkenkrabbers in downtown worden zó gebouwd dat ze het zicht op de North Shore Mountains niet belemmeren. In de stad zijn veel parken en stranden, waar iedereen geniet van de zon (als die schijnt) tijdens de familiebarbecue. Zie ook http://en.wikipedia.org/wiki/Vancouverism
W
West coast cuisine: zalmburgers (met wilde zalm), yamfries, oesters, caesarsalade. Te bestellen in neighbourhood pubs.
Y
Yoga. Heeft vrij weinig meer te maken met de oorspronkelijke yogi's, maar is vooral een hippe vrijetijdsbesteding. Zie ook Lululemon.
Z
Zon. Als de zon dan schijnt, schijnt ie ook bijna altijd van mei/juni tot in september. Iets om naar uit te kijken tijdens de lange, grijze, natte winter.
maandag 27 augustus 2012
Op avontuur in de Yukon (2)
Na een week wandelen in de wildernis konden we eindleijk lekker uitslapen in een echt bed. Vervolgens gedoucht (alweer) en op pad voor ontbijt. We vonden dat we best een stukje konden fietsen op onze rustdag waarop we verder niets gepland hadden. Of eigenlijk, Tristan had wel wat gepland: zomaar uit het niets vroeg hij me, terug op de hotelkamer, ten huwelijk!
We konden het meteen gaan vieren: we gingen een rondleiding inclusief proeverij doen bij de Yukonbrouwerij. De Canadezen vonden het, zoals altijd, gek dat we durfden te fietsen na 8 biersamples. Tja, autorijden is natuurlijk wel zo veilig... ??
Daarna voerde de tocht naar de Yukonrivier naar de Miles Canyon, waar vroeger een stroomversnelling was die leek op de manen van een paard (vandaar de naam Whitehorse). Nu is er stroomafwaarts een dam, waardoor er geen wit water meer is, alleen nog snelstromend water. Er stonden ook nog wat bordjes over een inmiddels verdwenen stadje, waar een slimme ondernemer zijn diensten als loods aan de goudzoekers aanbood. De mensen die rijk werden van de goudkoorts, waren meestal niet de goudzoekers, maar de mensen die gids werden, spullen en eten verkochten of hotels openden rond Miles Canyon en Whitehorse en andere plaatsen onderweg.
De volgende dag was het tijd voor nog meer goudkoortsavonturen: kanoën op de smaragdgroene Yukon. Wat oom Dagobert kan, kunnen wij ook. We hadden een tocht geboekt bij hetzelfde bedrijf als waar we mee gewandeld hadden, en tot onze aangename verrassing was Smiley weer mee als cameraman.
In het begin waren we nog enthousiast aan het peddelen, maar dat bleek eigenlijk niet zo nodig: Met lekker met de stroom meedrijven kwamen we er ook. Zonder spierpijn. Na een vroege lunch en een niet geplande omweg via een grote buitenbocht vanwege de stroming, kwamen we bij Miles Canyon. We moesten even wachten op een toeristenboot die stroomopwaarts de canyon doorzwoegde, en daarna konden we verder drijven. Althans, dat was de bedoeling. Onze gidsen hadden ons aangeraden eerst als een gek naar het midden van de rivier te peddelen, en daarna midden door de canyon door te dobberen. Maar de stroming kreeg te vroeg vat op ons, en we dreven zijwaarts richting canyonmuur. We zetten ons aan de muur af met onze peddels, maar net op dat moment dook de voorkant van de kano het enige stukje 'waterval' (van 15cm) af. In iets wat leek op slowmotion, sloeg de kano om: je ziet en voelt het gebeuren en weet dat het te laat is. Op het moment dat we in het water plonsden, waren we door de kou even onze adem kwijt. Gelukkig zijn we met zeilen regelmatig omgeslagen, dus we raakten niet in paniek. Alles wat we ooit geleerd hebben, zoals elkaar checken, blijven ademen en de manier van drijven, kwam goed van pas. Bovendien hadden we zwemvesten aan. We probeerden bij de op de kop drijvende kano te blijven, maar die begon te zinken. Ik raakte mijn kant van de kano kwijt terwijl Tristan met zijn kant verder dreef. Halverwege de canyon werd het water rustiger en de canyon breder, en daar lagen Smiley en de gids op ons te wachten. We konden niet bij hun aan boord komen, maar kregen de opdracht tot het eind van de canyon te drijven. Zij moesten ondertussen onze kano zien te vinden, die we inmiddels echt kwijt waren. Er stuiterde iets tegen mijn been. Ik pakte het: mijn fototoestel. Ik had die ochtend de tegenwoordigheid van geest gehad mijn fototoestel in een drybag te stoppen (en was dat blijven doen na iedere foto) en die drybag aan mijn broek te binden. Godzijdank! Al het andere dat los in de kano had gelegen en we nu waarschijnlijk kwijt waren, was vervangbaar, maar niet de foto's van de hele afgelopen wandelweek.
De canyon uitdrijven was makkelijker gezegd dan gedaan. Draaikolken en de stroming duwden ons steeds weer weg van de hoofdstroming. Bovendien wilden we bij elkaar blijven. Op het bruggetje een eindje verderop hadden een paar mensen ons gezien, maar ze leken weinig actie te ondernemen. We bedachten dat het geen zin had onze energie te verspillen aan het terugkomen in de stroming en besloten te proberen naar de kant te komen. We begonnen het ook behoorlijk koud te krijgen. Het lukte ons allebei om aan dezelfde oever aan de kant te komen, maar we konden niet bij elkaar komen vanwege een paar omgevallen bomen en rotsen. De kant was te steil om omhoog te klimmen, dus we zaten vast. Maar we waren in elk geval uit het water. Ondertussen was iemand van het bruggetje naar het pad aan de overkant gelopen en vroeg of we in orde waren en of we gered moesten worden. Het voelt dan heel stom om ja te zeggen, maar dat was wel nodig. Bibberend zaten we aan de kant. Ik trok mijn natte kleren uit, dook in elkaar en begon me met mijn handen droog en warm te wrijven. Alweer met dank aan de zeiltraining. De man aan de overkant zou onze gidsen gaan waarschuwen.
Even later hoorden we een motorbootje aankomen. We zwaaiden, maar hij voer door. Even later kwam hij terug. We konden met de twee mannen aan boord praten en zeiden dat we hulp nodig hadden. Ze leken ons te wantrouwen en zich af te vragen wat die twee mensen in hun ondergoed daar aan de waterkant daar deden. Even later bleek dat ze dachten dat we van de brug (een metertje of 15 hoog) waren gesprongen, en dus vonden dat als we zo idioot waren om zoiets te doen, ons ook maar zelf moesten zien te redden. Toen we ons verhaal gedaan hadden, wilden ze ons wel helpen. Na enig manoevreren visten ze ons van de steile oever en brachten ons naar onze gidsen, die stroomafwaarts onze kano gevonden hadden. Tristan bleek zijn rugzak (waar onze buitensportjassen inzaten) aan de kano vastgebonden te hebben. Onze waterfles, die los in de boot had gelegen, was op mysterieuze wijze komen bovendrijven. Paspoorten, telefoons en portemonnees hadden we gelukkig niet bij ons. Het enige dat we kwijt waren, waren onze fleecevesten. En de verrekijker leek verdronken te zijn (maar die doet het inmiddels weer).
Onze redders brachten ons naar het eindpunt, waar onze chauffeur ons op kwam halen en ons meteen naar ons hotel bracht, waar we wederom warm konden douchen. Wij gingen nergens meer heen. Pizza besteld, warm geworden en slapen.
Wat een avontuur!
wordt vervolgd?
We konden het meteen gaan vieren: we gingen een rondleiding inclusief proeverij doen bij de Yukonbrouwerij. De Canadezen vonden het, zoals altijd, gek dat we durfden te fietsen na 8 biersamples. Tja, autorijden is natuurlijk wel zo veilig... ??
Daarna voerde de tocht naar de Yukonrivier naar de Miles Canyon, waar vroeger een stroomversnelling was die leek op de manen van een paard (vandaar de naam Whitehorse). Nu is er stroomafwaarts een dam, waardoor er geen wit water meer is, alleen nog snelstromend water. Er stonden ook nog wat bordjes over een inmiddels verdwenen stadje, waar een slimme ondernemer zijn diensten als loods aan de goudzoekers aanbood. De mensen die rijk werden van de goudkoorts, waren meestal niet de goudzoekers, maar de mensen die gids werden, spullen en eten verkochten of hotels openden rond Miles Canyon en Whitehorse en andere plaatsen onderweg.
De volgende dag was het tijd voor nog meer goudkoortsavonturen: kanoën op de smaragdgroene Yukon. Wat oom Dagobert kan, kunnen wij ook. We hadden een tocht geboekt bij hetzelfde bedrijf als waar we mee gewandeld hadden, en tot onze aangename verrassing was Smiley weer mee als cameraman.
In het begin waren we nog enthousiast aan het peddelen, maar dat bleek eigenlijk niet zo nodig: Met lekker met de stroom meedrijven kwamen we er ook. Zonder spierpijn. Na een vroege lunch en een niet geplande omweg via een grote buitenbocht vanwege de stroming, kwamen we bij Miles Canyon. We moesten even wachten op een toeristenboot die stroomopwaarts de canyon doorzwoegde, en daarna konden we verder drijven. Althans, dat was de bedoeling. Onze gidsen hadden ons aangeraden eerst als een gek naar het midden van de rivier te peddelen, en daarna midden door de canyon door te dobberen. Maar de stroming kreeg te vroeg vat op ons, en we dreven zijwaarts richting canyonmuur. We zetten ons aan de muur af met onze peddels, maar net op dat moment dook de voorkant van de kano het enige stukje 'waterval' (van 15cm) af. In iets wat leek op slowmotion, sloeg de kano om: je ziet en voelt het gebeuren en weet dat het te laat is. Op het moment dat we in het water plonsden, waren we door de kou even onze adem kwijt. Gelukkig zijn we met zeilen regelmatig omgeslagen, dus we raakten niet in paniek. Alles wat we ooit geleerd hebben, zoals elkaar checken, blijven ademen en de manier van drijven, kwam goed van pas. Bovendien hadden we zwemvesten aan. We probeerden bij de op de kop drijvende kano te blijven, maar die begon te zinken. Ik raakte mijn kant van de kano kwijt terwijl Tristan met zijn kant verder dreef. Halverwege de canyon werd het water rustiger en de canyon breder, en daar lagen Smiley en de gids op ons te wachten. We konden niet bij hun aan boord komen, maar kregen de opdracht tot het eind van de canyon te drijven. Zij moesten ondertussen onze kano zien te vinden, die we inmiddels echt kwijt waren. Er stuiterde iets tegen mijn been. Ik pakte het: mijn fototoestel. Ik had die ochtend de tegenwoordigheid van geest gehad mijn fototoestel in een drybag te stoppen (en was dat blijven doen na iedere foto) en die drybag aan mijn broek te binden. Godzijdank! Al het andere dat los in de kano had gelegen en we nu waarschijnlijk kwijt waren, was vervangbaar, maar niet de foto's van de hele afgelopen wandelweek.
De canyon uitdrijven was makkelijker gezegd dan gedaan. Draaikolken en de stroming duwden ons steeds weer weg van de hoofdstroming. Bovendien wilden we bij elkaar blijven. Op het bruggetje een eindje verderop hadden een paar mensen ons gezien, maar ze leken weinig actie te ondernemen. We bedachten dat het geen zin had onze energie te verspillen aan het terugkomen in de stroming en besloten te proberen naar de kant te komen. We begonnen het ook behoorlijk koud te krijgen. Het lukte ons allebei om aan dezelfde oever aan de kant te komen, maar we konden niet bij elkaar komen vanwege een paar omgevallen bomen en rotsen. De kant was te steil om omhoog te klimmen, dus we zaten vast. Maar we waren in elk geval uit het water. Ondertussen was iemand van het bruggetje naar het pad aan de overkant gelopen en vroeg of we in orde waren en of we gered moesten worden. Het voelt dan heel stom om ja te zeggen, maar dat was wel nodig. Bibberend zaten we aan de kant. Ik trok mijn natte kleren uit, dook in elkaar en begon me met mijn handen droog en warm te wrijven. Alweer met dank aan de zeiltraining. De man aan de overkant zou onze gidsen gaan waarschuwen.
Even later hoorden we een motorbootje aankomen. We zwaaiden, maar hij voer door. Even later kwam hij terug. We konden met de twee mannen aan boord praten en zeiden dat we hulp nodig hadden. Ze leken ons te wantrouwen en zich af te vragen wat die twee mensen in hun ondergoed daar aan de waterkant daar deden. Even later bleek dat ze dachten dat we van de brug (een metertje of 15 hoog) waren gesprongen, en dus vonden dat als we zo idioot waren om zoiets te doen, ons ook maar zelf moesten zien te redden. Toen we ons verhaal gedaan hadden, wilden ze ons wel helpen. Na enig manoevreren visten ze ons van de steile oever en brachten ons naar onze gidsen, die stroomafwaarts onze kano gevonden hadden. Tristan bleek zijn rugzak (waar onze buitensportjassen inzaten) aan de kano vastgebonden te hebben. Onze waterfles, die los in de boot had gelegen, was op mysterieuze wijze komen bovendrijven. Paspoorten, telefoons en portemonnees hadden we gelukkig niet bij ons. Het enige dat we kwijt waren, waren onze fleecevesten. En de verrekijker leek verdronken te zijn (maar die doet het inmiddels weer).
Onze redders brachten ons naar het eindpunt, waar onze chauffeur ons op kwam halen en ons meteen naar ons hotel bracht, waar we wederom warm konden douchen. Wij gingen nergens meer heen. Pizza besteld, warm geworden en slapen.
Wat een avontuur!
wordt vervolgd?
Abonneren op:
Posts (Atom)